ผจญภัยเมืองต้องมนตร์ กับสมบัติผู้สาบสูญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 173 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    173

ตอนที่ 8 : บทที่ 6 เบาะแสจากจุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

ผมตื่นจากที่นอนเหมือนเดิม มองไปที่เตียงข้างๆ ก็ว่างเช่นเดิม เหมือนในทุกๆเช้า เซบาสเตียนออกไปก่อนผมเสมอ ขณะอาบน้ำ ผมนั่งและเริ่มคิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่บนเก้าอี้ ภายในห้อง มือถือหนังสือที่ยืมมาตั้งแต่เมื่อวาน ตั้งแต่การเริ่มมาจนถึงปัจจุบัน ที่แห่งนี้ พบสัตว์ประหลาดต่างในที่มีแต่นิยาย เช่ย สฟิงก์ ตัวแอมะร๊อกที่มาโจมตีเพื่อนของผม เจอครูที่หน้าเหมือนแม่ แต่สวมแว่น และได้เรียนโรงเรียนเวทมนตร์

แต่ผมสิ่งที่ผมค้างคาใจที่สุดคืออาวุธในตำนานจากหนังสือที่ผมยืมมาเมื่อคืน หน้าที่เปิดค้างและคั่นหน้าหนังสือค้างไว้อยู่มีอยู่สองอย่าง ที่พอผมอ่านแล้วรู้สึกตื่นเต้นมาก ก็คือ
1."ธำมรงค์สี่ธาตุ" ลักษณะและรูปภาพ แหวนสีเทาเงินวาว เวลาแหวนถูกแสงจันทร์ จะมีสีนวลคล้ายมีเวทมนตร์ ประดับด้วยอัญมญีสี่สี คือ ทับทิม มรกต บุษราคัม แซฟไฟร์ ผมคิดว่ามันเป็นวงเดียวกันแน่นอน แต่ทำไมพ่อถึงมีหล่ะ
2. "คฑาแห่งแสง" ลักษณะจากหนังสือ มันเหมือนกับคฑาที่ผมได้ใช้อย่างน่าตกใจ คฑาสีขาวนวล ด้ามจับเป็นสีขาว มีลวดลายสวยงามปราณีต หัวคฑาเป็นอัญมณีทรงกลมสีขาว ฝังเพชร
ผมได้แค่อ้าปากค้าง
'สองอาวุธในตำนานอยู่ในมือผม' ในความคิด

ในขณะที่ผมกำลังใช้ความคิดอยู่นั่น เซบาสเตียนเปิดประตูเดินเข้ามาที่ห้อง
"นายยังไม่รีบแต่งตัวอีกเหรอ เราใกล้เวลาออกเดินทางกันแล้วนะ แล้วยังทำหน้าประหลาดอีก" เซบาสเตียนทัก
"ประหลาดยังไง"ผมตอบ
"ก็นั่งจ้องหนังสืออ้าปากค้าแบบนั่นไง"เซบาสเตียนบอก พร้อมทำท่าล้อเลียน
"ฉันเจอข้อมูลน่าตกใจเกี่ยวกับอาวุธของฉันไง"ผมตอบ
"... ยังไง"เซบาสเตียนทำหน้าสงสัย
"ยังไงอ่ะนะ คฑาที่ฉันได้ เป็นคฑาในตำนานเลยนะ" ผมพูดแบบตื่นเต้น
"555+ เจ้าเพ้อเจ้อแล้ว ข้าจะบอกให้นะ ว่าของแท้นะ มันอยู่ในเมืองแชงกีล่านู่น ซึ่งตอนนี้ เป็นเมืองร้าง ไม่มีใครอยู่มาตั้งนานแล้ว"เซบาสเตียนตอบพร้อมทั้งหัวเราะ
"แล้วทำไม คฑาของฉันถึงชื่อเหมือนอาวุธในตำนานหล่ะ"ผมสงสัย
"เพราะการค้าไง เชื่อว่าเหมือนของแท้ จะใช้เวทย์ได้เทียบเท่า แต่มันไม่มีจริงหรอก อาวุธเป็นแค่สิ่งเสริม คนจะเก่งขึ้นอยู่ที่การฝึกและพัฒนาต่างหากหล่ะ อาวุธในตำนานของจริง หายสาบสูญไปแล้วนะ ที่พอจะคิดๆออก มี
1. ธำมรงค์สี่ธาตุ
2. คฑาแห่งแสง
3. กระจกส่องจันทร์
4. กระจกนิรันดร์กาล
5. น้ำพุศักดิ์สิทธิ์
6. ธนูปักษา
7. พิณวารี
8. ดาบอัคคี
9. หอกพสุธา
เก้าศาสตราในตำนาน แต่เห็นจะมีแค่ไม่กี่อย่างเองนะ" เซบาสเตียนตอบ
"..."ผมไม่กล้าตอบ นึกว่าจะได้เจอของแท้ แต่ เซบาสเตียนทำไมบอกให้เราแต่งตัวนะ
"วันนี้ วันหยุดไม่ใช่เหรอ" ผมตอบอย่างสงสัย
"วันนี้ทางโรงเรียนหยุดก็จริง แต่เราวางแผนกันไปหาเบาะแสว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่เหรอ" เซบาสเตียนตอบ
"..." ผมใช้ความคิด เมื่อวาน ไปหอสมุด โดนแอมะร๊อกโจมตี บาร์รอนชวนไปเปิดหูเปิดตา แล้วผมดังตอบตกลงไว้ ทำไมผมถึงลืมได้
"ได้ ขอแต่งตัวแปบ"ผมจึงตอบ เก็บความสงสัย พร้อมทั้งหยิบเครื่องแบบมาใส่ แล้วพวกเราก็มารวมตัวกัน หน้าหอรวม
ผมเห็น บาร์รอน เจนนิเฟอร์ แอเรียล กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อน ผมกับเซบาสเตียนจึงไปรวมตัวกัน
"เมื่อคืนหลับกันสบายไหม" บาร์รอนพูด
"หลับสบายดีนะ"เซบาสเตียนตอบ
"ฉันตื่นเต้นมาก แค่คิดยังไม่หายเลย เคยอ่านแค่ในตำรา กับทักษะเวทย์ง่ายๆ พอได้ใช้จริง ก็ตื่นเต้น" เจนนิเฟอร์ตอบ
"ฝันดีมากเลยแหละ" แอเรียลพูด หน้าแดง เพราะเธอกำลังมองมาที่ลูเซียโน่
"..." ผมได้นั่งคิด จึงไม่ได้ตอบ
"เมื่อคืนนายหลับฝันดีป่าว ลูเซียโน่ เป็นอะไรไหม?"บาร์รอนถามขึ้นอีก
"เอ่อ ... เมื่อคืนหลับสบายอยู่ แต่ฉันคิดว่า ฉันเลยเจอพวกแอมะร๊อกแล้ว"ผมตอบ
"นายไปเจอที่ไหน เรื่องมันเป็นไง"บาร์รอนพูด ทุกคนทำหน้าประหลาดใจ ขณะที่พวกเรามุ่งหน้าไปสู่ สถานที่เกิดเหตุเมื่อวานนี้

ณ. หลังกำแพงโรงเรียนใกล้คูน้ำ พวกเราทั้งห้าก็มายื่น รวมตัวกัน
"ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเคยเจอแอมะร๊อก"เซบาสเตียนพูด
"ทำไมหล่ะ เมื่อคืนพวกเราก็เจอกันหมดนะ?"ผมถามอย่างสงสัย
"พวกแอมะร๊อก เป็นพวกสัตว์เผ่ารัตติกาลนะสิ เห็นมะ จนจุดที่มันตาย เป็นวงๆสีดำ แปลว่า พวกมันเป็นสัตว์เวทย์ที่เสกขึ้นเองนะสิ " บาร์รอนพูด
"ที่น่าสนใจคือ แอมะร็อก มาทำอะไรในโรงเรียน มันสนใจอะไร และใครให้สร้างมันขึ้นมา"แอเรียลพูดเสริม พร้อมกับมองไปที่รอยไหม้สีดำที่อยู่บนพื้น
"น่าขนลุกเนอะ ว่าไหม"เจนนิเฟอร์พูดพร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
"ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมเลยสินะ"เซบาสเตียนพูด
"ไม่ได้อะไรหล่ะ ได้เรื่องแล้วไง สัตว์เวทย์ที่เสก บาร์รอนก็พูดไปแล้วนิ"เจนนิเฟอร์พูด
"รึอาจจะเพราะน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ของโรงเรียนไหม?"ผมถามด้วยความสงสัย
"ทำไมเจ้าถึงคิดว่าเป็นแบบนั่นหล่ะ"บาร์รอนถาม
"ลักษณะมันเหมือนกับในหนังสือที่ยืมมาไงหล่ะ"ผมตอบ
"ไม่น่าจะใช่นะ"เซบาสเตียนพูด
"แต่เราไม่ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติม งั้นลองไปหาข้อมูลเกี่ยวกับน้ำพุก่อนแล้วกัน"บาร์รอนพูด
และทั้งห้า ต่างเดินไปที่หอสมุดเวทย์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น