ผจญภัยเมืองต้องมนตร์ กับสมบัติผู้สาบสูญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 173 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    173

ตอนที่ 6 : บทที่ 4 เริ่มที่จะเรียนรู้กับสิ่งใหม่ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

ผมตื่นเช้าขึ้นมา มองออกไปในตู้ที่เมือคืนยังว่างเปล่า แต่ตอนนี้มีเครื่องแบบ และขอใช้ส่วนตัวทั้งในตู้เสื้อผ้าและโต๊ะหนังสือ ผมมองไปที่เตียงข้างๆ กลับพบว่าไม่มีคนอยู่แล้ว ผมจึงจัดการกับเครื่องแบบใหม่ เป็นกางเกงขายาวสีเทาเข้ม เสื้อเป็นสีเทาอ่อนแขนยาว แถบเป็นสีขาวหนึ่งแถบ ผู้ไทด์สีเหลืองเข้ม ชุดคลุมสีดำยาว รองเท้ามันเงา
ทุกอย่างเรียบร้อยจึงเดินมาโถงรวม ผมเจอเซบาสเตียนที่สวมเครื่องแบบเหมือนกับผมที่นั่งเล่นกับเจนนิเฟอร์ หญิงสาวใส่แว่น ที่ใส่เครื่องแบบกระโปรงคลุมเข่าสีเทาเข้ม เสื้อสีเทาอ่อนแขนสั้นแถบสีขาวหนึ่งแถบ ผู้ไทด์สั่นสีเหลือง ชุดคลุมสีดำยาว
"สวัสดีตอนเช้า" ทั้งสองมองแล้วทักทายผม
"สวัสดี" ผมทักทายกลับ
"เรากำลังจะไปไหนกันเหรอ"ผมถามด้วยความสงสัย
"ไปเอาตารางเรียน เวลา สถานที่นะสิ คิดว่าตัวเองหล่อ ดูดีแล้วไปช้าได้เหรอ" เจนนิเฟอร์พูดแล้วเดินไป
ผมพบบาร์รอนอีกครั้ง เครื่องแบบเหมือนกันต่างแต่สีไทด์ "หวัดดีบาร์รอน"
"หวัดดี เมื่อคืนเป็นไงมั่งหลับสบายดีไหม" บาร์รอนทักตอบ
"สบายดี"ผมตอบไป และเข้าดูตารางเรียน
"ทุกคนเรียนวิชาหลักเวลาเดียวกัน ต่างกันแค่วิชาอาวุธเท่านั่นเอง งั้นไปพร้อมกันเลยไหม มันจะสายแล้วนะ ไป ไป ไป" เจนนิเฟอร์ทำอะไรอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่ผมจะไป ผมละสายตาจากผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ ทั้งๆที่อยู่ในฟอร์มแต่งตัวเหมือนกันเจนนิเฟอร์ แต่น่ารักกว่าเยอะ ผู้หญิงดวงตาสีฟ้า ที่ชื่อว่า แอเรียล
หลังจากที่ผมและเพื่อนๆ ดูเวลาเรียนแล้ว ก็ทางมาถึงห้องอาหาร โดยบาร์รอนแยกตัวออกไปที่โต๊ะหอทับทิม ผม เจนนิเฟอร์ เซบาสเตียนก็อยู่โต๊ะบุษราคัม โดยนั่งรวมกับพี่ๆปีอื่นๆ
ผู้ชายผมสีขาว สวมแว่นหนา สวมชุดขาวแถบเทาหนา ใส่เสื้อคลุมสีเทาข้างนอก เดินออกมา เสียงในห้องเบาลง และเงียย
เสียงที่ดังกังวาลกล่าว "สวัสดีผู้ศึกษาที่ปีที่ 2,3 และ4 และยินดีต้องรับสมาชิกใหม่ เข้ารั่วสีเทาแห่งนี้" เสียงปรบมือดังขึ้น
"ฉันแคสเซียส อาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียนเวทมนตร์ซายเอนเทียร์แห่งนี้ และสำหรับวันนี้ เป็นวันพิเศษ เป็นวันสำคัญที่ส่งมอบอาวุธประจำตัวให้แก่เจ้าของที่พึงได้รับ ขอให้รักษาไว้ให้ดี" เสียงกลับมาเงียบอีกครั้ง
"สำหรับอาวุธสำหรับผู้ศึกษาที่ 1 ประจำศตราช ชล. ที่ 99 คน จำนวนอาวุธ มีจำนวนทั้งสิ้น 99 ชนิด ได้แก่ สังข์ไข่มุกของแอเรียล" หญิงสาวน่าตาน่ารัก ดวงตาสีฟ้า เดินขึ้นไปเอาอาวุธพร้อมกับเสียงปรบมือจากทุกคน
"ดาบมรตกสีเพลิงของบาร์รอน ,ธนูวายุของเซบาสเตียน ,คฑาแห่งแสงของลูเซียโน่ และคัมภีร์ปฐพีของเจนนิเฟอร์" เมื่อเจนนิเฟอร์รับอาวุธเสร็งแล้วต่างได้รับการปรมมืออีกครั้ง
"ในเมื่อได้อาวุธแล้ว จงอย่าลืมสิ่งที่ได้จากโรงเรียนเวทย์แห่งนี้ ความรู้ ความสามัคคี มิตรภาพ ความสุข ความสนุกสนาน และจากคติประจำโรงเรียน 'ทำวันนี้ให้ดีที่สุด แล้วชีวิตคุณจะไม่ธรรมดา' ” อาจารย์ใหญ่กล่าวจบพร้อมกับเสียงปรบมืออีกครั้ง และต่างแยกย้ายก่อนที่จะเข้าชั้นเรียนในตอนบ่าย

ในการศึกษาที่ 1 ที่เรียกว่า นักเรียน
"ชั้นการศึกษาที่ 1 รวบรวมพื้นฐานเวทมนตร์ สิ่งที่เรียน การฝึกสมาธิ การใช้เวทย์ขั้นพื้นฐาน การดูแลรักษาพืช การเลี้ยงสัตว์ อาวุธขึ้นพื้นฐาน..." เจนนิเฟอร์เล่าให้ เซบาสเตียน กับผมฟังตอนอยู่โถหอพัก เวียนหัว
'เยอะไปไหมครับเนี่ย' ได้แต่บ่นในใจ
"เยอะขนาดนี้ ใครอยากเรียนฟ่ะ"เซบาสเตียนบ่น
"เอาหล่ะพวกนายทั้งคู่ รีบไปทานข้าว แล้วเข้าห้องก่อน มันอาจจะไม่น่าเบื่อก็ได้นะ" เจนนิเฟอร์พูด พร้อมกับเร่ง
วิชาแรก "วิชาฝึกสมาธิ"
อาจารย์ผู้สอน เป็นผู้หญิงร่างเล็ก ใส่แว่นหนาสีขาว สวมผ้าสีขาว คลุมผ้าขาว เราเรียกว่า "ซิสเตอร์" 'หน้าตาคล้ายแม่เราเลยแหะ แต่ไม่น่าจะใช่ เพราะถ้าเป็นแม่ แม่ต้องทักทายผมสิ' ผมได้แต่คิด
โดยวิชานี้ แค่ชื่อวิชาก็....แต่ผมคิดว่าผมทำได้นะ ผมนั่งสมาธิ นั่งเรื่อยๆ คิดว่าโดนทำโทษในวิชาพระพุทธศาสนา แต่มันเป็นพื้นฐานของทุกสิ่ง ถ้าเราไม่มีสมาธิ ก็ก็ไม่สามารถร่ายเวทย์ได้สำเร็จ

วิชาต่อมาคือวิชา "การใช้เวทย์ขั้นพื้นฐาน"
โดยนักเรียนสามารถเลือกได้เอง สำหรับปีแรก เรียนรวมเพื่อเป็นพื้นฐาน ทั้งสายโจมตีและสายสนับสนุน แต่สำหรับบางคนแล้ว ก็ได้รับความรู้จากครอบครัว ทำให้ง่ายต่อการเลือก เช่น
- เจนนิเฟอร์ สามารถร่ายบทเวทย์ในการสร้างม่านกำบังได้
- บาร์รอน สามารถร่ายบทเวทย์เรียกลูกไฟได้

วิชา การดูแลรักษาพืช
เราจะได้เรียนรู้ในการปรุงยา ทั้งใช่เพื่อเพิ่มพลังงานในร่างกาย หรือ วางยาพิษ เป็นวิชาที่ใช้'ความจำ' เป็นอย่างมาก

วิชา การเลี้ยงสัตว์เวทย์
เราจะได้เรียนรู้ในการเลี้ยงสัตว์ การให้อาหาร ที่อยู่ที่เหมาะสม

วิชา อาวุธขึ้นพื้นฐาน อาจารย์ประจำวิชา เป็นชายหนุ่มร่างบางผมสีดำ ตาสินิล ชื่อ "ลูฟ"
เราจะได้เรียนพื้นฐานอย่างง่าย เช่น มีด มีดสั้น แต่ในความคิดผม เป็นวิชาที่เรียนในตำรา เรียนรู้เกี่ยวกับพื้นฐานอาวุธ

ในการเรียนสำหรับผมและเพื่อนๆ ต่างไม่มีปัญหา ยกเว้น "วิชาฝึกสมาธิ"
ที่ผมก็เผลอหลับทุกครั้ว รู้สึกตัวอีกครั้งก็มีคนปลุก
"ลูเซียโน่ เซบาสเตียน สมาธิลึกไปแล้วนะ ตื่นๆๆ " เจนนิเฟอร์คนเดิมมาปลุกผม
"เรายังไม่ได้หลับ" บาร์รอนพูดพร้อมหาว
"ตื่นแล้ว" ผมตอบกลับ
"นอนต่อได้ไหม อีกสักแปบ" เซบาสเตียนตอบ
"ไม่ได้นะ เดี๋ยวอาจารย์มาเห็น จะซวยทั้งหมด" เจนนิเฟอร์พูด พร้อมเร่งไปเรียนวิชาอื่นๆ ทำแบบนี้

เกือบทุกวิชาไปตลอดเวลาสามเดือน โดยในระยะสามเดือนที่รู้จักกัน ผม เซบาสเตีย บาร์รอน และเจนนิเฟอร์ พวกเราก็ไปเรียนวิชาอื่นๆ โดยปกติเราจะนั่งติดกันเสมอ
และบุรุษเพศทั้งสาม ต่างเห็นตรงกันว่า "เจนนิเฟอร์" ผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม เป็นคนติดหนังสือ จึงเรียกว่า "ยายแว่น" ถึงอย่างนั่นเจนนิเฟอร์ก็ไม่เคยโกรธเลย นิสัยที่ร่าเริงสนุกสนาน ทำอะไรที่ไม่เหมือนผู้หญิง

จนกระทั่งวันหนึ่งในวิชา "ฝึกสมาธิ" เช่นเดิม ผมรู้สึกตัวขณะโดนสะกิตเช่นเคยจากผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม
"ลูเซียโน่ เซบาสเตียน สมาธิลึกไปแล้วนะ ตื่นๆๆ "
"โอเค" บาร์รอนพูด
"ตื่นแล้ว" ผมตอบ
"อีกสักแปบนะ" เซบาสเตียนตอบ
"ไม่ได้นะเซบาสเตียน เป็นแบบนี้ทั้งปีเลย " เจนนิเฟอร์พูด พร้อมเร่งตามเคย
"ถามจริงๆนะ นอกจากหนังสือ กับพวกเราเนี่ย ยังมีใครอยากเป็นเพื่อนเธออยู่ไหม ไม่เห็นไปกับเพื่อนผู้หญิงเลย" เซบาสเตียนพูดออกมาแบบไม่ทันคิด
"..." เจนนิเฟอร์ไม่มีคำตอบ ตาแดงก่ำ แล้วเดินออกไป
"อ้าว ยายแว่นรีบไปไหนซะละ"บาร์รอนพูด
"ไม่รู้ เดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ"เซบาสเตียนพูด
"..."ผมไม่ออกความคิดเห็น แต่ก็สงสารเจนนิเฟอร์จริงๆนั่นแหละ เพราะไม่เคยเห็นเธอไปกับใครเลย

รวมทั้งวิชาอื่นๆ เจนนิเฟอร์นั่งแยกจากพวกเรา เธอเลือกไปนั่งข้างหลัง ดวงตาแดงก่ำ ภายใต้แว่นสีเทา
จนกระทั่งถึงวิชา อาวุธขึ้นพื้นฐาน ที่อาจารย์ "ลูฟ" ประจำวิชาที่สอนเฉพาะในตำราให้การบ้านในเรื่อง "อาวุธในตำนาน"

หลังจากนั่น ผมว่าจะชวนเจนนิเฟอร์ไปทำรายงานที่หอสมุด แต่เธอไม่อยู่แล้ว ผมมองออกไปเห็นแอเรียลมาพูดคุยกับเธอ แล้วต่างหัวเราะกันคิกคัก ผมโล่งใจขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของผมยิ้มได้ ผมจึงไปที่หอสมุดกับเซบาสเตียนและบาร์รอน...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น