My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 3 : ตายิ้ม ^^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

เธอคือช็อคโกแลตของฉัน

ราวกับอยู่ในความฝันของฉัน

ตายิ้มของเธอที่มองมาที่ฉันทำให้ฉันละลาย

ฉันอยากจะเข้าไปสัมผัสเธอ

ยิ่งฉันมองเธอก็ยิ่งเจ็บปวด

เธอรู้สึกบ้างรึเปล่า?

 


แสงไฟที่รอดผ่านม่านจากหน้าต่างชั้น 2 ของบ้าน ทำให้เห็นเงาของคนตัวเล็กเดินไปเดินมา ก่อนจะหายเงียบไป


“ถึงหน้าห้องล่ะ” หน้าบ้านน่าจะถูกกว่า


เค ฉันจะได้ไปอาบน้ำสักที


“อืมๆๆ บาย”


บะบายเหมือนฮยองซอบจะไม่รู้ว่าผมยืนอยู่หน้าบ้านเขา เอาจริงๆ ฮยองซอบก็เคยไม่รู้อะไรหรอก ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ คำพูด หรือแววตาที่ผมตั้งใจสื่อไปให้ ฮยองซอบคนซื้อบื้อ

 

ผมนั่งรอเมล์ไม่ถึง 10 นาที รถเมล์ก็มาถึง ผมเข้าไปนั่งด้านในสุด มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพตึกข้างทางที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าความคิดของผมตอนนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมมาส่งฮยองซอบที่บ้าน ยืนมองเขาผ่านหน้าต่างชั้น 2 รู้ตัวอีกทีผมก็เสพติดรอยยิ้มสดใสของฮยองซอบซะแล้ว ผมสัญญากับตัวว่าจะไม่ทำให้เขาต้องร้องไห้อีกหลังจากที่เห็นเขาร้องไห้ที่รถไฟใต้ดินในวันนั้น


ตืดๆๆๆๆ ใครโทรมา? ผมหยิบมือถือมาดู จีฮุน?


ฮัลโหล อูจิน


“อ่า ว่าไง”


ถึงหอยัง


“ยังอ่ะ เราออกมาทำธุระข้างนอกต่อ”


อ้อ อืมม


“จีฮุนมีไรป่าว”


เออ จะขอบคุณเรื่องเสื้อน่ะ ขอบคุณนะ


“ไม่เป็นไร อย่าลืมเอามาคืนเราล่ะ”


ฮ่าๆๆๆ อูจินก็ต้องเอาเสื้อเรามาคืนนะ


“เออ ลืมเลยว่าเราใส่เสื้อจีฮุน ฮ่าๆๆๆๆ ”


ว่าจะให้เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดซะหน่อย ดันวิ่งไปซะก่อน เรียกก็ไม่ทัน


“เรามีธุระด่วนน่ะ” แบบว่าด่วนพิเศษด้วย


อ้อ...


“...”


อูจิน


“ห้ะ”


เรามีเรื่องจะบอกอูจินอ่ะรู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ แหะ


“...”


...


“อืม” จะพยายามแล้วกัน


คือว่าเรารู้สึกดีกับอูจินนะ ยิ่งเราได้อยู่ใกล้ๆ เราก็มั่นใจว่าเราชอบอูจินจริงๆ อ่ะ

“...”

ที่ผ่านมา ที่อูจินทำดีกับเรา อูจินรู้สึกแบบเดียวกับเรารึเปล่า


“ก็ไม่ได้เกลียดนะ”


จริงหรอ


“แต่เราชอบจีฮุนในฐานะเพื่อนอ่ะ” ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมน่าจะดีที่สุด ผมไม่ใช่เด็กแล้วที่ดูไม่ออกว่าจีฮุนชอบผมอยู่ แล้วมีพ่อสื่อแม่สื่อตัวดีคอยช่วย แล้วผมเองก็ไม่อยากให้ความหวังใครด้วย


...


“เราขอโทษนะ ที่รับความรู้สึกดีๆ ของจีฮุนไม่ได้อ่ะ”


ขอบคุณนะที่พูดตรงๆ ตรงจนเจ็บเลย


“เห้ย โอเคป่าว”


เป็นห่วงเราหรอ


“อืม ไหวไม”


หน่ะ อย่าทำแบบนี้ดิ จะตัดใจได้ไง


“แล้วต้องทำไงอ่ะ”


เลิกพูดเรื่องนี้ ทำเหมือนว่าเราไม่ได้พูดอะไร


“เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไม”


พูดง่ายอ่ะ เราไม่ใช่อูจินนะหน้าสั่นเลย


“ขอโทษนะ”


อือ ขอเวลาทำใจก่อนละกัน


“อืม”


...ความเงียบคงเป็นคำลาที่ดีที่สุดตอนนี้ ผมนับถือความกล้าของจีฮุนนะ อย่างน้อยเขาก็ได้ลองที่จะถามผม กล้าที่จะบอกความรู้สึกของตัวเอง ถึงคำตอบจะไม่ตรงใจอย่างที่หวังไว้ แต่อย่างน้อยก็ได้เคลียร์ความรู้สึกของตัวเอง ไม่ต้องทนอยู่ในเฟรนด์โซนเหมือนผมตอนนี้ ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมจะกล้าสารภาพความสึกของตัวเองกับเขาบ้าง เฮ้ออออออออ

 


++++++++++++++++++++++++



“ทุกคน ซ้อมอีกรอบนะ รอบสุดท้ายแล้ว” พี่แดเนียลพูดพร้อมส่งสัญญาณให้แซมเปิดเพลง อาทิตย์สุดท้ายก่อนถึงวันงานทุกคนทุ่มเทกันสุดตัว ทั้งเวลา ทั้งแรงกาย เพื่อให้งานออกมาดีที่สุด พวกเราซ้อมกันหลังเลิกเรียนทุกวัน


“ซ้อมเสร็จแล้วพาไปกินหวานๆ หน่อยจิ” ฮยองซอบเอาคางมาเกยไหล่ผม


“เออ เอาหัวออกไป” ผมผลักหัวฮยองซอบออกไป ไม่ใช่เพราะรำคาญ แต่แค่กลัว กลัวว่าคนตัวเล็กจะได้ยินเสียงหัวใจผมที่จะออกมาเต้นข้างนอกแล้ว


“ไม่มีใครใจดีเท่าอูจินละ” ไม่พูดเปล่า ฮยองซอบกอดผมจากด้านหลังด้วย ผมอยากหยุดเวลาไว้แบบนี้จัง เพราะหลังจากที่ฮยองซอบเริ่มชอบพี่แดเนียลเราก็ไม่ค่อยเล่นกันเหมือนแต่ก่อน ผมเองแหละที่ไม่เหมือนเดิม ผมแค่คุมตัวเองไม่ได้เวลาเห็นฮยองซอบยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น ความรู้สึกเหมือนกับเด็กหวงลูกอมรสโปรด แล้วอยากเก็บไว้กินคนเดียว มันน่าหงุดหงุดตรงพี่ผมไม่สามารถแสดงความเป็นเจ้าของฮยองซอบได้ เพราะเราเป็นแค่เพื่อนกัน ผมทำได้แค่เงียบและเลี่ยงไม่พูดถึงบุคคลที่ 3


“ไม่ใช่เวลาเล่นนะ ตั้งใจซ้อมสิ” ผมหันไปดีดหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะหันมาเตรียมตัวคิวต่อไป

 

“พรุ่งนี้วันจริงแล้ว เต็มที่กันนะทุกคน ไม่สิแค่สนุกกับมันพอ ไฟท์ติ้ง!!!


“ไฟท์ติ้ง!!!!” ทุกคนขานรับพี่แดเนียล ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน


“แกๆๆ พี่แดนเดินมาทางนี้” ฮยองซอบสะกิดผม พี่แดเนียล พี่ซองอู พี่ยองมินกำลังเดินมาทางพวกผม


“เป็นไงฮยองซอบ”พี่แดเนียลทักฮยองซอบ


“พี่ผมก็อยู่ตรงนี้นะ เศร้าว่ะ” ไร้ตัวตนไปอีก


“โห่ แค่นี้น้อยใจ เออๆๆ เป็นไงอูจิน พอใจยัง” พี่ซองอูรัวตบบ่าผม


“พอพี่ ไหล่ผมหลุดล่ะ” ผมพูดพลางทำท่าทิ้งแขนข้างขวา เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน


“ฮยองซอบเต้นเก่งกว่าวันแรกเยอะเลยนะ” ตายิ้ม ท่าพิฆาตของพี่แดเนียลที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องตกหลุมทุกรายไม่เว้นแต่คนที่ยืนข้างผม


“ไม่หรอกครับ” ฮยองซอบปิดหน้าตัวเอง ชมแค่นี้ทำไมต้องเขิน ดีใจไรขนาดนั้น


“จริงสิ พี่คอยดูตลอดแหละ” ตายไปเลยสิ หน้าที่แดงอยู่ก็แดงเข้าไปอีก เก็บอาการไม่เป็นเลยสินะ


“ไอ้แดน มึงทำน้องเขาหน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย” พี่ซองอูพูดพลางโอบไหล่พี่แดเนียล ส่วนฮยองซอบหรอ เขินจนมุดหลังผมแล้ว


“ไม่ต้องห่วงพี่ ผมสอนอย่างดี เทรนเองกับมือ” พี่มึงคนนี้ของผม


“เออ แล้วนี้จะกลับบ้านกันเลยป่ะ” พี่ยองมินถามขึ้น


“ว่าจะไปกินบิงซูกันอ่ะพี่” ผมตอบกลับ


“ไม่ชวนกันเลยนะ” พี่แดเนียลมองหน้าผม


“เราจะไปกินต๊อกกันไม่ใช่หรอว่ะ” พี่ซองอูทักขึ้น


“กูเปลี่ยนใจละ กูอยากไปกินบิงซูว่ะ” พี่มึงจะเปิดศึกใช่ไม ได้!!!


“งั้นพี่เลี้ยงพวกผมนะ”


“สบายมาก”

 


++++++++++++++++++++++++++++++++


 

“อูจินไม่กินหน่อยหรอ” จีฮุนที่โดนฮยองซอบลากมาด้วยทักขึ้น


“ไม่อ่ะ เราไม่ชอบกินของหวาน” ผมพูดพลางหยิบมือถือมาเล่นเกมฆ่าเวลา


“ปกติแกชอบกินชีสในบิงซูจะตาย” ฮยองซอบที่นั่งติดทางเดินพูดขึ้น แล้วไงก็วันนี้ไม่ชอบอ่ะ


“พี่ก็ชอบนะ” พี่แดเนียลที่นั่งตรงข้ามฮยองซอบพูดพร้อมส่งสายตาชวนขนลุกให้ฮยองซอบ


“ชอบบิงซูหรอครับ”


“...อืม ป้อนพี่หน่อยสิครับ” พี่มึงเกินไปไม จะทนไม่ไหวแล้วนะ


“เชรดดด บิงซูกูไปจืดเลย ไปจีบกัน 2 คนไมครับ” พี่ยองมินพูดขึ้น


“กูไปเข้าห้องน้ำนะ” พี่ซองอูพูดแล้วลุกเดินไป


“เห้ย กูไปด้วยมึง”  พี่แดเนียลเดินตามพี่ซองอูไป ทั้งโต๊ะอยู่ในความสงบพี่ยองมินที่ยังกินบิงซูไม่ได้สนใจพวกผมเท่าไหร่ ฮยองซอบกับจีฮุนก็เล่นมือถือกันอยู่ มือนี้พิมพ์กันรัวมาก แอบดูหน่อยเถอะ อย่าหาว่าเผือกเลย


-JudySeobby-


พี่แดนต้องชอบฮยองแน่เลยอ่ะ


จริงอ่ะ เมื่อกี้เขินมากกกก


นี้นั่งดูยังเขินแทนเลย


เกือบจะได้ป้อนแล้วเชียว


จริงๆ ฟินแทน


วันนี้แหละ


วันนี้ทำไม


เราจะสารภาพกับพี่แดน


ตอนไหนอ่ะ


ตอนนี้แหละห้ะ ตอนนี้ ไวไปไมอ่ะ รู้จักเขาดีแล้วหรอ คนใจง่าย


“เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ไปแล้ว เดินไปแล้ว เอาไงดี ตามไปดีไม


“พี่เดี๋ยวผม”


“ลำไส้ตรงหรอมึง นั่งอยู่เป็นเพื่อนกูเลย ปล่อยให้กูกับจีฮุนนั่งกัน 2 คน อึดอัดแย่” พี่มึงไม่เข้าใจ


“ใช่ๆ นั่งเป็นเพื่อนกันก่อน” จีฮุนฉุดแขนผมไว้ เลิกเป็นเพื่อนกันแปปนึงได้ไม


จะคุยกันยัง? พี่เขาตอบตกลงไม? ถ้าโดนปฏิเสธอ่ะ จะร้องไห้รึเปล่า? ใครก็ได้พาผมออกจากตรงนี้ที

 

________________________________

สวัสดีค่ะ 

ขอบคุณที่ทุกคนเข้ามาอ่านกันนะคะ แค่รู้ว่ามีคนอ่านก็มีกำลังใจแต่งแล้ว

เรื่องนี้เป็นเรื่องยาวเรื่องแรกของเรา เพราะชอบเคมีคู่นี้ เลยแต่งด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

ถ้าไม่เสียเวลามาก เราอยากอ่านคอมเม้นของคนอ่านนะคะ 

หวังว่าทุกคนจะยิ้มตอนอ่านนะคะ

  

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 พัค ซังซู (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:56
    พี่แดนแกทะเลาะกับพี่องมาแล้วจะมาหยอดจูดี้งี้ไม่ด้ายยยยย ครอบครัวร้าวฉานที่แท้ทรู
    #8
    0
  2. #5 baimon_bn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 09:41
    ลนไปหมดสงสารอูจินเว่ออ ขอพลังแห่งความรักของอูจินที่มีต่อเจ้าจูดี้ขอให้เธอสมหวัง อย่าให้เกิดเรื่องดราม่าเพราะคนอ่านทำใจไม่ได้ค่าา
    #5
    0
  3. #2 Poonimlovelove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:29
    เฟรนด์โซนมากกกกก สงสารอูจินอ่ะ บอกซอบไปเลยลูก ตามเขาไปส่งถึงบ้าน ฮือออออออ ทำไมอบอุ่นขนาดนี้ ซอบหันมามองคนข้างๆตัวหน่อย เขายอมให้ขนาดนี้จะซื่อไปไหนลูก สู้ๆนะคะไรท์เรารออ่านอยู่นะ
    #2
    0