My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 2 : เพื่อนกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

เช้าเดิมๆ ที่ผู้คนเดินกันสวนกันไปมาไม่ต่างจากรถที่แล่นบนถนน นาทีเร่งรีบต่างคนต่างเดินไม่สนใจกัน พวกเราก็เดิมมาหยุดที่ทางม้าลาย เพื่อข้ามไปโรงเรียน

 

“อ้ะ จีฮุนนี่” ผมโบกมือให้จีฮุนที่ยืนอยู่ฝังตรงข้าม


“ข้ามถนนได้แล้ว” อูจินคว้ามือผม ก่อนจะลากผมไปตามทางม้าลาย 


“หวัดดีฮยองซอบ อูจิน” ผมยิ้มให้จีฮุน แล้วรีบปล่อยมืออูจิน


“ปะ เข้าโรงเรียนกัน” ผมจับไหล่จีฮุนหันหน้าเข้าโรงเรียน และจัดแจงให้อยู่ระหว่างผมกับอูจิน


“เพลงที่อูจินส่งให้เราเมื่อคืนเจ๋งมากเลย” จีฮุนเริ่มบทสนทนา ขณะที่พวกเรากำลังเดินไปห้องเรียน


“อ้อ อืม” อูจินหันมามองจีฮุนพร้อมเกาหัวตัวเอง แหนะ เขินอ่ะดิ


“ใช่ม่ะ ใช้เวลาแค่แปปเดียวเอง” ผมรีบเสริม


“เออ เราลองคิดบล็อกกิ้งกับท่ามาด้วยอ่ะ” จีฮุนหยิบสมุดจดออกมาจากกระเป๋า เปิดให้อูจินดู อูจินหยิบมาดูด้วยท่าทางกระตือรือร้นกว่าตอนแรก ถ้าเป็นเรื่องเต้นอูจินก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ เข้าถูกทางแล้ว ทำดี!!


ระหว่างที่ปล่อยให้สองคนคุยกันไป  ผมก็มองหาพี่แดนเงียบๆ คนเดียว เช้านี้ยังไม่เจอเขาตั้งแต่เข้าโรงเรียนมาหรือว่ายังไม่ถึงนะ


“โอ้ย!!!” ผมกระแทกเข้ากับอะไรไม่รู้ จนล้มก้นกระแทกพื้น เดินไม่ดูทางเลย


“เป็นไรป่าวครับ” เป็นดิ เป็นมากด้วย


“พี่แดเนียล” กำลังจะลุกมาเอาเรื่องคนตรงหน้า ก็ต้องอุทานออกมาเพราะเขาคือคนที่ผมมองหาทั้งเช้า


“อ้าว ฮยองซอบ มาพี่ช่วย” พี่แดนส่งมือมาให้ผมจับ พล๊อตละครน้ำเน่าชัดๆ แล้วจับไม? จับสิ


“ขอบคุณครับ”


“เจ็บตรงไหนป่าว”


“ไม่ครับ” ไม่ไหวแล้วครับ เขิน >///////<


“มันไม่เป็นไรหรอกพี่ ตูดมันใหญ่” ผีเจาะปากมาพูดหรอนั้น ผมได้แต่ยิ้มแห้ง เพราะไม่อยากมีเรื่องให้อารมณ์เสียแต่เช้า


“เออ งั้นเข้าห้องเหอะเดี๋ยวสาย” พี่ซองอูพูดขึ้น ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน




“เห้ย จะรีบนอนไปไหน เพิ่งจะคาบแรกเอง” ผมหันไปถามอูจินที่ฟุบหัวไปกับโต๊ะแล้ว


“ก็เพราะ!!!” มันเด้งตัวขึ้นมา ทำหน้าขึงขังใส่ผม


“เพราะไร?”


“ก็เล่นเกมแหละ ขอนอนแปปนึง อย่าบ่นมากน่ะ” มันหันกลับไปนอนต่อ


“ถ้าโดนครูทำโทษจะสมน้ำหน้า”

 

พักเที่ยง


“ชวนจีฮุนมากินข้าวด้วยนะ”


“อืม จะทำไรก็ทำ” ผมรีบส่งข้อความหาจีฮุนให้มาเจอกันที่โรงอาหาร


“เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำ เอาไร”


“เหมือนเดิม ซอบอ่ะ”


“ทงคัตซึ” ผมสั่งเสร็จก็เดินไปต่อแถวร้านน้ำ


“ฮยองซอบ” เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง ทำให้ผมหันไปหาต้นเสียง


“พี่แดเนียล มาทำไรครับ” คงไม่ได้ตามผมมาใช่ป่ะ


“พี่ต่อร้านน้ำก็มาซื้อน้ำสิ จะให้ซื้อข้าวหรอ 55555


5555555” หัวเราะให้กับความโง่ของตัวเอง


“มะม่วงปั่น 2 แก้วครับ”


“เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” พี่แดนยื่นเงินให้คนขาย


“ไม่เป็นไรครับพี่”


“เป็นการขอโทษเรื่องเมื่อเช้านะ”


“อ้ออ ขอบคุณครับ” ผมยิ้มให้พี่แดนเท่าที่คิดว่าน่ารักสุดให้เขา ก่อนจะเดินไปหาที่นั่ง


“ซอบ” อูจินกวักมือเรียกผม ผมเดินไปนั่งข้างจีฮุน


“ไม่ได้ซื้อน้ำมาให้จีฮุนเลย” ผมยื่นน้ำให้อูจิน


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยซื้อก็ได้”


“งั้นกินของเราก็ได้” ผมกำลังยื่นแก้วน้ำให้จีฮุน แต่อูจินยื่นแก้วมันให้ก่อน


“กินของเราเลย” แหมๆๆ


“ขอบคุณนะ” จีฮุนรับแก้วจากอูจิน


“เดี๋ยวเรากินของซอบเอง” ไม่ทันขาดคำ มันก็ดึงแก้วในมือผมไปดูดหน้าตาเฉย


“เห้ย ไม่ได้นะ พี่แดนซื้อให้ เอาคืนมา” ผมดึงคืนมา โดยไม่สนว่ามันจะกินอยู่


“แตะไม่ได้เลยนะ” มันเบะปาก แล้วจ้วงข้าวเข้าปากไม่ยั้ง


“ฮยองซอบชอบพี่แดนหรอ” คำถามของจีฮุนทำผมสำลักข้าว ผมไม่พูดเพียงแค่พยักหน้าเขินๆ


“อืมมม” พอได้คำตอบจีฮุนก็หันไปกินข้าวต่อ


“แหวะ เหม็น”


“หุบปาก!!” ผมยัดผักใส่ปากมัน เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะปากหมาขนาดนี้ สงสัยกินของหวานมากไป



“ไปหาหนมกินม่ะ” ผมถามขึ้นขณะที่พวกเรากำลังเดินออกจากโรงเรียน


“ไปร้านนั้นไม ที่ว่าจะไปกินกันครั้งที่แล้วอ่ะ” อูจินพูดขึ้นพร้อมกดมือถือ


“เออๆๆ จีฮุนไปด้วยกันนะ”


“ได้สิ วันนี้เราไม่มีเรียนพิเศษพอดี” ดีงาม เข้าทางแม่สื่อ


 

คาเฟ่เล็กๆ ตรงมุมตึกที่อบอวลไปด้วยกินกาแฟสดหอมละมุน ไม่ว่าจะเพดานหรือมุมไหนๆ ก็ถูกตกแต่งไปด้วยต้นไม้นานาพันธ์เหมือนหลุดไปในอยู่ในป่า ผมอ้อนอูจินอยู่หลายครั้งขอให้มันมาเป็นเพื่อน แต่มันไม่ยอมมาเพราะแมลงเยอะ

 

“ไอซ์ช็อคหวานๆ 1 ไม่หวาน 1 ครับ” ผมขยับตัวให้จีฮุนสั่ง ส่วนอูจินเดินไปเลือกโต๊ะที่มีต้นไม้น้อยที่สุดอยู่


“ไอซ์อเมริกาโน่หวาน 1 ครับ”


“หู้ย กินเหมือนผู้ใหญ่เลย”


555555 ไม่ต้องถามหรอว่าอูจินกินไรอ่ะ”


“ไม่ต้องหรอก มันสั่งช็อคไม่หวานตลอดอ่ะ” ผมกับจีฮุนเลือกเค้กอีก 2 ชิ้น ก่อนเดิมมาที่โต๊ะมุมในสุด ผมดันให้จีฮุนนั่งด้านใน ซึ่งตรงข้ามกันอูจิน


“ถ่ายรูปกัน” จีฮุนพูดพลางยกมือถือเปิดกล้องหน้า หามุมถ่ายกัน 3 คน แต่ไม่ว่าจะแนวตั้งหรือแนวนอนมันก็ไม่ได้สักที


“เดี๋ยวเราถ่ายเอง”อูจินเปิดกล้องหน้า แล้วยกมุมสูง


“ถ่ายฉันกับจีฮุนด้วย อยากมีรูปคู่” มันทำหน้าหงุด แล้วตั้งกล้องเตรียมถ่าย เราผลัดกันถ่ายรูปไปมาจนได้เครื่องดื่มที่สั่งไว้


“กินเสร็จแล้วจะไปไหนกันต่อป่ะ” จีฮุนถามขึ้น


“ไม่รู้อ่ะ แกว่าไง” ผมถามอูจิน ก่อนตักเค้กคำโตเข้าปาก


“ยังไงก็ได้ ได้หมด” อูจินตอบ แล้วจ้องมาที่ผม


“อะไร มองหน้าฉันทำไม” ผมถามเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีมันมองผมนานเกินไปแล้ว


“หึ เด็กน้อยเอ้ย” พูดจบอูจินก็ยื่นมือมาเช็ดปากผมที่คงเปื้อนเค้กอีกตามเคย


“ม.5 แล้ว ไม่เด็กแล้วครับ” ผมหยิบทิชชู่มาเช็ดซ้ำอีกรอบ


“อ่ะๆ กินนมซะนะ” มันหยิบแก้วน้ำมาป้อนผม ทำไมชอบทำเหมือนเป็นเด็กอ่ะ ทั้งที่อายุเท่ากัน ไอ้เพื่อนคนนี้ ต้องจดซักดอก ว่าแล้วผมก็ยกมือจะตีหัวมัน แต่ดันไปชนแขนจีฮุนซะนี้ ทำให้อเมริกาโน่ในแก้วหกบนชุดนักเรียน


“เห้ย ขอโทษษษษษษ” ผมรีบยกมือไหว้จีฮุน


“ไม่เป็นไรๆ” จีฮุนลุกขึ้นยืนปัดเสื้อ


“ซุ่มซ่ามชะมัด” อูจินบ่น แล้วยื่นทิชชู่ให้จีฮุน


“ใช่เวลาบ่นไมเนี่ย เอาไงดีๆๆๆ เอางี้ เราเปลี่ยนเสื้อกัน” ตัวผมกับจีฮุนก็ไม่ต่างกันมากน่าจะใส่ได้นะ ผมเตรียมปลดกระดุม แต่อูจินห้ามไว้ก่อน


“เปลี่ยนกับเราก็ได้”


“เห้ย ไม่เป็นไรจริงๆ”


“เปลี่ยนเหอะ จะได้จบๆ” พูดจบอูจินก็พาจีฮุนเข้าห้องน้ำไปสักพัก ส่วนผมนั่งเฝ้าของอยู่ที่โต๊ะ

 

“จีฮุนขอโทษจริงๆ นะ อดเที่ยวเลย” ผมขอโทษอีกรอบหลังจากที่จ่ายเงินเสร็จ มื้อนี้ผมเลี้ยง


“เราต่างหากที่ไม่ระวังเอง เลยทำให้วุ่นวายไปหมด”


“ไม่ๆๆ อูจินต่างหากที่ผิด ถ้ามันไม่กวนตีนเรานะ ก็คงไม่เป็นแบบนี้”


“ซอบนั้นแหละซุ่มซ่าม”


“เพราะแกนั้นแหละ”


“พอเลยทั้ง 2 คน เราโอเคเว้ย” จีฮุนจับไหล่ผมกับอูจิน


“ไม่รู้ล่ะ อูจิน แกต้องรับผิดชอบเว้ย”


“ก็เปลี่ยนเสื้อแล้วไง จะอะไรอีก”


“ไปส่งจีฮุนที่บ้าน” พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสซะเลย


“ไม่ต้องหรอกเกรงใจอูจิน”


“ต้องให้ถึงหน้าบ้านด้วย”


“เป็นไรกันมาสั่งเนี่ย”


“ก็เป็นเพื่อนเนี่ยแหละ ไปๆๆ กลับบ้านได้แล้ว” ผมดันหลังทั้ง 2 คนให้ไปอีกทาง


“ถึงบ้านแล้วโทรมาด้วยล่ะ” อูจินหันมาบอกผม


“โอเคๆ” ผมตอบก่อนนะหันไปอีกทาง



 

“กลับมาแล้วครับ” ผมทักทุกคนในบ้าน


“พี่อูจินไม่มาด้วยหรอฮะ” น้องชายผมที่นั่งดูทีวีถามขึ้น


“ไม่มาหรอก” ผมลูบหัวน้องชาย


“ทำไมล่ะ แม่ว่าจะชวนกินข้าวเย็นด้วยกันซะหน่อย” แม่ที่เตรียมข้าวมื้อเย็นในครัวถามขึ้น บางทีผมก็สงสัยว่าใครเป็นลูกบ้านนี้กันแน่เนี่ย


“อ้อ วันนี้อูจินต้องไปส่งว่าที่แฟนอ่ะครับ” ผมวางกระเป๋าบนโซฟาแล้วเดินมาช่วยแม่ในครัว


“ห้ะ อูจินเนี่ยนะจะมีแฟน” แม่ถึงกับวางมีดมาเม้าท์ บ้านผมคงโดนอูจินซื้อไปแล้วสินะ


“นั้นสินะครับ ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็ว” เหมือนยังเล่นตีการ์ดด้วยกันมาไม่นาน เพื่อนผมคนนี้จะมีแฟนซะล่ะ


“แม่ก็นึกว่าอูจินชอบฮยองซอบของแม่ซะอีก” แม่เหล่ตามองผม


“ขนลุกอ่ะแม่ ผมกับอูจินเพื่อนกันครับแม่” แค่คิดก็สยองละ บรึ่ย


“แม่ไม่ว่านะเรื่องแบบนี้ แม่เข้าใจ” หน่ะ ยังไม่หยุดอีก


“เพื่อนกันจริงๆ ครับ”


“อ่ะจ่ะๆ ช่วยแม่จัดโต๊ะเร็ว คุณพ่อน่าจะใกล้ถึงบ้านแล้ว”


 

กินข้าว เก็บโต๊ะเสร็จ ผมก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โทรรายงานอูจิน ผมหยิบมือถือมาดู อืมหือออ ข้อความ 30 กว่าๆ สายโทรเข้าไม่ได้รับอีก 10 กว่าสาย ทำใจแปป


“ฮัลโลวว”


ทำไมไม่ตอบ kakao ทำไมไม่โทรมา มีมือถือไว้ทำไมห้ะ นึกว่าเป็นไรไปแล้ว” พ่นมาเป็นชุด หัวร้อนเว่อร์


“ซอบขอโทษ ซอบลืม ซอบผิดไปแล้ว”


แล้วถึงบ้านยัง


“ถึงบ้านแล้ว กินข้าวแล้วจ้า”


เออๆ ไอ้เราก็เป็นห่วง


“แล้วถึงห้องยัง” เปลี่ยนเรื่องๆ


ใกล้ถึงแล้ว แวะเว่นใต้หออยู่


“อืม แล้วไปส่งจีฮุนถึงบ้านป่ะ” เช็คของหน่อย


อืม


“แล้วคุยไรกันป่ะ”


ขี้เผือกเหมือนกันนะเราอ่ะ ไม่บอกหรอก


“แหนะ เดี๋ยวนี้มีความลับกับเพื่อนหรอ”


ป่าว ก็ไม่ได้คุยไรกันหรอก


“หรอๆๆ แล้วถึงหอยังเนี่ย”


ถึงหน้าห้องล่ะ


“เค ฉันจะได้ไปอาบน้ำสักที”


อืมๆๆ บาย


“บะบาย” ผมโยนมือถือลงเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำ 


มันไม่แปลกที่อูจินจะหัวร้อนเรื่องที่ผมไม่รับโทรศัพท์มัน เพราะประมาณม. 2 เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมได้นั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้านคนเดียว เพราะผมดันหลับเลยสถานีแล้วกลับบ้านไม่ถูกแถมมือถือดันแบตหมด เป็นเรื่องวุ่นวายทั้งที่บ้านและอูจินตามหาผมไปทั่ว จนอูจินมาเจอผมร้องไห้อยู่ข้างตู้กดน้ำแล้วพากลับบ้านอย่างปลอดภัย เพราะเรื่องนี้ด้วยมั้ง ตั้งแต่ตอนนั้นทุกคนในบ้านผมก็โดนมันซื้อไปซะแล้ว


ผมทิ้งตัวลงเตียงแล้วหยิบมือถือมาส่องพี่แดนสักหน่อย นึกถึงเรื่องวันนี้แล้วยังฟินไม่หายแต่เสียดายที่ไม่ได้เก็บแก้วน้ำไว้ เพราะอูจินโยนทิ้งลงถังขยะซะก่อน


-jihOOn Wwink-

ฮยองซอบ


จ้า ว่าไง


เห็นอูจินโทรหาฮยองซอบแล้วไม่รับ เป็นไรป่าว


อ้อ ไม่ได้เป็นไร ถึงบ้านแล้ว


จ้า


‘^^’


เราอยากถามเรื่องอูจินหน่อยอ่ะ


เรื่องไรอ่ะ


อูจินไม่ค่อยคุยเลย เขาเกลียดเราป่าว


ไม่หรอก มันไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว เดี๋ยวสนิทมันจะพูดไม่หยุดเลยแหละ อย่าคิดมาก


อืมม อูจินจะชอบเราไมอ่ะ


อันนี้ต้องถามอูจินเองนะ


งั้นเราถ้าเลยดีไม

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #1 baimon_bn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 11:33
    มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าอูจินชอบฮยองซอบนะคะ ตอนยาวดี มีคำผิดแค่นิดหน่อยคำสองคำนะคะ จะรอติดตามค่าชอบๆ
    #1
    1
    • #1-1 wowderwon407(จากตอนที่ 2)
      18 ตุลาคม 2560 / 18:27
      ขอบคุณที่คอมเม้นนะคะ ดีใจที่ชอบค่ะ
      #1-1