My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 4 : แควนชันนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

ทั้งคำพูด แววตา รอยยิ้ม ผมแน่ใจแล้วว่าวันนี้จะต้องสารภาพรักกับพี่แดนให้ได้ แล้วผมก็มั่นใจว่าพี่แดนก็คิดเหมือนกันกับผม 


จะเริ่มยังไงดี? ตื่นเต้นไปหมด มือสั่นจนคุมไม่ได้จนต้องกุมมือไว้ด้วยกัน ตอนนี้มือผมเย็นเฉียบ แถมเหงื่อออกชุ่มเลย    


สู้ๆ นะฮยองซอบ นายทำได้ ผมให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ


... ไม่เห็นมีใครเลย พี่แดน พี่ซองอูไปไหนกัน


“แดน ทำไมมึงต้องทำแบบนั้นว่ะ” เสียงพี่ซองอู มาจากไหนอ่ะ


“แล้วมึงเป็นไรเนี่ย” ในห้องน้ำหรอ ผมเดินตามหาต้นเสียงที่ดูเหมือนจะมาจากด้านใน


“มึงตอบกูก่อน ว่ามึงจะทำแบบนี้ทำไมว่ะ” เสียงมาจากห้องสุดท้าย


“กูก็แค่จะแกล้งไอ้อูจินเล่นก็แค่นั้น” ทั้งคู่อยู่ในห้องเดียวกัน?!


“แล้วมึงคิดถึงกูบ้างไม ใจกูอ่ะ ยังสำคัญอยู่ไม”


“มึงสำคัญกับกูที่สุด มึงเลิกงอนได้แล้ว”


“แล้วกับฮยองซอบอ่ะ มึงไปอ่อยน้องทำไม” หือ พูดเรื่องเราหรอ


“ก็อย่างที่บอก กูแค่อยากแหย่ไอ้อูจินเล่น กูไม่ได้คิดไรกับฮยองซอบจริงๆ เชื่อกูนะอ๋ง” ไม่ได้คิดอะไร?


“แดน กูถามมึงจริงๆ เหอะ มึงเห็นกูเป็นอะไร ของเล่นหรอว่ะ พอเจอของเล่นใหม่ที่ถูกใจ มึงก็ทิ้งกู”


“อ๋ง ใจเย็นก่อน มึงก็คือมึง มึงคือคนสำคัญที่สุดสำหรับกู คือคนรักของกู กูไม่เล่นแล้วก็ได้” คนรัก?


“มึงก็เป็นแบบนี้ตลอดอ่ะ”


“ไม่มีอีกแล้วครับ จริงๆ เชื่อแดนนะครับ”


“มึง แม่ง ทำกูใจอ่อนตลอด”


“น่ารักที่สุด”


“ใครน่ารัก”


“อ๋งของเขาน่ารักที่สุด”


“จะทำไรน่ะ”


“หอมแก้มแฟนไง ไม่ได้หรอ มากกว่านี้ก็ยังเคยทำมาแล้วเลย” แฟน? พี่แดนกับพี่ซองอูเป็นแฟนกัน?


“ทะลึ่งว่ะ!!!” ทำไมต้องมาได้ยินเรื่องแบบนี้ด้วยอ่ะ แล้วเรามาอยู่ตรงนี้ทำไม เหมือนผมเป็นอัมพาต หน้าชา ตัวชา ไม่มีแรงแม้จะก้าวขาออกจากตรงนี้ ไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น


“อู...” น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมาเมื่อเห็นอูจินยืนอยู่ตรงประตูห้องน้ำ อูจินเดินเข้ามาปิดหูผม ก่อนพาเดินออกห้องน้ำไป ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ไม่รู้จะเดินไปทางไหน หัวผมคิดถึงแต่คำพูดของพี่แดนที่เคยบอกว่าผมน่ารัก รอยยิ้มที่เขายิ้มให้ผม คำพูดหวานๆ เล่านั้นมันเป็นแค่ของหลอกลวงคนโง่ๆ อย่างผมงั้นหรอ ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ ทำไมต้องเป็นผมด้วย


“พี่ยองมิน พวกผมกลับก่อนนะ ฮยองซอบไม่ค่อยสบายอ่ะ” อูจินเก็บกระเป๋าก่อนพาผมมายืนหน้าร้าน ผมทำได้แค่ก้มหน้าไว้เพื่อซ่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาหน้าอาย


“ฮยองซอบไม่สบายหรอ” จีฮุนก้มหน้ามาถามผม


“...”


“หรือว่า...ไม่เป็นไรนะฮยองซอบ” จีฮุนเข้ามากอดผมไว้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ ก็ไหลออกมาอีกครั้ง


“นั่งแท็กซี่กลับบ้านนะ” อูจินหันไปเรียกแท็กซี่


“ไม่เป็นไรนะ ฮยองซอบยังมีพวกเรานะ ยังมีคนที่รักฮยองซอบเยอะแยะเลย” จีฮุนที่นั่งข้างหน้าหันมาพูดกับผม


“ขอบคุณ จีฮุน” ผมรู้สึกดีนะที่มีคนมาปลอบ อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่คนเดียว


“เราเข้าใจว่ามันทำใจยาก มันต้องใช้เวลา ถ้าอยากระบายก็เล่าออกมาเลยนะ มันช่วยได้” ผมยิ้มให้จีฮุนก่อนจะมองออกนอกหน้าต่าง


“อูจิน ช่วยกันพูดสิ”


“ปลอบคนไม่เป็นอ่ะ พูดไปเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” อูจินที่นั่งข้างผมพูดขึ้น ก็จริง ถ้ามีคนมาปลอบ มาพูดกับผมตอนร้องไห้มันก็จะหนักขึ้นและไม่หยุดง่ายๆ หรอก ทางที่ดีที่สุดคือให้ผมอยู่เงียบๆ อยู่กับความคิดของตัวเองสักพัก ให้มันตกตะกอนไปเอง 


ตลอดทางกลับบ้าน ผมคิดถึงวันแรกที่เราคุยกัน หัวเราะด้วยกัน ช่วงเวลาที่ผ่านมามีความสุขมากๆ มากซะจนผมเผลอคิดเขาข้างตัวเองว่าเขาก็มีใจให้ ทั้งที่เขาคิดกับผมแค่น้องคนหนึ่ง ที่ทำดีด้วยความเอ็นดูก็แค่นั้น ไม่มีอะไรเกินเลยกว่าคำว่าพี่น้อง แถมเขายังมีเจ้าของอยู่แล้วด้วย คนที่ยืนข้างๆ เขาตลอดเวลา เขาก็ชัดเจนกันอยู่แล้ว ยังไปหลงเขาอีก ฮยองซอบ นายนี้มันโง่จริงๆ ที่ขุดหลุมเอง แล้วก็โดดลงไปเองอย่างเต็มใจ จะร้องให้ใครมาช่วยได้หล่ะ ผมได้แต่ด่าและโทษตัวเอง


“เราไปก่อนนะ ถ้ามีไรก็โทรมานะ พรุ่งนี้เจอกัน” จีฮุนหันมาลา แล้วลงแท็กซี่ไป สักพักก็ถึงหอผม ผมแยกเข้าห้องของตัวเอง  


ผมทิ้งตัวนอนบนเตียง ก่อนจะซุกหน้ากับหมอนเพื่อปิดเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นอีกครั้ง ผมจำไม่ได้ว่าวันนี้ผมร้องไห้ไปแล้วกี่ครั้ง แต่ผมก็ยังร้องไห้ซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำตามันไม่ยอมหยุดไหลซักที

 

ดิ๊งด๊อง! เสียงกริ๊งห้องผมดังขึ้น ผมรีบเช็ดน้ำตาก่อนไปเปิดประตู


“เลิกร้องยัง” อูจินถามผม ผมไม่ตอบแล้วเดินมานั่งเก้าอี้


“ร้องให้ตายเขาก็ไม่รู้หรอก” อูจินเดินมานั่งบนเตียง


“ไม่ปลอบ แล้วอย่ามาปากเสีย”


“ก็พูดเรื่องจริงอ่ะ”


“ใช่สิ ฉันไม่ใช่แกนิ ที่มีคนรักคนชอบแกเต็มไปหมด”


“ไปกันใหญ่ละ ฉันเกี่ยวไรด้วย”


“แกไม่เข้าใจฉันหรอก ชิ”


“...”


“แล้วมาทำไมเนี่ย” ผมถามเพื่อนตัวดี ที่มาหาผมคงไม่ได้มาปลอบแน่นอน


“จะชวนไปเว่นข้างล่าง หิวข้าว” จริงด้วยสิ เรายังไม่ได้กินข้าวกันเลย


“เออๆ รอแปป” ผมลุกไปจัดการตัวเอง ก่อนจะเดินลงมาเว่นใต้หอ


------------------------------------

 

“นั่งเหม่ออยู่ได้ เดี๋ยวเส้นก็อืดหรอก” อูจินที่นั่งกินรามยอนข้างๆ ผมทักขึ้น ผมเลยกินรามยอนไปหนึ่งคำ แล้วมองออกไปนอกร้าน พวกเรานั่งกินข้าวกันที่เว่นเลย มีรามยอนคนละถ้วย คิมบับ 1 อัน น้ำคนละขวด เอาจริงๆ ผมไม่มีอารมณ์จะกินหรอก แค่มานั่งเป็นเพื่อนอูจินกินข้าวเฉยๆ  


“กินเข้าไปเยอะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงเต้น” อูจินยัดคิมบับใส่ปากผม


“แกรู้ป่ะ ว่าฉันได้ยินอะไรในห้องน้ำ” ผมกินน้ำก่อนจะเล่าต่อ


“พี่แดนบอกว่าไม่ได้คิดไรกับฉัน เขาทำไปเพราะอยากแกล้งแกอ่ะ” ผมหันไปมองอูจิน ที่กำลังสำลักคิมบับอยู่


“เกี่ยวไรกับฉันอ่ะ”


“นั้นดิ จะแกล้งแกทำไมไม่ไปจีบจีฮุนอ่ะ”


“เห้ย ฉันกับจีฮุนไม่ได้เป็นไรกันเว้ย”


“ก็แก 2 คนจีบกันอยู่ไม่ใช่หรอ”


“ไม่มีใครจีบใครทั้งนั้นแหละ เขาเคลียร์กันไปตั้งนานแล้ว”


“อ้าวหรอ ทำไมไม่รู้อ่ะ”


“ก็แกมัวแต่สนใจพี่แดนนั้นแหละ ก็เลยขี้เกียจเล่า” แบบนี้ก็ได้หรอว่ะ นี้เพื่อนไง


“เออๆๆ แล้วพี่แดนมาจีบฉันเพื่อแกล้งแกทำไม งง? กิ๊กก็ไม่ใช่ แฟนก็ยิ่งไม่ใช่” ยิ่งคิดก็ยิ่งงง


“เพราะแกเป็นเพื่อนฉันมั้ง ปกติพวกพี่มันก็ชอบแกล้งอยู่แล้ว”


“แกล้งแบบนี้มันไม่แรงไปหน่อยหรอว่ะ ฉันเป็นคนมีความรู้สึกนะเว้ย” เนี่ยพูดแล้วก็จะร้องไห้อีก


“ฉันขอโทษแทนพี่ๆ ละกัน ที่เป็นสาเหตุให้แกโดนแกล้ง”


“ถือว่าเป็นการลงโทษ ต้องกินรามยอนของฉันด้วย” ผมดันถ้วยรามยอนไปทางอูจิน


“...”


“นี้ๆๆ แกรู้ป่ะว่าพี่แดนกับพี่ซองอูเป็นแฟนกันอ่ะ” ผมกระซิบกับอูจิน


“รู้แล้วหรอ” อูจินตอบกลับอย่างเรียบเฉย


“เออ ห้ะ!!! แกรู้แล้วหรอ ตอนไหน ก่อนฉันอีกหรอ”


“เขารู้กันทั้งโรงเรียนแล้วมั้ง”


“แล้วทำไมแกไม่บอกฉันอ่ะ”


“บอกไปก็ไม่เชื่อหรอก คนกำลังหลงแบบหน้ามืดตามัวอย่างแกอ่ะ” ได้โอกาสซ้ำเติมกันใหญ่เลยนะ


“เออใช่ซิ ฉันมันหลงจนหน้ามืดตามัว ฉันมันโง่เอง” ผมพูดแล้วหันหลังให้อูจิน ไม่เคยจะปลอบกันดีๆ มีแต่พูดถากถาง ซ้ำเติมให้เสียใจ งอน


“ซอบบ หันหน้ามาก่อน นะๆๆ” อูจินสะกิดไหล่ผมให้หันไปหามัน


“ฮ่าๆๆๆ ทำไรเนี่ย ทุเรศอ่ะ” พอผมหันไปก็ต้องหัวเราะเสียงดังเพราะเพื่อนตัวดีเอาหลอดมาเสียบเขี้ยวทั้งสองข้างแล้วทำหน้าตลก ทุเรศนะแต่ตลกมากกว่า


“หัวเราะซักที ซอบน่ะ ไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกรู้ไม”


“ขอบคุณนะอูจิน” เสียงหัวเราะจากอูจินช่วยผมรู้สึกดีขึ้นเยอะ


“เพราะเวลาซอบร้องไห้ หน้าจะย่นมารวมกันตรงกลาง แบบนี้อ่ะ มันตลกรู้ป่ะ ฮ่าๆๆ” เพื่อนตัวดีทำหน้าย่นล้อเลียนผม ก่อนจะหัวเราะออกมา


“หรอๆๆ ตลกมากป่ะ” ผมตีไปที่แขนอูจิน แต่คนตรงหน้าไม่มีท่าทีจะสะทกสะท้าน แถมยังทำหน้าย่นใส่ผมอีกหลายรอบ ยังไงผมก็ยังรู้สึกขอบคุณอูจินอยู่ดี ที่ทำให้ผมหัวเราะ และลืมเรื่องวันนี้ได้แปปนึงก็ยังดี

 

 

 --------------------------------------------


 

“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ” อูจินนั่งเล่นเกมที่โต๊ะคอมพูดขึ้น


“เพิ่งห้าทุ่มเองจะรีบทำไม” ผมนอนเล่นมือถือบนเตียงตามเคย


“เลิกส่องพี่แดนได้แล้ว เจ็บไม่จำ” รู้ดีอีกไอ้เพื่อนคนนี้


“ไม่ได้ส่องเว้ย”


“เหอะ ให้มันจริงเถอะ”


“แกอ่ะ เลิกเล่นเกมมานอนได้แล้ว” ผมพูดพร้อมตบเตียงให้อูจินมานอน


“อ่อยกันป่ะเนี่ย” อูจินหันเก้าอี้มามองผม


“ทุเรศ เล่นเกมต่อไปเลยแกอ่ะ ฉันนอนก่อนแล้ว” ผมพลิกตัวหันหลังให้อูจิน

 

-jihOOn Wwink-


ฮยองซอบโอเคยัง


โอเคแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงน่ะ


หัวอกเดียวกัน เราเข้าใจนะ


เออ เราเพิ่งรู้ว่าอูจินกับจีฮุนไม่ได้คบกัน จริงหรอ


อืม ก็ตั้งแต่วันที่เราบอกว่าจะถามอูจินอ่ะแหละ


แล้วจีฮุนโอเคแล้วหรอ ถึงยังมาเที่ยวกับอูจินอ่ะ


แรกๆ ก็ไม่อ่ะ ใช้เวลาทำใจสักพักก็ดีขึ้น


เก่งจัง เรายังเฮิร์ทอยู่เลย


เวลาช่วยได้


อืมม


ไม่งั้นก็...หาแฟนซักคนสิ


ไม่เอาหรอก เรายังไม่หายเจ็บเลย


ก็นี้ไงหาคนมาดามใจซะเลย


เราคงเข็ดเรื่องความรักไปอีกนานอ่ะ


ความรักไม่ใช่สิ่งน่ากลัวนะฮยองซอบ แค่เราต้องให้ความรักถูกคน ถูกเวลาแค่นั้นแหละ


ซับซ้อน ไม่เข้าใจ


บางทีความรักก็อยู่ใกล้จนเรามองไม่เห็นนะ


?????


นอนดีกว่า พรุ่งนี้เจอกันนะ ฝันดี


ฝันดีจ่ะ’ 


ถึงจะยังงงๆ กับคำพูดจีฮุน แต่นี้ก็ดึกมากแล้ว ผมไม่อยากตื่นสายในวันสำคัญ...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #6 baimon_bn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 09:50
    ต้องให้สิงเลยมั้ยฮยองซอบ?ถึงจะรู้
    #6
    0
  2. #3 Poonimlovelove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:59
    อยู่ใกล้ๆ ยังมองข้ามเขาไปได้ รู้ตัวเร็วๆหน่อยลูกกก
    #3
    1
    • #3-1 wonderwon407(จากตอนที่ 4)
      21 ตุลาคม 2560 / 22:20
      น่าจะต้องใกล้กว่านี้อีกนิดนึงอ่ะค่ะ ถึงจะรู้ตัว
      #3-1