My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 1 : พี่แดน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไม? 


เมื่อก่อนผมว่ามันไร้สาระนะ ใครจะตกหลุมคนคนนึงที่แค่ได้เห็นหน้า ทั้งที่ไม่รู้จักกันล่ะ

แต่ตอนนี้ผมเริ่มคิดว่ามันอาจจะจริงก็ได้ เมื่อผมได้เจอคนที่ทำให้ผมใจสั่นตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอเขา ทั้งที่ยังไม่รู้จักชื่อ 


แบบนี้เรียกว่ารักได้หรือป่าว? 


ไม่รู้ละ ตอนนี้ผมกำลังเข้าแถวต่อคิวหาความรักแล้ว


น้องที่มาใหม่เดี๋ยวลงชื่อตามชั้นปีนะครับ เสร็จแล้วเอามาให้พี่นะ” พี่แดเนียลประธานชมรมเต้น ยืนพูดหน้าห้องพร้อมยื่นกระดาษให้หัวแถว 


คนอะไรแค่ยืนเฉยๆ ยังหล่อ ยิ่งเวลายิ้มนี้จะละลายตายไปเลย ให้นั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อ


แหมม จ้องขนาดนั้น ไม่กินพี่เขาเลยล่ะเสียงมารที่ดังมาจากข้างหลัง ขัดอารมณ์ส่องพี่แดนจนอยากหันไปตบปาก


อูจิน!! เก็บปากไว้กินหญ้าเหอะ” พัคอูจิน เพื่อนสนิทผม ตั้งแต่ม.1 ที่อยู่ชมรมเต้นมานานและสนิทกับพี่ในชมรมทุกคนรวมถึงพี่แดน มันน่าจะเป็นสะพานรักให้ผมกับพี่แดนได้ แต่มันไม่เคยช่วยไรเลย นอกจากค่อนแคะและแซะผมทุกวัน


“นี้เพื่อนไงคร้าบบบ” อูจินพูดพลางหยิบกระดาษไปลงชื่อ ก่อนจะลุกไปส่งกระดาษรายชื่อเพราะมันนั่งคนสุดท้าย


“เดี๋ยวๆๆๆๆ เอามานี้ เดี๋ยวฉันเอาไปให้พี่แดนเอง” ผมดึงกระดาษในมืออูจิน แล้วเดินดิ่งไปหาพี่แดนทันที


จะพูดแบบไหน? ชวนคุยไรดี? ยิ้มแบบไหนแล้วน่ารัก? ในหัวคิดแต่เรื่องแบบนี้ กว่าจะนึกได้ผมก็ยืนอยู่หน้าพี่แดนแล้ว


“ม. อะไรครับ?” แก พี่เขาถามฉันเว้ยยย กรี๊ดดดด แล้วดูยิ้มลูกหมานั้นอีก ตายๆๆๆๆๆ ใจเต้นแรงเว่อร์


“อะ เออ ม.5 ครับ อันฮยองซอบครับ” ปากพูดไป โดยไม่ผ่านสมอง


“ฮ่าๆๆ น้องชื่ออันฮยองซอบหรอ น่ารักดีนะครับ” ไม่รู้เขาหัวเราะอะไร แต่ผมไม่ไหวแล้ว ใจสั่น มือสั่น หัวโล่งไปหมด


“ฮยองซอบ เป็นไรป่าว? ไม่สบายหรอ? น่าแดงเชียว” พี่ซองอูที่ยืนข้างๆ พี่แดน เอามือมาแตะหน้าผากผม ทำให้ผมได้สติคืนมานิดนึง


“อ้อ ปะ ป่าวครับ พอดีผม” ยังไม่ทันพูดจบ ไอ้เพื่อนตัวดีก็ดึงกระดาษในมือผมไปให้พี่แดนแล้ว


“แค่เอารายชื่อมาส่งทำไมต้องนานว่ะ” หันมาเหวี่ยงใส่อีก เป็นไรของมัน ถ้าไม่ติดว่าต้องคีพลุคใสต่อหน้าพี่แดนจะตบหัวทีนึง


“อ้าว นี้เพื่อนอูจินหรอ ไม่เห็นบอกกันเลยว่ามีเพื่อนน่ารักๆ ด้วย” วรัยๆๆๆ พี่แดนคนบ้า ชมว่าน่ารัก 2 ครั้งแล้วนะ ถ้าชมอีกครั้งจะคิดว่าจีบแล้วเน้อ


“ถ้าแบบนี้เรียกว่าน่ารัก ทั้งโลกก็ไม่มีคนขี้เหล่แล้วพี่” อิเพื่อนเวร จะเอาใช่ม่ะ ได้!!! ผมเตะเข้าไปที่ขาอูจินอย่างเต็มแรง ทำให้มันลงทรุดไปกับพื้น กอดขากลิ้งไปมา สม!!! ก่อนที่ผมจะทำร้ายเพื่อนตัวดีไปมากกว่านี้ เสียงดนตรีก็ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียงตรงมุมห้อง


“ไหนๆ วันนี้ก็วันแรกที่ทุกคนมาเจอกัน จะไม่เต้นกันหน่อยคงไม่ได้ ใครมั่นหน้า มั่นใจ จะเปิดฟลอคนแรกเชิญครูโนแทฮยอน ครูที่ปรึกษาชมรมเต้น ทำหน้าที่เป็นดีเจ


“กรี๊ดดดดดดดด พี่แดนนนนนนนน” แน่นอนว่าคนแรกก็ต้องประธานชมรม พี่แดนคนหล่อออกมาเต้นบีบอย ยังเท่เหมือนเดิมไม่ต่างจากวันแรกที่ผมเห็นพี่เขาเต้นในวันงานปีใหม่ของโรงเรียน จนทำให้ผมใจสั่นและเพ้อมาถึงวันนี้


“กรี๊ดเป็นตุ๊ดไปได้” ขัดตลอดดดดด จัดไปหนึ่งทีที่ไหล่


“คนต่อไปๆ ” พี่ซองอูออกมาอย่างไม่ขัดเขิน แล้วเต้นป๊อปปิ้งเบอร์แรงเหมือนกับหุ่นยนต์ใส่ถ่านสิบก้อน รุ่นพี่คนอื่นๆ ออกไปโชว์ลีลาจนครบ ก็ถึงคิว ม.5 ทุกคนต่างส่งเสียงเรียกไอ้เพื่อนตัวดีของผม


“พัคอูจิน พัคอูจิน พัคอูจิน” มันเดินเกาหัวออกไปก่อนจะโชว์ลีลาเต้นอย่างเทพ ผมยอมรับนะว่าตอนมันเต้นเนี่ยโคตรเท่ อย่างหล่อและมีสเน่ห์มาก คาริสม่ามาเต็ม ฟังจากเสียงก็เชียร์มันก็ดังพอตัวนะ แต่ก็นั้นแหละเวลาอยู่กับผมมันก็ชอบกวนตีนตลอด เช่นตอนนี้ที่มันส่งสัญญาณว่าให้ผมเต้นต่อจากมัน


ผมเดินไปกลางห้องพลางจับจังหวะเพลง แล้วเพลงก็เปลี่ยนมาเป็นเพลง signal ของทไวซ์ เพลงโปรดมากอ่ะ ผมเคยเต้นโคฟเวอร์เกิร์ลกรุ๊ปมาก่อนนะ จัดเต็มสิรออะไร ซิกแนลโบเน ซิกแนลโบเน จีริช จีริช จีริช จีริช ดูทุกคนจะชอบนะ เสียงเชียร์ปรบมือดังพอๆ กับอูจิน ทำให้ผมยิ้มหน้าบาน เดินกลับไปหามันได้อย่างไม่อาย


ความสนุกผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงเพลงที่ถูกปิดลง


“ครูมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบว่า ทางโรงเรียนได้มอบหมายให้ชมรมเราเต้นเปิดงานกีฬาสีปีนี้ เดี๋ยวให้แดเนียลแจ้งรายละเอียดอีกทีนะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน แยกย้ายได้” ครูโนแทฮยอนพูดจบก็เดินออกจากห้องชมรมไป


“คาบต่อไปใครไม่มีเรียน อยู่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะแจ้งรายละเอียดแล้วให้น้องไปบอกเพื่อนอีกทีนะ” พี่แดนเรียกให้คนที่เหลือมารวมตัวที่หน้าห้อง 

ตอนนี้ทั้งห้องก็มี พี่แดน พี่ซองอู พี่ยองมิน ผม อูจิน จีฮุน น้องแซม  


“พวกเรามีเวลาการแสดง 20 นาที พี่จะแบ่งเป็นทีมละ 5 นาทีนะ เริ่มจาก ม.6 ม.5 ม.4 และเต้นรวมกับม.ต้นตอนจบ ทุกคนโอเคไม? หรือมีใครเสนออะไรป่าว?” พี่แดนแจงรายละเอียดพลางเขียนบนกระดานไวท์บอร์ด ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างพยักหน้า 


ส่วนผมเห็นด้วยทุกอย่างที่เป็นพี่เลยฮะ


“เออ กูว่าสร้างกลุ่มไลน์ไว้ติดต่อ คุยงานไม” พี่ยองมินเสนอ มันเป็นความคิดที่ดีมากๆ เลยครับพี่


“ก็ดีนะ เผื่อใครคิดไรดีๆ จะได้เสนอในกลุ่ม งั้นเดี๋ยวกูสร้างแล้วทุกคนช่วยดึงเพื่อนเข้าด้วยนะ” พี่แดนพูดพร้อมกับหยิบมือถือมากดยิกๆ


“เรียบร้อย ทุกคนดึงเพื่อนเข้ากลุ่มด้วยล่ะ พี่ไปก่อนล่ะ” พี่แดน พี่ซองอู พี่ยองมิน เดินออกจากห้องไป ตามด้วยพวกผม น้องแซมขอแยกตัวไปเรียนต่อ ผม อูจิน และจีฮุน มานั่งคุยกันต่อที่ห้องสมุด


“อูจิน ทำไมแกยังไม่ดึงฉันเข้าห้ะ” ผมนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนตัวดีมันยังไม่ดึงผมเข้ากลุ่มไลน์ ก่อนจะลักมือถือในมือมามันหวังจะเพิ่มเอง แต่จะทันมันหรอ มือไวอย่างห่า ยังไม่ทันปลดล๊อกมือถือด้วยซ้ำ


“อยากให้ดึงก็ขอร้องกันดีๆ สิ พูดเพราะเป็นม่ะ” ให้พูดดีกับมันผมยอมกินแครอทดีกว่า เรื่องไรจะยอมมัน


“จีฮุนนนน ดึงเราเข้ากลุ่มหน่อยสิ” จีฮุนที่นั่งเงียบๆ ยิ้มให้ผมก่อนจะกดเพิ่มผมเข้ากลุ่ม นางฟ้าชัดๆ


“อูจินกับฮยองซอบดูสนิทกันดีนะ” จีฮุนมองหน้าผมสลับกับอูจินไปมา


“ไม่ได้สนิทกันหรอก เราแต่สงสารอูจิน มันไม่ค่อยมีคนคบอ่ะ คบๆ ไปงั้น” ผมพูดพลางตบไหล่อูจินที่นั่งงมมือถือดูเพลงที่จะใช้แสดง


“ใจร้ายจังอ่ะเรา ไม่อ่อนโยนเลยนะคับ” มันแหงนหน้ามามองผม ก่อนจะสะบัดหน้าก้มมองจอต่อ


“มาคับอะไร พูดเพราะแล้วขนลุกชิบ” ผมรีบละมือออกจากไหล่มัน ก่อนผลักหัวไปหนึ่งทีเป็นการลงโทษ


“ฮ่าๆๆๆๆ พวกนายตลกดีอ่ะ” จีฮุนที่นั่งดูพวกผมทะเลาะ หัวเราะจนกุมท้อง


พวกเราปรึกษากันจนได้ขอสรุปเรื่องเพลงที่จะใช้ โดยอูจินจะเป็นคนตัดเพลงและคิดท่าเต้น สำหรับชั้น ม.5


เย็นวันนี้ผมเลยต้องไปบ้านอูจินเพื่ออยู่เป็นเพื่อนมันตัดเพลง มันบอกให้ไปช่วยกันฟัง ช่วยออกความเห็นหน่อย ทำคนเดียวแล้วหัวไม่แล่น อะไรไม่รู้ของมันสรุปคือผมต้องไปนั้นแหละ

ก่อนเข้าบ้านพวกเราก็แวะซื้อของกิน ขนมไปบ้านมัน จริงๆ แล้วอูจินอยู่หอพักคนเดียวตั้งแต่ ม.ต้น เพราะเข้ามาเรียนในเมือง การไปกลับบ้านค่อนข้างลำบาก เลยตัดสินใจย้ายมาอยู่หอพักแถวโรงเรียน ซึ่งหอพักก็ไม่ใช่ของใครที่ไหนเป็นกิจการของบ้านผมเอง ผมเลยขอให้ที่บ้านช่วยลดค่าหอให้มัน แล้วส่วนต่างที่เหลือผมก็เก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง 5555 ก็เอามาเลี้ยงขนมมันนี้แหละ



ถึงห้องปั๊บ ผมก็ทิ้งตัวบนเตียงเลย ไม่มีแรงขยับตัวแล้วว

“จะกินไรม่ะ ถ้าจะกินก็ทำเองละกัน จะไปอาบน้ำก่อน” อูจินพูดพลางวางของบนพื้น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ผมไม่มีแรงจะตอบมันละ ขอนอนผึ่งบนเตียงก่อน


“ซอบๆ ไอ้ซอบ ตื่นนนเว้ย ที่บ้านแกโทรมา” ผมเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็ทุ่มนึงแล้ว อูจินยื่นมือถือให้ผม  


“คับแม่ ผมอยู่กับอูจินที่หอ อาจจะนอนนี้นะฮะ กินข้าวเรียบร้อยแล้วฮะ คับ คับ สวัสดีคับ” ผมวางสาย แล้วเดินมาหาของกิน


“จะนอนนี้แกถามฉันสักคำยังนิ” อูจินที่นั่งหน้าคอมหันมาถามผม ผมไม่ได้สนอยู่แล้วว่ามันอนุญาตไม เพราะนี้หอใครให้มันรู้ซะบ้าง ผมยักไหล่ตอบแล้วกินขนมต่อ


“แล้วนี้ตัดเสร็จยังอ่ะ อีกนานป่ะ” ผมที่นอนเล่นมือถือบนเตียง ถามมันเพราะเริ่มง่วงอีกแล้ว


“เหลืออีกนิดนึง ถ้าง่วงก็นอนก่อนเลย”


“ก็อยากฟังก่อนอ่ะ” ผมดีดตัวลุกมานั่งข้างอูจิน แล้วดึงหูฟังข้างนึงมาฟัง


“...”


“อืมมม สนุกดีอ่ะ จังหวะมันดี เก่งๆๆ” ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แค่ฟังแล้วสนุกผมว่าก็โอเคแล้ว


“เออ ฟังแล้วก็ไปอาบน้ำได้ละ เดี๋ยวเตียงเหม็น” อูจินดึงหูฟังคืน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจ้องคอมพิวเตอร์ต่อ


ผมเดินมาห้องของผมที่อยู่ข้างห้องมันนั้นแหละ พ่อเก็บไว้ห้องนึงเผื่อผมมีทำงานกับเพื่อนหรือมีธุระ จะได้ไม่ต้องกลับบ้านดึก ผมรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับมาห้องอูจิน ผมไม่กล้านอนห้องนั้นคนเดียวหรอก ผมกลัวผีน่ะ เลยมานอนห้องมัน


“เสร็จยัง” ผมเปิดประตูไปก็ไม่เจอเพื่อนตัวดีแล้ว มันหายไปไหนนะ ช่างเหอะ ผมถือวิสาสะไปฟังเพลงที่มันตัดไว้


“แฮ่!!!” มันโผล่มาจากไหนไม่รู้มาหลอกผม ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัวเสียหลักหงายหลังไป โชคดีที่มันคว้าผมไว้ทัน ไม่งั้นก้นจ้ำเบ้าไปกองกับพื้นแน่


“เชี่ย เล่นไรเนี่ย แกก็รู้ว่าฉันกลัวผี” พูดจบก็ดีดหน้าผากมันไปทีนึง คงแรงพอให้มันละมือจากผมไปกุมหน้าผากตัวเอง


ตื๊ดๆๆๆๆ ผมหยิบมือถือมาดูข้อความที่เด้งเข้ามา


-JihOOn Wwink-

22.30 น.

ฮยองซอบ

นอนยัง

เรามีเรื่องจะถามหน่อย

ยังๆๆ มีไรจ้ะ

อูจินมีแฟนยังอ่ะ

ยังอ่ะ ทำไมหรอ

ป่าว ถามเฉยๆบ้าหรอคนเรา ร้อยวันพันปีไม่เคยทักมา จู่ๆ ทักมาถามเรื่องอูจิน

ชอบอูจินหรอ

เห้ยย ถามตรงไปป่าว

แล้วจริงป่ะล่ะ

อืมม ก็นั้นแหละ

จริงดิ เดี๋ยวเราช่วยเองเรื่องแม่สื่อไว้ใจฮยองซอบเถอะ จับมาหลายคู่แล้ว ถึงตาเพื่อนรักสักที อยู่กับมันมาหลายปีไม่เห็นจะสนใจใคร ตอนนี้แหละถึงเวลาแล้วที่มันจะรู้จักคำว่ารักสักที เผื่อว่าอานิสงค์นี้มันจะช่วยผมกับพี่แดนบ้าง

ขอบคุณนะฮยองซอบแผนแม่สื่อเต็มหัวไปหมดเริ่มจากไรดี


“เฮ้ย อูจินแกส่งเพลงให้จีฮุนฟังยัง” ผมหันไปถามอูจินที่กำลังนั่งเล่นคอม


“ก็ส่งลงกลุ่มใหญ่แล้วไง” มันตอบแต่ตายังจ้องอยู่ที่เดิม


“เออ จีฮุนมันก็เต้นเก่งอยู่นะ เผื่อมันช่วยแกคิดท่าเต้นไง” เนียนไม่เนียน


“เห้ออ เออๆๆ เอาเมล์มันมาดิ” อูจินหันมาถามผม


“ทักไปขอมันเองดิ” พูดจบผมก็หันมาเล่นมือถือต่อ แต่ก็แอบเหล่มันอยู่นะ มันก็กดมือถือยุกยิกๆ ได้ดั่งใจจริงๆ


“วุ่นวายจริงๆ” มันวางมือถือก่อนจะมาจ้องจอต่อ


“เออ แกรู้ม่ะว่าวันนี้พี่แดน เขาชมว่าน่ารักด้วยอ่ะ ฉันนี้แทบเป็นลมอ่ะ” ผมพูดพลางส่องไอจีพี่แดนไปด้วย


“...”


“แกว่าพี่เขาคิดไรกับฉันม่ะ ฮรี่ๆๆ แค่คิดก็เขินอ่ะ” เขินมากจนดึงผ้าห่มมาปิดหน้าตัวเองที่คิดเรื่องแบบนี้


“...”


“พรุ่งนี้จะได้เจอพี่เขาอีกไมนะ”


“เลิกเพ้อแล้วนอนได้ล่ะ น่ารำคาญ” เรื่องดับฝันนี้ถนัดนัก


“ก็เงี้ย คนไม่เคยมีความรักไม่เข้าใจหรอก ชิส์”


“รีบนอนได้หล่ะ ข้าจะเล่นเกม” มันเปลี่ยนจากหูฟังธรรมดาเป็นเฮดโฟนเรียบร้อย


“เป็นพ่อไงมาสั่ง” ผมบ่นเบาๆ ก่อนจะนอนหันหลังให้มัน ก็ดีเหมือนกันนอนเร็วๆ หน้าจะได้ไม่โทรม 


คืนนี้ขอให้ฝันถึงพี่แดนด้วยเถอะ



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น