配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 18 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    4 ม.ค. 64

เหอรั่วซีร้อนรนยิ่งนักหากหลิวไป๋หลงยังมีชีวิตอยู่อ๋องเฉิงก็จะยิ่งลำบาก ทางเดียวก็คือต้องกำจัดให้พ้นทางไปเสีย เพื่อฐานะพระชายาเอกแล้วนางจะยอมทำทุกอย่าง จึงรีบคว้ามือของเหออี้ผิงมาจับเอาไว้พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน ด้วยรู้ว่าอี้ผิงจะยอมทำตามที่ตนต้องต้องการ

“อี้ผิง เจ้าพอรู้วิชาการแพทย์ เรื่องพิษหรือสมุนไพรเจ้าย่อมรู้จักดี ขอเพียงเจ้าใช้มัน...”

“ท่านจะให้ข้าวางยาพิษสามีตัวเองหรือ” เหออี้ผิงไม่คิดเลยว่า วันนี้ที่เหอรั่วซีมาจะไม่ได้ต้องการมาเยี่ยมเยียนด้วยความคิดถึงหรือรักใคร่ แต่ต้องการให้ตนสังหารหลิวไป๋หลงแทน 

แม้หลิวไป๋หลงจะสิ้นชีพไปแล้วก็ตาม แต่ถ้าหากว่ายังมีชีวิตอยู่ล่ะ อย่างไรเหออี้ผิงก็ไม่อาจลงมือได้ เหอรั่วซีเหตุใดถึงได้พูดจาโหดร้ายเช่นนี้ออกมาได้โดยไม่รู้สึกผิดหรือเกรงกลัวอันใดเลย

“ข้าเพียงแต่ให้เขาตายไปตามข่าวลือจริง ๆ เท่านั้น อี้ผิงเจ้าเพียงแค่แต่งเข้าสกุลหลิวแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ใช่คนของจวนสกุลเหอ ที่ส่งเจ้ามาอยู่ดีกินดีเช่นนี้ล้วนแล้วแต่เป็นความเมตตาของข้าและท่านพ่อ เจ้าคงไม่คิดอกตัญญูไม่สนคำขอร้องของข้าหรอกนะ” 

“แต่หลิวไป๋หลงเป็นสามีข้า ท่านจะให้ข้าสังหารเขาได้อย่างไรคุณหนู” เหออี้ผิงน้ำตาคลอ ถามกลับด้วยความปวดใจไม่คิดมาก่อนว่าบุญคุณที่หลงคิดมาตลอดชีวิตว่าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อทดแทนนั้น จะหมายถึงต้องสังหารวางยาพิษคนที่ตัวเองรัก 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เป็นเพียงบ่าวรับใช้ก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีสิ หากไม่มีข้าแล้วเจ้ายังจะมีชีวิตอยู่มาถึงทุกวันนี้หรือ” เหอรั่วซีกล่าวอย่างใจร้าย สะบัดมือทิ้งพลิกตัวหันหนีเย็นชาไม่สนใจแม้เหออี้ผิงจะกำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจ อย่างไรตนก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีวันฝ่าฝืนคำสั่งของตนแน่ 

“ให้เวลาเจ้าอีกสามวัน ข้าต้องได้เห็นงานศพของหลิวไป๋หลง” 

เหอรั่วซีขีดเส้นตายพร้อมกับเดินออกจากห้องโถงสกุลหลิวไปพร้อมกับสาวใช้ที่ติดตามมาด้วย ทิ้งให้เหออี้ผิงได้แต่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเสียใจยิ่งนัก ไม่คิดว่าจะต้องถูกบีบบังคับถึงเพียงนี้เพียงเพราะคำว่าบุญคุณต้องทดแทน 

                “อย่าเสียใจไปเลยอี้เอ๋อร์...” หลิวไป๋หลงเข้าไปประคองตัวของเหออี้ผิงให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้ พร้อมกับดึงตัวมากอดไว้ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด ตนก็เพียงแค่ปลอบใจอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น 

                หลิวไป๋หลงยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอดหลังจากถูกเรียกไปที่เรือนหลังคฤหาสน์เมื่อรับรู้ถึงสาเหตุที่เหอรั่วซีมายังสกุลหลิว ก็รีบมาหาเหออี้ผิงด้วยความเป็นห่วงเป็นใย คิดไม่ผิดว่าคนที่ใจร้ายส่งอี้ผิงมาแต่งงานกับคนตายได้จะเป็นคนที่น่านับถืออะไร

แต่ก็ไม่ทันคิดว่าสกุลเหอจะมองเหออี้ผิงเป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ไร้ค่า มีหน้าที่อยู่เพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณเท่านั้น 

วิญญาณร้ายที่วนเวียนอยู่บนโลกมนุษย์บ้างชั่วร้าย บ้างเลวทราม หากหลิวไป๋หลงได้พบว่า ที่แท้แล้วคนเป็นน่ากลัวและชั่วร้ายเสียยิ่งกว่า 

“เจ้าไม่ต้องสนใจคำพูดของคุณหนูเหอผู้นั้น อย่างไรข้าก็ไปแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทจากอ๋องเฉิงที่นางรักไม่ได้” จริงดังหลิวไป๋หลงว่า วิญญาณอย่างตนที่ต้องอยู่แต่ภายคฤหาสน์หลิวไม่สามารถออกไปไหนได้จะมีความสามารถใดไปรับตำแหน่งเจ้าของตำหนักตงกงได้

“เกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลวงกันแน่ เหตุใดคุณหนูจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้” 

“นางไม่ได้เปลี่ยนไป เจ้าแค่ไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของนาง หรือไม่เจ้าเองก็รู้แต่เพราะเป็นเจ้านายที่เจ้ารักและเคารพจึงไม่เคยคิดถึงในส่วนนี้มาก่อน” หลิวไป๋หลงรู้ว่าภรรยาของตนเป็นคนเฉลียวฉลาด ที่ผ่านมาเหอรั่วซีก็คงออกลวดลายอยู่บ้าง แต่เพราะเหออี้ผิงที่อยู่รับใช้ในฐานะบ่าวไพร่จึงไม่เคยรู้สึกผิดแปลก 

แต่หลิวไป๋หลงรู้อยู่ก่อนแล้ว หากเหอรั่วซีและสกุลเหอรักและห่วงใยบุตรบุญธรรมผู้นี้จริง คงไม่ส่งมาแต่งงานทั้งที่รู้ว่าจะต้องมาตาย แม้จะผ่านคืนแต่งงานไปก็ยังไม่มีผู้ใดมาขอรับศพของเหออี้ผิง เช่นนี้ก็ไม่ต่างจากตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย 

หากไม่มีเรื่องวุ่นวายในเมืองหลวงที่ต้องเกี่ยวข้องกัน คงไม่มีวันได้เห็นหน้าตลอดกาล 

สิ่งที่หลิวไป๋หลงพูดมาล้วนเป็นความจริง เหออี้ผิงได้แต่หลับตาลงซบใบหน้าแนบลำตัวของสามีเอาไว้ น้ำตารินหยดร่วงไหลลงอาบแก้มด้วยความเสียใจ 

 

“ฝ่าบาททรงประชวรหนัก แต่ยังไม่มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาท อ๋องเฉิงมักใหญ่ใฝ่สูงคิดส่องสุมกำลังรวมหัวกับคหบดีเหอ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปแผ่นดินจะยิ่งลุกเป็นไฟ” หลิวเย่นึกกังวล หากไม่เพราะหลิวไป๋หลงมาชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน ตอนนี้ทายาทสกุลหลิวย่อมได้ครองตำแหน่งเจ้าของตำหนักตงกงอย่างแน่นอน 

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธแค้นให้กับโชคชะตา สายเลือดมหาจักรพรรดิฮั่นเกาจงมาสิ้นสุดในยุคสมัยของตน ให้อับอายต่อหน้าตาบรรพชนยิ่งนัก เช่นนี้หลิวเย่จึงยอมตายเพื่ออยู่เฝ้าคฤหาสน์หลิวไปชั่วนิรันดร์ดีกว่าตายไปในปรโลกเพื่อพบหน้าบรรพบุรุษด้วยความละอาย

“คิดปองร้าย ตั้งใจกำจัดผู้ขวางทาง อ๋องเฉิงเพียงไม่รู้ว่ากำลังสู้อยู่กับอะไร” ฮูหยินรู้อยู่แล้วว่าเหอรั่วซีมาสกุลหลิวก็เพื่อดูให้แน่ชัดว่าหลิวไป๋หลงเป็นหรือตาย หากสิ้นชีพไปจริงก็จะได้โล่งใจแต่หากยังอยู่ก็คงจะคิดหาวิธีจัดการกำจัดเป็นแน่ 

“ส่งข่าวไปถึงเสนาบดี จัดการอ๋องเฉิง” หลิวเย่ออกคำสั่งให้แก่พ่อบ้านหลิวที่สามารถเข้าออกคฤหาสน์ได้ ในวังหลวงยังมีขุนนางมากมายที่ให้การส่งเสริมสกุลหลิว และสายเลือดจักรพรรดิฮันเกาจง เพียงแต่คนนอกย่อมไม่รู้หลิวไป๋หลงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ไม่มีวันได้ครองบัลลังก์อย่างที่ตนหวัง 

ในเมื่อทายาทที่ชอบธรรมของตนไม่ได้ครอบครอง ผู้อื่นก็ไม่สมควรได้รับมันเช่นเดียวกัน

“ทราบแล้วนายท่าน” พ่อบ้านหลิวรับคำสั่งแล้วออกจากเรือนหลังไปทันที 

“ท่านพี่ เด็กนั่นดูแล้วคงจะรู้ความลับของพวกเรา” ฮูหยินหลิวเอ่ยด้วยความสงสัย สายตาและท่าทีของบุตรชาย ทั้งรักและห่วงใยถึงเพียงนั้น ทั้งยังโอบกอดกันในห้องโถงอย่างใกล้ชิดไม่เกรงกลัวว่าร่างกายเย็นเชียบและหัวใจที่ไร้การเต้นเป็นจังหวะจะทำให้ผิดแปลก

“รับได้ก็ดี รับไม่ได้ก็ช่าง อย่างไรก็ต้องฝังร่างอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้เพื่อไป๋หลง” หลิวเย่สนใจเพียงความต้องการของตัวเองเท่านั้น เรื่องอื่นนั้นล้วนแต่ไม่มีค่าพอให้ต้องมานั่งใส่ใจ 

“ข้าพยายามแล้ว แต่เพราะพี่ใหญ่มักจะคอยปกป้องอยู่ข้าง ๆ เสมอ จึงยังหาโอกาสวางยาพิษไม่ได้” ถางเล่อถงบอกถึงความคืบหน้าให้ทั้งหลิวเย่และฮูหยินหลิวทราบ อีกทั้งเหออี้ผิงเองก็ระวังตัวยิ่งนัก 

“ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ช้าคนของสกุลหลิวก็ต้องได้อยู่พร้อมหน้ากัน” หลิวเย่ดูจะมั่นใจยิ่งนัก ในตอนแรกนั้นตนเกรี้ยวกราดและเจ็บแค้นที่สกุลเหอจงใจส่งบุรุษให้มาเป็นสะใภ้ แต่ดูเหมือนจะกลับกลายเป็นเรื่องดี ทั้งที่รู้ความจริงเกี่ยวกับความลับของตระกูลหลิวแล้วแต่ยังยืนหยัดที่จะอยู่เคียงบุตรชายของตน

สุดท้ายหลิวเย่ หรือแม้แต่ถางเล่อถงอาจจะไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ… 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #186 PuiPui--r (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 18:13
    อิพ่ออิแม่คืออิหยังวะ ตายไปแล้วยังไม่ปล่อยมือจากอำนาจอีก แก๊~หาทางออกจากบ้านให้ได้สัก 3 ก้าวก่อนเถอะ
    #186
    0
  2. #99 Fueled me (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 21:47
    ตายไปแล้วยศฐานบรรดาศักดิ์ก็ยังจะยึดติดอยู่อีกเนอะ ยอมใจเลย สงสารไป๋หลงที่สุดแล้ว;—;
    #99
    0
  3. #29 ฟูจินางะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 16:28

    ทำไมเรื่องนี้มีแต่คนเห็นแก่ตัววะ อิพ่อแม่ก็โง่เนาะ อิพี่ตายแ้ลวคือต้องตายตามหมดหรือไง อย่ามาอ้างว่ารักอิพี่เลย ถ้ารักจริงต้องฟังคำพี่ไหม

    #29
    0
  4. #27 oyzoyx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 20:13
    หื่ออออออ น้องค้าบบบบบบบบ
    #27
    0