配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 19 : บทที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    5 ม.ค. 64

ถัดจากนั้นสามวันที่เหอรั่วซีมาเยือนสกุลหลิวเพื่อบีบบังคับให้เหออี้ผิงลงมือสังหารสามีตัวเอง เพื่อเปิดทางให้อ๋องเฉิงได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาท แต่ทว่าอี้ผิงก็ไม่ได้ลงมือเพราะไร้ความหมายใดกับคนที่ได้ตายจากไปแล้วอย่างเช่นหลิวไป๋หลง ตนจึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามเดิม 

                แต่เหอรั่วซียังบุกมายังคฤหาสน์หลิวด้วยอารมณ์เคียดแค้น เหออี้ผิงรีบออกไปรับหน้าประตูใหญ่ยังไม่ทันได้ทักทายก็ถูกนางบุกเข้ามาฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าอย่างแรงจนเซเกือบล้มลงไปนั่งกับพื้น หลิวไป๋หลงรีบตรงเข้ามาประคองเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้ามองนางด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

                “หากเจ้ายังลงมือทำร้ายฮูหยินของข้าอีกครา อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ ไร้มารยาท” หลิวไป๋หลงแผ่รังสีอำมหิตทั้งทางสายตาและใบหน้า จนเหอรั่วซียังอดจะตัวสั่นเทาด้วยความกลัวไม่ได้ แต่นางก็ยังมีศักดิ์ศรีของคุณหนูที่ไม่ยอมให้ผู้ใดมาข่มได้เช่นกัน  

                “ข้าเพียงแค่สั่งสอนตักเตือนให้บ่าวชั้นต่ำผู้นี้รู้จักเจียมตนเสียบ้าง หาใช่เรื่องของท่านไม่” เหอรั่วซีไม่สนใจ นางกำลังโกรธแค้น เจ็บปวดจนไม่สนใจเรื่องไหนทั้งสิ้น อย่างไรเหออี้ผิงก็เป็นเพียงข้ารับใช้ในจวนที่นางมอบชีวิตให้ จะทำอย่างไรก็ย่อมได้ตามแต่ใจปรารถนา 

                ไม่ฆ่าเสียให้ตายคามือของนางตอนนี้ก็นับว่าปรานีแล้ว

                “ในเมื่ออี้ผิงแต่งเข้าจวนหลิวแล้ว อี้ผิงก็ไม่ใช่บ่าวรับใช้ของคนสกุลเหออีก ไม่ว่าท่านกับอี้ผิงจะมีบุญคุณใดต่อกันในอดีต หลังจากแต่งงานแล้วจึงนับว่าเป็นคนสกุลหลิว”

                “หากไม่เพราะท่านพ่อข้ารับเป็นบุตรบุญธรรม คนชั้นต่ำนี้มีหรือจะได้แต่งเข้าสกุลหลิว ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณยังลอบทำร้ายคนรักของข้า หากวันนี้ไม่จัดการมันให้ตายข้าไม่มีวันเป็นสุขไปทั้งชีวิต” เหอรั่วซีดวงตาแดงก่ำยิ่งเมื่อคิดถึงอ๋องเฉิงที่ถูกลอบสังหารจนสิ้นใจก็ยิ่งระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ได้ กระโจนเข้าไปกระชากตัวเหออี้ผิงแต่กลับถูกมือแกร่งกุมที่ลำคอเข้าเสียก่อน ทั้งยังออกแรงบีบจนนางหายใจไม่ออกตัวลอยขึ้นจากพื้นด้วยการยกแขนเพียงข้างเดียวของหลิวไป๋หลง ดวงตานางเบิกถลนทั้งหวาดกลัวและกำลังจะขาดอากาศหายใจ 

                “ท่านพี่ ได้โปรดปล่อยมือ ท่านอย่าทำร้ายคุณหนูเลย” เหออี้ผิงเห็นเช่นนั้นก็รีบขอร้องสามี ถึงเหอรั่วซีคิดอยากจะสังหารตนก็ไม่มีสิทธิปริปากขอร้องในเมื่อชีวิตนี้เป็นนางที่ยื่นมือให้โอกาสได้อยู่ต่อไป

                หลิวไป๋หลงเห็นสีหน้าและคำขอร้องที่น่าสงสารของเหออี้ผิงก็ใจอ่อน ยอมลดมือลงและปล่อยให้เหอรั่วซีเป็นอิสระ นางทรุดตัวก้มลงหอบตัวโยน ก่อนที่สาวใช้จะเข้ามาช่วยประคองเอาไว้ 

                “ไสหัวเจ้าออกไปจากสกุลหลิว อย่ามาให้ข้าพบหน้าอีก หากยังคิดจะทำร้ายฮูหยินของข้าอย่าหาว่าข้าอำมหิต เสี่ยวหยวนส่งแขก...” หลิวไป๋หลงออกปากไล่อีกทั้งยังสั่งเสี่ยวหยวนเสียงดัง ส่วนตัวเองกลับรวบตัวเหออี้ผิงช้อนขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนพากลับไปห้องนอน 

                “ข้าไม่มีวันยอมแพ้แน่ อี้ผิงเจ้าคนทรยศชั่วช้า ข้าไม่มีวันให้เจ้าได้อยู่อย่างมีความสุข ข้าจะทำทุกอย่างให้พวกเจ้าทุกข์ทรมานไปทั้งชีวิตเช่นเดียวกับข้า” เหอรั่วซีตะโกนก้องขณะถูกเสี่ยวหยวนดันตัวออกจากคฤหาสน์หลิวไป นางกล่าวอย่างเคียดแค้น ไม่ว่าอย่างไรจะจองล้างจองผลาญคนสกุลหลิวไปจนกว่าสิ้นใจ 

                จะไม่ยอมให้อ๋องเฉิงที่นางรักสุดหัวใจต้องจากไปอย่างไร้คนชดใช้

 

                เหออี้ผิงถูกอุ้มกลับเข้ามาระหว่างทาง เหลือบมองใบหน้าของสามีที่เคร่งเครียดก็ให้เป็นกังวล แม้จะถูกเหอรั่วซีทำร้ายแต่ตนก็ไม่ได้คิดโกรธแค้นทว่าหลิวไป๋หลงกลับไม่คิดเช่นนั้น

                “ท่านพี่ ท่านโกรธข้าใช่หรือไม่” 

                “หรือข้าไม่ควรโกรธ เจ้าเป็นหุ่นฟางเป็นตุ๊กตาผ้าหรือ ถึงทำตัวนิ่งให้ผู้อื่นลงมือลงไม้กับเจ้าได้ตามใจชอบเช่นนี้”

                “ข้าชินแล้ว” 

                ที่จริงเหอรั่วซีไม่ได้ใจดีกับเหออี้ผิงมากมายขนาดนั้น นางเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ว่าอยากจะได้อะไรก็ต้องได้อย่างใจ จึงมีบางครั้งลงไม้ลงมือกับบ่าวรับใช้บ้าง แต่อี้ผิงไม่เคยเก็บเป็นความทรงจำเลวร้าย เพราะรักและเคารพเทิดทูนสกุลเหอเสียยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง จึงเลือกจำแต่ความใจดีของนางเท่านั้น 

                “ชินแล้ว... เจ้าเพิ่งจะบอกข้าว่า ที่ผ่านมาเจ้าถูกนางทำร้ายมาตลอด แล้วยังจะให้ข้าอภัยให้นาง ปล่อยให้นางรอดมีชีวิตออกไปอีกอย่างนั้นหรือ” หลิวไป๋หลงหัวเสียกว่าเดิม ทั้งโกรธและแค้นจนอยากจะตามเหอรั่วซีออกไปแล้วจัดการฆ่านางเสียให้สาสม 

                “ข้าแค่ไม่อยากให้เราต้องทนอยู่กับนางไปตลอดต่างหาก” เหออี้ผิงบอกเหตุผลที่อาจจะทำให้สามีไม่อารมณ์เสียมากนัก แต่ใครจะคิดว่าหลิวไป๋หลงยังเหนือชั้นกว่านั้น 

                “จริงของเจ้า อี้เอ๋อร์... ไม่สู้ให้คนข้างนอกจัดการนางและสกุลเหองี่เง่าให้หายไปจากลั่วหยางเสีย” หลิวไป๋หลงโกรธจนไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนี้ หากต้องทนเห็นเหอรั่วซีอยู่ในคฤหาสน์หลิวคอยสั่งชี้นิ้วใช้เหออี้ผิงราวกับคนรับใช้เช่นนั้น ตนยอมสั่งให้คนไปจัดการเหมือนเช่นบิดาเสียดีกว่า 

                “ปล่อยนางไป ถือว่าข้าขอร้องท่าน ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเฉิง แต่คงจะเป็นสาเหตุที่คุณหนูโกรธแค้นขนาดนี้ ที่ข้าไม่ตอบโต้นั่นก็เพราะสิ่งที่นางพูดล้วนเป็นความจริง ข้าได้มีชีวิตต่อจากในวันที่กำลังจะอดตาย ได้มีโอกาสศึกษาวิชาความรู้ทุกอย่างก็เพราะสกุลเหอและได้แต่งกับท่านพี่ก็เป็นนางที่หยิบยื่นให้”

                “ข้าจะถือว่านางพอมีดีให้อยู่ต่อไปบ้าง” หลิวไป๋หลงฟังคำโน้มน้าวของภรรยาก็ให้ใจอ่อน แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยด้วยความอาฆาต “แต่หากต่อไปนางยังไม่รู้สำนึก ข้าไม่ยั้งมือแน่” 

                “ขอบคุณท่านพี่ที่ฟังคำขอร้องของข้า” เหออี้ผิงแนบหน้าซบกับอกกว้าง แม้ขนาดในจะเจ็บปวดกับคำพูดของเหอรั่วซี แต่ตนได้ตัดสินใจเลือกแล้ว หนึ่งชีวิตเลือกตายเพื่อทดแทนบุญคุณสกุลเหอในวันนั้น วันนี้ตนกลายเป็นคนตระกูลหลิวแล้วจำต้องคิดถึงหลิวไป๋หลงผู้เป็นสามีก่อน 

                “ข้าเข้าใจความโกรธแค้นของนางที่ถูกพรากคนรักไป หากใครทำร้ายเจ้าข้าเองก็คงมีสภาพไม่ต่างจากนาง” 

                “เกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเฉิง...” เหออี้ผิงไม่แน่ใจนักแต่คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นเหอรั่วซีคงไม่บุกมาถึงสกุลหลิวด้วยความโกรธแค้นเพียงนั้น 

                หลิวไป๋หลงไม่ได้ตอบในทันที เปิดประตูห้องนอนอุ้มเหออี้ผิงไปวางบนเตียงอย่างทะนุถนอมยิ่งนัก แต่อีกฝ่ายยังคล้องแขนไว้รอบลำคอของตนไว้เพราะต้องการคำตอบ สุดท้ายจึงได้แต่ถอนใจแล้วบอกความจริงให้รู้ 

                “อ๋องเฉิงมักใหญ่ใฝ่สูงคิดชิงบัลลังก์จากฝ่าบาท เสนาบดีลอบสังหารสังหารอ๋องเฉิง เป็นเหตุให้คุณหนูเจ้าเสียใจยิ่งนัก นางคาดหวังจะได้เป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาท หรือไปไกลกว่านั้นแต่สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร” 

                “ท่านว่าอะไร...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #187 PuiPui--r (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 18:22
    จะคลั่งเป็นหมาบ้าก็ให้มีขอบเขตบ้าง อ๋องโดนฆ่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอี้ผิง คิดว่าอี้ผิงมีปัญญาสั่งฆ่ารึไง นังบ้า
    จะดีก็ต้องดีพอประมาณนะอี้ผิง ดีไม่ลืมหูลืมตาดีไม่สิ้นสุดเขาเรียกโง่
    #187
    0
  2. #100 Fueled me (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 21:53
    เกือบได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันตลอดไปแล้วมั้ยล่ะคุณพี่!!
    #100
    0
  3. #55 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:57

    ไม่น่าปล่อยให้นังคุณหนูออกจากจวนไปเลย!

    #55
    0
  4. #28 anchaleewannapim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 22:35
    อย่าให้น้องใจอ่อนกับนางมารร้ายนร้าจร้าไรท์
    #28
    0