配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 11 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    29 ธ.ค. 63

แม้ผ่านอรุณรุ่งมาจนคล้อยบ่าย แต่เหออี้ผิงยังนอนหลับใหลอยู่ในห้องนอน เหมือนอยู่ในความฝันยาวนาน บางครั้งครึ่งหลับครึ่งตื่นรับรู้ได้ถึงร่างกายเย็นเชียบที่คอยโอบกอดร่างกายเปลือยเปล่าของตนไว้ทำให้รู้สึกตัวบ้างเป็นบางครั้ง ก่อนความเคยชินจะเข้ามาแทนที่และสามารถหลับได้อย่างสนิทใจ 

                “อี้เอ๋อร์... เจ้านอนนานเกินไปแล้ว” 

                เหออี้ผิงได้ยินเสียงเรียกหาจากที่ไกล ๆ แต่ก็ชัดเจนมากพอจะได้สติ จึงค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดขึ้นมองดูรอบกาย แต่ไม่เห็นคนขานเรียกปรากฏตัวให้เห็น หรือหลิวไป๋หลงจะออกไปจากห้องแล้ว จึงได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ร่างกายปวดร้าวไปหมดเหมือนคนใช้แรงมาตลอดหลายวัน

                เพียงแต่ว่าไม่ใช่.....

                ภาพเมื่อวานค่อนข้างเลือนราง เรียกว่าจะจดจำให้หมดหาใช่เรื่องง่ายดาย นี่หรือคือความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา เหตุใดจึงรู้สึกทั้งเจ็บปวดและสุขล้นหลามจนแทบกระอักในเวลาเดียวกันได้ นับว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดยิ่งนัก เรือนร่างเปลือยเปล่าทั้งสองกอดรัดกันตลอดทั้งคืน ล่วงเลยมาข้ามวันมาจนอรุณรุ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งน้ำเสียง คำพูดต่าง ๆ ล้วนย้อนคืนมา ตนไม่ทันได้รู้ตัวว่าใบหน้าที่ครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นั้นแดงก่ำเพียงใดแล้ว 

                “เจ้ามิใช่ กำลังคิดถึงเรื่องเสริมพลังหยางอยู่” หลิวไป๋หลงเข้ามาพร้อมกับคำถามเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าและอากัปกิริยาของผู้เป็นภรรยา

                “ขะ เข้ามาตอนไหนกัน เหตุใดข้าไม่ได้ยินเสียงประตูเลย” เหออี้ผิงลนลาน แน่ใจว่าตนไม่เห็นและไม่ได้เสียงเลยแม้แต่น้อย หรือเพราะตนมัวแต่คิดเรื่องตัณหาราคะอยู่จนไม่ทันได้สังเกต 

                “ข้าอยู่ในห้องตลอดเวลา” หลิวไป๋หลงไม่ได้โป้ปด แต่เพียงแค่ไม่ได้แสดงตัวให้เห็นเท่านั้น หลังจากนั่งมองเหออี้ผิงหลับไปพร้อมกับการอ่านตำราอยู่นาน จึงปลุกเรียกแต่ตัวไม่ได้ปรากฏอีกฝ่ายจึงมองไม่เห็น รอเวลาจนคนตรงหน้าไม่ทันระวังตัวจึงเผยกายออกมา 

                “ข้าไม่ทันรู้สึกเลย”

                “เพราะเจ้าเอาแต่คิดเรื่องไม่ดีอยู่” หลิวไป๋หลงแกล้งตำหนิ พร้อมกับเดินตรงไปหาใช้หลังมือแตะลงเบา ๆ บนสันจมูกอย่างเอ็นดู 

                “นะ นั่นก็เพราะข้า ข้าแค่บังเอิญนึกถึงเท่านั้น” เหออี้ผิงกระอักกระอ่วนยิ่งนัก พยายามสงบจิตใจไม่ให้ร้อนรนแล้วแต่กลับห้ามไม่ได้สักนิด

                หลิวไป๋หลงหัวเราะเบา ๆ นั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบอ่างน้ำและผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาด ๆ เช็ดให้ที่ใบหน้าแดงระเรื่ออย่างเบามือ ใจจริงตนไม่อยากปลุกแต่กลัวว่าร่างกายของมนุษย์จะทนไม่ไหว จำต้องปลุกเหออี้ผิงจากห้วงความฝันเพื่อให้ตื่นมาทำกิจวัตรปกติ

                เหออี้ผิงชะงักไปชั่วครู่ในระหว่างที่ถูกดูแลปรนนิบัติ ทั้งที่สมควรจะเป็นหน้าที่ของตนมากกว่า ในฐานะของภรรยาไม่ใช่ให้สามีมาคอยดูแลเช่นนี้ แต่ไม่รู้เหตุใดถึงยังนิ่งรับการดูแลอย่างอ่อนโยนนั้นจากหลิวไป๋หลง คงจะเป็นเพราะตนเป็นฝ่ายต้องปรนนิบัติผู้อื่นมาเสมอนับตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยมีใครมาคอยดูแลเช่นนี้มาก่อน ให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก 

                “เป็นอะไรไป...” หลิวไป๋หลงเห็นเหออี้ผิงเงียบนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัด หรือความเย็นจากร่างกายของตนจะทำให้อีกฝ่ายสงสัยเข้าแล้ว 

                “ท่านพี่... ท่านช่างเป็นสามีที่ดียิ่งนัก” 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #178 PuiPui--r (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 16:04
    ครั้งแรกจะเคี่ยวกรำน้องอะไรขนาดนั้นห๊ะ ค่อยๆเซ่น้องยังไม่เคย
    #178
    0
  2. #92 Fueled me (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 20:25
    อี้ผิงตั้งใจจะมาตายตั้งแต่แรกนี่นา ต่อให้ไป๋หลงไม่บอกตอนนี้ น้องก็คงไม่หนีไปไหนหรอกมั้ง;—;
    #92
    0