配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 12 : บทที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    29 ธ.ค. 63

คราวนี้เป็นหลิวไป๋หลงชะงักงันเสียเอง คำชื่นชมนั้นตนไม่เหมาะสมจะรับได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาหรือเต็มใจ ด้วยความเห็นแก่ตัวที่มี หลังจากร่วมเตียงความปรารถนาในตัวของเหออี้ผิงกลับทวีขึ้นไม่ลดน้อยลง หากเป็นเช่นนี้เมื่อวันเทศกาลอี๋ว์หลันเผินมาเยือนยังจะเต็มใจปล่อยให้กลับไปยังสกุลเหอได้หรือ

                “ท่านพี่” เหออี้ผิงเห็นหลิวไป๋หลงนิ่งไปนาน มือถือผ้าชุบน้ำค้างอยู่เช่นนั้นจนนึกเป็นห่วงจึงคว้าข้อมือของอีกฝ่ายตั้งใจจะหยิบผ้ามาไว้เสียเอง แต่เพราะความเคยชินปลายนิ้วบังเอิญแตะเข้าที่จุดชีพจรเข้าถึงรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

                ‘ไม่มีชีพจร’ 

                จะเป็นไปได้อย่างไร มนุษย์ทุกคนล้วนแต่มีเส้นชีพจรทั้งสิ้น ยกเว้นเสียแต่ว่าไม่ใช่ 

                ไม่ใช่มนุษย์จะเป็นไปได้อย่างไร ต่อให้เป็นภูตผี ปีศาจเองก็ไม่อาจมีรูปลักษณ์ปกติเช่นนี้ได้แน่ 

                หลิวไป๋หลงเหมือนได้สติเมื่อถูกแตะเข้าที่ข้อมือ จึงสะบัดออกทันทีแล้วลุกขึ้นไม่หันกลับมามองหน้าของเหออี้ผิงแม้แต่น้อย พร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาต่างจากเมื่อครู่อย่างหน้ามือเป็นหลังมือ 

                “ข้าเคยบอกแล้วว่า ไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัว” 

                “ข้าขอโทษ ตะ แต่ว่า... ท่านพี่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” 

                “ไม่เป็นอะไร เมื่อเช้าข้าให้พ่อครัวทำน้ำแกงไว้ให้เจ้า อีกเดี๋ยวจะให้เสี่ยวหยวนเอามาให้” หลิวไป๋หลงไม่อาจอยู่ต่อได้นานกว่านี้อีกแล้ว ไม่เช่นนั้นตนอาจจะต้องเสียเหออี้ผิงไป เท้าเร่งก้าวออกจากห้องไปไม่ฟังแม้กระทั่งเสียงเรียกที่ดังตามหลังมาของภรรยา 

                เหออี้ผิงได้แต่ครุ่นคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไป ก่อนจะกังวลเรื่องอาการป่วยไข้ของหลิวไป๋หลงด้วยประหลาดยิ่งนัก หากไม่มีชีพจรจะสามารถตรวจรักษาได้อย่างไร เรื่องนี้ดูเหมือนเจ้าตัวไม่อยากเล่านัก แล้วถ้าหากไปสอบถามกับถางเล่อถงที่เป็นท่านหมอของสกุลหลิวโดยตรงจะได้รับคำตอบหรือไม่

                แต่หลิวไป๋หลงคงไม่ชอบใจนัก ดูจากการทะเลาะอย่างรุนแรงเมื่อพบหน้ากัน หากตนผู้เป็นภรรยาไปวุ่นวายอยู่กับถางเล่อถง ย่อมเป็นการไม่เคารพเชื่อฟังคำสั่งของสามี 

                “ท่านป่วยเป็นอะไรแน่”

 

                เมื่อหลายปีก่อนหน้านี้คฤหาสน์สกุลหลิวแม้ไม่ได้ตั้งอยู่ภายในเมืองหลวงแต่ก็นับว่าเป็นสถานที่ที่ทั่วทุกคนในแผ่นดินย่อมต้องรู้จัก ด้วยการแก่งแย่งชิงดีของเหล่าสายเลือดในราชวงศ์ บางครั้งก็สร้างความเดือดร้อนมาถึงสกุลหลิว ทายาทผู้สืบทอดเพียงคนเดียวอย่างหลิวไป๋หลง 

                ทายาทสกุลหลิวที่เป็นความหวังหนึ่งเดียวที่จะสามารถทำให้ตระกูลกลับไปยืนอยู่ในจุดสูงสุดได้เช่นเดิม ตั้งแต่เล็กหลิวไป๋หลงเป็นคนเฉลียวฉลาด มีอารมณ์ขัน เก่งกาจวรยุทธ์แทบทุกแขนง อีกทั้งยังเชี่ยวชาญตำราพิชัยสงคราม ปรัชญาขงจื๊อ นับว่าไม่มีผู้ใดจะสามารถเทียบเคียงได้ 

                หลิวเย่ มาดมั่น และวาดหวัง ด้วยการร่วมมือของเหล่าขุนนางที่ยังให้การสนับสนุนสายเลือดของจักรพรรดิฮั่นเกาจง ยิ่งทำให้หลิวไป๋หลงเป็นคนสำคัญในตระกูล ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับทายาทผู้นี้เท่านั้น 

                แต่แล้ววันหนึ่ง กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น... 

                เมื่อหลิวไป๋หลงถูกพบเป็นศพหลังดื่มยาพิษฆ่าตัวตายภายในห้องนอนใหญ่ หลิวเย่และฮูหยินต่างผิดหวังและเศร้าโศก ทั่วทั้งคฤหาสน์สกุลหลิวเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสูญเสีย นายใหญ่ของตระกูลไม่อาจทำใจได้ เฝ้ามองแต่ร่างไร้วิญญาณของบุตรชาย 

                แม้แต่งานศพก็ไม่ได้จัดให้อย่างถูกต้อง ศพของหลิวไป๋หลงถูกวางอยู่ภายในห้องนอนจนเวลาผ่านไป หลิวเย่ที่เอาแต่ดื่มสุราจนเมาด้วยความเศร้าเสียใจกลับตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงเรียกของบุตรชาย เมื่อลืมตาก็พบว่าหลิวไป๋หลงมายืนอยู่ตรงหน้า มีเลือดเนื้อ และร่างกายทุกอย่างราวกับมีชีวิตอยู่เช่นเดิม 

                แต่ทว่าไร้ชีพจร ร่างกายเย็นเชียบ หัวใจในอกไม่เต้นอีกแล้ว 

                หลิวไป๋หลงไม่รู้เช่นเดียวกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หลิวเย่สวมกอดเข้าหาบุตรชายก่อนจะผลักออกแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ เพราะหลิวไป๋หลงคิดสั้นฆ่าตัวตายจากไป ทุกสิ่งที่คาดหวังจึงต้องพังทลายไปด้วย

                หลิวไป๋หลงกลืนความเจ็บช้ำ เก็บความจริงไว้ภายในใจไม่บอกให้หลิวเย่รู้ถึงสาเหตุ ก่อนจะมองไปยังร่างไร้วิญญาณของตนที่นอนอยู่บนเตียง ในขณะที่ตัวเองยังยืนอยู่ตรงหน้าบิดา สามารถสัมผัสร่างกาย พูดจา แตะต้องสิ่งของทุกอย่างได้เหมือนปกติ 

                ฮูหยินหลิวได้ยินเสียงอาละวาดโวยวายภายในห้องนอนของบุตรชายจึงรีบเข้าไปหาสามี ก่อนจะพบว่าบุตรชายที่สิ้นชีพไปแล้วนั้นยังอยู่โดยไม่ทันได้สังเกตถึงร่างที่นอนอยู่บนเตียง รีบสั่งให้พ่อบ้านนำอาหารเข้ามาด้วยห่วงใยว่าหลิวไป๋หลงจะหิว แต่เมื่อนั่งลงจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากเคี้ยว ก็ได้พบเรื่องน่าตกใจอีกอย่าง... 

                หลิวไป๋หลงไม่สามารถดื่มหรือกินอาหารได้ แม้จะกินเข้าไปมากแค่ไหน แต่อาหารในชามก็ลดไม่ลงเลย 

                ฮูหยินหลิวร่ำร้องไห้จนกระทั่งมองไปเห็นร่างไร้วิญญาณของบุตรชายยังนอนอยู่ที่เดิม หลิวไป๋หลงหาได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา แต่ยังมีชีวิตอยู่ภายในคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น และไม่อาจก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่หน้าจวนไปยังโลกภายนอกทุกครั้งที่ออกไปจะวนกลับเข้ามาในจวนทุกครั้ง

                หลิวเย่ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ มีคนที่รู้เรื่องนี้เพียงแค่ ตน ฮูหยิน พ่อบ้าน และถางเล่อถง หลังจากศึกษาและคิดทบทวนทุกอย่างแล้วจึงเอ่ยปากออกคำสั่ง 

                “เรียกทุกคนในคฤหาสน์ให้มารวมตัวกันที่ห้องโถง”

                ทุกทุกคน ทั้งบ่าวไพร่ สาวใช้ พ่อครัว คนเลี้ยงม้า จำนวนหลายสิบชีวิต มายืนรวมกันที่ห้องโถง ในขณะที่พ่อบ้านชรายืนตรวจตราว่ายังมีผู้ใดขาดหายไปหรือไม่ เมื่อครบถ้วนแล้วจึงแจกจ่ายจอกชาให้แก่ทุกคน หลังจากดื่มลงไปแล้วทุกคนล้วนสิ้นชีพด้วยสมุนไพรพิษที่ถางเล่อถงเป็นผู้ลงมือด้วยตัวเอง

                เมื่อทุกคนทรุดตัวลงพร้อมกับความตาย หลิวเย่สั่งให้ชายฉกรรจ์ที่จ้างมาจากภายนอกขนศพทั้งหมดไปฝังไว้ใต้พื้นดินบริเวณเรือนหลังด้านคฤหาสน์ที่มีพื้นที่กว้างขวาง หลิวไป๋หลงมองดูคนเหล่านั้นถูกฆ่าตายด้วยความเจ็บปวด ทั้งคุกเข่าขอร้อง คร่ำครวญร้องไห้แต่ทั้งบิดา มารดาไม่รับฟังแม้แต่น้อย 

                หลังจากนั้นในยามราตรี หลิวเย่ ฮูหยินหลิว และถางเล่อถงก็ดื่มยาพิษฆ่าตัวตายตามบุตรชายและบ่าวไพร่ไป เหลือเพียงพ่อบ้านชราที่จงรักภักดี เป็นมนุษย์คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อช่วยจัดการเรื่องทุกอย่างให้เจ้านายที่ตนนับถือ

                เพื่อเก็บความลับ ชายฉกรรจ์ที่ช่วยจัดการฝังศพ และจัดการเรื่องงานศพของเหล่าเจ้านายก็ถูกฆ่าทิ้งเพื่อไม่ให้ความลับเล็ดรอดออกไปภายนอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #179 PuiPui--r (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 16:09
    เรื่องนี้ต้องสืบบบบบบ ใครฆ่าท่านพี่!!!
    #179
    0
  2. #93 Fueled me (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 21:10
    เดี๋ยวๆไป๋หลงอาจจะไม่ได้ฆ่าตัวตายรึเปล่า;—; แต่เหมือนพอเขาตายไปทุกคนในบ้านก็เสียศูนย์อะ อย่างพ่อแม่ก็ตายทั้งเป็นเลยคิดอะไรที่เลวร้ายขนาดนั้นได้ หดหู่มากกกกกก
    #93
    0
  3. #49 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 16:15

    เรื่องนี้ มีเงื่อนงำ!!!

    #49
    0
  4. #9 oyzoyx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 18:20
    ถึงจะโหดร้าย แต่ก็เข้าใจหัวอกพ่อแม่

    สนุกมาก สู้ๆนะค้าบบบ✌️✌️😊
    #9
    0