[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 5 : ผีเสื้อตัวที่ 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 542 ครั้ง
    4 ก.ค. 63

                 ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ

________________________________


หลังจากการมาของอาจารย์หมึกเหลืองหลายๆอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด บางทีทั้งห้องก็จับมือช่วยกันลอบสังหาร ฝึกความสามัคคีดีล่ะมั้ง ชิโนบุมิได้ขัดอะไร เพราะลอบสังหารไปเรื่อยๆก็สนุกดี

ถึงจะเคยมองว่าเด็กพวกนี้มันเข้าใจคำว่า ลอบสังหาร ผิดไปบ้างก็ตามทีเถอะนะ


วันนี้ก็เหมือนเช่นเดิม อาจารย์หมึกออกไปกินเต้าหู้ที่จีน เธอก็นั่งกินข้าวกับนางิสะ เพิ่มเข้ามาคือคายาโนะที่มานั่งด้วยกัน

จนกระทั่ง เทราซากะ เรียวมะ และเพื่อนๆที่เป็นคล้ายๆกับนักเลงเดินมาหานางิสะเพื่อไปคุยเรื่องเกี่ยวกับการฆ่าอาจารย์โคโระ นางิสะจึงลุกไปแต่โดยดี


"ชิโนะจัง แบบนั้นจะดีเหรอ?"คายาโนะหันมาถามชิโนบุที่งับไก่คาราเกะเข้าปาก ถึงจะไม่ได้สนิทอะไร แต่อีกฝ่ายก็เรียกเธออย่างสนิทสนม และชิโนบุไม่ได้ขัดอะไรด้วย ปล่อยๆเรียกไป


"ค่ะ ดิฉันไม่ได้ไว้ใจอะไรหรอกนะคะจริงๆ...ขอแอบไปดูแล้วกันนะคะ คาเอเดะซัง"พูดจบ ชิโนบุก็ปิดกล่องข้าวและวางตะเกียบ ก่อนจะเดินออกไปตรงบันไดที่พวกนางิสะยืนอยู่

เท่าที่ฟัง เหมือนกับว่าพวกนั้นจะให้นางิสะถือลูกระเบิดที่อัดกระสุนสังหารอาจารย์ไว้เน้นๆไปใกล้ๆ นางิสะเป็นพวกชอบสังเกตุจึงง่ายๆที่จะรู้ว่าอาจารย์จะอ่อนแอที่สุดตอนไหน 

หลังจากคุยเสร็จ พวกเทราซากะก็แยกเดินมา เจอกับชิโนบุที่ยืนกอดอกยิ้มๆรอพวกนั้นอยู่ พวกเทราซากะจึงสะดุ้งเฮือกทันที พอนึกถึงเหตุการณ์ที่สาวตระกูลผีเสื้อได้ตวัดมีดชิงเอาหนวดที่เป็นแขนของอาจารย์ออก ทั้งๆที่พวกเขายังแตะไม่ได้ด้วยซ้ำ


"ม..มีอะไรรึไง โคโจว"เทราซากะเอ่ยเสียงสั่น


"อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ แค่จะมาเคาะกะโหลกหนาๆนั่นหน่อยน่ะค่ะ คิดดีแล้วเหรอคะ? หากนางิสะคุงเป็นอันตรายขึ้นมาจะเป็นยังไงคะ? เดี๋ยวโดนโกรธเอาหรอกค่ะ"ชิโนบุเอียงคอน้อยๆ พลางเอาดวงตาว่างเปล่าสีม่วงนั้นจ้องมองมาที่ทั้งสาม ราวกับมัจจุราชที่จ้องเอาชีวิต


"อ...อะไรของเธอ ถ้านางิสะมันบาดเจ็บแต่ฆ่าอาจารย์ได้ ก็เอาค่าหัวไปรักษามันก็พอแล้วนี่ เธอจะโมโหอะไร"โยชิดะ ไทเซย์ เอ่ยพลางมองกลับ แต่กระนั้นก็ต้องหลบสายตานั่นอยู่ดี


"555+ ตัวฉันเหรอคะ? ปล่าวเลยค่ะ ที่ฉันกำลังพูดถึงคืออาจารย์ต่างหาก ถ้าหากอาจารย์ไม่ตายและพบว่าไอ้ลูกระเบิดที่มีเด็กมือบอนกระหายเงินยัดดินปืนเข้าไป...จะเป็นยังไงกันนะ?"ชิโนบุปิดปากหัวเราะที่ดูไม่ออกสักนิดว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่กันแน่


"รู้ได้ยังไง!! แต่ว่า มันก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายพวกเรานี่! เดี๋ยวมันก็ยิ้มหน้าระรื่นแล้วก็บอกว่าไม่เป็นไรอยู่ดีแหละ!"เทราซากะโวยวาย


"อ๋อ...จริงด้วยค่ะ...แต่ว่า มันไม่มีกฎข้อใดบอกเสียหน่อยว่าเขาห้ามฆ่าคนที่เกี่ยวข้องกับเรา...นี่คะ? หืม? คิดไม่ถึงเหรอคะ จะไม่สนก็ตามใจนะคะ อันที่จริง...คนที่จะฆ่าพวกคุณอาจจะเป็นฉันเอง เพราะตัวฉันไม่ได้สนพวกสวะที่คิดเองไม่ได้อย่างพวกคุณอยู่แล้วล่ะค่ะ"ชิโนบุยิ้มเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบๆที่เปลี่ยนไปมันช่างน่าอึดอัดสำหรับเด็กหนุ่มทั้งสามเหลือเกิน


"กลับเข้าห้องไปเรียนซะนะคะ...อีกหน่อยพวกสมองขี้เลื่อยอย่างพวกคุณคงจะลืมที่ฉันพูดหมดแล้ว...ถ้ายังคิดไม่ได้ก็ไปโดดตึกแล้วเกิดใหม่เป็นแมลงวันดีกว่านะคะ"ชิโนบุกระซิบข้างหูของคนสูงกว่า ก่อนจะตบไหล่เบาๆพร้อมรอยยิ้ม 

ไม่รอให้ชิโนบุไล่ หัวโจกทั้งสามก็วิ่งหัวซุกหัวซุนกลับไปห้องเรียนทันที ชิโนบุมองตามพร้อมกับโบกมือให้ทั้งสามคนก่อนจะมีเสียงจากด้านหลังเอ่ยขึ้นม


"โอย๊ะ? โคโจวซังมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?"อาจารย์หมึกที่แบกมิสไซล์เดินขึ้นบรรไดมา เห็นเด็กสาวตระกูลผีเสื้อมือเอามือไขว้หลังอยู่อดถามไม่ได้


"อ๋อ~ คิดว่าอาจารย์กำลังกลับมา เลยมารับน่ะค่ะ~ นั่นได้จากน่านน้ำญี่ปุ่นเหรอคะ~"ชิโนบุเดินถามไถ่ไปเรื่อยๆตามทางอย่างสบายๆ ชิโนบุสังเกตุเห็นว่าอีกฝ่ายแม้จะคุยกันสบายๆเช่นเดิม แต่ดูระวังตัวเธอตลอด แต่แน่ล่ะ เธอไม่ได้พกมีดหรืออาวุธเสียหน่อย จึงไม่ได้ลอบสังหารแต่อย่างใด


จนมาถึงห้องเรียน อาจารย์ปลาหมึกให้นักเรียนแต่งกลอนที่ลงท้ายว่า 'เป็นหนวดมานานนม' ที่ชิโนบุคิดว่าไม่เมคเซ้นต์เท่าไหร่ แต่ก็ต้องแต่งเพราะหากไม่เสร็จก็จะไม่ได้กลับบ้าน ส่วนคายาโนะก็ยกมือถามชื่ออาจารย์ ผลคืออาจารย์นั้นไม่มีชื่อ ดูท่าเจ้าหล่อนคงจะคิดชื่อให้อาจารย์ ส่วนอาจารย์นั้นก็นั่งพักอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้อง

ทันใดนั้น นางิสะก็ลุกขึ้นจะส่งงาน ตรงหลังแผ่นกลอน พบกับมีดยางสีเขียว คงตั้งใจจะทำตามแผนที่พวกเทราซากะวางไว้ นางิสะตวัดมีดไป ท่าเหมือนหมายจะสังหารอาจารย์ดั่งทุกครั้ง แต่อาจารย์ก็สกัดไว้ สิ่งที่คิดไม่ถึง คือ นางิสะกอดอาจารย์พร้อมกับที่คอมีลูกระเบิดอยู่!!

เป็นไปดั่งที่คาดไว้ เสียงระเบิดใหญ่ดังขึ้น ทุกคนโวยวายกันเนื่องจากมันทำให้ห้องเละ แถมอาจทำให้นางิสะได้รับอันตรายด้วย ตัวพวกเทราซากะก็เฮยกใหญ่ว่าตัวเองสังหารอาจารย์ได้ แต่พอฝุ่นควันจางลง ก็พบนางิสะในสภาพไร้รอยขีดข่วนที่ถูกหุ้มด้วยเมือกบางอย่าง

เสียงอันเกรี้ยวกราดของอาจารย์หมึกดังขึ้นมาจากเพดาน ใบหน้าดำมืดแสดงถึงอารมณ์ของเจ้าตัว ก่อนจะหายไปแว๊บหนึ่งและกลับมาพร้อมกับป้ายหน้าบ้านของทุกคน

อาจารย์หมึกกล่าวตักเตือนพวกเทราซากะที่ทำอะไรไม่คิด และขู่ว่าหากทำอีกจะฆ่าคนทั้งโลกและเหลือพวกเขาไว้ยังได้ ก่อนจะหันไปกล่าวชมนางิสะเรื่องการเคลื่อนไหวที่ปราศจากจิตสังหารและเป็นธรรมชาติ 

พวกเทราซากะนั้นหน้าหงอยตามระเบียบ ก่อนจะได้นั่งที่ก็สบกับดวงตาสีม่วงของเด็กสาวตระกูลผีเสื้ออย่างเต็มๆ พวกนั้นหลบสายตาของชิโนบุทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะสังเกตุริมฝีปากนั่นขยับเป็นคำว่า


'บอก-แล้ว-นะ-คะ-ไอ้-หน้า-โง่'


ทุกๆคำนั้นชัดเจนและย้ำเตือนเป็นอย่างดีว่า ควรจะฟังเธอตั้งแต่แรก ส่วนคนต้นเหตุได้ยืนยิ้มอยู่เป็นปกติเยี่ยงทุกครั้ง


"เอ...อาจารย์ที่ฆ่าไม่ได้เหรอ"


"โคโระเซไน...โคโระ...อ๋า!!! ชื่ออาจารย์โคโระดีมั้ยคะ!!"คายาโนะที่อยู่ดีๆโพล่งออกมา เจ้าหล่อนนั้นยืนคิดชื่ออยู่ระหว่างเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้ อาจารย์ก็ดูค่อนข้างจะชอบใจชื่อที่ตนได้ และตั้งแต่นั้น นักเรียนห้อง E ก็ได้เรียกอาจารย์หมึก ว่า อาจารย์โคโระ ใช่แล้ว อาจารย์ที่ฆ่าไม่ได้ยังไงล่ะ



ในวันต่อมานั้น เหมือนว่านักเบสบอลประจำห้องอย่าง ซึกิโนะ โทโมฮิโตะ จะหงอยๆจากคำบอกกล่าวของนางิสะ ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างจะมั่นใจในฝีมือด้านเบสบอลของตนพอควร จึงลองเอากระสุนสังหารอาจารย์ไปฝังกับลูกเบสบอล ถึงมันจะเงียบเชียบและไร้เสียงแต่ความรวดเร็วไม่เร็วพอจะสังหารอาจารย์ได้ เพราะมีเวลาอีกหลายวิให้อาจารย์เตรียมอุปกรณ์รับมือทัน


เวลาพักนี้ ตัวเธอก็อยู่กับนางิสะและคายาโนะเช่นเดิม ตัวนางิสะก็ได้ขอตัวไปส่งงาน พวกเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร 


"อ๊ะๆๆ ชิโนะจังๆ ดูนั่นๆ"คายาโนะที่หันไปมองหน้าต่างอยู่ดีๆ ก็ดึงแขนเสื้อของชิโนบุ และชี้ไปตรงจุดที่อาจารย์โคโระกำลังใช้หนวดรัดซึกิโนะชูขึ้นอย่างตกใจ ชิโนบุเองก็ไม่ได้ต่างกัน

ชิโนบุแอบได้ยินเสียงนางิสะตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดด้วยเหตุผลบางอย่าง รู้สึกจะเกี่ยวกับการดูถูกห้อง E ในด้านความสามารถ แต่ก็เงียบไป พร้อมอาจารย์ที่เดินขึ้นบันไดมาอย่างสงบกับใบหน้ายิ้มแย้มของเจ้าตัว ตามมาด้วยนางิสะที่วิ่งตามมาพร้อมสมุดงานในมือ


"ชิโนะจังว่าอาจารย์โคโระทำร้ายซึกิโนะรึเปล่า?"คายาโนะหันมาถามสาวตระกูลผีเสื้อข้างตัว


"ไม่หรอกค่ะ...อาจารย์แบบนั้น ไม่มีทางร้ายศิษย์ตัวเองแน่นอน"ชิโนบุตอบพลางหันไปยิ้มให้สาวหัวเขียวอย่างทุกครั้ง ก่อนทั้งสองจะเก็บกล่องข้าวและไปนั่นที่เดิม

พบกับซึกิโนะที่เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้าพลางมองที่มือขวาของตนอย่างภูมิใจ


"เหมือนจะเจอเรื่องดีๆสินะคะ ซึกิโนะซัง"ชิโนบุเอ่ยขึ้นพลางเอามือเท้าคาง


"อื้อ! ต่อจากนี้ ต้องฝึก!.และฝึกอีก จนกว่าจะใช้เบสบอลในการลอบสังหาร เอาใจช่วยด้วยล่ะ โคโจวซัง!"สึกิโนะยื่นกำปั้นมาตรงหน้าของชิโนบุ อย่างมั่นใจ


"ค่ะ แน่นอน จะรอชมเลยล่ะค่ะ~"ชิโนบุชนกำปั้นกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม





อา...ห้องเรียนเปลี่ยนไปทีละนิดเพราะอาจารย์โคโระจริงๆสินะ





※คำเรียกของคายาโนะได้แรงบันดาลใจจากรีดเดอร์คนหนึ่งค่ะ ไรท์ว่าน่ารักดี เลยเอามาใช้ ดูน่ารักจริงๆ5555 การดำเนินเรื่องคือเนิบมากเวอร์ ตอนหน้าจะกระชับกว่านี้นะคะ! เห็นคนบอกอยากให้ชิโนบุฟาดพวกเทราซากะ ตอนนี้ฟาดจนหงอยเหมียนหมาแล้ว555



『เกล็ดเล็กๆของคารุมะคุง!』


ยังไม่จบกับไอ้คนนี้จริงๆค่ะ มีเรื่องที่คนไม่รู้เยอะจริงๆ 

ทุกคนรู้รึเปล่าคะ ว่าคารุมะเป็นนักเรียนคุนุกิงาโอกะ คนเดียวที่จบออกไปด้วยคะแนนแสนเพอร์เฟค ด้วยคะแนน 500/500 !

อยากได้เป็นสาต้องรีบแล้วนะคะ หลงตัวเองหน่อย ทนๆเอานะคะ~


จบด้วยภาพแฟนอาร์ต จากใครน่ะเหรอ จากฉันเองยังไงล่ะทูนหัว!


By Utsumaki_Yumi





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 542 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

740 ความคิดเห็น

  1. #445 rotazx9077 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 12:02

    ภาพสวยค่ะ~

    #445
    0
  2. #60 itachi-kun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 02:28
    มาต่อด่วนๆเลยค่าาาาาา
    #60
    8
    • #60-5 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      5 กรกฎาคม 2563 / 02:34
      แน่นอนค่า พยายามอัพวันเว้นวันอยู่ค่ะ ดูได้จากการอัพตอนที่ผ่านมา(ถึงตอนแรกจะหายนานหน่อย)
      #60-5
    • #60-7 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      5 กรกฎาคม 2563 / 02:36
      จะพยายามนะคะ ที่เป็นวันเว้นวันคือตรวจสอบคำผิดค่ะ5555 บางทีอ่านนิยายตัวเองตรงไหนตะหงิดก็จะแก้ มันจะได้ไม่ดูแปลกๆ
      #60-7
  3. #58 gurengesan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:44
    โคตรจะบรรเทิงเลยล่ะสกิลการด่าอย่างไรให้สุภาพ By ขุ่นชิโน๊!!!(อดีตเสาหลักแมลงผู้มีสกิลยิ้มเดียวจอด!!!แค่กๆๆ)
    #58
    1
    • #58-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      4 กรกฎาคม 2563 / 16:44
      ยิ้มเดียวนิ่ง555
      #58-1
  4. #56 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 07:04

    ไชโย! คายาโนะเรียกน้องชิโนบุว่าชิโนะจังแล้ว!!!

    แล้วก็...ภาพสวยมากเลยค่ะ กดไลค์ให้เลย

    #56
    1
    • #56-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      4 กรกฎาคม 2563 / 16:45
      แฮร่ ขอบคุณค่า
      #56-1
  5. #54 พี่มินคนอ่อนไหว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 02:21

    อยากให้ชิโนบุได้คะแนนเต็มด้วยอ่ะ จะสูสีกับคารุมะ กลัวมันไม่แฟร์สำหรับผู้หญิง
    #54
    2
    • #54-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      4 กรกฎาคม 2563 / 02:22
      ชิโนบุยังต้องศึกษาเพิ่มค่ะ เพราะไม่ค่อยทันพวกทริกในข้อสอบ5555
      #54-1
    • #54-2 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 5)
      4 กรกฎาคม 2563 / 02:29
      แต่ว่าอาจคดีพลิกก็เป็นได้~~~
      #54-2