กุหลาบเปื้อนเลือด

ตอนที่ 10 : Chapter : 9 เหนือความคาดหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,058 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

        อืม มมม.....ฉันค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมา แสงอะไรหน่ะ แสบตาชะมัด อ่ะ! จริงสิ พี่แวนละ ปลอดภัยมั้ย? พอฉันนึกได้ฉันก็เด้งตัวขึ้นมาทันที หันซ้ายหันขวา นี่มันอะไรกัน? ที่นี่ ที่ใหนละเนี่ย มันเป็นทางโล่งสุดลูกหูลูกตา มีเพียงสีขาว มีโต๊ะน้ำชาและเก้าอี้สีขาว อยู่ข้างหน้าฉัน อะไรกัน? ฉันน่าจะตายไปแล้วไม่ใช่หรอ หมายความว่าไง ฉันยังไม่ตายยังงั้นหรอ ? ขณะที่ฉันกำลังครุ่นคิดนั้น ก็มีเสียงแหบพล่าเอ่ยออกมา

"นังหนูเอ้ยย เจ้าตายไปแล้วละนะ" ฉันรีบหันหน้าไปมองที่ต้นเสียง เป็นชายชราชุดขาว ผมขาว

"ถ้าฉันตายแล้ว ฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ได้ไงละ" ฉันคิดอย่างสงสัย หรือว่า ฉันยังไม่ตายแต่ถูกฝ่ายตรงข้ามพาตัวมา !! พอฉันคิดเสร็จฉันก็ระวังตัวขึ้น และหันไปมองตาแก่ตรงหน้าอย่างระแวง

"คุณเป็นใครและต้องการอะไร ถ้าคิดจะรีดข้อมูลจากฉัน ก็อย่าหวังว่าจะได้มันไป" ตาแก่ตรงหน้าฉัน มองฉันอย่างอึ้ง ๆ และหัวเราะขึ้นมา

"โฮ๊ะ ๆ ๆ ๆ นังหนูขี้ระแวงเสียจริง ข้านะหน่ะเฝ้ามองเจ้าบนนี้มานานแล้วละ ชีวิตเจ้าช่างน่าสงสารเสียจริง เป็นได้แค่เครื่องมือสังหารของมนุษย์ ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีเพื่อน แถมรักไม่สมหวังอีกต่างหาก โฮ๊ะ ๆ ๆ"

"กะ กะ แก แกเป็นใครห๊ะ นั่นมันเรื่องของฉัน ฉันรู้ตัวเองดี ไม่ต้องการให้ใครมาบอก!!" พูดจบ ฉันก็พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างสุดแรง และตวัดขาเตะไปที่ลำคอของตาแก่ตรงหน้า

ฉึบบบ..

       ฉันเตะโดนลม หะ หายไปแล้ว! ทำได้ยังไงกัน หายไปใหน ฉันหันซ้ายขวา ตะ ตาแก่หายไปใหนแล้วละ ฉันกระวนกระวาย ระมัดระวัง เป็นเท่าตัว หรือฉันโดนยาหลอนประสาท? บ้าน่า!! ไม่มียาหรือพิษในโลกจะทำอะไรฉันได้แล้วนี่! 


อักกกกกกกก!
ตุ้บ!!

      จู่ ๆ ร่างกายฉันก็หนักอึ้ง เหมือนมีอะไรมากดทับสักอย่าง หนักมาก! ฉันนอนราบไปบนพื้นสีขาว สติฉันยังแจ่มใส จู่ ๆ ชายแก่ก็มาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันเป็นอะไรกัน? แล้วชายแก่ตรงหน้-

"นังหนู่นี่ ดุร้ายจริง ๆ หยาบคายกับคนแก่แบบข้าได้ยังไงกัน สงสัยสินะว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นพระเจ้ายังไงละ"  พอตาแก่พูดจบฉันเงยหน้ามองและคิด  ตาแก่ตรงหน้าเมายาบ้า??

"เพ้ย!!! ข้าไม่ได้เมายาบ้านะ ข้าเป็นพระเจ้าจริง ๆ" ฉันมองตาแก่ตรงหน้าอย่างอึ้ง รู้ความคิดฉันได้ไง? ฉันกำลังเป็นบ้าแน่ ๆ

"เจ้าไม่ได้เป็นบ้าหรอกนังหนู ข้าได้ยินความคิดของเจ้า!" ฉันอึ้งX2 ฉันลองใช้ความคิดอีกครั้ง เป็นพระเจ้าจริงดิตาแก่!!

"หึ! จริงสิ"  พอตาแก่พูดจบ ฉันอ้าปากเหวอเลยละ ฉันเดาได้เลยว่าหน้าฉันตอนนี้ต้องตลกแน่ ๆ ผ่านไปสักพักฉันดึงสติของตัวเองกลับมาก่อนที่มันจะหลุดไปไกลกว่านี้

"นี่ พระเจ้า ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย ร่างกายฉันขยับไม่ได้ ทำอะไรสักอย่างที" พอฉันพูดจบ ร่างกายฉันก็เบาหวือเลยละ


"นังหนูตามข้ามา ไปคุยที่โต๊ะน้ำชาด้านนู้นกัน เจ้าคงสงสัยอะไรหลายอย่าง" ฉันเดินตามหลัง พระเจ้าอะไรนั่นไป และนั่งลงที่โต๊ะน้ำชา โอ้~ มีชาชั้นเลิศด้วย กลิ่นหอมจัง ไม่มีกลิ่นของยาพิษ


"เจ้ายังระแวงอีกหรือนี่ ขี้ระแวงซะจริง" ฉันเลิกดมกลิ่นชาตรงหน้า แล้วมองตาแก่ตรงหน้า

"ฉันก็ต้องระแวงเป็นธรรมดา ฉันเติบโตมาท่ามกลางเลือดและซากศพ ก็ต้องมีระแวงระวังกันบ้าง มันเป็นนิสัยติดตัวของฉัน" พอฉันพูดจบ ฉันก็ยกชาขึ้นดื่ม อืมมม~ รสชาติดี พอฉันลิ้มรสชาเสร็จ ฉันก็วางแก้วไว้ที่เดิม แล้วเอ่ยถามตาแก่

"มีอะไรที่รับประกันว่าคุณเป็นพระเจ้าจริง ๆ ฉันสามารถเชื่อถือได้แค่ใหน ช่วยแสดงอะไรสักอย่างเพื่อให้ฉันมั่นใจหน่อยได้มั้ยละ?" หลังจากพูดจบ ฉันเลิกคิ้วมองตาแก่ตรงหน้า อย่างท้าทาย

"ได้สินังอยู่ ข้าสามารถทำให้เจ้าเห็นภาพที่เจ้าต้องการจะเห็นที่สุดในเวลานี้ได้" พอฉันได้ฟัง ฉันนั่งนิ่ง ตัวเกร็ง เป็นไปได้หรอ?

"เอ้า นังหนูหลับตาสิจบเรื่องตรงนี้ จะได้รีบ ๆ เข้าเรื่องที่ข้าจะคุยกับเจ้าซะที" ฉันหลับตาตามที่ตาแก่นั่นบอกฉัน สิ่งที่ฉันอยากเห็นที่สุดก็คือ พี่แวนยังไงละ รู้ ๆ กันอยู่!
.
.
.
.
.
.
"ลืมตาซะนั่งหนู เรามาถึงแล้ว"  ทันทีที่ฉันได้ยินฉันก็ลืมตาขึ้นมา ที่นี่องค์กรที่ฉันอยู่นิ ผู้คนเดินกันอย่างวุ่นวาย แต่ไม่มีใครเห็นฉันและตาแก่ข้าง ๆ เลย ฉันลองเอื้อมมือไปจับแขนคนข้างหน้า ทะ ทะลุ ฉันทะลุร่างของคนตรงหน้าไป ฉันมองร่างกายของตัวเอง มันโปร่งใส

"นังหนูเจ้าเป็นเพียงจิตวิญญาณ เจ้าไม่ได้มีกายเนื้อ เจ้่าไม่สามารถแตะต้องพวกเขาได้หรอกนะ เจ้ามีเวลาเพียง 5 นาที เท่านั้นนะนังหนู รีบ ๆ ไปหาคนที่เจ้าอยากเจอซะ" ฉันหันมามองตาแก่ตรงหน้า แล้วพยักหน้าเข้าใจ ฉันยอมรับแล้วละ พระเจ้า มีอยู่จริง!

           ฉันเดินมาหยุดที่ห้องของพี่แวน ฉันเดินทะลุเข้าไป พี่แวนนั่งอยู่ในห้อง ที่โต๊ะทำงาน พี่แวนกำลังนั่งมองรูปเด็กคนหนึ่งอยู่ นั่น!รูปฉัน ฮึก..ฉันกลั้นสะอื้นไว้ ฉันเดินเข้าไปใกล้ ฉันเอื้อมมือไปแตะที่ใบหน้าของเขา ถึงจะแตะไม่โดนก็เถอะ 

"ฉันไม่เจอแค่แปปเดียวเอง พี่แวนดูโทรมขนาดนี้เลยหรอคะ ทำไมไม่ดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะ ฮึก ๆ.. ฉันเคยบอกแล้วไงคะ ว่าอย่าทำหน้าแบบนั้น พี่แวนดูไม่เหมาะกับใบหน้าเศร้า ๆ เลยนะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ไม่ต้องรีบตามฉันมาหรอกนะ อย่าใช้ความแค้นเป็นแรงขับเคลื่อนของชีวิตอีกเลยค่ะ ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขแทนฉันด้วยนะ ลาก่อนนะคะ พี่แวน"  พอฉันกล่าวจบ ฉันก็หันไปหาพระเจ้า

"ไปเถอะค่ะ ฉันอยากกลับแล้ว"  จากนั้นฉันกับพระเจ้าก็กลับมานั่งที่โต๊ะน้ำชาเหมือนเดิม ฉันตายแล้วจริง ๆ สินะ อย่างน้อยฉันก็รับรู้ได้อย่างหนึ่งว่า พี่แวนเขาก็คิดถึงฉัน

"เข้าเรื่องเถอะค่ะ พาฉันมานี่มีเรื่องอะไรจะคุยกันแน่ คงไม่ได้แค่จะพาฉันมาดื่มชาสินะค่ะ"

"ข้าอยากให้เจ้าลงไปอีกมิติหนึ่งนะ เป็นโลกอีกใบแตกต่างจากโลกของเจ้ามากเลยที่เดียว" ฉันเลิกคิ้วมองหน้าพระเจ้าอย่างฉงนสงสัย ? หมายความว่าไง? ไปเกิดใหม่อะไรแบบนั้นรึไง?

"ไม่เชิงว่าเกิดใหม่หรอกนะ เจ้าจะได้เข้าไปอยู่ในร่างของเด็กคนหนึ่งหน่ะ เด็กคนนั้นสิ้นอายุขัยแล้วละ แต่ถ้าปล่อยให้เด็กคนนั้นสิ้นอายุขัยและตายขึ้นมาจริง ๆ มันจะมีผลกระทบ ทำให้โลกใบนั้นล่มสลายเร็วขึ้นยังไงละ เพราะแบบนี้ ข้าเลยดึงจิตวิญญาณของเจ้ามา เพื่อจะได้ไปใช้ชีวิตในร่างของเด็กคนนั้นแทน"


"ฉันจะใช้ชีวิตของเด็กคนนั้นยังไงก็ได้สินะ? มีเงื่อนไขอะไรรึป่าว?"

"ใช่! เจ้าจะใช้ชีวิตแบบใหนก็ได้ ส่วนเงื่อนไข เจ้าห้ามตายก่อนที่จะสิ้นอายุขัยเด็ดขาด ปกป้องตัวเองให้ดี เพราะไม่มีจิตวิญญาณดวงใหนที่สามารถเชื่อมต่อสายแห่งพลังชีวิตกับเด็กคนนั้นอีกแล้ว"

          ฉันพยักหน้าเข้าใจ แค่รักษาชีวิตของเด็กคนนั้นสินะ ไม่สิ! รักษาชีวิตของฉันต่างหาก ชีวิตที่สองฉันจะรักษาไว้ให้ดี ฉันจะไม่ยอมตายเพื่อใครอีกเด็ดขาด ฉันจะใช้ชีวิตครั้งนี้ทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยทำมาก่อน แต่ถ้าใครมาหาเรื่องฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่ปราณี! นักฆ่าไม่เคยมีความเห็นใจต่อศัตรู!

"สิ่งที่เจ้าควรรู้ก่อนจะลงไป โลกใบนั้นเต็มไปด้วยความพิศวง มนุษย์ที่นั้นใช้เวทมนตร์ และสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ที่เจ้าไม่เคยเจอ ก็ระวังตัวให้ดีละนังหนู"

"ข้าจะส่งเจ้าไปแล้วนะ แต่ก่อนไปข้ามีพรให้เจ้า 3 ข้อ เอาไปไว้ใช้ชีวิตบนโลกนั้น เจ้าต้องการอะไร อ่ออีกอย่าง ข้าไม่สามารถให้ชีวิตที่อมตะได้หรอกนะ" พอฉันฟังจบฉันก็ครุ่นคิด พรยังงั้นหรอ? พลัง? เวทมนตร์? สิ่งมีชีวิตแปลก ๆ? แม่เจ้าโว้ย!!! โครตจะแฟนตาซี นี่มันโลกแฟนตาซีชัด ๆ โลกใบนั้นคงมีเรื่องสนุก ๆ ให้ฉันทำเยอะแยะแก้เบื่อได้ดีเลยสินะเนี่ย หึๆ ! ฉันแสยะยิ้มขณะที่คิด


"ข้อ 1 : ฉันขอพลังที่แอนตี้เวทมนตร์ได้มั้ย เอาแบบหักล้างเวทมนตร์ทุกอย่างในระยะขอบเขตที่ฉันสามารถรับรู้หน่ะ"  ทำไมฉันขอแอนตี้เวทมนตร์หน่ะหรอ? ก็ฉันเป็นนักฆ่าไงละ!! ฉันไม่เคยใช้เวทมนตร์มาก่อน เพราะ ฉะนั้นถ้าศัตรูฉันไม่มีเวทมนตร์ จะแลกหมัดแลกมวย ฉันสู้ตาย!!



"ได้สิพลังที่เจ้าขอมันเคยเป็นพลังโบราณของชนเผ่าลึกลับที่หายสาปสูญไปเมื่อ 10,000 ปี บนโลกใบนั้น แต่ถ้าเจ้าคิดจะใช้ก็ระวังหน่อยละ ความโลภของมนุษย์ เจ้าเข้าใจใช่มั้ย" ฉันพยักหน้าเข้าใจ

"ข้อ 2 : ฉันต้องการความทรงจำของฉันติดตัวไปด้วยและฉันต้องการความพิเศษแบบร่างกายเก่าของฉัน ทนพิษทุกชนิด!" แหม่ ๆ จะไปเกิดใหม่บนโลกแฟนตาซี ฉันก็ต้องการความทรงจำไปด้วยซิ ไม่งั้นฉันจะเอาชีวิตรอดได้ไงกันละ ส่วนร่างกายทนพิษของฉัน ถึงมันจะไม่ตายเพราะพิษ แต่ตายเพราะปืนก็เถอะ ฉันก็ยังอยากได้อยู่ดี ก็โลกแฟนตาซีล้าหลังแบบนี้ คงไม่มีปืนใช่มั้ยนะ? คงใช้แต่พิษและเวทมนตร์!

"ความทรงจำหน่ะได้ แต่ร่างกายทนพิษเจ้าควรจะแยกไปข้อ 3 ไม่ใช่เรอะ นังหนู!!" พอฉันฟังจบ ฉันก็หันไปมองตาขวางใส่พระเจ้าตรงหน้าทันที

"อะ ๆ ข้าหยวน ๆ ให้เจ้า แล้วข้อ 3 ละว่ามาสิ"

"ข้อ 3 : ฉันต้องการพลังที่สามารถสร้างสิ่งของได้ ยังไงละ!"

"ข้าให้เจ้าได้ แต่ข้อแม้ของพลังนี้ เจ้าไม่สามารถสร้างสิ่งที่เจ้าไม่เคยเห็นได้หรอกนะ เจ้าจะสร้างได้แต่สิ่งที่เจ้าเคยเห็นและเคยสัมผัสมาเท่านั้น" ฉันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แบบนี้แหละ เป็นสกิลคอมโบในฝันเลยละ แอนตี้เวทมนตร์คนอื่น แล้วสร้างสิ่งของมาฆ่ามัน แค่นั้นฉันก็อยู่รอดแล้วใช่มั้ยนะ? ฮ่า ๆ

"เจ้าไม่เอาพลังเวทย์เลยรึนังหนู? ที่นั้นถือเรื่องพลังเวทย์เป็นที่หนึ่งเลยนะ เจ้าจะเอาแต่พลังแปลก ๆ พวกนี้ไปใช้รึยังไงกัน? เจ้าจะเอาไว้ปกป้องตัวเอง หรือ ดึงดูดหายนะ หาตัวเองกันแน่ เฮ้อออออ"  ฉันมองพระเจ้าที่ขี้บ่นตรงหน้า อย่างเบื่อหน่ายยย

"ข้าจะแถม เวทย์มายา ธาตุมืดและพิษ ให้เจ้าไปละกัน เวลาเจ้าเผลอใช้พลังแปลก ๆ พวกนี้ เจ้าจะได้อ้างว่าเป็นเวทย์มายาของตนเอง ไป ๆ ไปได้แล้ว เวลาของเด็กคนนั้นหมดแล้ว"  พอฉันได้ยินพระเจ้าพูดจบ ฉันก็รู้สึกวูบ แล้วโลกก็กลับมามืดอีกครั้ง....






              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.058K ครั้ง

11,334 ความคิดเห็น

  1. #11278 hjufcbn (@hjufcbn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:26

    คนเขียนช่วยทำให้เเวนหายเศร้าทีเท้อออ่านๆไปมันคาใจตลอด. สงสารเเวน

    #11278
    0
  2. #11275 คุณออลวอน (@bam44004) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 06:44
    เอาพี่แวนไปด้วยสิคะคุณพระเจ้าาาาาส
    #11275
    0
  3. #11024 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 14:17
    นี่พระเจ้า!! เอาพี่แวนของชั้น เอ้ย ของลาน่ามาด้วย!! เค้ายังไม่ได้ครองรักกันเลยนะ! ชั้นไม่ยอมอ่ะ!! ไม่ยอมๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11024
    0
  4. #10739 Little-$T@R (@frozennw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:23
    พาพี่แวนมาด้วยยย
    #10739
    0
  5. #10714 pskp29223 (@pskp29223) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 01:49
    ทำไมคิดถึงพี่เเวนอ่ะ อยากให้พี่เเวนคู่กับลาน่า
    #10714
    0
  6. #10708 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 13:57

    ขอบคุณครับ

    #10708
    0
  7. #10688 nunamtanjibi (@nunamtanjibi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:46
    แงงงงสงสารพี่แวนอยากให้อยู่กับนางเอกอะToT
    #10688
    0
  8. #10616 unlakka (@unlakka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:58
    น้ำตาไหลพรากๆๆ ตั้งแต่ตอนที่แล้ว ฮือๆๆ
    #10616
    0
  9. #10595 Amiko233 (@Amiko233) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26
    กุยังบบอบช้ำไม่หาย
    #10595
    0
  10. #10586 Noella_Kew (@Noella_Kew) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:43
    ไม่เทพจนเกินไปแถมยังรอบคอบอืม ดำเนินเนื้อเรื่องได้สุดยอด แต่บางที่เนื้อเรื่องมันช้าเกินไปนิดหน่อยบางคนที่อยากอ่านตอนที่จะทำอะไรต่อต้องมานั่งไล่อ่านยาวๆ แต่ก็นะถือว่าสุดยอดแล้วละ
    #10586
    0
  11. #9246 LittleDummy (@LittleDummy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 00:32
    อืม ผ่านเรื่องปวดตับมาแล้ว มาอยู่กับพระเจ้าแล้วผ่อนคลายลงเยอะ
    #9246
    0
  12. #9214 18326 (@18326) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:42
    พระเจ้านี่ก็ป๋าเกิน
    เเต่ก็เข้าใจแหละว่าไรต์ต้องการให้นางเอกเริส
    #9214
    1
    • #9214-1 DeMoN-On-EaRtH (@DeMoN-On-EaRtH) (จากตอนที่ 10)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
      พระเจ้านางคงสงสารนางเอกด้วยในระดับนึงมั้งคะ เพราะเจอแต่เรื่องแย่ๆ55
      #9214-1
  13. #8689 praew0009 (@praew0009) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 16:42
    ให้พี่แวนไปอยู่ด้วยเถอะค่ะไรต์ได้โปรด
    #8689
    2
    • #8689-1 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 10)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
      ใช่ๆเห็นด้วยสุดๆ
      #8689-1
    • #8689-2 Amiko233 (@Amiko233) (จากตอนที่ 10)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:27
      +111111
      #8689-2
  14. #8430 sabel2 (@Sabel) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 04:10

    นางเอกนี่โดนทรมานขนาดนั้นยังร่าเริงได้อีกเนอะ จิตแข็งเกินไปแล้ว

    #8430
    0
  15. #8419 R4s2 (@nekark) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 10:12
    แม่งเอ้ย อินมากๆๆๆๆ
    #8419
    0
  16. วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 23:37
    ฮื่ออออคิดถึงพี่แวน
    #8197
    0
  17. #7645 abc17973 (@abc17973) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 20:08
    นะคะ'คะ'ใช้กับคำถามบอกเล่า ******สินะคะ****** ค่ะใช้ตอบรับ
    #7645
    0
  18. #7605 MHEEPQ12 (@MHEEPQ12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 16:50
    พี่แวนน ฮืออออ!!
    #7605
    0
  19. #7360 Hfhjh (@Hfhjh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 18:58
    นางเอกนี่ตายเเล้วดูร่าเริงกว่าตอนมีชีวิตอีกอ่ะเนอะ555 รอสะใจตอนหน้า
    #7360
    0
  20. #6487 1129900531172 (@1129900531172) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 20:22
    พี่แวนนนนนน
    #6487
    0
  21. #6469 folksong2546 (@folksong2546) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:18
    สงสารพี่แวน ฮือออออ
    #6469
    0
  22. #6370 I'm Ruka (@ruangkaw46) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:13
    อยากได้พี่แวนนนน ให้พี่ท่านตามมาเป็นพระเอกเถอะๆๆๆๆTT
    #6370
    0
  23. #6289 TaweesakZero (@TaweesakZero) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 16:24
    ทำไมไม่ไปด้วยกันน๊าา
    #6289
    0
  24. #6288 TaweesakZero (@TaweesakZero) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 16:23
    พระเอกพี่แวนนนน
    #6288
    0
  25. #6266 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 23:34
    เท่ากับนางได้พร 5 ข้อ
    #6266
    0