[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 19 : +18+ : Inner

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 ก.ย. 60



                ...อืมมมม ดูเหมือนช่วงนี้ที่โรงเรียนจะสงบจังเลยแฮะ


จีมินที่เดินเก็บอุปกรณ์ในสนามบาสอยู่นั้นครุ่นคิดเมื่อตัวเองเริ่มมีเวลาว่างหลังจากที่สอนพละในคาบเช้าเสร็จ โดยถัดไปอีกคาบก็จะเข้าสู่ช่วงพักเที่ยง


จากราวๆหลายอาทิตย์ก่อนโน้นที่มีเรื่องมีราวของอาจารย์มินที่สอนดนตรีจนนักเรียนคุยกันเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์จนกระทั่งตัวเองได้มาเห็นคลิปก็ตกใจอยู่หน่อยๆเหมือนกันว่าเอาเรื่องกว่าที่คิด แบบนี้คงต้องระวังตัวหน่อยแล้ว...หมายถึงจะสืบค้นอะไรต้องระวังๆน่ะนะเพราะตัวเองก็ไม่อยากเสี่ยงโดนอัดหรอก


เอ่...แล้วแบบนี้อาจารย์ซอกจินจะรู้เรื่องนั้นหรือเปล่านะ แต่ถ้าจำไม่ผิดเขาได้ยินมาว่าสองคนนั้นสนิทกันมาตั้งแต่เรียนแต่ก็ไม่รู้ว่าเรียนชั้นอะไร เป็นแบบนั้นก็น่าจะรู้พฤติกรรมส่วนตัวบ้างล่ะมั้ง


พูดถึงซอกจิน จีมินเองก็คิดเหมือนกันว่าเหมือนจะมีอะไรทะแม่งๆอยู่ ถ้าจำไม่ผิดมีช่วงนึงที่รู้สึกจะเป็นเดือนที่แล้วมั้งที่เขาเห็นอาจารย์ห้องพยาบาลคนนั้นวิ่งตามเด็กนักเรียนออกมาจนเด็กคนนั้นต้องวิ่งขึ้นแท็กซี่ไป แต่หลังจากนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแถมบางทีก็ยังเห็นคุยกันปกติแล้วด้วย


...มันเป็นยังไงกันแน่นะ ไม่มีใครในโรงเรียนเอะใจเรื่องนี้เลยรึไง


แต่แน่นอนว่าคนอื่นก็ไม่ได้นึกว่าอาจารย์ปาร์คที่สอนพละคนนี้ก็จะจริงจังในเรื่องคนอื่นเหมือนกัน

จีมินเก็บสนามเสร็จแล้วก็เดินไปยังโรงอาหารที่ตอนนี้ยังว่างอยู่เนื่องจากนักเรียนยังไม่พักเที่ยง ซึ่งก็จะมีอาจารย์บางส่วนที่หมดช่วงสอนในคาบครึ่งเช้ามานั่งกินอยู่ประปรายเช่นกัน


เขาไปซื้ออาหารและหาที่นั่งกินตามปกติ จนกระทั่งเขาเห็นคนหน้าคุ้นๆ (แม้ที่จริงจะคุ้นมันทั้งโรงเรียนเพราะความเข้าถึงใครต่อใครก็เถอะ) นั่งอยู่มุมหนึ่งในโรงอาหารก็เลิกคิ้วแปลกใจนิดหน่อย แต่ขามันพาตัวเองเข้าไปหาแล้วเรียบร้อย


“อาจารย์โฮซอก สวัสดีครับ ผมขอนั่งด้วยคนนะ”


เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาเหมือนตกใจหน่อยๆ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ยิ้มๆแล้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต


“หมดช่วงสอนแล้วเหรอครับนี่”

“อ่า ใช่ครับ แต่เดี๋ยวมีคาบบ่ายอีกสองน่ะ”

“ผมก็มีเหมือนกัน ฮะๆ แต่ว่าคาบเดียวล่ะครับ”


ทั้งคู่นั่งกินกันไปสักพักหนึ่งจีมินก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของโฮซอกดูซูบๆกว่าปกติ แถมยังตาโรยๆไม่สดใสเท่าที่ควร


“ว่าแต่ช่วงนี้อาจารย์สอนหนักเหรอครับ ตารางเยอะเหรอ”

“อะ...ก็...ไม่ค่อยหรอกครับ ตารางปกติที่แบ่งกันมานั่นล่ะ”

“เหรอครับ รึว่ารับจ๊อบที่อื่นด้วย คุณดูเหนื่อยๆน่ะ”


อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรมากนอกจากยิ้มที่ฝืน และกินได้อีกนิดหน่อยเขาก็ขอตัวจากไปอย่างสุภาพซึ่งจีมินเองก็ไม่ได้รั้งเอาไว้

เพราะการเผือกที่ฉลาดอีกข้อนึงเราต้องไม่เซ้าซี้เป้าหมายให้ถูกสงสัยจนไก่ตื่นไงล่ะ






 

                “อาจารย์โฮซอกสอนเสร็จแล้วเหรอครับ”


เจ้าของชื่อทำเพียงเงยหน้าเหลือบตาขึ้นมามองนิดหน่อยแล้วก็ก้มหน้าเตรียมการสอนต่อโดยไม่ได้ตอบแต่อย่างใด ซึ่งนัมจุนก็ปลงๆไปแล้วว่ามันก็เป็นเหตุการณ์ปกติ แม้ว่าเขาจะยังตกใจไม่หายตอนที่อาจารย์จองมาช่วยพูดเรื่องของแทฮยองให้ฟังก็ตาม

นัมจุนกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองตามเดิมหลังจากที่วางของเสร็จเพื่อจะเตรียมไปกินมื้อเที่ยงต่อเพราะคาบของเขาสอนก่อนพักเที่ยงพอดี


‘RRRRRRRRRRRRRRR’


โฮซอกหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ต้องจ้องมองมันด้วยสายตาขุ่นเคืองอีกครั้งเพราะว่าเบอร์ที่โชว์อยู่ แม้ว่าไม่ค่อยอยากจะคุยแต่ถ้าปล่อยเอาไว้อย่างนั้นฝ่ายปลายสายอาจจะสร้างความรำคาญแก่ตัวเองอีกก็ได้ โดยตัดสินใจว่าจะเดินออกไปคุยข้างนอกอีกเหมือนเดิม


แต่เขาไม่รู้เลยว่าการลุกขึ้นจากโต๊ะออกไปครั้งนี้ จะกลับกลายเป็นว่าสุดท้ายตนนั้นได้ย้ายร่างตัวเองมานอนอยู่ในห้องพยาบาลแทน


“....ทำไม?”


เป็นคำแรกที่อาจารย์หนุ่มนั้นพึมพำออกมาหลังจากที่ลืมตาขึ้นแล้วเห็นเพดานห้อง และรับรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียง


“ตื่นแล้วเหรอครับอาจารย์จอง เป็นยังไงบ้าง”


ซอกจินเดินเข้ามาเมื่อเห็นว่าผ้าม่านที่กั้นเตียงนั้นขยับ พอเปิดออกก็เลยเห็นว่าโฮซอกกำลังพยายามลุกออกจากเตียง


“ผมต้องกลับไปสอน... ผมว่าผมโอเคแล้ว”


อีกฝ่ายก้มหน้ามองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วเอ่ยถามถึงคาบสอนของคุณอาจารย์หนุ่มตรงหน้า ซึ่งเมื่อเสียงจากลำคอที่แห้งผากนั้นตอบกลับมาจึงส่ายหัวเล็กน้อย


“ไม่ทันแล้วล่ะครับ นี่มันหมดคาบสุดท้ายไปแล้ว ตอนนี้ผมว่าคุณควรจะกลับบ้าน”

“...”


คุณอาจารย์สอนภาษานั้นหลุบหน้าลงพลางกัดเล็บอย่างเป็นกังวล นี่เขาหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรือนี่ แบบนี้เขาก็เสียงานน่ะสิ นี่มันแย่มากๆ


“อาจารย์คิมที่พาคุณมาส่งเขาบอกว่าดูเหมือนช่วงนี้คุณจะทำงานหนักมาก”

“...อ่า..?”

“ฮะๆ คุณคงไม่รู้ตัวเลยสินะครับอาจารย์จอง ว่าอาจารย์คิมที่สอนอังกฤษเขาอุ้มคุณมาส่งที่ห้องพยาบาลนี่”

“ห๊ะ คุณว่าอะไรนะครับ”

“เขาบอกว่าคุณเป็นลมในห้องพักครูน่ะครับ”

“....แต่ก่อนหน้าผมก็กินข้าวมาแล้วนะ ผมไม่ได้หิวจนตาลายซักหน่อย”

“ร่างกายที่ล้าจนถึงขีดจำกัดต่อให้กินข้าวมันก็ไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่หรอกครับ อ้าว  อาจารย์คิมมาพอดีเลย”


ซอกจินหันไปทักทายคนที่เดินเข้ามาใหม่ซึ่งก็เป็นใครไม่ได้นอกจากนัมจุนที่เขาถือกระเป๋าทั้งของตัวเองและอีกใบจะเป็นของใครไม่ได้นอกจากคนที่ยังนั่งอยู่ที่เตียงในห้องพยาบาลซึ่งพยายามยืดตัวขึ้นมองด้วยความไม่เข้าใจ


“นี่มันอะไรกัน คุณ...”

“ก็นี่กระเป๋าอาจารย์โฮซอกไม่ใช่เหรอครับ เอ๊ะหรือผมเอามาผิดใบ”

“ไม่ ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ทำไมคุณถึง..ทำไม...”


นัมจุนเดินแทรกเข้ามาหลังจากที่อีกคนเบี่ยงตัวหลบให้ โดยที่เขารวมถือกระเป๋าเอกสารไว้กับมือข้างเดียว


“กลับบ้านกันเถอะครับ ผมจะไปส่งเอง”

“...คุณมีสอนพิเศษวันนี้ไม่ใช่เหรอ วันนี้วันศุกร์นะ”


อยู่ๆคนตัวสูงก็ยิ้มออกมาจนแก้มบุ๋ม และเอ่ยประโยคที่ทำให้โฮซอกถึงกับเลี่ยงที่จะสบตา


“รู้ด้วยเหรอครับ ดีใจจังที่อาจารย์ไม่ได้เมินผมจริงๆ”

“ก...ก็ทั้งตึกมีคุณอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอไง แล้วก็ผมกลับเองได้ครับ ไม่ต้องลำบากหรอก”

“หน้าคุณซีดขนาดนี้ยังจะกลับเองอีกเหรอครับ ไปยืนเบียดในรถไฟใต้ดินมันจะยิ่งแย่นะ แล้วอีกอย่าง ไม่ต้องกลัวหรอกนะครับเพราะยังไงในรถก็มีหลานผมอยู่”

“...”


อีกฝ่ายหลุบหน้าลงพลางเม้มริมฝีปากอย่างรู้สึกยุ่งยากอยู่ในใจ แต่การที่เขาวูบไปแบบนี้มันก็ไม่ค่อยจะธรรมดาเท่าไหร่ซึ่งตนก็ไม่อยากเสี่ยงเหมือนกัน


“กลับกับผมเถอะครับอาจารย์ ผมเป็นห่วงนะครับ”


เป็นแทฮยองที่เดินตามเข้ามาทีหลัง ซึ่งเมื่อโฮซอกเห็นดังนั้นก็พรูลมหายใจออกมาทันทีเพราะถ้าเล่นไม้นี้ตนจะไปไหนรอด เพราะเขาก็เอ็นดูเด็กคนนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่น่าไปเป็นหลานของผู้ชายคนนี้เลย ตอนที่เขารู้ตอนแรกก็ตกใจเหมือนกัน แต่ก็แยกแยะออกว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไร เพราะโตแล้วก็ต้องมีเหตุผลพอ


ซึ่งในที่สุดนั้นตัวเองก็เลยลุกเดินตามสองอาหลานนั่นออกไปจากห้องพยาบาลโดยไม่ลืมโค้งขอบคุณซอกจินที่ยืนส่งอยู่หน้าห้องด้วยสายตาที่อารมณ์ประมาณว่า...นี่มันเดจาวูชัดๆ


“คุณจะเอนตัวนอนไปก็ได้นะ”

“พูดเหมือนกับว่าคุณรู้จักที่อยู่ผม”


นัมจุนไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่ายิ้มเล็กน้อยโดยที่อีกฝ่ายไม่เห็นเนื่องจากนั่งอยู่ด้านหลังกับแทฮยองที่คอยดูอยู่ ใบหน้าที่งออย่างไม่สบอารมณ์นั้นตัวเด็กหนุ่มเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยได้แต่ยกมือลูบหลังคนโตกว่าไปเช่นนั้น


“นะครับ ผมเห็นอาจารย์ดูโรยๆมากเลย นอนไปก่อนเดี๋ยวถึงแล้วผมจะปลุกเองครับ”


โฮซอกเหลือบมองแทฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยคำถาม แต่ด้วยความที่ยังมึนๆหัวอยู่บ้างก็ไม่ควรที่จะฝืนตัวเองใช่ไหมนะ

...หึ คนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ก็คือคุณนั่นแหละนัมจุน

 




     อาจารย์หนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้งหนึ่งเมื่อรู้สึกถึงแรงเขย่าที่ร่างกายตัวเอง และพอเริ่มมองไปรอบๆก็พบว่าบริเวณนี้เป็นซอยที่คุ้นเคย...หรือว่านัมจุนจะรู้จักที่อยู่ของเขาจริงๆหรือนี่


“ถึงแล้วครับอาจารย์โฮซอก ซอยเข้าห้องเช่าคุณมันแคบไปหน่อยรถผมเข้าไม่ได้ คงต้องจอดตรงนี้แป๊บนึง”

“งั้นคุณไม่ต้องแล้วล่ะ ผมลงไปเอง”

“เดี๋ยวสิครับ อย่าเพิ่งไป ให้ผมไปส่งคุณถึงห้องเลยเถอะ”

“ไม่ พอแล้ว ที่ผมยอมนั่งรถมากับคุณมันก็มากพอแล้ว”


โฮซอกปัดมืออีกฝ่ายที่ยื่นมาหาก่อนจะชะงักไปนิดหน่อย ใบหน้าของเขาฉายแววไม่สู้ดีนักพลางพึมพำคำว่าขอโทษออกมาโดยไม่ได้สนใจว่าฝ่ายนั้นจะได้ยินหรือไม่ มือเรียวนั้นฉวยคว้าเอากระเป๋าของตัวเองมาและหุนหันเปิดประตูรถก้าวเดินฉับๆออกไปอย่างไม่สนใจนัมจุนที่วิ่งตามออกมาจากรถเลย


“ปล่อยผม ผมบอกให้ปล่อย”

“ไม่ อาจารย์โฮซอก ผมไม่ชอบที่คุณฝืนตัวเองแบบนี้”

“ผมก็ไม่ชอบที่ผมต้องมาเป็นแบบนี้”


ร่างสูงนั้นชะงักไปกับคำพูดที่คนตรงหน้าที่พูดตอบกลับมา ซึ่งโฮซอกอาศัยจังหวะนี้สะบัดมือออกจากการเกาะกุมในทันที


“เพราะคุณคนเดียว เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ชีวิตผมมันรวนไปหมด!!!


เสียงแหบแห้งที่ตะโกนใส่หน้านัมจุนนั้น แม้จะไม่ได้แข็งกร้าวจนรู้สึกได้ถึงอำนาจ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเจ็บใจในน้ำเสียงแทนจนเขาได้แต่ยืนอึ้งอยู่เช่นนั้น และปล่อยให้โฮซอกหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในห้องเช่าของตนเองเนื่องจากเขาเองก็กำลังสับสนและสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขาไปเกี่ยวข้องอะไรกับปัญหาส่วนตัวของทางนั้นเข้าหรือเปล่า


และถ้ามันเป็นแบบนี้เขาก็ต้องจำเป็นต้องเคลียร์ให้รู้เรื่องแล้ว ในเมื่อถ้าฝ่ายนั้นเคลมมาตรงๆว่าเขาเป็นต้นตอของปัญหา

แบบนั้นมันก็ควรจะจัดการให้จบๆไปเลยดีกว่า


แต่คงไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ...อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้ให้เวลาโฮซอกมากพออีกต่อไปแล้ว





 

---------------------------





 

                เด็กหนุ่มลงจากรถไฟใต้ดิน และก้าวออกจากสถานีรถไฟหลังจากที่เดินดุ่มๆไปพลางคิดโน่นคิดนี่จากเรื่องเมื่อวาน

มันเป็นอะไรที่ดูวุ่นวายอย่างประหลาด จากที่คุณอาของเขาได้บอกมาว่าโฮซอกมีปัญหาก็เพราะตน ซึ่งทำให้แทฮยองนั้นยิ่งสงสัยมากกว่าเดิมเข้าไปอีก เนื่องจากเขาไม่ได้รู้เรื่องส่วนตัวของอาจารย์สอนภาษาเกาหลีคนนี้เลย เขารู้เพียงแต่ว่าเป็นคนที่ขยันจริงจัง แต่ก็ใจดี ใจเย็นและมีเหตุผล เป็นอาจารย์ที่นักเรียนหลายคนรัก แต่ท่าทีเกรี้ยวกราดแบบนั้นแทฮยองก็เพิ่งจะเคยเห็นกับตานี่ล่ะ


เขาก็คิดนะว่าทำไมถึงได้เห็นอะไรพีคๆคนเดียวอยู่เรื่อย...(ถ้าไม่นับนัมจุนที่อยู่ตรงนั้น)


ข้อความที่พิมพ์ในมือถือถูกส่งไปให้กับเจ้าของห้องที่ตนมายืนอยู่ในตอนนี้ เนื่องจากไหนๆก็มีเบอร์แล้วก็ไม่อยากจะเคาะประตูเรียกให้เสียงดังรบกวนคนอื่น


“ว่าไง เข้ามา”


แทฮยองพยักหน้านิดๆก่อนจะค้อมหัวให้แล้วเดินเข้ามาข้างในด้วยท่าทีที่สบายๆมากขึ้นกว่าครั้งแรกที่มาแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ปิดห้องตามปกติเพื่อความเป็นส่วนตัว

แต่เมื่อฝ่ายเจ้าเด็กลูกศิษย์วีไอพีของตนไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวเหมือนเดิม แทนที่ยุนกิจะเดินไปเตรียมเปียโน เขากลับเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่แทน


“จะว่าไป นายก็มาที่นี่หลายครั้งแล้ว อยากจะออกไปไหนบ้างมั้ย”

“...เอะ...อาจารย์จะไม่สอนเหรอครับวันนี้”

“ฉันมีสิทธิ์จะสอนหรือไม่สอนก็ได้”

“..........แต่”

“นายไม่เบื่อบ้างเหรอไงที่อยู่ในห้องนี้นานๆ”

“แล้วอาจารย์เบื่อเหรอครับ”


เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายตาปริบๆอย่างใคร่รู้ ซึ่งคำถามที่ถามออกไปนั้นมันก็หมายความเช่นนั้นจริงๆ


“ปกติฉันนอนทั้งวันในห้องนี้ด้วยซ้ำถ้าเป็นวันหยุด”

“..อ..อ๋อออ งั้นผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ เพราะปกตินานๆทีก็จะออกอยู่แล้ว ส่วนใหญ่ผมก็อ่านหนังสือทำการบ้านมากกว่าน่ะ”

“ขยันจริงนะ แต่พูดแล้วก็ตลกดี นานๆทีที่นายออกมาเที่ยวก็เจอดีเลย”


พอยุนกิพูดถึงเรื่องนี้ซึ่งหมายถึงตอนที่เขากับเจ้าเด็กแทฮยองนี่เจอกันครั้งแรกก็ไม่ได้ประทับใจเท่าไหร่แม้ว่าจะลืมไม่ลงเลยก็ตาม ซึ่งพอคนเด็กกว่านึกถึงมันปุ๊บก็ยิ้มออกมาทันที แต่เป็นยิ้มที่แห้งเหือดมากๆ...

แต่ไหนๆเมื่ออาจารย์มินก็พูดขึ้นมาแล้ว และเขาก็คิดว่าน่าจะพอสนิทกันระดับหนึ่งแล้วมั้ง จึงมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะถามออกไปเสียที


“อาจารย์ครับ ผมถามหน่อยได้มั้ย เรื่องที่...ทำไมอาจารย์ถึงเลือกที่จะใช้กำลังมีเรื่องกับคนอื่นล่ะครับ”

“ทำไม ยังกลัวฉันเรื่องนี้อยู่เหรอ”

“ไม่เชิงหรอกครับ ยอมรับก็ได้ว่ากลัว แต่กลัวเรื่องอื่นมากกว่า”


ร่างเล็กที่นั่งลงตรงข้ามอีกฝ่ายนั้นเอียงตัวมาฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะโคลงหัวเล็กน้อย


“นายอยากจะรู้ถึงขั้นไหนล่ะ”

“อาจารย์สะดวกเล่ายังไงก็บอกเถอะครับ”


ยุนกิถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะคิดไปถึงตอนที่ตัวเองยังเด็กๆได้ ถ้าจำไม่ผิดก็คงจะเป็นช่วงประถมปลายนี่ล่ะ


“นายก็เห็นใช่มั้ยว่าฉันตัวไม่ค่อยสูงเท่าไหร่ มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ฉันเลยไม่อยากจะเป็นเป้าหมายของคนที่ดีแต่เอาขนาดตัวแล้วก็จำนวนมาข่ม เลยรีบๆทำตัวเองให้แข็งแกร่งพอที่จะเอาตัวรอดได้ แต่พอไปๆมาๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเล็กๆก็ดีเหมือนกัน หลบก็ง่าย เคลื่อนไหวก็สะดวก”

“...เพราะแบบนั้นก็เลยสนุกเวลาต่อยตีกับคนอื่นใช่มั้ยครับ”


อาจารย์หนุ่มหัวเราะแกนๆแต่เขาขำจริงเมื่อเห็นหน้าของแทฮยองที่แสดงความเบื่อหน่ายระคนเอือม


“แล้วอาจารย์ซอกจินรู้มั้ยครับน่ะ”

“มันเป็นเพื่อนฉันมาตั้งแต่ม.ต้นมันก็ต้องรู้อยู่แล้วล่ะ แต่มันก็ห้ามฉันไม่ได้หรอก”

“อาจารย์นี่นะ...”


“รู้มั้ย มันทำหน้าเหมือนนายตอนนี้เลย” เขายื่นนิ้วไปจิ้มที่หว่างคิ้วของคนเด็กกว่าอย่างหยอกล้อ “และเพราะมันห้ามฉันไม่ได้ มันก็เลยตัดสินใจไปเรียนพยาบาลเผื่อว่าจะได้ใช้ประโยชน์ ซึ่งก็ได้ใช้จริงๆ”


“...เพื่อมาทำแผลให้น่ะเหรอครับ”

“อือ”

“เฮ้อ ผมว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ อย่าทำเรื่องอันตรายให้เป็นเรื่องสนุกสิครับ”

“ฉันเอาตัวรอดได้น่า ไม่งั้นป่านนี้ฉันจะยังมีชีวิตอยู่เหรอเจ้าหนู”


ตอนนี้แทฮยองกำลังคิดว่าทำไมยุนกิถึงเป็นผู้ใหญ่ที่ดื้อขนาดนี้กันนะ..

เขาไม่ได้อยากจะไปยุ่งวุ่นวายชีวิตส่วนตัวใครเพราะไม่อยากเป็นคนน่ารำคาญ ใครๆก็ต้องการพื้นที่ทั้งนั้นแต่เรื่องแบบนี้มันไม่ไหวจริงๆ มันเป็นงานอดิเรก(?)ที่เกินจะรับได้แล้ว มันเสี่ยงภัยชัดๆ...


แม้ว่าสิ่งนั้นมันจะช่วยแก้ปัญหาให้ได้อย่างตอนที่อีกฝ่ายไปชิงเอาเงินมา แต่มันก็สุ่มเสี่ยงถ้าหากว่าคนพวกนั้นมีอาวุธขึ้นมาจะทำอย่างไร มันไม่คุ้มกันเลยสักนิด


แทฮยองน่ะไม่ชอบการแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงเลยสักนิด และเขากลัวคนแบบยุนกินั่นแหละ แต่ในตอนนี้สิ่งที่เขากลัวมันก็กลับกลายเป็นอย่างอื่น


ตอนนี้เขากลัว...กลัวว่าอาจารย์มินคนนี้จะเป็นอะไรไปเข้าสักวัน

จะเรียกว่าเป็นห่วงก็คงได้ล่ะ


“เอาเถอะครับ ถ้าพูดตรงๆมันก็คงเหมือนเดิม แต่สำหรับผมแล้ว ผมชอบเวลาที่อาจารย์เล่นเปียโนมากกว่าตอนไปมีเรื่องกับคนอื่นซะอีก”

“หือ งั้นเหรอ”

“ครับ ผมคิดว่าผมรู้สึกได้นะ ตอนที่อาจารย์กำลังอยู่กับดนตรี มันดูผ่อนคลายแล้วก็เป็นตัวของตัวเองมากๆ ถึงผมจะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วอาจารย์จะเป็นคนแบบไหนก็เถอะ”


ยุนกิยิ้มออกมาหลังจากที่ได้ฟังเช่นนั้น เพราะเขาเห็นทั้งสีหน้า แววตา แล้วก็น้ำเสียงที่เด็กคนนี้แสดงออกกับเขา...ทำให้ตนเองรู้สึกว่าไม่ได้ยิ้มกับโมเมนท์แบบนี้มานานแล้ว

เวลาที่มีคนต้องการจะรู้จักตัวเราจริงๆและยอมที่สังเกตอยู่ห่างๆก่อนที่จะเดินเข้ามาหา มันหมายถึงความใส่ใจจากคนคนนั้นที่มีต่อเรา

อาจารย์หนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยกมือขยี้ผมของคุณประธานนักเรียนอย่างเอ็นดู


“นายชอบแค่ตอนฉันเล่นเปียโนจริงๆเหรอ”


แทฮยองย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะพูดอุบอิบออกมา


“จริงๆผมก็ชอบอาจารย์ทุกตอนที่ไม่ได้ไปต่อยกับใครแหละครับ”


...น่ารักแฮะ


คนโตกว่าหรี่ตาลงเล็กน้อยกับความคิดของตัวเอง


...นายนี่มันเด็กดีชะมัด


“รู้มั้ยว่าตัวตนคนเรามันก็ไม่ได้มีแค่อย่างเดียวหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายเห็นรวมทั้งคนอื่นเห็น มันอาจจะเป็นตัวของคนคนนั้นจริงๆทั้งหมดเลยก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นอยู่กับใคร สภาพแวดล้อมแล้วก็สังคมแบบไหน”


หนุ่มน้อยผิวเข้มนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยความสนใจในสิ่งที่คนตรงหน้าพูด ในขณะที่ฝ่ามือของยุนกิที่กำลังลูบผมเจ้าตัวอยู่นั้นก็ค่อยๆเลื่อนไล้ลงมาตามกรอบหน้าไร้ที่ติของอีกฝ่ายจรดลงมาอยู่ที่คาง


“เพราะงั้นที่พูดมาน่ะ เห็นฉันหมดทุกด้านแล้วเหรอไง”

“อ...เอ่อ.......ก็.......ยังมีด้านไหนอีกเหรอครับ”


แทฮยองรู้สึกพลาดมากที่เขามักจะสบตาคู่สนทนาอย่างที่เคยทำ


พลาดที่คราวนี้คนตรงหน้าคือมินยุนกิ...


และความหมายที่ถูกส่งมานั้นมันต่างจากคนอื่นๆโดยสิ้นเชิงจนก้อนเนื้อในอกนั้นเต้นตุบรัวเร็วขึ้น


นิ้วโป้งที่เคยเป็นหนึ่งในนิ้วที่กดแป้นเปียโนอยู่ทุกครั้ง ตอนนี้มันกลับกดลงบนริมฝีปากของเด็กหนุ่มลงอย่างแผ่วเบา


พร้อมๆใบหน้าของอาจารย์สอนดนตรีนั้นที่โน้มลงมาใกล้จนไม่อาจจะเบือนหนีไปได้อีก


สายตาที่ดึงดูดมันพาลทำให้เด็กมัธยมปลายอย่างเขารู้สึกจั๊กจี้ แต่ทั่วร่างกลับเกร็งไปหมดแล้ว


กระทั่งเสียงแหบต่ำที่จริงจังกว่าที่เคยนั้นได้ออกมาจากปากที่ยกยิ้มหยอกล้อ


“ด้านที่จะมีแค่ฉันแล้วก็นายที่รับรู้เท่านั้นไงล่ะ แทฮยองอา”




-----------------------------



>>Talk

ทายซิเกิดอะไรขึ้น /แค่ก เชิญนึกได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ 5555555555555 /อมกาว

ส่วนคู่คุงครูสอนภาษาที่ฮึ่มฮั่มกันมานานตอนนี้ก็ถึงจุดหักเหแล้วเหมือนกัน YvY จะรู้เรื่องไม่รู้เรื่องยังไงจะยกยอดไว้ในตอนต่อไปนะคะ

และทางด้านคู่หลักเรา ที่ตอนนี้ยังไม่ออกหรือยังมีซีนน้อยอยู่ก็เพราะว่าอยากจะคลายปมคู่รองไปก่อน เพราะปัญหาของน้องจู๊กเป็นสเกลใหญ่แล้วก็ค่อนข้างเป็นประเด็นละเอียดอ่อนกว่าคู่อื่นเลย ก็เลยต้องเคลียร์ทางไว้เพื่อจะได้กล่าวถึงได้แบบเต็มๆกว่านี้ค่ะ 

และแน่นอนว่าตอนนี้น่าจะเป้นตอนสุดท้ายที่อัพในเดือนนี้ค่ะ เพราะ เพราะ ไรต์จะสอบแล้ว 5555 เอิ๊ก กลับมาอัพอีกทีคงสอบเสร็จค่ะไม่ก็มีช่วงที่เว้นว่างได้งี้

ยังไงก็ขอบคุณทั้งเฟฟ เมนท์ วิว แล้วก็แท็กมากๆนะคะ ดีใจที่มีคนชอบและทวงถามกัน TT_TT ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #414 mabel-211 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 21:37

    ชื่อตอนอินเนอร์ แต่ทางนี้อินแทบกรี๊ดตามแล้วค่ะ

    #414
    0
  2. #360 seris (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:56
    อ.ปาร์ค 55555555555555 นี่มันมายไอดอล โปรดสอนเคล็ดวิชาการเผือกให้หนูด้วยค่ะ /คารวะ 55555
    อ.โฮซอกกกกกกกกกกก เครียดจนล้าเลยสินะคะ ฮือ พักผ่อนเยอะๆ หาอะำรทำคลายเครียดบ้างนะคะ เป็นห่วง ; ^ ; อ.นัมจุนจะเหมือนโดนพาลใส่เลยค่ะ ถถถถถ แต่พอโดนบอกงี้นี่แหละ อ.คิมจะลุกมาเคลียร์แล้วว่าทำไมอ.โฮซอกถึงไม่ชอบตัวเองนักหนา เตรียมรับมือนะคะ ฮึบ! (แต่อ.โฮซอกจะไม่เครียดกว่าเดิมใช่มั้ยคะ แงงงง) เอ้อ อ.นัมจุนฉลาดนัก เอาหลานมาเป็นตัวล่อ ร้ายกาจนะเราอ่ะ ไม่ธรรมด๊า 5555555555555555555555 ก็คุณหลานน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ใครจะใจร้ายกับหนูได้ลงคอ งื้อออ /หอมน้องแท
    อาจารย์มินยุนกิคะ!!! นี่มันคุกคามทางเพศ กรี๊ดดดดดดดดด น้องแทหนีไปลูก ม่ายยยยย จะโดนจับกินแล้วๆๆ ฮือ หัวใจคุงแม่เจ่บปวด เจ้าเต่าชั่วบังอาจมาล่อลวงลูกเรา /ฟาดๆๆ เรื่องนี้ถึงหูครูนัมจุนแน่!

    ปล. จริงๆ ถ้าไม่นับว่าหวงน้องแทแล้วนี่เขินอ.มินมากเลยค่ะ 5555555 บ้าเอ๊ย /ปิดหน้า
    #360
    0
  3. #300 mayupong-111 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:30
    กรี๊ดอัดหมอนอีกแล้วค่าาาบา อมก มินยุนกี๊ ฮื่อออออออ คู่ครูภาษาสู้ๆน้า งื้อออ
    #300
    0
  4. #279 Fairytail (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 14:40
    เขินๆๆ เอาใจช่วยอยู่นะคะ ><

    #279
    0
  5. #277 rakprom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 04:00
    กริ้ดดดดดดดดดดเดดด!!!!
    อจยุนกิล่อหลวงเด็ก!!5555555
    #277
    0
  6. #272 mukmina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 22:02
    มาต่อน้าไรรรรรรรท์ ด้านไรอ่ะยุนกิ 55555 รู้แค่สองคนซะด้วย อิอิอิ ด้านซอกจินก็อกุศลไปไกลแล้ววววTT 55555????????????
    #272
    0
  7. #269 anajulianovela (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 18:59
    เย้ยยยยยย บอกว่าน้องยังเด็กๆ แง น้องแท...เจ้าเด็กน้อยของป้า คนดีของป้า...
    ดีนะหนูท้องไม่ได้ ไม่งั้นป้าต้องรีบเสียค่าEMSส่งยาคุมฉุกเฉินไปให้หนู จารย์พี่กิร้ายนัก

    #จารย์เกากะจารย์อิงก็สู้ๆนะคะ งงงันกะปมคู่ใหญ่นี่เหลือเกิน
    #269
    0
  8. #252 RMJHyun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 07:39
    อาจารย์มินนนนนนนนนนนน อยากฟาดแรงๆ พรากผู้เยาว์นะคะ /วิ่งไปฟ้องอ.คิม นั่นก็ขอให้ราบรื่นนะคะ เอาใจช่วยทุกคน คิดถึงน้องจองกุกแล้วค่ะ
    #252
    1
    • #252-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      2 ตุลาคม 2560 / 10:17
      เกรงว่าจะฟาดอ.มินไม่ทันแร้วค่ะจุดเนร้ 555555555555555
      อ.คิมอิ๊งก็ได้สะสางปัญหาแล้วนะคะในตอนถัดไป ฟฟฟฟ ส่วนจกุกเดี๋ยวได้เจอกันแน่ค่ะ
      #252-1
  9. #250 tchr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 21:45
    ด้านไหนล่ะค่ะอาจารย์มินนนน แหมมมมมมมม จะบอกว่าไม่คิดเลยก็จะโกหก เอาเป็นว่า ฝากดูแลประธานด้วยนะคะ ส่วนอ.คิมค่ะ เคลียร์กับอ.จองดีๆนะคะ เอาให้เคลียร์ค่ะคนๆนี้ เฮ้อออ
    #250
    1
    • #250-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      1 ตุลาคม 2560 / 22:03
      ก็น่าจะเป็นด้านนั้นล่ะค่ะแหะๆๆ--- ได้เลยค่ะอ.มินจะดูแลน้องอย่างดี /แค่ก
      เอาล่ะค่ะมาร่วมใจส่งพลังและเป็นกำลังใจให้อ.คิมอิ๊งกันนะคะ :'D
      #250-1
  10. #249 tienin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:22
    อาจารย์มินคะ เด็กจะตื่นไหมนั่น แทน่ารักอ่ะอาจารย์อดใจไม่ไหว นัมจุนต้องเคลียร์ละล่ะโฮซอกพูดขนาดนั้นละ ส่วนจีมิน....... ใจเย็นๆนะ 555555
    #249
    1
    • #249-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      1 ตุลาคม 2560 / 00:57
      มาโบ้มๆๆๆจนเด็กไม่ทันตั้งตัวตลอด--- แต่ก่อนหน้าที่เขาเรียนเปียโนกันก็ปกติดีนะคะ 5555555
      ฮือออ ใช่ค่ะ คุณนัมจุนจะไม่ปล่อยปัญหานี้ไปอีกแล้ว รอดูตอนหน้านะคะ
      //ปล่อยอ.ปาร์คไปค่ะ ให้เขาเดินเก็บข้อมูลไป 55555
      #249-1
  11. #248 k_92 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 20:20
    ยอมความใส่ใจ(?)คนรอบตัวของจีมิน 5555 โฮซอกกำลังจะระเบิดแล้วใช่มั้ยยยยนัมจุนต้องสู้ แต่เด็ดสุดอาจารย์มินเลยคะรุกแรงตบอดดด
    #248
    1
    • #248-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      1 ตุลาคม 2560 / 00:48
      5555555555 อ.ปาร์คก็งี้ล่ะค่ะหน่วยข่าวกรอง(....)
      อวยพรให้คุณนัมจุนกันนะคะ ฟฟหหฟ โฮซอกเดือดละฮีก็ไม่ยอมแล้ว
      ในส่วนสองคนนั้น เพราะน้องแทน่ารักกับอ.เกินไปค่ะ 5555
      #248-1
  12. #247 Wenjingzeng (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:03
    อาจ๊านนนนนน!!!! ทำงี้เด็กหัวใจวายตาขึ้นมาทำไงค่ะ อร๊ายยยย อยากจะกรี๊ดให้หลังคาบ้านกระเจิง ฮื่ออออ มันแบบ หาิ่ฝชมะาดหัวยววดันย้กีสดั่น เหลือเกิน เขิน รอติดตามค่า
    #247
    1
    • #247-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      1 ตุลาคม 2560 / 00:40
      //เตรียมอุปกรณ์ซ่อมหลังคาให้
      ใจเย็นๆนะคะไว้กรี๊ดตอนหน้าบ้าง----/หื๊อ
      #247-1
  13. #246 asd222 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:20
    อาจารย์มินคะ น้องแทเค้าอยากรู้ทุกด้านของอาจารย์ จารย์จัดเลยค่ะ ให้น้องได้รู้ 555 คู่นี้ดูไม่ดราม่าละ อ่านแล้วสบายใจ ยังเหลือคู่อาจารย์อิ้งที่กำลังเดือด และนกุกที่หายไป หายไปทั้งตอนเลยแง๊ๆๆๆ รอวันอาจารย์ห้องพยาบาลได้กินเด็กนะคะ อิอิ
    #246
    1
    • #246-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      30 กันยายน 2560 / 12:43
      เป็นคุงครูก็ต้องสอนให้นักเรียนรู้ค่ะฮี่ฮี่---
      แงคู่หลักไม่ได้หายนะคะ แต่อธิบายไว้ตรงทอล์คละค่ะ TT^TT เหตุผลที่ต้องยกยอดไปเพราะเป็นคู่หลักไงคะ ต้องเตรียมซีน 555
      #246-1
  14. #245 Pattranit-- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:56
    ฉันได้ตายลง ฮือ กรี้ดดด จารย์มินแทะโลมมาก ฮืออออ ละมุนสุดๆ ๆม่ไหวแล้วว เสียเลือดมาก
    #245
    1
    • #245-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      30 กันยายน 2560 / 10:14
      //หอบถุงเลือดมาให้นะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ เกรงว่าอ.เขาจะได้แทะจริง---------/แค่ก
      #245-1
  15. #244 Nayhrp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:50
    อ.มินจะทำะอะไรแทฮยองคะนั่นนนนยย กนี้ดดดดดดดดดดดดด รุกหนักมากกกก ยอมแล้วววว อ.ห้องพยาบาลต้องทำได้อย่างอ.มินบ้างนะคะะ5555 ว่าแต่รู้สึกสงสารอ.นัมจุนจังเลยค่ะ อุตส่าห์ทำดีด้วยแท้ๆ แต่ยังโดนด่ากลับมาอีกกก ฮื่ออ สู้ๆนะคะ ค่อยเลคียร์ อ.โฮซอกก็คงจะไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เหมือนกันแหละะ แจ่พอนัมจุนมาทำดีด้วยก็เริ่มจะใจอ่อนแล้ว อยากให้ตู่นี่เลค้ยร์กันได้ที่สุดเลยค่ะ เพราะมันเป็นปห.ที่คาใจทั้งคู่มานานมากกกก ฮื่ออ สู้ๆค่ะ

    ขอให้ไรท์ทำข้อสอบได้ผ่านฉลุยเลยนะคะะะ เป็นกำลังใจให้ แล้วก็จะรออ่านต่อไปนะคะะ คิดถึงอ.ห้องพยาบาลกับเด็กหน้ากระต่ายมากเลยค่าาา
    #244
    1
    • #244-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      30 กันยายน 2560 / 10:06
      อ.ห้องพยาบาลเองก็นำไปแล้วนะคะ นำไปแต่ความคิด55555555555555555555555555555555555 /วงวาร
      ส่วนอ.มินจะทำอะไรน้องแทนั้ล อันนี้ให้เวลาจินตนาการค่ะ ก่อนตอนต่อไปจะมา :D-----------
      คู่คุณอ.ทั้งสองก็ใกล้จะได้พูดคุยกันแล้วค่ะ ฮืออออ กับปัญหาที่สั่งสมแบบอาฆาตเขาข้างเดียว(...)

      โฮววว ขอบคุณมากนะคะะะะ //พนมมือสาธุ ถ้ามีจังหวะก็จะรีบมาต่อให้เร็วๆเลยค่ะ!
      #244-1
  16. #243 aitagawa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:24
    ครูมินยุนกินี่เจ้าเล่ห์จังนะคะแหมม/สู้ๆนะคะไรท์เราจะรอ
    #243
    1
    • #243-1 Tsukihana(จากตอนที่ 19)
      30 กันยายน 2560 / 09:48
      555555555555555 คนร้ายตัวจริงก็คือ....!!!! นั่นเอง-----
      #243-1