[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 18 : +17+ : Grow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 ก.ย. 60


                หลังจากที่ผ่านไปจนครบสองสัปดาห์ อาจารย์มินก็สามารถกลับมาทำงานได้ตามปกติแล้วในวันนี้โดยติดรถของซอกจินมาเหมือนเดิม แต่ทันทีที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปประจำห้องทำงานของตน ฝ่ายยุนกินั้นก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างรอบๆตัว ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชินที่หยุดทำงานไปกลางคันเช่นนี้ แต่เป็นความรู้สึกจากสายตาที่คนรอบข้างมองมาทางเขาต่างหาก


แต่ก็แล้วยังไงล่ะ ก็ยอมรับว่ามันก็กังวลบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวอะไรกับเด็กนักเรียนสักหน่อย เขาก็แยกแยะเป็นนะ ยกเว้นกับคนที่น่าโมโหมากๆเท่านั้นแหละ


ก็อย่างที่เจ้าเด็กมินแจโดนไปก็ใช่อยู่

อีกอย่าง ต่อให้นักเรียนทั้งโรงเรียนจะกลัวเขา แต่เขาก็สนใจคนที่ตั้งใจจะช่วยมากกว่า


“นายเคยเรียนดนตรีมาบ้างมั้ย”

“เคยครับ แต่ว่าเป็นเครื่องเป่าน่ะ”

“อ๋อ...งั้นแรกๆมันจะยังไม่ค่อยชินหน่อยนะ”


มือของทั้งสองที่อยู่บนแป้นเปียโนค่อยๆขยับไปตามตัวโน้ตต่างๆอย่างระมัดระวัง

พร้อมกับท่าทางและสีหน้าที่ดูตื่นเต้นดีใจของเด็กหนุ่มผิวเข้มที่นั่งอยู่ยามที่เริ่มกดแป้นให้เสียงเหล่านั้นออกมาเป็นเมโลดี้เพลงง่ายๆได้

ร่างเล็กที่ยืนคุมอยู่ด้านหลังก็แอบอมยิ้มกับปฏิกิริยาแบบเด็กน้อยอย่างนั้น


“แหม มีความสุขจังเลยนะมึง”


ยุนกิดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบันเพราะเสียงค่อนขอดอย่างหมั่นไส้ที่ดังมาจากเพื่อนสนิทซึ่งนั่งกินข้าวอยู่ตรงข้าม พอเงยหน้าไปมองตอบก็พบใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังย่นเป็นหมูที่หล่ออยู่


“เรื่องของกู”

“โห๊ เรื่องของกู อาการมึงหนักขนาดปฏิเสธเพื่อนแล้วเหรอวะ”

“มึงเหอะเพ้อเจ้ออะไร แดกๆไปจะได้จบๆ”

“ตั้งแต่เด็กแทฮยองนั่นมาหาที่ห้องมึงนี่เปลี่ยนจากฝ่าตีนเป็นหน้าคนเลยนะ”

“เดี๋ยวหน้ามึงนี่ล่ะจะได้มีรอยฝ่าตีนกู ไอ้สัสจิน”


นี่ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนตัวเล็กของเขามีฝีมือเรื่องหมัดมวยแถมเคยเป็นนักเลงโซโล่นะ เขาก็อยากจะลุกขึ้นเตะมันให้หงายตอนนี้เหมือนกันแหละ

ฮึ มันน่าน้อยใจนัก ตัวเขาทั้งแซวทั้งชงกะให้ยุนกิมันประสาทเสียเล่นแท้ๆ ไหงมันล้ำหน้าข้ามหน้าข้ามตากันไปขนาดนี้ ซอกจินไม่เข้าใจ!! ขนาดชงตัวเองก็แล้วยังไม่ได้เท่านี้เลย


แต่ก็นะ...ก็จองกุกไม่เหมือนเด็กคนอื่นๆนี่นา...
.





 

                “เออ พวกมึงรู้ยังว่าอาจารย์มินมาทำงานละนะ”

“หือ”


พวกกลุ่มแก๊งเด็กหลังห้องเงยหน้าขึ้นเมื่อจุนฮเวเปรยขึ้นมาหลังจากที่กินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วก็กลับขึ้นห้องมา


“อ๋อ กูเห็นละเมื่อเช้า เจ๋งว่ะ หน้าไม่มีรอยอะไรเลย” ยูคยอมที่นั่งเขียนการบ้านคาบบ่ายอยู่พูดขึ้น

“อาจจะหายแล้วก็ได้นะ”

“เฮ้ย แต่ตอนที่กูโดนต่อยตาเขียวตอนประถม สองอาทิตย์มันยังมีรอยอยู่เลยนะ ยังไม่เห็นคลิปหลุดจารย์แกอะดิ”

“ไม่เอา กูไม่ดูคลิปหลุดผู้ชาย”

“พ่อมึงสิไอ้มิง คลิปที่จารย์มินแกไปต่อยกับไอ้พวกนั้นไง โคตรเหมือนหนังบู๊”


พูดไม่พูดเปล่ายังยกไม้ยกมือทำท่าต่อยอากาศอย่างตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจสุดๆ โดยที่เพื่อนตัวสูงอีกคนได้แต่นั่งส่ายหน้าอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง


“แล้วงี้เด็กคนอื่นจะยังกล้าเรียนกะแกมั้ยวะ เป็นกูกูก็กลัวนะเว้ย ถ้าเกิดวันดีคืนดียกเปียโนทุ่มหัวนักเรียนทำไง”

“แบมมึงก็เวอร์ไป จารย์แกก็คนนะเว้ย”

“จะไปรู้เรอะ เห็นหน้าตาดุเฉยๆไม่นึกว่าจะโหดจริง”


ขณะที่เพื่อนคนอื่นกำลังนั่งคุยกัน จองกุกก็สังเกตเห็นแทฮยองที่นั่งด้านหลังเยื้องไปอีกโต๊ะทำท่าอึกอักเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่แทรกไม่ได้ เลยเรียกให้คนอื่นเงียบก่อนๆ


“มีไรเหรอวะจองกุก”

“เปล่า กูไม่มี แต่เหมือนแทฮยองจะอยากพูดอะไรก็ไม่รู้ว่ะ ฟังเขาก่อน”

“เอ่อ...”


พอทุกสายตาพุ่งเป้ามาที่คนคนเดียว เจ้าตัวก็เกิดติดอ่างกะทันหัน ซึ่งปกติต่อหน้าคนเยอะๆเขาจะไม่ได้กังวลเนื่องจากเขาผ่านพวกเวทีสุนทรพจน์หรือกล่าวอะไรต่อหน้าคนเยอะๆในที่ประชุมมาแล้ว แต่อันนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติที่เขาเคยเอาไปพูดต่อหน้าใคร

เด็กหนุ่มจึงยกมือเกาท้ายทอยพลางยิ้มแห้งเล็กน้อย


“ก็...แค่ฉันจะบอกว่าคนเราบางทีมันก็ขึ้นอยู่กับการแสดงออกในสถานการณ์ต่างๆน่ะ”

“...”

“อาจารย์ยุนกิไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก เพราะฉันคิดว่าคนที่เล่นดนตรีต้องเป็นคนที่มีสมาธิและค่อนข้างจะใจเย็นอยู่นะ”

“...แต่มันดูย้อนแย้งแปลกๆไงไม่รู้นะกูว่า”

“ขึ้นมึงกูกะแทฮยองเลยเรอะ”

“กรรม โทษๆ ไม่ได้ตั้งใจ”

“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ถือ....อืม ไม่รู้สิ บางทีมันก็แล้วแต่จังหวะมั้ง แกก็สอนมาได้ตั้งนานไม่ใช่เหรอ ก่อนหน้าไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรกับนักเรียนเลยนี่”


เพื่อนๆพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยที่คุณประธานนักเรียนชี้แจง ก็จริงอย่างที่พูดเพราะก่อนหน้าก็ไม่ได้มีข่าวอะไรเสียหายออกมาจากอาจารย์สอนดนตรีคนนี้เลยแม้แต่น้อย


แต่ถึงอย่างนั้น...แทฮยองกลับเลือกที่จะไม่พูดว่าที่อีกฝ่ายยอมไปมีเรื่องกับอันธพาลพวกนั้นก็เพื่อที่จะเอาเงินของสภานักเรียนมาคืนให้กับเขา และช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ว่าเขาไม่ใช่คนร้ายโดยการเก็บหลักฐานของคนร้ายตัวจริงไว้มาตลบหลังอีกต่างหาก


ถึงมันจะเป็นเรื่องดีต่อชื่อเสียงทางนั้นก็เถอะ แต่จริงๆแทฮยองก็รู้สึกว่าถ้าพูดออกไปอาจจะโดนถามอะไรมากกว่านี้ก็ได้ ซึ่งตนยังไม่ได้เตรียมใจที่จะตอบสักหน่อย


ทำไมว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าคำที่ยุนกิพูดตอนนั้นหมายถึงอะไร แม้ว่าตอนนั้นจะแอบงงจริงๆก็เถอะ แต่พอผ่านไปสักพักก็รู้ได้ทันที แบบว่าพอบรรลุปุ๊บก็ตาสว่างเลยงี้


สักพักที่ว่าก็เป็นตอนที่เขาตัดสินใจที่จะไปหาที่ห้องเพื่อเรียนเปียโนในครั้งที่สองนี่ล่ะ คือมันก็จะเขินๆหน่อย


ยอมรับว่าก็ยังสับสนอยู่เหมือนกันเพราะตัวเองก็ยังไม่รู้จักนิสัยอะไรของยุนกิมากนัก เพียงแต่รู้สึกว่าถึงจะดูเป็นคนแข็งๆไปสักหน่อยแต่ก็มีวิธีแสดงออกในแบบของเจ้าตัวอยู่ อย่างน้อยเรื่องเมื่อครั้งนั้นก็ทำให้แทฮยองรู้สึกไปในทางบวกมากขึ้นจริงๆ จนบางทีก็กลัวใจตัวเองอยู่เบาๆ และนอกจากจะกลัวตัวเองไม่พอ เขาก็ยังแอบหวั่นใจเล็กๆถึงคุณอาของเขาอีกด้วย


แทฮยองรู้ว่านัมจุนจะไม่ยุ่งกับเรื่องรสนิยมของเขาหรืออะไรก็แล้วแต่ เพียงแต่ว่าเขายังไม่รู้ว่าคนในครอบครัวตัวเองมองยุนกิแบบไหน เพราะดูท่าว่าฝ่ายนั้นน่ะเป็นประเภทที่ต้องใกล้ชิดกันไประยะหนึ่ง แถมดูท่าทางจะเลือกคนด้วย มันก็เลยอาจจะดูยาก เนื่องจากเด็กหนุ่มไม่อยากให้คุณอาของเขาติดภาพเรื่องการทะเลาะวิวาทในตอนนั้น


เหตุผลที่มันอธิบายไม่จบได้ในประโยคเดียวและวันเดียวเนี่ยมันยากจริงๆเลยนะ....




 

-----------------------------




 

                รถบีเอ็มคันหรูคันเดิมขับเข้ามาในซอยเพื่อเข้ามาที่บ้านหลังเล็กสีฟ้าอ่อนที่เขาชอบมา ซึ่งเป็นทั้งที่ทำงานของหญิงม่ายที่เธอใช้อบขนมและส่งขายอยู่ทุกวัน แล้วก็ที่พักอาศัยของสองแม่ลูกนั่น


แม้ว่าฮเยซองในตอนนี้จะเริ่มเปิดใจและให้การต้อนรับที่ดูเป็นกันเองมากขึ้น แต่ตัวลูกชายของเธอนั้นก็ยังดูไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาเช่นเดิม ซึ่งซังฮุนก็ไม่ได้อยากจะถือโทษโกรธอะไรเด็กคนนั้น เพราะเขาก็พยายามเข้าใจอยู่


ลูกชายแท้ๆของเขาเองก็ไม่ค่อยอยากให้เขามีภรรยาใหม่เหมือนกัน ใช้เวลาพอควรกว่าที่ทางนั้นจะเริ่มเข้าใจอะไรได้มากขึ้น แต่ก็คงเพราะว่าเขาเสียภรรยาตัวเองไปตอนที่ลูกยังเล็ก ระยะเวลาในตอนนี้ก็เลยไม่เท่ากับคนที่เพิ่งจะมีปัญหาเรื่องครอบครัวจนถึงขั้นแตกแยกมาไม่กี่ปีเช่นนี้


ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วพลางหันหน้ามองตามรถฮุนไดสีบรอนซ์ที่ขับสวนไป ซึ่งถ้าจำไม่ผิดเห็นว่ารถคันนั้นจะเป็นของอาจารย์ที่โรงเรียนของจองกุก


พักนี้ก็เห็นว่ามาบ่อยนะ... อืม ตัวเขาเองก็เหมือนกัน


ซังฮุนจัดแจงจอดรถให้เรียบร้อยก่อนจะกดกริ่งและเข้าไปนั่งคุยกับคุณนายจอนตามปกติอย่างที่เคยทำ ซึ่งช่วงแรกๆที่จองกุกไม่อยู่ในวันหยุดเขาก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรมากนัก จนตอนนี้ก็แอบอยากรู้นิดหน่อยว่าเด็กคนนั้นออกไปทำงานพิเศษอะไรยังไง เพราะถึงขนาดขับมารับไปส่งขนาดนี้มันก็ออกจะน่าสงสัย


ตนเองจึงได้ตัดสินใจเอ่ยปากถามแม่ของทางนั้นไป


“อ๋อ เห็นว่าไปวาดรูปที่ฮงแดน่ะค่ะ”

“หืม วาดรูป? คุณหมายถึง...นั่งวาดตามทางอะไรแบบนี้น่ะเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ แถวๆนั้นคนเยอะอยู่ ก็คล้ายๆพวกดนตรีเปิดหมวกอะไรแบบนี้”

“อ่า แล้วจองกุกเริ่มทำนานรึยังครับนี่”

“ไม่นานหรอกค่ะ ไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง จะไปนั่งวาดทุกเสาร์อาทิตย์น่ะค่ะ”

“เขาชอบวาดรูปหรอกเหรอครับนี่”


เมื่อซังฮุนถามถึงเรื่องนี้ สีหน้าคุณนายจอนก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันทีพร้อมกับยิ้มกว้าง


“ค่ะ จองกุกเขาชอบมากๆเลย คุณอีจะดูรูปมั้ยคะ ฉันจะได้ไปเอามาให้”

“ผมจะไม่โดนลูกชายคุณดุเอาเหรอครับ” ชายกลางคนถามติดตลก ส่วนเธอก็ส่ายหัวยิ้มๆ

“ถ้ามีอีกซักคนที่ชอบงานของเขามันจะดีมากกว่านะคะ ฉันเชื่อว่าคุณต้องชอบ”


ได้ยินอย่างนั้นเขาก็เอ่ยปากขอรบกวนให้ฮเยซองไปหยิบมาให้ดู ซึ่งร่างบางก็รีบเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของลูกชายตนทันทีเนื่องจากรู้ว่าส่วนใหญ่แล้วจองกุกจะเก็บงานพวกนั้นเอาไว้ในห้องตัวเองซึ่งวางอยู่ชั้นล่างสุดของชั้นวางของโดยมีผ้าคลุมไว้อีกที

ซังฮุนนั่งรออยู่ที่โต๊ะทานอาหารซึ่งอยู่ใกล้บันไดขึ้นชั้นสองของบ้านพอดี ไม่นานนักคุณนายเจ้าบ้านก็เดินลงมาพร้อมกับกระดาษจำนวนหนึ่งซึ่งดูแล้วก็ค่อนข้างหน้าพอประมาณเนื่องจากมีหลายแผ่น


“นี่ค่ะ อันนี้เป็นงานที่ชมรมซะส่วนใหญ่นะคะ ส่งแล้วอาจารย์เขาก็คืน”

“โอ้โห เยอะมากเลยนะครับ”

“ค่ะ ตั้งแต่เข้าม.ปลายที่นี่ปีแรกเลย”


ฮเยเซองช่วยเคลียร์ของบนโต๊ะทานอาหารที่มีของวางอยู่เล็กน้อยเพื่อให้อีกคนวางภาพวาดเหล่านั้นและดูได้สะดวก ซึ่งมันเป็นภาพดินสอดำผสมๆกับลงดินสอสีเสียส่วนใหญ่ อีกฝ่ายเองเปิดดูไปพลางก็เริ่มยิ้มออกมาเล็กน้อย ใช้เวลาพักหนึ่งก็ดูครบทุกแผ่น เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอไปเอาน้ำกับขนมที่เพิ่งอบเสร็จมาให้พอดี


“คุณน่าจะบอกผมเรื่องนี้เร็วกว่านี้นะคุณฮเยซอง”

“ฉันไม่รู้นี่คะว่าคุณจะสนใจ”


อีกฝ่ายหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณเรื่องของว่างและหันไปสนใจภาพต่ออีกครั้ง


“ถ้าจองกุกชอบทางนี้จริงๆล่ะก็ ผมก็พร้อมจะสนับสนุนเขาเต็มที่นะ”


รอยยิ้มของสาวใหญ่จืดจางลงไปเล็กน้อย


“ฉันอยากให้เขารู้สึกดีกับคุณมากกว่านี้แท้ๆ...”

“ไม่เป็นไรหรอกคุณฮเยซอง ผมพอจะเข้าใจนะ สำหรับเด็กวัยนี้คงไม่ใช่ทุกคนที่จะปรับตัวได้เร็วนักหรอกครับ”

“ขอบคุณที่เข้าใจเขานะคะ หวังว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นมากกว่านี้ค่ะ”


เธอถอนหายใจพลางนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆอีกฝ่าย

ความจริงฮเยซองเองก็ยังไม่รู้สึกพร้อมที่จะรับใครเข้ามาเป็นคู่ชีวิตคนใหม่มากนักเนื่องจากปัญหาความขัดแย้งที่เธอเคยเผชิญ จนกว่าจะพยายามฮีลตัวเองจนดีขึ้นอย่างปัจจุบันนี้ได้ก็ทำเอาเกือบจะแย่เหมือนกัน เพราะความที่เป็นการแต่งงานครั้งแรก มีลูกคนแรกและอยู่กินกันมาจนจองกุกจบมัธยมต้น


แต่ก็นั่นล่ะ ชีวิตมันไม่มีความแน่นอน รักกันมาร่วมสิบปี วันหนึ่งก็แยกกันได้ราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ต้องการให้จองกุกรู้สึกกลัวเรื่องแบบนี้เหมือนเช่นเธอ

ก็เพราะว่ามันไม่มีความแน่นอนนี่ล่ะ...

คนที่ไม่ได้รักในตอนแรก อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่จะอยู่กับเราจนตายจากกันก็ได้





 

                “เหนื่อยมั้ยครับวันนี้”

“....ก็...นิดนึงครับ”


ซอกจินยิ้มนิดหน่อยพลางล้วงหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อให้กับเด็กหนุ่มที่ตอนนี้หอบของทั้งสองมือ ซึ่งทางจองกุกเองก็ชะงักไปนิดหน่อยกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้ถอยหนีหรือปฏิเสธอะไร มีเพียงแค่สายตาของตัวเองที่เลื่อนหนีไปมองทางอื่นแทน


...นับวันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


จองกุกไม่รู้จะคิดยังไงดีเลย ไม่ใช่ว่าคิดดีไม่ได้ คือมันแบบว่า...

ก็เป็นเวลาหนึ่งแล้วที่เขาได้เริ่มเอาตัวไปใกล้ชิดกับอาจารย์คิมห้องพยาบาลหลังจากที่รู้สึกแปลกๆทะแม่งๆเพราะรังสีคุกคามซัมติง แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มสัมผัสได้ว่ามันค่อยๆหายไป จนตนเองก็หายกลัวซอกจินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


และเรื่องนี้เขาก็เคยคุยๆในห้องแชทกับเพื่อนอยู่เป็นระยะ อารมณ์ว่ารายงานสถาณการณ์ให้คุณพ่อจำนวนมากในกรุ๊ป จนได้ใจความว่า ถ้าคิดว่าจะลองดูจริงๆ จองกุกก็ต้องกล้าเสี่ยงที่จะลองเปิดใจให้มากขึ้น


อีกอย่างเพราะซอกจินเองก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ค่อยจะห่างเท่าไหร่ เป็นคนมีความพยายามมาก ก็ควรจะต้องตอบแทนสินะ

เจ้าหนุ่มกระต่ายที่นั่งเงียบครุ่นคิดมาตลอดทางกลับบ้านนั้นเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะสูดหายใจลึกๆ และพ่นออกมาเบาๆ เพื่อรวบรวมความกล้า


“อาจารย์ครับ”

“ครับ? จองกุกมีอะไรรึเปล่า”

“คือว่า.....” น้องค่อยๆละจากวิวด้านนอกกระจกรถหันมาหาคู่สนทนาซึ่งกำลังขับรถอยู่

“อาจารย์รีบกลับมั้ยครับวันนี้”

“ไม่หรอกครับ เสาร์อาทิตย์ว่างอยู่แล้วล่ะ มีอะไรเหรอ”

“ก็....ถ้าอาจารย์ว่าง แล้วไหนๆเราก็ยังไม่ได้กินอะไรกันตอนเย็น จะแวะนั่งกินที่บ้านผมก่อนก็ได้นะครับ”

“เอ๊ะ ได้เหรอครับ”


ซอกจินแทบจะเหยียบคันเร่งให้มิดเลยตอนนี้ และจะไม่บอกว่าตอนแรกเผลอฟังเป็นไปกินผมที่บ้านก็ได้นะครับด้วย


“ครับ ถ้าอาจารย์ตกลงผมจะได้โทรบอกแม่ไว้”

“ตกลงสิครับ ผมจะปฏิเสธจองกุกได้ยังไง ดีใจซะอีกที่ชวนผม”


ฝ่ายคนเด็กกว่าก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อนอกจากหยิบมือถือขึ้นมาโทรบอกที่บ้านว่าวันนี้คงต้องทำอาหารเพิ่มแล้ว แต่ในใจของคุณอาจารย์คิมนั้นมันลิงโลดร่าเริงด้วยความปลื้มปิติ เพราะหมายความว่าตอนนี้เขาก็น่าจะสามารถเข้าใกล้จองกุกได้มากกว่าเดิมแล้ว ซึ่งไม่รู้เด็กคนนั้นจะเหลือระยะทางไว้ให้เท่าไหร่ แต่การชวนไปกินข้าวบ้านแบบนี้แสดงว่ายังไงก็ต้องมีหวังบ้างแล้วล่ะ


...หึ กูได้ไปกินข้าวบ้านเขานะเว้ยยุนกิ เขาจะพากูไปเปิดตัวแล้ว ห้าห้าห้า
!!!

 





                ประตูบ้านในยามเย็นที่เกือบจะค่ำนั้นเปิดออกและปิดลงอย่างระมัดระวัง แต่สายตาที่มองเข้าไปนั้นก็ไม่พบว่าคนในครอบครัวตัวเองกำลังต้องการใช้สมาธิอยู่แต่อย่างใด


“กลับมาแล้วเหรอแทฮยอง”

“อะ กลับมาแล้วครับ”

“ว่าไง มาเย็นขนาดนี้กินอะไรมารึยังล่ะเรา”

“...กินมาแล้วเรียบร้อยครับ คุณอาล่ะครับ”

“ว่าจะกินนี่ล่ะ แล้วเป็นไงบ้างเรียนเปียโน”


คำถามนี้ของนัมจุนทำให้เด็กหนุ่มหยุดนิ่งไปแป๊บหนึ่งซึ่งเป็นเวลาที่สั้นมากๆ คือโดยปกติเขามีอะไรก็จะไม่โกหกใคร แล้วยิ่งโดยเฉพาะผู้ปกครองด้วยแล้วก็ยิ่งไม่เคยทำใหญ่เลย เขาจึงได้บอกไปว่าจะไปเรียนเปียโนทุกเสาร์


“ก...ก็ดีครับ เล่นเพลงง่ายๆได้บ้างแล้ว”

“อื้อ ดีนี่ แต่ว่านึกยังไงถึงอยากเรียนล่ะ บ้านเราก็ไม่ได้ซื้อเปียโนเอาไว้นี่นา”


ผ่ามพ้าม

แทฮยองที่ทำท่าจะเดินขึ้นข้างบนก็ต้องชะงักอีกครั้งกับคำถามนี้ ซึ่งมันเป็นคำถามที่เขายังเฝ้าหาคำตอบเหมาะๆที่ตัวเองจะตอบกับคนอื่นได้อยู่

แต่ก็แบบ ....ตอนที่เขาขอเรียนกับเจ้าตัว เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเรียนไปทำไม ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกจริงๆ นอกจากทำยังไงที่จะสามารถมาหายุนกิที่ห้องได้โดยที่ไม่ได้มานั่งๆนอนๆเสียเปล่า

เอาวะ...


“คือ...ผมก็แค่อยากลองเล่นดนตรีแบบอื่นดูบ้างน่ะครับ เผื่อไว้เป็นความสามารถพิเศษได้”


โกหกครั้งที่หนึ่ง


“หืมมมม แบบนั้นต้องเล่นให้เก่งเลยนะนั่น อาก็ไม่รู้ว่าเราจะจริงจังมั้ยเพราะแบบนี้มันต้องซ้อมทุกวันเลยนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็เหมือนๆกับกำลังค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบไปก่อน ถ้าไม่ใช่อย่างน้อยเราก็ยังทำอะไรเป็นบ้าง ตราบใดที่มันไม่ไปเบียดเบียนเวลาชีวิตหลักๆ ผมว่ามันก็ไม่เสียเปล่าหรอกครับคุณอา”


เด็กหนุ่มอธิบายออกมาอย่างจริงจังซึ่งเป็นสกิลติดตัวเพิ่มความน่าเชื่อถือ ซึ่งดูเหมือนนัมจุนเองก็พยักหน้ารับและเข้าใจตามด้วย


“ก็จริงนะ แล้วค่าเรียนล่ะ ไม่เห็นมาบอกอาเรื่องนี้เลย”

“อ..อ๋อ พอดีว่าเป็นคนรู้จักน่ะครับเขาก็เลยสอนให้ฟรีๆ”

“อ้าว จริงเหรอ ถ้างั้นคราวหน้าก็หาอะไรไปฝากเขาบ้างนะ อย่างน้อยตอบแทนเล็กๆน้อยๆก็ยังดี”

“ครับๆ เอาไว้เดี๋ยวผมจะลองคิดดูว่าผมจะเอาอะไรไปฝากดี”


แทฮยองยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะขอตัวขึ้นห้องไปเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เมื่อเขาเข้าห้องตัวเองมายังไม่ทันวางของที่หยิบออกจากกระเป๋ากางเกงดีนัก มือถือตนก็ดังขึ้นจนต้องรีบไปรับสาย


[ถึงบ้านรึยัง]


น้ำเสียงโทนต่ำติดง่วงๆที่แสนจะคุ้นเคยนั้นดังมาจากปลายสาย


“ถึงพักนึงแล้วครับ”

[อืม ดีแล้ว แค่นี้แหละ]

“อ๊ะ เดี๋ยวครับอาจารย์ ผมมีเรื่องจะถามหน่อย”

[อะไรอีกล่ะ อานายสงสัยอะไรเหรอไง]

“เปล่าหรอกครับ คือ... อยากได้ของฝากอะไรมั้ยครับ เผื่อว่าคราวหน้าผมจะได้ซื้อเข้ามา”


อีกฝ่ายนั้นเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะเริ่มตอบมาอีกครั้ง


[บอกแล้วว่าไม่ต้องไง แต่ถ้านายอยากจะตอบแทนอะไรบ้างจริงๆล่ะก็]

“ก็...?”

[จะลองมาค้างที่ห้องฉันซักคืนก็ได้นะ]

“...”


มินยุนกิจะรู้บ้างไหม ว่านักเรียนของเขาตอนนี้ทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว



--------------------



>>Talk

เยสสสสสสสสสสสส ในที่สุดก็อัพครบแล้วค่ะะะะะะะะะะ โฮววววว ขอโทษที่ไปซะนานเลย 

พอเนื้อเรื่องกำลังเข้าที่เข้าทางและดูจริงจังมากขึ้นมันก็พิมพ์ไม่ออกซะดื้อๆเลยค่ะ(....) แต่นั่นก็หมายถึงว่ามันกำลังเดินทางใกล้จุดหมายแล้วนั่นเอง

ตั้งใจว่าจะเขียนไม่ให้เกิน30ตอนค่ะ หรืออย่างน้อยๆจบซัก25ก็ยังดี เพราะงั้นเนื้อเรื่องต่อๆไปก็จะทยอยคลายปมต่างๆของคู่เด่นๆแล้วค่ะ ฮึบบ

ขอบคุณที่ยังรอนะคะ ดีใจมากๆ แงงงงง ไว้เจอกันตอนหน้าค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #416 Chawalinee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 15:54
    ใจเย๊น!
    #416
    0
  2. #413 mabel-211 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 21:29

    อาจารย์มิน เขาเป็นคนหื่นเงียบเหรอคะ? -_-'

    #413
    0
  3. #359 seris (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 19:12
    หมูที่หล่อ 55555555555 ไหนบอกซิว่านี่พูดถึงพระเอก วงวาร ฮื่อ /ไหล่สั่น
    อ.คิมคะ น้องแค่ชวนไปกินข้าวที่บ้าน ไม่ได้พาไปเปิดตัวนะคะ ใจเย็นๆ 55555555555 ตลกอ่ะ ทำเหมือนจะอวดเพื่อนว่าชนะแล้ว เค้าชวนไปบ้านแล้วเว้ย แต่คุณเพื่อนเค้าชวนมาค้างคืนด้วยกันแล้วนะคะรู้ยัง 555555 เทพแห่งความนกจะอยู่คู่คุณตลอดปัย---- /สิง เอ้อ เกลียดตรงฟังผิดเป็นไปกินผมที่บ้านมากค่ะ อ.คิ๊มมมม 555555555 ร่าเริงไปเถอะ เราว่ากลับบ้านไปนายจะได้เจอว่าที่คุณพ่อของน้องแน่นอน ฟันเฟิร์ม /ตวัดธง
    น้องแทคนดีของพี่ เป็นเด็กดีจังเลยลูก ไม่เคยโกหกด้วย ฮือ เป็นเด็กที่บริสุทธิ์อะไรขนาดนี้ ตอนแก้ต่างให้อ.มินก็น่าร้ากกก แล้วแอบขำตรง เฮ้ย นี่ใช้กู-กับแทฮยองเลยเหรอ เนี่ย กลายเป็นนางฟ้าน้อยในหมู่เพื่อนไปแล้ว เอ็นดู 5555555555 อ.นัมจุนคะ หลานจะโดนหลอกไปห้องแล้ว ขออ.เช็ดลูกซองรอยิงเต่า ขอบคุณค่ะ 55555555555555555555
    ปล.คำพูดคำจาของอ.มินทำเราเขินตลอดเลยค่ะ ดูอบอุ่นก็ได้ เจ้าเล่ห์ก็ได้ แล้วไหนจะเต๊าะให้เขินก็ได้ ฮือ /แย่งน้องแท-----
    #359
    0
  4. #299 mayupong-111 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:15
    ดิฉันกรี๊ดอัดหมอนอีกแล้วค่ะคุณคะ กรี๊ดดดด มินนุนกี๊ อมกกกกก แล้วก็หนูจอนคะ อะไรคือการที่บอกว่าพี่จินไม่แผ่รังสีคุกคามแล้ว5555555555555555
    #299
    0
  5. #276 rakprom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 03:58
    โว้ยยยยยยยยยยยย
    อาจารย์จินต้องดูอาจารย์ยุนกิเป็นตัวอย่างนะคะ อห เขินมากกกกกกกกกกกกก ฮืออออออออ
    #276
    0
  6. #268 anajulianovela (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 18:22
    จกุกกี้ผู้มีเพื่อนเสมือนพ่อกับอาจารย์ขี้มโนของเขา
    ส่วนจารย์พี่กิ....น้องแทยังเด็กยังเล็กนักนะพี่นะ
    #268
    0
  7. #235 baitoey--toey (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 08:51
    พี่จินเหมือนจะชนะ. แต่ก็ไม่555555555 รายนี้ชวนไปนอนแล้วนะคะคุนนนนนนน
    #235
    0
  8. #234 aitagawa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:22
    งื้ออ อาจารย์ทำเลาวเขิลปนหมั่นไส้  
    #234
    0
  9. #233 benznatcha (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 12:51
    ฮืออออ พ่อทุกสถาบันจริงๆ คูลมากไหม แงงงง อยากดั้ย
    #233
    0
  10. #232 Fairytail (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 18:27
    ไรท์คะ ได้โปรดมาต่อเร็วๆเถิด ฮือออออออ เลาชอบคู่กิแทมากอ่ะ ><
    #232
    1
    • #232-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      30 กันยายน 2560 / 09:46
      ฮรือออ มาต่อแล้วนะคะะะ
      #232-1
  11. #231 maprang_buntita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 14:37
    ก็จะหมั่นไส้อาจารย์หน่อยๆน่ะค่ะ 5555555
    #231
    1
    • #231-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      11 กันยายน 2560 / 23:08
      เต็มที่ได้เลยนะคะอนุญาต---
      #231-1
  12. #230 RMJHyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 20:10
    ทำตัวอย่างกะแข่งกันจีบเด็กแหนะสองอาจารย์ แถมแต่ละคนนี่น่ากลัวๆทั้งนั้น 55555555
    #230
    1
    • #230-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 20:20
      จริงๆมีแต่พี่จินค่ะที่อิจฉาไปคนเดียว(....)
      อย่างน้อยเขาก็เข้าตามตรอกออกตามประตูนะค้า 5555555555
      #230-1
  13. #229 asd222 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 12:55
    ไปค้างเฉยๆหรือทำอย่างอื่นด้วยคะอาจารย์มิน รู้สึกไม่น่าไว้ใจ 5555 ส่วนจกุกก็ขอให้สนิทกับคุณพ่อใหม่ไวๆนะ คือรู้แหละน้องไม่ได้แอนตี้ แต่ก็ดูไม่สนิทกับว่าที่คุณพ่อ ทุกอย่างกำลังดีเลย ฮืออออ รอนะคะ
    #229
    1
    • #229-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 20:06
      อันนี้ก็ไม่ทราบค่ะ อ.มินไม่ได้บอกรายละเอียดกิจกรรม----
      ;;;;;; ใช่ค่ะ น้องยังทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ บวกกับเคยมีปัญหาเรื่องครอบครัวมาด้วยเลยทำให้อ๊ากหวาดเอามากๆเลยค่ะ ฮึก
      #229-1
  14. #228 Parkinson (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 11:38
    เกลียดทั้งความพี่จินและความพี่ยุนกิ5555555555555
    #228
    1
    • #228-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 19:58
      ถึงอยู่ด้วยกันได้ไงคะ 55555555555
      #228-1
  15. #227 AnchalaYimyim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 11:09
    จากฝ่าตีน เป็นหน้าคน 55+
    รอนะไรท์
    #227
    1
    • #227-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 19:53
      แบบว่าเปลี่ยนมากจนเพื่อนหมั่นค่ะ ถถถถถถถ
      #227-1
  16. #226 Nayhrp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 10:37
    ในที่สุดจองกุกก็เปิดรับอ.คิมมากขึ้นแล้วววว พี่จินทำเป็นดีใจไปนะที่น้องชวนไปกินข้าว ไปดูอ.มินด้วยพี่ เขาชวนเด็กมากินที่ห้องแล้ว!!!! 5555
    #226
    1
    • #226-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 19:51
      ฮืออออ 5555555 ตอนแรกยังอุตส่าห์ฟังผิดนึกว่าเด็กชวนไปกินด้วยนะคะ คนจริงต้องชวนมากินที่ห้องสิ------//มั่ยยยย
      #226-1
  17. #225 k_92 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 10:13
    จองกุกเลิกกลัวอาจารย์คิมเขาสักทีนะ คงดีใจมาที่น้องชวนกินข้าว แต่ยุนกิชวนค้างเลยจ้าาา 55555
    #225
    1
    • #225-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 19:44
      คุงยุงกิผู้นำไปหนึ่งก้าว(เหรอ) แต่อย่างน้อยพี่จินก็รู้จักทางบ้านน้องนะคะะ 555555555
      #225-1
  18. #224 tienin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 06:45
    อาจารย์ยุนกิใจเย็นนะคะเดี๋ยวเด็กไม่กล้า 5555
    อาจารย์จินนี่ดีใจด้วยค่า เด็กชวนกินข้าว. 5555
    #224
    1
    • #224-1 Tsukihana(จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2560 / 14:00
      ฮือ ไม่ใช่น้องแทแต่ก็กลัวแทนน้องละค่ะ 5555555555
      ส่วนอ.คิมห้องพยาบาลนั้ลลลลล มาจุดพลุฉลองขั้นแรกกันค่ะ ก๊ากกกก
      #224-1
  19. #222 tienin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 06:36
    รอน้าาาาาาาาาาา
    #222
    0
  20. #221 AnchalaYimyim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:35
    รออออ นะไรท์ สู้สู้
    #221
    0
  21. #220 k_92 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:15
    คืดถึงมากๆเลยยยย
    #220
    0
  22. #219 Nayhrp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 15:28
    รอนะคะะะะะ
    #219
    0
  23. #218 manuya4435 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 07:46
    คิดถึงเรื่องนี้ รอนะคะไรท์
    #218
    0
  24. #217 asd222 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 02:12
    คิดถึงพี่จินจกุกพี่ก้าน้องแท ฮือออออ มาอัพไวไวน๊าาาา เค้ารออยู่ๆๆๆไๆ
    #217
    0
  25. #216 kikkok87021534 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 02:00
    ว่าต่อไวๆนะคะ...จะรออ่านคะ
    #216
    0