(ไม่จบ)The Twisted World [Fic:Tokyo ghoul & Attack on titan]

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 17 Restart! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

ตอนที่ 17 Restart!

                เมื่อศาลถูกปิดทุกๆคนก็ถูกพาตัวมายังห้องๆหนึ่ง ภายในห้องไม่มีอะไรมากมายและให้อารมณ์เหมือนกับห้องเก่าๆที่มีอายุมากพอตัว สีที่ใช้ทาเริ่มร่อนออกมาจนเห็นอิฐที่ถูกเรียงตัวอยู่ภายใน มีโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมเก้าอี้ 1 ชุด มีโซฟาที่ถูกปูด้วยฟูกหนังสีม่วงหนึ่งตัวซึ่งมีเอเรนนั่งทำแผลอยู่ก่อนแล้ว มีเตาผิงตั้งระหว่างหน้าต่าง 2 บาน

                ด้วยพื้นที่ที่มีน้อยและตัวคาเนกิที่ยังคงลำบากใจที่จะนั่งใกล้กับเอเรน เขาจึงเลือกที่จะยืนนิ่งๆอยู่กลางห้องพ่วงด้วยพรรคพวกที่เหลืออีก 6 คน เมื่อรวมกับทหารที่อยู่ภายในด้วยแล้วห้องนี้ดูเล็กไปเลยทีเดียว

                “เจ็บรึเปล่า” ฮันจิถามขณะที่ใช้สำลีทำสะอาดบาดแผลบนใบหน้าของชายหนุ่มผิวสีแทน

                “ก็ครับ” ขณะตอบใบหน้าที่ดูซึมเศร้านั้นยังเหลียวมองคาเนกิที่ยืนทื่ออยู่อีกฝั่งด้วย ตัวเขาตอนอยู่ในคุกได้อยู่ติดกับกรงของคาเนกิดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนคนนี้ ถึงจะไม่ได้ฟังตอนขึ้นศาลแต่เขาก็พอเดาได้ว่าเพื่อนคนนี้คงได้บรรจุเข้าทีมมาอีกด้วยแน่ๆ

                “เจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า!” ฮันจิถามอย่างกระตือรือร้นจนคนถูกทำแผลทำหน้าเหวอ แต่ยังไม่ทันได้ตอบเอลวินก็เดินจากหน้าต่างมาหาเอเรนและเอ่ยขัดทันที

                “ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัว แต่อย่างน้อยการที่เธอตั้งรับการโจมตีทั้งหมดนั้นก็ทำให้เธอไม่ได้รับบาดเจ็บมากเท่าไร ฉันนับถือเธอจริงๆจากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ” ว่าจบก็ยกมือขึ้นเพื่อทำการจับมือทันที เอเรนที่เห็นแบบนั้นก็งงๆแต่ไม่นานก็ยกมือขึ้นจับตอบอย่างดีใจแววตาเป็นประกายวาววับ

                “ครับ! ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”

                “ส่วนคาเนกิเคน การที่เธอสามารถคุยกับศาลได้โดยที่ไม่ต้องเตรียมตัวใดๆก็ถือเป็นคุณสมบัติที่ดีเธอมีไหวพริบมากและยังเรียนรู้เร็ว ฉันหวังว่าเธอจะไม่ทรยศพวกเรา ฝากตัวด้วย” เมื่อคุยกับเอเรนเสร็จตัวเขาก็หันไปหาคาเนกิต่อ ยกมือขึ้นเพื่อจับมือเช่นกัน

                “ครับฝากตัวด้วย” คาเนกิเอ่ยตอบช้าๆยกมือขึ้นจับตอบตามมารยาท

                รีไวล์ที่ยืนพิงกำแพงอยู่เดินอ้อมเหล่าคนทั้งเจ็ดมานั่งข้างเอเรน ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างเล็กกระแทกร่างนั่งข้างๆ เป็นอันรู้กันว่าคนที่กระทืบเอเรนคือ รีไวล์

                “นี่เอเรนนายเกลียดฉันไหม” คำถามสร้างความแปลกใจให้คนในห้องไม่น้อยแต่เอเรนก็ตอบกลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

                “มไม่หรอกครับ ผมเข้าใจว่าคุณต้องทำให้สมจริงสมจังน่ะ”

                “งั้นก็ดีแล้วพวกแกที่ยืนทื่ออยู่นั่นน่ะช่วยแนะนำตัวทีละคนหน่อยสิ” ตาคมตวัดมาทางคาเนกิ คนอื่นถูกมองแบบนี้คงตัวสั่นแต่กับเหล่ากูลทั้ง 7 แล้ว รู้สึกเฉยๆมาก

                “คาเน

                “แกน่ะพวกฉันรู้จนเอือมแล้ว คนถัดไป” ชายหนุ่มหัวขาวถอนหายใจยาวรู้สึกคิ้วกระตุกตึบๆแต่ก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป

                “คิริชิมะ โทวกะ” สาวผมสีน้ำเงินเอ่ยใบหน้าเรียบเฉย

                “ฟุเองุจิ ฮินามิค่ะ” สาวน้อยผมน้ำตาลเอ่ยเสียงร่าเริงแจ่มใส

                “คิริชิมะ อายาโตะ” ชายผมน้ำเงินหยักศกว่าเสียงห้วน

                “บันโจ” ชายร่างใหญ่พูดเสียงเรียบดูเป็นผู้ใหญ่

                “ทสึกิยาม่า ชู” พูดเสียงเรียบแต่แฝงความผู้ดีอย่างเปลี่ยมล้น

                “โยโมะ” ชายหนุ่มที่มีหนวดที่ปลายคางเล็กน้อยประกอบกับผมสีเงินพูดต่อไม่ขาดสาย

                “โอเคๆ ฉันบันทึกไว้แล้วมาเข้าเรื่องต่อดีกว่า~~” หญิงสาวเจ้าของผมสีน้ำตาลแดงพูดเสียงใสอย่างพอใจ เธอตรงมายังเอเรนพร้อมเศษผ้าในมือ เธอกางมันออกตรงหน้าเอเรนก่อนจะเอ่ยต่อ

                “นี่คือฟันของนายมันหลุดตอนที่รีไวล์อัดนาย” เธอพูดพลางยกผ้าที่มีฟันอยู่ขึ้น รีไวล์ทำหน้าแหยงก่อนจะสั่งเสียงเข้มไม่ให้เอาขึ้นมาอีก “อะไรกันนี่มันเป็นตัวอย่างสำคัญของฉันเชียวน้า~~

                “เอเรน ฉันขอแนะนำให้นายออกห่างจากเธอพวกนายก็ด้วย” รีไวล์พูดพลางมองตรงมายังคนทั้ง 7 พวกคาเนกิไม่ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้าหงึกหงักเพราะสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายหากอยู่ใกล้ๆเธอจริงๆ

                “โธ่ อย่าเอาฉันไปรวมกับพวกสารวัตรทหารสิ ฉันไม่ได้จะฆ่าจะแกงใครเสียหน่อยแต่นายช่วยเตะปากคาเนกิให้ฟันหลุดทีได้ไหม? ฉันอยากได้ตัวทดลองจากเขาด้วยอ่ะ” ฮันจิว่าพลางมองรีไวล์ตาเยิ้ม ชายร่างเล็กถอนหายใจยาวอีกครั้งก่อนส่ายหน้าไปมาอย่างเนือยๆ ด้วยสัญชาตญาณคาเนกิเริ่มขมวดคิ้วแล้วถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเป็นการปฏิเสธกลายๆ

                “อะไรกัน! นี่มันของถนัดนายนะยะ”

                “เปลืองแรงเปล่าน่า เจ้าพวกนี้แทงยังไม่เข้าด้วยซ้ำ” คาเนกิถอนหายใจพรืด ไม่ปฏิเสธคำกล่าวนั้นเพราะเขาก็ไม่อยากเปลืองตัว เสียฟันไปทดลองเช่นกัน

                “จิ๊! เข้าใจแล้ว ถ้างั้นเอเรนอ้าปากหน่อยสิ” เอเรนสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฮันจิหันมา เขาหลุบตามองต่ำสักพักก็ยอมอ้าปากให้หญิงสาวตรวจฟัน

                “หืม” ดวงตาสีน้ำตาลแดงกวาดมองทั่วโพรงปากหลายต่อหลายรอบด้วยความตื่นเต้นผสมตกใจก่อนจะเอ่ยออกมาช้าๆด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“ฟันมันงอกใหม่แล้วอ่ะ”

(30%)

               “งอกใหม่” คาเนกิพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แต่ไม่นานก็กลับมาตีหน้านิ่งเหมือนเดิมเมื่อฮันจิหันมามองหน้าตัวเอง

                “เดี๋ยวนะ เจ้าหนุ่มหัวน้ำเงินคนนั้นน่ะ ที่ถูกคาเนกิตัดแขนขาไปก็งอกกลับมาได้เหมือนกันนี่พวกนายทั้งหมดทำได้เหมือนกันมะ? หรือนั่นคือความสามารถของฮายาโตะคนเดียว” หญิงสาวช่างสงสัยถามพลางมองสมาชิกใหม่ทั้ง 7 อายาโตะถอนหายใจก่อนจะตอบไป

                “ฉันชื่ออายาโตะ สิ่งมีชีวิตอย่างพวกเราทำแบบนี้ได้หมดนั่นล่ะ” เมื่อกล่าวจบเอลวินก็ลากเก้าอี้จากโต๊ะที่มุมห้องมานั่งติดโซฟา ฮันจิที่ตอนแรกอยู่ที่พื้นก็ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างเอเรน เหมือนนัดกันมายังไงยังงั้น

                “ขอโทษนะที่ต้องให้พวกเธอยืน แต่เก้าอี้ในห้องนี้มีไม่พอเราคงต้องคุยกันแบบนี้ ยังไงเอเรนก็น่าจะได้ปฏิบัติภารกิจแรกกับพวกเธออยู่แล้ว ดังนั้นให้เขาอยู่ฟังด้วยละกันนะ” ผู้บัญชาการหัวเหลืองพูดด้วยถ้อยคำสุภาพ คาเนกิและคนอื่นๆตอบกลับเพียงพยักหน้าเบาๆ

                “อืม อย่างที่พวกเธอเห็น พวกเรานั้นมีสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรูกับเราเป็นร้อยปี มันมีขนาดใหญ่ กินมนุษย์แต่ไม่สามารถจับสัมผัสสัตว์อื่นได้ทั้งยังไม่ได้กินเพื่ออยู่เหมือนมันจะกินไปและสำรอกออกมาเพื่อทำลายเราเท่านั้น เราเรียกพวกมันว่าไททัน และเอเรนก็สามารถแปลงร่างเป็นไททันได้และดูเหมือนจะมีความสามารถของไททันอยู่ในตัวด้วยนั่นคือการฟื้นตัวจากบาดแผล

                “แต่สิ่งมีชีวิตอย่างพวกนาย พวกเราไม่เคยพบเจอมาก่อน เป็นไปได้ไหมที่พวกนายจะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับพวกนายให้พวกเราฟังก่อนจะได้เริ่มต้นใหม่กรุณาอย่าโกหกอีกนะเคน เพราะครั้งต่อไปถ้าจับได้พวกเราคงไม่สามารถเชื่อใจนายได้อีก” เมื่อเอ่ยจบไม่วายตวัดดวงตาสีฟ้าสุกใสมองคาเนกิอย่างจริงจัง คาเนกิก็ไม่ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้าเหมือนเคย

                “เอาล่ะ เริ่มเลยๆฉันเตรียมปากกาสมุดพร้อมจดแล้ว!!!!” ฮันจิพูดดวงตาเป็นประกายพร้อมควักสมุดเล่มเล็กที่ใช้จดชื่อพร้อมปากกาออกมาอย่างตื่นเต้น “นี่ฉันเตรียมสมุดเล่มใหม่มาเพื่อบันทึกเรื่องพวกนายโดยเฉพาะเลยนะ จะบอกให้!

                เมื่อเห็นคนในห้องพร้อมที่จะฟังเต็มที่คาเนกิก็ส่งสายตาไปยังสมาชิกที่เหลืออย่างขอความเห็น เขาหวังว่าจะให้ใครคนใดคนหนึ่งในนี้ช่วยพูดขึ้นก่อนแต่ก็เงียบเหมือนเดิมไม่มีใครเอ่ยปากจนคาเนกิต้องพูดเองเช่นเคย

                “สิ่งมีชีวิตอย่างพวกเราถูกเรียกว่ากูล เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทกินเนื้อไม่ต่างจากสัตว์กินเนื้อประเภทอื่นๆ  เพียงแต่อาหารของเราคือ มนุษย์กระเพาะและลิ้นของเราไม่สามารถรับอาหารชนิดอื่นได้อีกนอกจากกาแฟ เมื่อเราได้กินจะอยู่ได้นานเป็นเดือนโดยที่ไม่ต้องกินเพิ่ม แต่ถ้าหากพวกกูลหิวจัดเมื่อไหร่มันจะเป็นอะไรที่อันตรายอย่างมากเลยทีเดียว” เอ่ยจบบันโจก็เดินมาตบบ่าคาเนกิเบาๆ เพื่อให้หยุดและตัวก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

“กูลมีลักษณะทางกายภาพที่เหนือกว่ามนุษย์ปรกติทั่วไป 4 ถึง 7 เท่าตัว ภายในร่างกายของเรานั้นจะประกอบด้วยสิ่งที่เรียกว่า RC Cells ซึ่งเป็นโครงสร้างทางโมลิกุลที่มนุษย์ธรรมดาจะมีค่าเฉลี่ยเพียง 200-500 แต่ในร่ายกายของกูลจะมีค่าเฉลี่ยถึง 1,000-8,000 เลยทีเดียว

“เดี๋ยวๆๆๆ RC Cells ที่ว่านี่มันคืออะไร? พวกนายรู้ได้ไงว่าพวกนายมีมันในตัวโอ๊ะ!” ยังกล่าวไม่จบฮันจิก็เอ่ยถามแทรกขึ้นมาสร้างความรำคาญให้กับเอลวินมากจนต้องยกมือทำท่าเหมือนจะโบกหัว แต่หญิงสาวกลับรู้ทันเบี่ยงหัวหลบทันที “นี่มันข้อมูลที่สำคัญมากเลยนะ ฉันต้องรีบเก็บเกี่ยว!!

“อย่าสนใจยัยนี่เลย พูดต่อ” รีไวล์พูดเสียงห้วนนั่งพิงเบาะขาไขว่ห้างอย่างคนเหนือกว่า ดวงตาคมมองตรงมายังบันโจเหมือนคาดคั้นความจริงแบบไม่ปิดบังจนต้องแอบกลืนน้ำลายเกร็งๆ

“เอ่อซึ่งค่า RC Cells พวกกูลที่มีสูงจะช่วยให้ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้รวดเร็วกว่าคนธรรมดาทั่วไป รวมถึงการงอกใหม่ของชิ้นส่วนในร่างกายที่ขาดไป ใบมีดหรือเม็ดตะกั่วที่ออกมาจากกระบอกปืนก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ด้วยน่ะ” ชายร่างใหญ่ว่าพลางยกมือขึ้นจับคางลูบมันเบาๆอย่างใช้ความคิดขณะพูด

“แล้วแง่งที่หลังของคาเนกิล่ะ? พวกนายมีเหมือนกันด้วย??!!!” เป็นอีกครั้งที่ฮันจิควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องโพล่งถามออกมาเสียงดังจนเอเรนผู้ขวัญอ่อนสะดุ้งโหยง แต่ก็นะทุกคนควรชินกับนักวิทยาศาสตร์คนนี้เสียที

“อืมแค่ลักษณะมันไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง” โยโมะเจ้าของใบหน้าเฉยชาตอบบ้าง ฮันจิตาลุกวาวอีกครั้ง เธอรู้สึกถูกใจกับความรู้ใหม่พวกนี้จริงๆ

“ไม่เหมือนกันงั้นเหรอ! ว้าว ขอดูได้ไหม”

“โอ๊ย! หุบปากได้แล้วยัยสี่ตา จดไปเงียบๆแล้วค่อยถามทีหลังสิฟะ” รีไวล์ผู้เหลืออดกับหญิงสาวด่ากราดข้ามเอเรนที่นั่งตรงกลางไป ช่างโชคร้ายเสียจริงที่ชายหนุ่มต้องนั่งคั่นสมรภูมิเดือดแบบนี้

“เราเรียกแง่งนั่นว่า คากุเนะซึ่งมี 4 แบบ ตามชนิดของกูลคนนั้น” โยโมะพูดต่อแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งยังพูดสั้นๆไม่ค่อยจะอธิบายอะไรเท่าไรจนคนในห้องมึนตึ้บตามกันไป ทสึกิยาม่าที่ยืนกอดอกฟังอยู่หลุดขำพรืดก่อนจะใช้มือตบบ่าโยโมะแปะๆและพูดต่อ

“ฮะๆพอเหอะ อธิบายไปก็เท่านั้น เรื่องนี้ต้องแสดงให้ดู” จากสีหน้ายิ้มๆและบุคลิกคุณหนูถูกเปลี่ยนเป็นดิบเถื่อนตาทั้ง 2 ข้างกลายเป็นคาคุกันจนคนที่เหลือต้องเข้าห้าม

“เฮ้ยๆ ตาบ้ายามะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆแกจะมาหาเหยื่อ! เก็บไปซะ” โทวกะว่าเสียงแข็งหน้าบึ้งตึง

“หืม~~ก็อยากรู้นี่นา แต่มีข้อแม้นะดูเสร็จฉันขอไปจัดการไอ้สารวัตรไรนั่นสักดอกสองดอก หมั่นไส้” ไม่ว่าเปล่าแววตาที่ดูขี้เล่นก็ถูกเปลี่ยนเป็นจริงจังและโรคจิตขึ้นเท่าตัวดังสับสวิทช์ เอเรนนั่งขนลุกซู่อย่างช่วยไม่ได้

“ไอบ้านี่!! ไม่น่าพามาเลยจริงๆ” โทวกะพูดพลางกุมขมับเหนื่อยใจ จนในที่สุดคาเนกิก็ต้องมองแรงใส่ทสึกิยาม่าก่อนจะเริ่มตักเตือนด้วยน้ำเสียงดุๆเพราะถ้าไม่ทำแบบนี้เรื่องก็ไม่จบ

“คุณทสึกิยาม่าครับ เราตกลงกันแล้วนี่ว่าเราจะอยู่กันแบบสันติวิธีสำหรับลักษณะของคากุเนะ เราจะไม่แสดงให้ดูที่นี่ ไว้เรามีสถานที่กว้างๆเหมาะๆเราจะให้ดูนะครับ” คาเนกิพูดอย่างเป็นผู้ใหญ่ เอลวินพยักหน้าเข้าใจพร้อมลุกจากเก้าอี้

“งั้นไปกันเลย ฉันเชื่อว่าที่นั่นต้องเหมาะกับการโชว์” เอลวินพูดพลางเดินไปเปิดประตู เป็นอันรู้กันว่าเขาจะพาทุกคนกลับฐานบัญชา แต่พวกหน้าใหม่ทั้ง 8 ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันจะ เหมาะ กับการโชว์อย่างไร

 

กุบ กับ กุบ กับ

“ที่นี่คือฐานบัญชาเก่าของทีมสำรวจ มันเป็นแค่สถานที่ที่ถูกดัดแปลงมาจากปราสาทโบราณ ทำความสะอาดนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว แต่มาอยู่ห่างจากกำแพงและแม่น้ำแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นสำหรับทีมสำรวจสักหน่อย

เสียงเดินของม้าดังคลอไปกับเสียงพูดของออลโอ้หนึ่งในทหารฝีมือดีแต่ปากร้ายและชอบเลียนแบบหัวหน้าทหารรีไวล์ เขาพูดมาตลอดทางเพื่อให้เหล่าทหารหน้าใหม่ฟังแม้จะไม่ได้ถามเลยว่าอยากฟังหรือเปล่าก็ตาม ในการเดินทางเมื่อรวมเอเรนด้วยแล้วสมาชิกสิ่งมีชีวิตพิเศษก็จะมีกัน 8 คน ทุกคนจึงตัดสินใจนั่งม้าเป็นคู่เพื่อไม่ให้เปลืองม้าเวลาเดินทาง และระหว่างเดินทางเหล่าทหารทีมสำรวจยังประกบหน้าหลังข้างเพื่อกันหนีอีกด้วย

เส้นทางที่เดินทางมายังปราสาทโบราณนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ พงหญ้า พุ่มไม้ ดูรกทึบแต่ก็ดูส่วนตัวและร่มรื่น ที่นี่ไร้ผู้คนอาศัยอยู่โดยรอบ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่มันจะเหมาะให้เหล่าคนพิเศษ(?)มาพักอาศัยและทำการทดลองศึกษาเรื่องต่างๆ

“แต่เดิมก็ใช้เป็นที่รวมพลของคนที่มีกำลังใจอันแรงกล้า แต่ว่าพอนำมาปรับปรุงแบบนี้ก็เลยเหมาะจะเป็นสถานที่ที่ใช้ซ่อนพวกนายทั้งหมดไว้ที่สุด” เอเรนที่นั่งขี่ม้าตัวหน้าสุดซ้อนด้วยฮินามิกูลเด็กที่ยังไม่มีความสามารถที่จะขี่ม้าเองได้ เขาไม่ค่อยได้ฟังที่ชายหน้าแก่พูดเท่าไหร่ เขาเหลียวมองข้างหลังเมื่อรู้สึกว่าถูกจับจ้อง

และเมื่อหันมาก็เจอกับหัวหน้ารีไวล์

เขาทำหน้าบึ้งวางอำนาจกวาดตามองทุกคนแต่จ้องเอเรนนานที่สุดจนชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ด้วยอารามกลัว ฮินามิเห็นหน้าซีดๆของคนข้างหน้าก็ยกมือเล็กขึ้นแตะไหล่พร้อมบีบเบาๆใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนคล้ายให้กำลังใจ ชายหนุ่มผมเข้มยิ้มตอบพลางหันหน้ากลับไปควบม้าปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อย่าเหลิงนักล่ะ เจ้าทหารใหม่ โดยเฉพาะนาย!ได้ข่าวว่าเรื่องที่แกพูดในวันนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเลยนี่นา” ออลโอพูดวางมาดพลางขี่ม้าเข้าประชิดชายหนุ่มหัวขาว คาเนกิไม่ตอบอะไรทำเพียงชายตามองนิ่งๆและกลับมามองเส้นทางดังเดิม ซึ่งแน่นอนการกระทำนั้นเรียกน้ำโหได้ไม่น้อย

“ไม่รู้หรอกนะว่าแกเป็นตัวอะไร กูลู กาลา อะไรนั่นน่ะ แต่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกมาทำตัวอย่าง//อั้ก!!!” ระหว่างที่ชายหัวแสกกลางกำลังพูดปั่นคาเนกิที่ทำเพียงนิ่งเฉย ม้าของเขาได้ไปเหยียบหินและลื่นทำให้ตัวเขากระตุกไปจนฟันกัดเข้าที่ลิ้นเต็มๆเลือดสาดกระจายจนชายหนุ่มหัวขาวหันมองด้วยใบหน้าตกใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ

“อะไรน่ะ คนคนนั้น” ทสึกิยาม่าพูดพลางทำหน้าแหย เขารู้สึกไม่ถูกชะตากับทหารคนนี้มากทีเดียว

“เขาเป็นแบบนี้ประจำแหละ อย่าสนใจเลยอยู่ๆไปเดี๋ยวก็ชิน” เพตราสาวผมส้มหน้าตาจิ้มลิ้มไม่สมเป็นทหารพูดขึ้นให้ทหารหน้าใหม่คนอื่นๆรับรู้ ซึ่งหลังจากเหตุการณ์นั้นการเดินทางก็ไปต่อแบบเงียบๆจนถึงปราสาทในที่สุด

 

“โม้มากตอนขี่ม้าก็เลยกัดลิ้นตัวเองแบบนี้ไงเล่า” เสียงใสของหญิงสาวผมส้มดังขึ้นพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับเพื่อนร่วมทีม

“ความประทับใจครั้งแรกเป็นเรื่องสำคัญ ฉันอยากจะทำให้เด็กใหม่มันเกรงไว้น่ะ” ออลโอ้ไม่ยอมแพ้เมื่อรับผ้าเช็ดหน้ามาแล้วยังคงเถียงกลับไป ทำให้หญิงสาวหงุดหงิดไม่น้อย

“ฉันว่าจะทำเขาตกใจมากกว่า เผลอๆจะสมเพชมากกว่าด้วย” เพตราว่าพลางกอดอกใบหน้าหงิกงอด้วยอารมณ์โกรธ

“ทำไงได้ก็ฉันเป็นของฉันแบบนี้” ตอบกลับไปพลางยักไหล่ไม่ยี่หระ

“เดี๋ยวเมื่อก่อนฉันจำได้นายไม่พูดจาแบบนี้” เพตราเริ่มคลายมือที่กอดอกออกใบหน้าฉายแววขยะแขยงอย่างเปิดเผย “ถ้าคิดจะเลียนแบบหัวหน้ารีไวล์ล่ะก็ช่วยหยุดสักทีเถอะ ฉันว่ามันไม่เห็นจะเหมือนเลยสักนิด”

“เหอะ เธอนี่จู้จี้จุกจิกชะมัด!

“นี่ลิ้นน่ะกัดให้ขาดไปมันก็ไม่ตายหรอก ชอบมาโม้อยู่ได้ว่าฆ่าไททันตายไปกี่ตัว”

“เธอเองก็ภูมิใจสถิติของตัวเองเหมือนกันนี่”

“ยังมาแดกดันกันอีก!

เสียงเถียงกันเจี้ยวจ้าวของทหารช่วยทำให้สถานที่แห่งนี้ไม่เงียบจนเกินไป เอเรนยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยขณะดูม้าของตน ไม่ต่างจากสมาชิกคนอื่นที่ติดสอยห้อยตามกันมา

“เพราะไม่ได้ใช้งานมาระยะหนึ่ง ที่นี่เลยรกมากเป็นพิเศษ”

“งานช้างเลยนะเนี่ย”

สองสหายเอิร์ด กุนเทอร์ พูดพลางเดินไปรอบๆปราสาทเพื่อดูสภาพ แต่เมื่อตรวจดูได้รอบแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะความรกนี้คงไม่สามารถมองผ่านไปได้และคงต้องถูกใช้ให้เร่งทำความสะอาดในไม่ช้า

“ก็นั่นล่ะคือปัญหาระดับชาติ” คิดไม่นานก็โผล่มา หัวหน้าทหารรีไวล์ผู้รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจเดินหน้าบี้มาทางข้างหลังพร้อมเอ่ยเสียงเข้มจนคนทั้งสองที่ยืนอยู่ก่อนหน้าสะดุ้งอย่างตกใจ

“รีบเก็บกวาดกันเดี๋ยวนี้”

 

ปึ้ง       ปั้ง       แซ่กๆๆ

ในเวลาไม่นานจากทหารก็แปรงกายเป็นคนทำความสะอาด เร่งเก็บกวาดทุกซอกทุกมุมที่มีฝุ่น รกร้างและสกปรก

พวกคาเนกิถูกใช้ให้ทำความสะอาดชั้นบนซึ่งถึงจะช่วยกันคนละไม้คนละมือแต่ในเมื่อมีคนทำความสะอาดไม่เป็นเกินครึ่งจึงทำให้การทำความสะอาดครั้งนี้เป็นไปด้วยความเชื่องช้าทั้งยังถูกใช้ให้ทำใหม่อยู่หลายต่อหลายครั้ง

ถึงจะแปลกที่ทหารต้องมาทำอะไรแบบนี้แต่ในความคิดของคาเนกิมันก็เป็นอะไรที่ดี ทุกคนได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น สนิทกันเร็วขึ้น ถึงจะไม่ได้ยิ้มหัวเราะเพราะเรื่องตลก แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าทุกคนไม่ได้ทุกข์ที่จะอยู่แบบนี้

เริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ก็ไม่แย่นะ

(100%)

ช่วงทอร์ก(Hello! I'm coming)
ก็ไม่มีไรมากอ่ะนะ...
ช่วยกันอ่านแล้วเม้นให้กำลังใจคนละนิดคนละน้อย...เนื้อเรื่องแปลกๆบอกได้
บางทีไรท์อาจจะแต่งตกไปเอง ไรท์จะได้แก้ไข...

เค้ามาตามเวลาเนาะ นี่ล่ะคนดีตรงต่อเวลา 555
ช่วงนี้ไรท์แบ่งเวลาไปปั่นอีกฟิคด้วย
ว่างๆลองไปเปลี่ยนอารมณ์กับรีไวล์มิคาสะได้นะ
ออกแนวคอมเมดี้ บ้าบอ เหมือนนิสัยไรท์เนี่ยล่ะ ถถถ

see ya next chapter!!
ด้วยรักจากไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,074 ความคิดเห็น

  1. #799 GGbongr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 02:34
    ตอนแรกเนื้อเรื่องก็มาดีนะคะ แต่พอคาเนกิคุงโดนขึ้นศาลเราก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่นะคะ...กูลแข็งแกร่งมากกว่ามนุษย์มากๆทำไมก็ทำตัวแบบนั้นให้มนุษย์ดูแขลน หลายๆอย่างที่รู้สึกว่ากูลต่ำกว่ามนุษย์ทั้งๆทีแค่แปดคนก็คลุมโลกนี้ได้
    #799
    2
    • #799-2 Toony03(จากตอนที่ 21)
      19 มีนาคม 2561 / 16:00
      ตามที่พี่แว่นกล่าวไว้จ้า
      #799-2
  2. #765 รอณอภอ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:13
    นึกสภาพสึกิยามาเจ้าสำอางค์โดนหัวหน้าสับแหลก ????????
    #765
    1
    • #765-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      1 พฤศจิกายน 2560 / 16:52
      บ่นเป็นต่อยหอยไง ไม่ต้องนึกภาพเลย 555
      #765-1
  3. วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 01:24
    หัวหน้าผู้รักสะอาดยิ่งชีพเจอกับลูกน้องทำความสะอาดห่วยแตก......รีไวล์สนใจเอาเครื่องดูดฝุ่นไปใช้ไหมขอรับ?//เดี่ยวๆไม่น่าเกี่ยว!
    #763
    0
  4. #762 RA-IN-ra-in (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:08
    ขอบคุณค่ะ รอน้าาา สู้ๆ
    #762
    0
  5. #761 mukmina (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:30
    งื้อออออออ รอค่าาาาาาาา
    #761
    0
  6. #759 KOOKV_789 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 19:35
    รอค่ะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #759
    0
  7. #758 w'wi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:32
    ยังคงจำได้ขึ้นใจ กับฉากปัญหาระดับชาตินั้นได้ น่าสงสารเหล่าอันเทย์คุ
    #758
    1
    • #758-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:53
      เนาะ คาเนกิลุยเดี่ยวเลย! น่าตาดูเป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือนดี ฮา!
      #758-1
  8. #757 deathnutty (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 01:34
    เราจำฉากนั้นได้... ตอนที่รีไวล์พูดว่า เป็นปัญหาระดับชาติ เราเจอฉากนี้อีกแล้ว ลั่นมากก5555
    #757
    0
  9. #756 Ning Nong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:47
    รอค่ะ รอ
    #756
    0
  10. #755 lonelinessgirl (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:21
    เย้มาต่อเร็วๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #755
    0
  11. #754 R_1412 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:07
    ต่อเร็วๆนะค่ะ ค้างงงงง ToT อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #754
    0
  12. #753 MikaMamoru (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:07
    รอ100%นร้ ต่อเร็วๆเน้อ
    #753
    0
  13. #752 WithYouForever (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:46
    สนุกมากๆค่ะ รอตอนต่อไปค่าาาา ><
    #752
    0
  14. #751 ตัวแทนแห่งความนก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:20
    ยามะหน้าแหยเหรอ...ทำไมนึกภาพไม่ออกหว่า55555555



    ที่นี่มีใครโบกธงบักกิxโทกะไหมคะ? สักคนสองคน//นั่งลอยแพท่ามกลางเรือวาย//มปร.นกต้องสตอง!!!



    ปล.ลืมแปะเป็น100%นะคะไรต์ เห็นยังเอ่ย--
    #751
    1
    • #751-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:52
      ก็อยากให้รู้สึกถึงความน่ากลัวและขยะแขยงนิดๆ อิ้ๆ
      #751-1
  15. #750 ♣ Minto ♣ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:43
    ขนาดทำทสึกิยามะทำหน้าแหยได้ ไม่ธรรมดานะออลโอ้555
    #750
    1
    • #750-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:52
      เรานั่งดู(ย้อนหลัง) เรายังขนลุกกับฉากกัดลิ้นนั้นอยู่เลย...ถถถ
      #750-1
  16. #749 draqonfly2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:13
    อยากเห็นตอนที่ทำความสะอาดจัง จะได้เห็นว่าเคเนกิใส่ชุดแบบใน อยากเห็นๆ อายาโตะก็อยากเห็น คงเป็นชุดเมดสินะทั้งสองคน/เดียวๆ คิดอะไรไปไกลแล้ว /รอนะคะไรท์
    #749
    1
    • #749-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:50
      ...ใสๆ555
      #749-1
  17. #748 Garin_JR (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 19:57
    มาต่อเร็วๆก็จะดีใจมากกกกก
    #748
    1
    • #748-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:50
      จะพยายามค่ะ ช่วงนี้ว่างๆด้วย!
      #748-1
  18. #747 Devil18Yami (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 19:16
    รออออออออออออออออออออออ
    #747
    0
  19. วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:57
    รอ~~~~
    #746
    0
  20. #745 loverov (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:27
    คิดว่าจะไม่มาต่อแล้วซะอีก ร่ออ่านอยู่นะ
    #745
    0
  21. #744 C-Chinemon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:19
    เหมือนกับเอลวินได้ของเล่นใหม่เเล้วลงทุนซ่อนยังไงยังงั้น//น้องก็เป็นนนน
    ปล. เจ๊ฮันยังคงเสมอต้น เสมอปลายสินะ-_-
    #744
    1
    • #744-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      25 ตุลาคม 2560 / 18:50
      ถถถ จะมองว่าเป็นแบบนั้นก็น่าเอ็นดูนะคะ
      #744-1
  22. #743 w'wi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 17:24
    เอิ่ม... รอดตัวไปนะคาเนกิ เกือบโดนเดะปากฟันหลุดแล้วไหมล่ะ
    #743
    0
  23. #742 AK_OR (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:37
    ทุกคนรีบถอยออกมาจากอาเจ๊โรคจิต!!! //วิ่งหนี
    #742
    1
    • #742-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      24 ตุลาคม 2560 / 14:25
      ฮันจิ:แกหนีไม่พ้นแน่! ฉันจะเจื๋๋อนเนื้อเจ้ามาทำซุปเห็ด? ถถถ

      เล่นเพราะเอ็นดูนาจา555
      #742-1
  24. #741 MeR2546 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:31
    .กราบไรท์

    ในที่สุด...ท่านก็กลับมา
    #741
    0
  25. #740 draqonfly2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:36
    เคเนกิ รู้สึกว่านายน่าจะหน้าแตกนะ ตอนที่แนะนำตัว ส่งสารเคเนกิค่ะ0^0
    #740
    1
    • #740-1 Toony03(จากตอนที่ 21)
      24 ตุลาคม 2560 / 14:23
      um...เราก็คิดนะตอนนั่งปั่นน่ะ 555
      #740-1