Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 82 : รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

ที่นี่...หนาว

ทันทีที่รู้สึกอย่างนั้น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็เปิดขึ้นอย่างช้าๆ เพดานห้องสีน้ำตาลทำจากไม้เป็นสิ่งแรกที่เห็น แม้จะรู้สึกว่าเคยเห็นมันมาก่อนแต่กลับจำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไหร่

ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองหลับไปนานมาก ...มากเสียจนสมองสับสน พอพยายามขยับตัวก็รู้สึกได้ว่าร่างกายหนักอึ้งราวกับมีอะไรมาทับไว้ แขนขาไม่มีเรี่ยวแรง ตั้งใจจะส่งเสียงออกไปก็ทำได้เพียงแค่ขยับปากไม่มีเสียงอะไรรอดออกมาเลย ร่างกายของเขาในเวลานี้ถูกเชื่อมต่อด้วยสายระโยงระยางเต็มไปหมด มันเชื่อมต่อไปยังข้างเตียงนอนที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายหลายอย่าง

ดูท่าเขาคงกำลังบาดเจ็บอย่างหนัก

แต่เพราะอะไรล่ะ?

แล้วที่นี่ที่ไหน? 

โดนจับมา หรือว่า...??

“อีธาน!!”  เสียงเรียกดังขึ้นจากบานประตูที่เปิดออก 

ร่างของใครคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหา สิ่งที่เห็นต่อมาในระยะใกล้คือดวงตาของฝ่ายนั้นที่โดดเด่นมาก สีของมันแปลกประหลาดหากแต่งดงามเหลือเกิน ยิ่งเวลานี้ที่มันเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสจึงยิ่งแวววาวเปล่งประกายราวกับเพชร

อีธานนึกไม่ออกว่าคนตรงหน้าเป็นใคร  แต่สิ่งที่เอ่อล้นอยู่ในอกกำลังบอกว่า อีกฝ่ายเป็นคนที่สำคัญมากที่สุด คนที่ต้องการโอบกอดเอาไว้ให้แน่น  เขาพยายามจึงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ขยับปลายนิ้วเข้าใกล้ฝ่ายนั้นอย่างช้าๆ

ฝ่ามือที่ยกขึ้นได้เพียงเล็กน้อยนั้นถูกคว้าจับเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มลงโอบกอดร่างของเขาเอาไว้

“ฉันรักนาย  ได้ยินไหม? ฉันรักนาย...ที่รัก!” เสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับมาสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากได้รูปจุมพิตแผ่วเบาลงบนบริเวณหางตาข้างหนึ่งของอีธาน

อีธานยิ้มตอบ เขาอยากจะพูดอะไรกลับไปบ้าง แต่ร่างกายที่อ่อนล้าเหลือเกินเพียงแค่การขยับเล็กน้อยก็สร้างความเหนื่อยอ่อนเกินกว่าจะฝืนทนได้  สุดท้ายอีธานก็ต้องปิดเปลือกตาลงหลับใหลไปอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงพร่ำบอกรักข้างหู

ไม่รู้ว่าหลับไปอีกนานแค่ไหน แต่เมื่อตื่นมาอีกครั้ง อีธานก็เริ่มรับรู้สิ่งต่างๆ ได้ดีขึ้น

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่บ้านริมหน้าผาสูงหลังเดียวกับที่เคยถูกลักพาตัวมา เขาจดจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง แม้จะยังสับสนในรายละเอียดอยู่บ้าง แต่ก็ลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ได้อย่างค่อนข้างดี แขนขายังคงอ่อนแรงแต่ก็เริ่มขยับได้มากขึ้น เสียงพูดที่แม้จะแหบแห้งแต่ออกมาเป็นรูปประโยคยาวๆ ฟังเข้าใจได้ดี

ตลอดเวลาที่ลืมตาตื่นขึ้นเขาจะเห็นใครคนนั้นอยู่ข้างตัวเสมอ จูบที่ใบหน้า กระซิบบอกรักที่ข้างหู โอบกอดร่างของเขาเอาไว้อย่างอ่อนโยน

วันนี้ก็เช่นกัน เส้นผมสีเงินยาวตกลงมาโดนแก้มของอีธาน เมื่อฝ่ายนั้นก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปาก ดวงตาเรียวยาวที่ดูวาววับจับจ้องนิ่งอยู่นาน

“บางที...ฉันก็คิดว่าตอนนี้ตัวเองอาจจะตายไปแล้วจริงๆ”  อีธานเอ่ยขึ้น

“ทำไมคิดอย่างนั้น?”  จีแอลถาม

“เพราะนายในตอนนี้...เหมือนนางฟ้าเลย”

จีแอลเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหัวเราะออกมา  “เชื่อสิ นางฟ้าไม่เซ็กซี่ขนาดนี้หรอก”

“นั่นสินะ”

“หลับอีกหน่อยแล้วกันนะ เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้กิน”  พูดจบเจ้าตัวก็จูบอีธานที่หน้าผากอีกครั้งแล้วลุกออกจากห้องไป

อีธานพ่นลมหายใจยาวออกมา เขาไม่ได้ขยับไปไหนเลยตลอดหลายวันนี้ ไม่ได้ออกจากห้อง ไม่รู้วันรู้คืน ยาที่ได้รับแบบตรงเข้าสู่กระแสเลือดทำให้ร่างกายของเขาอ่อนเพลีย กดประสาทให้เอาแต่ง่วงอยู่ตลอด 

ชายหนุ่มแตะบริเวณแผ่นอกของตัวเอง มันไม่รู้สึกเจ็บปวด ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสารเคมีมากมายที่กำลังหลั่งเข้ามาในร่างของเขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรับรู้ว่าภายใต้ผ้าที่พันทับอยู่หลายชั้นนั้นเป็นบาดแผลที่สาหัสอย่างมาก

มากขนาดที่ว่าเขาควรจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ

พอนึกถึงจุดนี้ คำถามมากมายก็ตามมา มันตีวนอยู่ในหัว แต่ยังไม่มีโอกาสให้ได้ถามออกไปเลยสักครั้ง

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองสายยางเส้นหนึ่งเสียบอยู่ที่ข้อมือ ส่วนอีกสายหนึ่งติดอยู่บริเวณข้อพับแขน ทั้งหน้าอกและลำคอก็มีเครื่องมือช่วยกระตุ้นการทำงานของร่างกาย บริเวณศีรษะด้านหลังใบหูก็ยังเสียบเครื่องมือช่วยควบคุมการทำงานของระบบสมองเอาไว้  ซึ่งสิ่งนี้เองที่น่าจะเป็นตัวหลักในการช่วยหลอกสมองทำให้เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

ร่างกายของอีธานในตอนนี้ดูไม่ต่างจากสัตว์ป่วยในห้องทดลอง

อีธานตัดสินใจแกะเอาสิ่งที่ติดอยู่ด้านหลังใบหูออกเป็นอย่างแรก ...ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเขาก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง การมองเห็นพร่าเลือน ภายในหัวเหมือนมีบางอย่างขยายตัวขึ้นจนจะระเบิดออกมาได้ สัญญาณเตือนบางอย่างร้องระงมอยู่ข้างเตียง

“นายทำอะไร?!”  จีแอลเปิดประตูวิ่งตรงเข้ามาหา 

อีธานกัดฟันบอก  “ไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรบ้าอะไรล่ะ?!”  อีกฝ่ายตะโกน พยายามจะติดอุปกรณ์กลับไปอีกครั้ง แต่อีธานคว้ามือเขาเอาไว้

“ฉันทนได้” 

“อย่าเลย...”

“ฉันทนได้”  อีธานย้ำคำเดิมอีกหน

จีแอลขบริมฝีปากตัวเอง ใบหน้าที่หล่อเหลาในเวลานี้ดูคล้ายกำลังเจ็บปวด “อีกไม่ถึงนาที...นายจะเจ็บแทบตายเลยนะ”

อีธานฝืนยิ้ม  “ไม่เป็นไรหรอก” 

“ฉันจะอยู่ด้วย”  ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง ใช้ฝ่ามือลูบเส้นผมของคนที่นอนทรมานอยู่ตรงหน้าหลายครั้ง

“อือ”  อีธานพยักหน้า จากนั้นก็กัดฟันแน่น

สิ่งที่จีแอลพูดไม่ได้โกหกสักนิด อีธานเจ็บปวดแทบตายอย่างแท้จริง แต่ละวินาทีเหมือนจะเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดกรีดลึกไปทั้งร่าง จนเขาไม่อาจทนข่มกลั้นเสียงร้องเอาไว้ได้ ร่างกายอ่อนล้าเกร็งกระตุกเป็นพักๆ ไม่สามารถหลับพักได้ กระทั่งยาบรรเทาอาการเจ็บปวดที่ถูกเพิ่มเข้ามาก็แทบจะไม่ช่วยลดความทรมานให้น้อยลงเลย

ตลอดค่ำคืนที่แสนยาวนาน ราวกับไม่มีวันจบสิ้นนั้น จีแอลนั่งอยู่ข้างๆ ใช้มือข้างหนึ่งกุมมือของอีธานเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ลูบไรผมชื้นเหงื่อนั้นอย่างแผ่วเบา แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่จ้องตรงมาก็บ่งบอกว่ากำลังอึดอัดทรมานเช่นกัน

แต่ความทรมานแสนสาหัสนี้ก็ช่วยทำให้สมองรับรู้ถึงอาการบาดเจ็บ มันส่งผลช่วยกระตุ้นให้ร่างกายหลั่งสารบางอย่างออกมา ช่วยฟื้นฟูและซ่อมแซมตัวเองได้เร็วขึ้น

ในอีกสามวันต่อมา อีธานก็สามารถถอดเครื่องมือต่างๆ ออกไปได้จนเกือบหมด ลุกขึ้นเดินได้ในระยะใกล้ๆ ได้ แม้ทุกครั้งที่ขยับตัวจะยังเจ็บร้าวเหมือนถูกแทงด้วยมีดซ้ำๆ แต่ก็ยังถือว่าร่างกายของเขาฟื้นฟูตัวเองได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ กระทั่งจีแอลก็ยังแสดงอาการโล่งใจให้เห็น

มื้อเย็นของวันที่เป็นอาหารย่อยง่ายทำจากของสำเร็จรูป ที่แทบไม่ต้องใช้ทักษะการปรุง  จีแอลที่วันนี้สวมชุดสีอ่อนหวานกว่าปกติ แถมรวบรัดผมสีเงินยาวของตัวเองไว้ข้างใบหูทั้งสองข้าง อีธานจับจ้องร่างสมบูรณ์แบบที่ยกอาหารเข้ามาด้วยความรู้สึกแปลกๆ กระทั่งเจ้าตัวนั่งข้างเตียง ถือถ้วยด้วยมือข้างหนึ่งแล้วตักป้อนให้ถึงปากคนป่วยเหมือนเคย

“อ้าม...”  เสียงที่ตั้งใจเปล่งออกมาจนเกินพอดีของคนป้อน ทำให้อีธานหัวเราะก่อนจะอ้าปากรับ

“หัวเราะทำไม เดี๋ยวก็สำลักกันพอดี”  จีแอลว่าด้วยสีหน้าจริงจัง  “เอ๊า...อ้าม...”

คราวนี้อีธานหันหน้าไปอีกทางพยายามกลั้นหัวเราะอย่างหนัก เขาไม่อยากหัวเราะเลยสักนิดแต่ก็อดไม่อยู่ ไม่ใช่กลัวสำลักอย่างที่ว่า แต่เพราะหัวเราะมันทำให้สะเทือนแผลจนเจ็บแปลบขึ้นมาตังหาก

“เอาแบบปกติเถอะ”  อีธานว่า

“อะไร? อุตส่าห์ทำให้ดูน่ารัก เผื่อจะกินได้เยอะๆ”  จีแอลเบ้หน้าใส่ แกะยางที่รวบรัดเส้นผมทั้งสองข้างออก

ท่าทางเหมือนกำลังงอนอยู่นั้น ทำให้อีธานรู้สึกอยากรั้งตัวอีกฝ่ายเข้ามาจูบเลยทีเดียว

“ฉันชอบแบบปกติมากกว่าน่ะ”

“ที่พูดแบบนั้นได้ เพราะนายยังไม่เคยเห็นฉันใส่ชุดรัดรูป มือถือแส้น่ะสิ”

“อ่า...”  อีธานที่กำลังประมวลผลสร้างภาพในสมอง ไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ช้อนที่บรรจุอาหารจนเต็มก็ทิ่มพรวดเข้ามาในปากแล้ว

จีแอลส่งยิ้มที่ดูเย้ายวนมาให้ “กินเยอะๆ นะ...ที่รัก” 

เมื่ออาหารในมือหายไปจนหมดเกลี้ยง คนป้อนที่วันนี้ค่อนข้างมือหนักก็พยักหน้าอย่างพอใจ ระดับการกินของอีธานยังน่าทึ่งเหมือนเคย ขนาดป่วยอยู่ก็ยังสามารถกวาดหมดแบบไม่มีเหลือได้

“วันนี้สีหน้าดีขึ้นเยอะเลย”

“งั้นเหรอ?”  อีธานถาม ใช้มือข้างหนึ่งลูบใบหน้าของตัวเอง สัมผัสสากๆ จากหนวดเคราที่ยาวอย่างไร้การดูแลทำให้อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

“มาดเข้ม โดนใจมาก”  จีแอลว่า

อีธานหัวเราะเบาๆ “แต่ฉันอยากโกนมันออกนะ”

“เดี๋ยวทำให้”

“อยากอาบน้ำด้วย”

“เดี๋ยวอาบให้”

“อยากทำ...ด้วย”  ชายหนุ่มยิ้ม ทำให้คนฟังชะงักไปแว๊บหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา 

“แหม  ฟื้นตัวเร็วดีจัง”

“จีแอล...”  อีธานจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น

ร่างโปร่งรีบหลบสายตา หยิบถาดอาหารที่วางอยู่ก่อนจะลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวฉันไปเตรียมน้ำให้อาบ” 

“เราคุยกันก่อนเถอะ”  อีธานรู้ดีว่าอีกฝ่ายพยายามเลี่ยงสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป จึงได้คว้าข้อมือเอาไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

จีแอลเสยเส้นผมยาวของตัวเอง ยอมทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงอีกครั้ง

“ตั้งแต่ที่ฉันบาดเจ็บ...มันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว?”

“ก็ประมาณหนึ่ง”  น้ำเสียงที่ตอบมาเคร่งเครียดขึ้นต่างจากก่อนหน้านี้ชัดเจน

อีธานยิ้มจางๆ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจต่อ “อันที่จริงในหัวฉันสับสนไปหมด  ฉันไม่รู้ว่าควรจะอยากรู้ดีหรือเปล่าว่าทำไมยังรอดอยู่อีก แล้วข้างนอกนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง...”

“ฉันเคยบอกแล้วไงว่ายังไงก็จะไม่ปล่อยให้นายตายเด็ดขาด” 

“ฉันรู้”

หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มเลือดสีเงินก็พูดขึ้น “ตั้งแต่วันนั้น...ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว”

สองเดือน??  ช่วงเวลาที่เขาไม่รู้สึกตัวมันผ่านไปนานขนาดนั้นเชียว

“ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?”  

จีแอลสบตาคนถามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง  “ไม่ต้องห่วง...ตอนนี้ยังอยู่ในภาวะสงบศึก”

“สงบศึก?”

“ใช่”  จีแอลพยักหน้า  “ครูสยึดฐานที่มั่นกลางทะเลทรายไว้ได้  ส่วนเซ็นโทรยึดเขตS คืนไปได้ ...เลือดสีแดงเกือบทั้งหมดใช้ เขตA กับ เขตN ที่ติดกับทะเลทรายเป็นที่มั่นหลัก ตอนนี้คงยังคุมเชิงกันอยู่”

เรื่องมันไม่น่าจะง่ายอย่างที่ได้ยิน การปะทะกันน่าจะสร้างความเสียหายรุนแรงจนกระทั่งต่างฝ่ายต่างต้องวางแผนคุมกำลังกันเอาไว้มากกว่า ...สงครามครั้งนี้ไม่เหมือนกับสงครามโค่นอำนาจเลือดสีเงินเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนนั้นเลือดสีเงินมีจำนวนคนที่น้อยมากอยู่แล้ว อีกทั้งยังไม่ได้ตั้งตัวว่าจะโดนหักหลัง ทุกอย่างเริ่มต้นและจบอย่างรวดเร็ว ต่างจากตอนนี้ที่เป็นสงครามใหญ่ของทุกชนเผ่า

“นายฆ่าเซทหรือเปล่า?”  อีธานถามต่อ

“น่าจะเปล่า”

“น่าจะ?  หมายความว่ายังไง?” 

“ฉันจำไม่ค่อยได้ว่าตอนนั้นทำอะไรไปบ้าง”  จีแอลตอบเรียบๆ  “ฉันรู้แค่ว่านายกำลังจะตาย ชีพจรแผ่วลงทุกวินาที แล้วทุกอย่างก็ว่างเปล่าไปหมด รู้สึกว่าอาละวาดไปเยอะ แต่จำไม่ได้ทั้งหมดหรอก  ได้สติกลับมาก็ตอนที่อาเธอร์ตะโกนบอกว่านายยังมีลมหายใจอยู่ และ...เขาช่วยนายได้”

ร่างโปร่งขยับเข้ามาใกล้ แล้วซบหน้าลงบนแผ่นอกของอีธาน

“ตอนนี้ฉันไม่อยากสนใจเรื่องอะไรทั้งนั้น  จะอะไรก็ช่างมัน ขอแค่นายยังอยู่ก็พอ ...ชีวิตของนายสำคัญที่สุด”

อีธานยกมือขึ้นลูบเส้นผมยาวสลวยนั้น  ความรู้สึกตื้นตันในอกปะปนมากับความเศร้า สุดท้ายคนที่ต้องเสียสละทุกอย่างก็ไม่ใช่เพียงแต่ตัวอีธานคนเดียว

“ยังอยากรู้อะไรอีกไหม?”

“ไม่ล่ะ”  อีธานโอบกอดคนถามไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น  “ไม่ต้องแล้ว”



===+++===+++===+++

สวัสดีค่า.... 

หายไปนาน ตอนนี้กลับมาแล้ว  และขอประกาศว่า ตอนนี้....

"เราแต่งเรื่องนี้จบแล้วค่ะ!"   

เย้ๆๆๆ ..... ดีใจ ในที่สุดก็เข็นจนจบได้ แม้จะยังคิดว่ามันยังขัดๆ แต่เดี๋ยวก็ค่อยๆ ทวน ค่อยๆแก้กันไปค่ะ  ตอนนี้แค่จบได้ก็ดีใจมากแล้ว  ต่อไปจะมาทยอยอัพจนจบนะคะ   (อัพสปิดเดิม อาทิตย์ละ 1-2 ครั้งเนอะ จะได้อยู่กันไปนานๆ T-T)

อ่อ...แล้วก็เราคิดตอนพิเศษไว้ 3 ตอนค่ะ น่าจะได้ขำๆ หวานๆ (หรือแซ่บๆ) กันบ้าง.... สัญญากะตัวเองว่าจะลองเขียนด้วยความรู้สึกสนุกสนานค่ะ!

ต้องขอบคุณคนอ่านทุกท่านนะคะ  โดยเฉพาะคอมเมนต์ที่ทิ้งไว้ให้ ทำให้เรามีกำลังใจมากๆ รู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวนะเออ  อย่างน้อยๆ ก็มีคนรอให้เรื่องนี้จบเหมือนกันกับเรา  ฮี่ฮี่ 

หลังจากนี้หวังว่าเรื่องนี้จะมีข่าวดีมาบอกในอนาคตต่อไป 

/ สั้นสั้น  (เย้ ...ปรบมือให้ตัวเอง แปะๆๆ) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #467 -Alice- (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:13
    อ่านรวดเดียวมาถึงตรงนี้นี่ ขอยืนไว้อาลัยให้อีธาน เหมือนนายเอาปีชงความซวยต่างๆนานาตลอดชีวิตนายมารวมไว้ในทีเดียวจริงๆ อาเมน
    #467
    1
    • #467-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      22 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:39
      ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ดีใจที่มีคนอ่าน ^^
      อีธานนั้นซวยซับซ้อนมานานแล้ว แถมเป็นตัวเอกแท้ๆ กลับไม่ค่อยมีใครชอบด้วย น่าสงสารมากๆ 555
      #467-1
  2. #399 XINDEER (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 18:38
    อยากได้ตอนพิเศษที่จีเเอลท้องง
    #399
    1
    • #399-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      16 ตุลาคม 2560 / 12:34
      สวัสดีค่า... ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ


      ก่อนหน้านี้ตอบอย่างชัดเจนเลยว่าจะไม่ท้องแน่นอน ....แต่มาตอนนี้สงสัยจะต้องถอนคำพูดล่ะค่ะ T-T ..... พวกเขาสองคนน่าจะมีปาฏิหาริย์นะคะ ยังไงก็หวังว่าจะติดตามกันต่อไปจ้า

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2560 / 07:55
      #399-1
  3. #398 mini_mickey (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:18
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากกกกก จีแอลน่ารักคำพูดคำจาทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู
    #398
    1
    • #398-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      16 ตุลาคม 2560 / 12:19
      ดีใจที่ชอบค่า จีแอลจริงๆ แล้วก็น่ารักนะ ^^
      #398-1
  4. #397 sasitarn (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:45
    อ่านไปก็ยิ้มไป ดีใจด้วยนะคะไรท์ที่แต่งจนจบแล้ว : )
    #397
    1
    • #397-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      16 ตุลาคม 2560 / 12:01
      ขอบคุณค่า ^^
      #397-1
  5. #396 Zero-b (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:23
    จีแอลน่ารักกกกกก
    #396
    1
    • #396-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      14 ตุลาคม 2560 / 23:29
      ใช่ค่ะ จีแอลน่ารัก เก่ง เท่ห์ เซะซี่ด้วยนะ (ส่วนอีธานมีไรดีมั่งหนอ 55)
      #396-1
  6. #395 Gancha. (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:20
    เค้าบอกรักกันแล้วค่ะ ฮรื๊อ!!! ดีใจโอ๊ยรักเรื่องนี้ ไรท์ก็สู้นะเคัารออยู่
    #395
    1
    • #395-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 82)
      14 ตุลาคม 2560 / 23:28
      ขอบคุณค่า ...รักกันแล้วเนอะ ^^
      #395-1