Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 81 : สงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    5 ก.ย. 60

ระบบป้องกันของโอเอซิสต้องได้รับการซ่อมแซมเป็นอันดับแรก ตอนนี้เองที่อีธานได้เห็นความสามารถของคนรุ่นใหม่ของชนเผ่าเลือดสีขาวอย่างแท้จริง นอกจากอาเธอร์แล้วยังมีอีกหลายคนที่มีความสามารถด้านเทคโนโลยีอย่างเหลือเชื่อ ในจำนวนนั้นยังมีเด็กที่อายุเพียงสิบกว่ารวมอยู่ด้วย การคิดค้นและพัฒนาของคนพวกนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าหัวกะทิเลือดสีน้ำเงินเลย  แล้วเพราะความขาดแคลนในหลายๆ ด้าน ทำให้พวกเขายิ่งเค้นเอาศักยภาพของตัวเองออกมาได้มากกว่าด้วยซ้ำ

“คนรุ่นใหม่นี่ล่ะดีใช่ไหมล่ะ”  อาเธอร์กล่าวด้วยความภูมิใจ “พวกเขาไม่มีความกลัว สามารถคิดอะไรที่ไร้ขีดจำกัดได้”

อีธานพยักหน้าตอบ  “เลือดสีขาวเป็นชนเผ่าที่น่าทึ่งมาก ทั้งที่ยังมีพิธีกรรมความเชื่อแบบโบราณอยู่ แต่ก็สร้างเทคโนโลยีแบบนี้ขึ้นมาได้”

ชายร่างเล็กหันมามองหน้าอีธาน  “แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเรามีเทพเจ้าอยู่ด้วยไงล่ะ”

“เทพเจ้างั้นเหรอ?”  อีธานพึมพำ

เทพเจ้าที่อาเธอร์พูดถึง เวลานี้กำลังยืนกอดอก สีหน้าบึ้งตึงอยู่เบื้องหน้ากลุ่มของคนชราและผู้หญิงชนเผ่าเลือดสีขาวอีกหลายคน  เมื่ออีธานเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่า ผู้หญิงหนึ่งในนั้นกำลังโอบประคองเด็กทารกส่งมาตรงหน้าของเจ้าตัว

“ในเวลาแบบนี้ก็ยังอุตส่าห์เกิดมาได้อีกนะ”  จีแอลว่า

“ขอโทษค่ะท่านจีแอล...”  หญิงที่น่าจะเป็นมารดาของเด็กน้อยมีสีหน้าสลดลงอย่างชัดเจน

จีแอลพ่นลมหายใจคล้ายเบื่อหน่าย “เอาเถอะ...เกิดมาได้ในช่วงแบบนี้โตไปก็คงเข้มแข็งดี”

“จริงหรือคะ?”  หญิงสาวเผยรอยยิ้ม น้ำตาเอ่อคลอ  “โปรดมอบนามให้เขา...”

“คนเป็นแม่อยากตั้งอะไรก็ตั้งสิ”  จีแอลตัดบท

“ท่านเทพ...”

“บอกกี่หนแล้วว่าไม่ใช่เทพ!”  จีแอลว่า อาจจะเพราะเสียงที่ดังเกินไป เด็กน้อยจึงเริ่มขยับตัวคล้ายจะดิ้น หน้าผากที่ยังไร้คิ้วย่นเป็นร่องเหมือนกำลังจะตั้งต้นร้องไห้ แต่สุดท้ายเมื่อไม่มีเสียงรบกวนอีกก็นิ่งสงบลง หลับปุ๋ยไปเหมือนเดิม 

ชายหนุ่มผมสีเงินยาวก้มลงจ้องมองเด็กตัวน้อยที่กลับไปนอนนิ่งราวกับตุ๊กตาอีกครั้ง พลางใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแก้มกลมๆ นั้น

ทารกที่โดนแกล้งขยับตัวยุกยิกเหมือนกำลังรำคาญสิ่งรบกวน เรียกรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลาได้ ...รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้ทำให้อีธานรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกเขย่าเสียจนสั่นไหวอย่างรุนแรง อยากจะตรงเข้าไปกระชากตัวใครคนนั้นมาไว้ในอ้อมกอด

“ถือไว้นิ่งๆ ล่ะ”  จีแอลกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แผ่วเบาลงเล็กน้อย โน้มศีรษะลง จุมพิตอย่างแผ่วเบาที่หน้าผากเล็กๆ บอบบางนั้น  “ให้เขาชื่ออาเธอร์ก็แล้วกัน”

“ค่ะ!”  หญิงสาวเหยียดยิ้มกว้าง หยาดน้ำตาไหลรินผ่านดวงตาที่มีสีขุ่นขาวด้วยความปิติ

เมื่อเหล่าคนที่รายล้อมอยู่พากันจากไปแล้ว อีธานก็สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างโปร่ง

“ไม่คิดว่านายจะใจดีแบบนี้”  อีธานเอ่ยขึ้น

“ก็ไม่จำเป็นต้องใจร้ายกับคนที่ยกย่องเทิดทูนฉันนี่”  จีแอลตอบ

“ทำไมให้ชื่ออาเธอร์ล่ะ?”

“เพราะชอบ”

คำตอบที่ได้ ทำให้อีธานเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว 

“ตั้งชื่อนั้นมากี่คนแล้ว?”

“ไม่เคยนับแฮะ...ถามทำไม? หึงเหรอ?”  คนพูดเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

เมื่อเห็นอีธานไม่ยอมอะไรตอบกลับมา ร่างโปร่งก็หัวเราะแล้วพูดต่อ 

“หมอนั่นเป็นคนดี ไม่ว่าใครก็ต้องชอบทั้งนั้น”

“นั่นสิ”  อีธานหันกลับไปมองชายหนุ่มเลือดสีขาวที่กำลังง่วนอยู่กับการหาจุดเสียหายในระบบกำแพงป้องกัน ตอนที่ตั้งใจจะเข้าไปช่วย ก็พอดีกับที่ครูสพากลุ่มเลือดสีแดงของตัวเองเดินตรงเข้ามาในจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ หนึ่งในนั้นมีจัสตินรวมอยู่ในกลุ่มชายฉกรรจ์อีกหลายคน

“ทางเราพร้อมแล้ว” ผู้นำของกลุ่มเลือดสีแดงพูด

“โอกาสคงมีแค่หนเดียว ถ้าพลาดก็ไม่ต้องโผล่หัวกลับมาล่ะ”  จีแอลตอบกลับไป

“รู้อยู่แล้วล่ะน่า! จะเป็นเทพหรืออะไรก็ช่าง แต่ใช้งานคนอื่นก็หัดพูดให้มันดีๆ หน่อย!”  จัสตินก้าวเท้าออกมาด้านหน้า พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจชัดเจน

ดวงตาสีเงินชำเลืองมองจัสตินด้วยหางตา ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอคล้ายเหยียดหยาม “สำหรับแกน่ะ ก็ไม่ห่วงนะ จะตายไปเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันหาคนดูแลไอ้หนุ่มตัวกะเปี๊ยกนั่นแทนให้เอง...อย่างดีเลยล่ะ”

ไอ้หนุ่มตัวกะเปี๊ยก ที่ว่าน่าจะหมายถึงโจอี้ ซึ่งอยู่กับจัสตินมาตลอด

“ไอ้...”  จัสตินโกรธจนหน้าแดงกล่ำ

“เอาน่า” ครูสยกมือขึ้นกั้นลูกน้องของตัวเองเอาไว้ หันมาก้มศีรษะให้จีแอลเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังทางซึ่งมุ่งตรงไปยังห้องควบคุมใต้ดิน

“พวกนั้นจะไปไหน?”  อีธานด้วยความสงสัย

“นายเคยพูดนี่ว่า การตั้งรับไม่ใช่ตัวฉัน”  จีแอลตอบ 

“หมายความว่ายังไง?” หนุ่มชนชั้นสูงขมวดคิ้วเข้มแน่น

“เพื่อให้การรบเป็นไปได้ราบรื่น พวกเลือดน้ำเงินอย่างนายลงทุนขนยุทโธปกรณ์มามหาศาล ติดตั้งระบบทันสมัย ลงทุนสร้างฐานที่มั่นกลางทะเลทรายเอาไว้สินะ”

“ฐานที่มั่น?”

“แต่เสียใจด้วย ต่อจากนี้มันจะเป็นของเรา” จีแอลกล่าว ดวงตาสีเงินคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย  “ต่อจากนี้จะไม่ใช่คนพวกนั้นจะไม่ใช่ฝ่ายไล่ล่าบุกโจมตี แต่จะกลายเป็นฝ่ายตั้งรับบ้างแล้ว”

อีธานเบิกดวงตากว้างขึ้น เขาไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย ที่นั่นมีระบบที่ทันสมัย สร้างอย่างแข็งแกร่งท้าลมพายุอย่างไม่หวาดหวั่น ที่สำคัญหากกลุ่มกบฏยึดมันได้นอกจากอาวุธมากมายที่ยังอยู่ที่นั่นแล้ว ยังเป็นจุดที่ร่นระยะเวลาลงไปมากหากจะคืบเข้าหาเซ็นโทรอันเป็นแหล่งใจกลางการปกครอง

“มันจะไม่เสี่ยงเกินไปเหรอ?! ต่อให้กองกำลังหลักย้อนกลับไปเซ็นโทรแล้ว ยังไงซะก็น่าจะยังเหลือคนประจำการอยู่จำนวนไม่น้อยอยู่ดี!” อีธานยึดแขนของอีกฝ่ายไว้ 

“เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งต้องยึดมันให้ได้โดยเร็วยังไงล่ะ”

“แต่ว่า...” 

“เรื่องนี้เราตัดสินใจกันไปแล้ว และนายก็ไม่มีสิทธิออกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น”

สิ้นคำพูดของจีแอลพื้นที่เหยียบยืนอยู่สั่นไหวเล็กน้อย ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ดังกระหึ่มขึ้นจากใต้พื้นทรายรอบๆ โอเอซิส  อีธานปืนขึ้นไปบนแนวหินที่หักพัง สิ่งที่ปรากฏขึ้นออกมานั้นร่างสูงเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง มันคือยานพาหนะขนาดใหญ่มีส่วนหัวเป็นปลายแหลมออกแบบพิเศษมาเพื่อใช้เคลื่อนที่ใต้พื้นทรายได้อย่างรวดเร็วน่าเหลือเชื่อ เป็นอาวุธชิ้นสำคัญของดินแดนแห่งนี้

“เราเก็บอาวุธชิ้นพิเศษไว้ เพื่อเวลานี้นี่แหละ” จีแอลที่ตามมาด้านหลังกล่าวขึ้น

ภายใต้การนำของครูส พวกเขาไม่ใช่เพียงกลุ่มกบฏที่หนีการไล่ล่าอีกแล้ว หากแต่เป็นกลุ่มที่กำลังจะบุกยึดฐานที่มั่นขนาดใหญ่ของเซ็นโทรมาเป็นของตัวเอง

“นายจะใช้อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดเพื่อการนี้งั้นเหรอ? ทั้งที่มันควรใช้เพื่อปกป้องผู้คนที่นี่”

“การบุกโจมตี ก็ถือเป็นการป้องกันในรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน”  ดวงตาสีเงินหันมาจับจ้อง  “แล้วนั่นก็ไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดที่คนพวกนี้มีด้วย”

อีธานมองดูยานพาหนะขับเคลื่อนพิเศษหลายคันค่อยๆ ดำลงใต้พื้นทราย หายไปจากแนวป้องกันโอเอซิส ความรู้สึกกังวลใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ก่อนหน้านี้ทางเซ็นโทรเองก็หลงระเริงในตัวเอง คิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อมและถูกตลบหลังอย่างร้ายกาจ คนพวกนี้เองก็อาจจะกำลังดำเนินรอยตามไปอย่างไม่รู้ตัว

ดินแดนกลางทะเลทรายที่กำลังได้รับความเสียหายอย่างหนักแห่งนี้ ปล่อยอาวุธชิ้นสำคัญออกไปแล้ว พวกเขากำลังไร้สิ่งป้องกัน  ราวกับคนที่ร่างกายเปล่าเปลือยท่ามกลางขวากหนามรอบทิศอย่างนั้น

ช่วงเวลาใกล้รุ่งสางของวันใหม่มาเยือนต่อจากนั้น อากาศเย็นเยียบมากกว่าทุกวัน ลมพัดกรรโชกแม้จะไม่เท่าเวลาเกิดพายุทราย แต่ก็ถือว่ารุนแรงเอาการ แนวหินธรรมชาติเสียหายไปหลายส่วนทำให้ฝุ่นทรายถูกพัดพาเข้ามาในโอเอซิส มันปลิวฟุ้งไปทั่วราวกับม่านหมอกที่แห้งแล้งหยาบกร้าน

ที่พักที่ใช้นอนในคืนนี้ถูกสร้างชั่วคราวอย่างง่ายๆ ด้วยผ้าทอขาดๆ ซึ่งเหลือรอดจากการถูกลูกระเบิด  เพราะห้องหลบภัยใต้ดินค่อนข้างแออัดเกินไป บรรดาชายหนุ่มที่ร่างกายแข็งแรงจึงขึ้นมานอนด้านบน ยกเว้นจีแอลที่เจ้าตัวเข้าไปอยู่ในห้องควบคุมกับอาเธอร์ตั้งแต่เมื่อคืน คงจะติดต่อกับครูสที่ด้วยความเร็วของยานพาหนะพิเศษเวลานี้น่าจะบุกไปถึงจุดหมายเรียบร้อยแล้ว

อีธานที่หลับไม่สนิทมาตลอดทั้งคืนเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแปลกหูบางอย่าง เนื่องจากมีเพียงแสงสว่างลางๆ จากไฟที่ติดไว้เพียงไม่กี่จุด บวกกับวันนี้มีฝุ่นเยอะเป็นพิเศษ ทำให้แทบจะมองออกไปไม่เห็นอะไรนัก

ชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก้าวออกไปด้านนอกที่พัก เดินไปใกล้บริเวณแนวหินที่แตกเป็นร่อง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มต้องหรี่ลงจนแทบปิด เพราะฝุ่นในวันนี้เยอะจนวิสัยทัศน์นับว่าย่ำแย่มากที่สุดนับตั้งแต่อยู่ที่นี่มา

แต่สิ่งที่สายลมแรงพัดพามานั้นไม่ได้มีแค่ฝุ่นละอองระคายผิว ...หากแต่มีบางอย่างติดมาด้วย

บางอย่างนั้นก็คือ...กลิ่น

กลิ่นจางๆ รอบตัวนั้นแปลกแตกต่างไปจากปกติ  ประสาทการรับรู้ของชนเผ่าเลือดสีน้ำเงินนั้นมีประสิทธิภาพสูงอยู่แล้ว ยิ่งเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยมาก่อนจะยิ่งแยกได้อย่างรวดเร็ว  กลิ่นที่รอยตามลมนี้เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของสเปรย์ที่ใช้พ่นลงบนชุดของหน่วยกองกำลังพิเศษเพื่อเพิ่มความเหนียวทนทาน ป้องกันการเจาะทะลวงของอาวุธชนิดต่างๆ

หรือว่า?!

ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวแรงขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองไปรอบๆ หลังแนวกำแพงหินที่แตกหักเสียดายแล้วที่นี่ก็ไม่มีจุดป้องกันอื่นใดเลย ระบบกำลังอยู่ในระหว่างซ่อมแซม กลุ่มเลือดสีแดงของครูสออกไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับมาได้ทัน

เหลืออยู่แต่ชนเผ่าเลือดสีขาวที่ด้วยสรีระทางกายแล้วอ่อนด้อยด้านการต่อสู้มากที่สุด

อีธานหมุนตัวกลับเมื่อจะก้าวเท้าออกไปก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนเข้ามาประชิดตัวแล้ว ร่างสูงย่อตัวลงโดยอัตโนมัติ เบี่ยงตัวไปด้านข้าง ใช้กำปั้นกระแทกออกไปที่หมายคือจุดบอบบางอย่างช่วงลำคอของคนที่อยู่ด้านหลัง แต่ฝ่ายนั้นเหมือนจะระวังตัวอยู่ก่อนแล้วจึงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

การต่อสู้แบบประชิดตัวนั้นอีธานฝึกฝนมาในระดับหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเมื่อเทียบกับคู่ต่อสู้แล้วจะยังห่างชั้นอยู่  รูปร่างของอีกฝ่ายสูงใหญ่กว่า เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วหนักหน่วง หลังจากปะทะกันไม่นานร่างของอีธานก็ถูกกดกระแทกลงกับพื้น เมื่อศีรษะถูกกระชากให้เงยหน้าขึ้น แสงสว่างแรกของวันช่วยให้เขาได้เห็นดวงตาสีน้ำเงินอมเทาที่คมกล้าเหมือนกับเหยี่ยวของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“เซท!

“ผมไม่อยากทำแบบนี้เลยจริงๆ แต่ในเมื่อคุณเลือกเส้นทางนี้เอง มันก็ช่วยไม่ได้”  หัวหน้ากองเซทยันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง  “คุมตัวเขาไว้!

ร่างของอีธานถูกหน่วยกองกำลังสองคนประกบทั้งสองข้าง ต่อจากนั้นก็เห็นอีกหน่วยกองกำลังอีกจำนวนมากกำลังปีนผ่านแนวหินเข้ามาด้านในโอเอซิส

“แยกกันไป หากใครขัดขืนสังหารได้ทันที ที่สำคัญต้องหาตัวเป้าหมายให้พบให้ได้!” เซทออกคำสั่ง

และสถานที่แรกที่พวกเขามุ่งตรงไปคือที่พักชั่วคราวที่เวลานี้บรรดาชายหนุ่มเลือดสีขาวยังคงนอนกันอยู่ คำสั่งที่เด็ดขาดของเซท ย่อมหมายถึงการปราบปรามทุกคนให้สิ้นซากทั้งหมดอย่างแน่นอน

อีธานกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี จนกระทั่งมองเห็นกำไลบนข้อมือที่ถูกใส่มาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่ โดยไม่ต้องคิดอีธานกระชากมันอย่างแรง กระแสไฟฟ้าถูกปล่อยออกมาในทันทีที่กำไลขาดออก ทำให้ต้องกัดฟันแน่น ทั้งแขนเจ็บแปลบราวกับถูกบดขยี้ให้แหลก เสียงสัญญาณที่ติดตั้งเอาไว้ร้องเตือนเบาๆ ขึ้นครั้งหนึ่งเมื่อถูกทิ้งตกลงพื้น

ปฏิบัติการอย่างรวดเร็วเป็นจุดเด่นของหน่วยกองกำลังพิเศษ พวกเขากระจายตัวไปตามจุดต่างๆ เหมือนกับรู้โครงสร้างทั้งหมดของที่นี่เป็นอย่างดี

แล้วเสียงปืนสองนัดติดๆ กันก็ดังแหวกความเงียบขึ้น กระสุนที่พุ่งออกมาแม่นยำทะลุผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างเกราะเสื้อเจาะเข้าบริเวณลำคอของกองกำลังเซ็นโทรสองคนที่ยืนประกบข้างตัวของอีธาน โลหิตสีน้ำเงินพุ่งทะลักออกมาก่อนที่ทั้งสองคนจะล้มลง

“ฉันบอกแล้วไงว่า ไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมาชักปืนที่นี่”  ร่างโปร่งของจีแอลยืนห่างไกลนัก เส้นผมสีเงินยาวรวบไว้ด้านหลัง ดวงตาสีประหลาดโดดเด่นในเวลานี้ที่ดวงอาทิตย์เริ่มสาดส่องให้แสงสว่าง เจ้าตัวดูราวกับเทพเจ้าจริงๆ

“พบเป้าหมายแล้ว จัดการได้ในทันที”  เซทออกคำสั่ง สิ้นเสียงของเขาหน่วยกองกำลังพิเศษก็ตรงเข้าล้อมกรอบจีแอล และเริ่มต้นยิงอาวุธใส่

แต่จีแอลเร็วกว่ามาก เจ้าตัวกระโดดหลบด้วยความสูงที่น่าทึ่ง สองมือที่ถือกระบอกปืนก็เหนี่ยวไกได้ไวกว่าเช่นกัน กองกำลังเซ็นโทรหลายคนล้มลง เลือดสีน้ำเงินไหลรินอาบพื้น

ต่อจากนั้นการระดมยิงปะทะกันก็ดังก้องไปทั่วพื้นที่ ฝุ่นทรายที่ฟุ้งตลบอยู่แล้วกลับยิ่งเพิ่มกลุ่มควันจากแรงระเบิดของกระสุนเข้าไปอีก

ดูเหมือนกลุ่มของเซทจะมีเป้าหมายเดียวอยู่ที่จีแอลเท่านั้น ทั้งหมดพุ่งเข้ามาเพื่อจัดการกับจีแอลเพียงคนเดียวโดยไม่สนใจสิ่งอื่นเลย

“จีแอล...ระวังนะ พวกนี้ต้องการตัวนาย”  อีธานตะโกนบอก

“จะดูถูกกันมากไปแล้ว”  จีแอลตอบกลับมา

อีธานไม่เคยเห็นจีแอลในภาพลักษณ์นี้มาก่อน ทักษะการต่อสู้ทำให้เจ้าตัวดูเหมือนสัตว์ร้ายมากกว่าที่จะเป็นมนุษย์ ร่างกายที่ปราดเปรียวรวดเร็วแข็งแกร่ง หลบหลีกการโจมตีได้แม้จะในระยะประชิด ระดับสายตาที่คมกริบทำให้กระสุนที่ออกจากมือแม่นยำทุกนัด

ที่สำคัญก็คือ รอยยิ้มที่ปรากฏนั้นดูราวกับว่าเจ้าตัวกำลังสนุกกับสิ่งที่กำลังทำ ...สนุกกับการฆ่า

“บ้าเอ้ย นั่นมันตัวอะไรกันแน่!”  เซทสบถ เขาวิ่งออกไปพร้อมออกคำสั่งให้ใช้แผนการที่เตรียมเอาไว้ 

อีธานหยิบอาวุธของชายสองคนที่นอนนิ่งอยู่ข้างตัวขึ้นมา เขาไม่อยากจะฆ่าใครโดยเฉพาะชนเผ่าเดียวกับตัวเอง จึงเลือกยิงเฉพาะจุดที่ไม่ถึงตาย

การต่อสู้ที่ดุเดือดท่ามกลางสายลมแรงเกิดขึ้นรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน จีแอลคนเดียวจัดการผู้บุกรุกจนล้มไปกองเกลื่อนพื้น ชนเผ่าเลือดสีขาวที่หลบซ่อนอยู่ตามที่กำบังก็หยิบอาวุธขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเอง เหล่ากองกำลังพิเศษที่มีจำนวนไม่ถึงร้อยคนเริ่มต้านไม่อยู่เลือดที่มีกลิ่นเฉพาะตัวเหมือนกับเชื้อเพลิงไหลอาบไปทั่ว

เมื่อเห็นว่าจะจัดการไม่ได้ตามแผน เซทก็ตัดสินใจพุ่งเข้าไปใช้การต่อสู้แบบประชิดตัวจุดมุ่งหมายคือจีแอล

แม้รูปร่างจะแตกต่างกัน แต่ด้านพละกำลังจีแอลเองก็ไม่ได้มีน้อยไปกว่าเซท ยิ่งสู้ก็ยิ่งเหมือนกระตุ้นให้ความสามารถของเลือดสีเงินแสดงออกมามากขึ้น เคลื่อนไหวได้ไวขึ้นหนักหน่วงขึ้น  สิ่งที่เซทจะเหนือกว่าเล็กน้อยก็มีเพียงทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างหนักทำให้สามารถจับจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ได้เท่านั้น  

ทั้งคู่ถึงปะทะกันอยู่นาน  จนก็เห็นได้ชัดว่าเซทเริ่มจะหมดแรง ท่อนขาของจีแอลฟาดเข้าที่ช่วงลำคอของเซทจนร่างสูงใหญ่นั้นล้มกลิ้งไปกับพื้น

แต่เซทยังคงลุกขึ้นยืนแบบไม่ยอมแพ้ แม้จะหายใจหนักหน่วงรุนแรง ร่างกายโงนเงน เลือดสีน้ำเงินไหลจำนวนมากรินผ่านร่องขมับเป็นแนวถึงปลายคาง 

“หัวหน้ากองเซท! หยุดได้แล้ว!”  อีธานจ่ออาวุธในมือเข้าใส่เจ้าตัว

เซทมองปากกระบอกปืนนั้นโดยไม่พูดอะไร

“ถอยไป!” จีแอลตรงเข้ามาแย่งปืนในมืออีธานไปจ่อตรงที่ศีรษะของเซทแทน

“อย่า...จีแอล”  อีธานรีบว่า

“นายไม่มีสิทธิอะไรมาขอร้องทั้งนั้น” 

“เขาเป็นเพื่อนฉัน”

“แต่ดูท่าจะไม่ใช่เพื่อนฉัน” จีแอลยิ้มที่มุมปาก ผลักอีธานให้ออกห่างจากจุดที่ยืน  “ไอ้หมอนี่เก่งกว่าใครที่ฉันเคยเจอมา น่าเสียดายไปหน่อย แต่ก็ต้องให้ไปลงนรกอยู่ดี”

“ฆ่าก็ฆ่า จะพูดมากไปทำไม!” 

“จีแอล!” 

เซทกัดฟัน ตอนที่หันศีรษะหลบไปอีกด้าน  เจ้าตัวก็สังเกตเห็นบางอย่าง กองกำลังพิเศษหนึ่งในลูกน้องที่มีฝีมือโดดเด่นของเขากำลังนอนอยู่กับพื้น เจ้าตัวน่าจะบาดเจ็บสาหัสแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังล้วงเอาบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ มันอาวุธปืนที่ออกแบบมาสำหรับโจมตีในระยะใกล้ไม่เกินห้าสิบเมตร เพราะมีแรงขับที่เร็วมาก หากเป้าอยู่ในระยะวิถีแทบจะไม่มีทางหลบพ้น  แต่ก็มีข้อเสียคือต้องบรรจุกระสุนได้ทีละนัดเท่านั้น จึงเป็นอาวุธที่ไม่ได้รับเลือกเวลาต้องออกปฏิบัติหน้าที่ แม้แต่เซทเองก็ยังไม่เคยใช้

ดวงตาที่หรี่ปรือของหัวหน้ากองกำลังพิเศษเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นวิถีการเล็งไปในจุดที่เบี่ยงห่างออกไปจากทั้งเขาและจีแอลเล็กน้อย... วินาทีนั้นเซทรู้ซึ้งได้ถึงความโหดเหี้ยมในตัวท่านผู้นำเซ็นโทรได้ในทันที เพราะคำสั่งลับในการกำจัดเป้าหมายไม่ได้ถูกมอบให้เขาเพียงคนเดียว แต่น่าจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาของเซทอีกหลายคนที่ได้รับมันมาเช่นเดียวกัน

“เดี๋ยว!...อย่ายิง!”  เสียงของเซทที่ตะโกนขึ้นดังซ้อนมากับเสียงลั่นของอาวุธปืนทำลายล้างสูง

วินาทีนั้น อีธานรู้สึกได้ถึงแรงปะทะหนักๆ ที่หน้าอกของตัวเอง จนร่างของเขาต้องเซถอยไปด้านหลังหลายก้าว

ชายหนุ่มส่งสายตามองไปยังร่างโปร่งของจีแอลเพื่อดูว่าอีกฝ่ายได้รับอันตรายหรือเปล่า แม้สายตาจะพร่าเลือนกะทันหันลงแต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าจีแอลปลอดภัยดี  เจ้าตัวดูปกติทุกอย่าง ยกเว้นแค่ดวงตาซึ่งกำลังจ้องกลับมาเท่านั้นที่เบิกกว้างเหมือนกำลังตื่นตกใจอย่างยิ่ง

ดีแล้วที่จีแอลไม่ได้ถูกยิง ...งั้นใครล่ะที่โดนยิง?

อีธานค่อยๆ ก้มมองตัวเอง บนหน้าอกของเขาเวลานี้เปียกเปื้อนไปด้วยโลหิตสีน้ำเงินเข้มที่ไหลออกมาจากรูขนาดใหญ่ตรงนั้น

“อีธาน!!!”  จีแอลร้องลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามารับร่างที่กำลังจะล้มลงกับพื้นของชายหนุ่มเอาไว้วงแขน

อีธานไม่เคยเห็นสายตาที่แสดงความตื่นตระหนกขนาดนี้ของจีแอลมาก่อน ทั้งที่อย่างนั้นมันก็ยังเป็นดวงตาสีเงินที่ดูงดงามเหลือเกินสำหรับเขา

“อีธาน...อีธาน....”  จีแอลร้องเรียกเหมือนคนคุมสติไม่อยู่ ฝ่ามือกดลงบนปากแผลแต่เพราะมันกว้างจนมือไม่อาจจะปิดกั้นได้ เลือดสีน้ำเงินเลยยิงไหลทะลักออกมาราวกับตาน้ำ  “ไม่...ไม่...อีธาน!

สติการรับรู้ของอีธานเริ่มพร่าเลือน ภาพตรงหน้ามืดมัวลงอย่างช้าๆ เขาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดยกมือขึ้น ปลายนิ้วที่สั่นระริกแตะสัมผัสลงบนแก้มของจีแอล

อีธานมีคำพูดอีกมากมายในหัว ยังมีเรื่องอีกมากที่อยากจะบอกออกไป อยากจะพูดออกไปว่าไม่เป็นไร อยากจะบอกว่าไม่ต้องห่วง ถ้าเป็นนายไม่ว่าอะไรก็ต้องทำได้สำเร็จอย่างแน่นอน นายจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้...แม้จะไม่มีตัวเขา

“...ไม่...เป็นไรนะ”  แต่ทั้งหมดในความคิด อีธานพูดออกไปได้แค่นั้น...

“อ๊ากกก!!!!”  จีแอลเงยหน้าส่งเสียงร้องคำรามราวกับสัตว์ที่บาดเจ็บ คนที่ขาดสติไปแล้วคงไม่ใช่เพียงแค่อีธาน



===+++===+++===+++===+++

ตอนนี้อัพยาวมากเลย ... แล้วก็จะบอกว่าต่อจากนี้ก็คงจะยาวๆ ไปเลยนะคะ ที่ไม่ได้มาอัพ  (ค้างคาเอาไว้ก่อน)   เอาใจช่วยให้พระเอก(?) ของเรากันด้วยนะ  

คิดอะไรยังไง ช่วยคอมเมนต์เป็นแนวทางไว้ ก็จะขอบคุณมากมายจ้า 

สั้นสั้นคนเดิม เพิ่มเติมไม่มี  (^ o ^)' 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #394 ttbluewp (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 03:02
    อ่านวันเดียวจบ อยากจะบอกว่ามันดีมากกกกก เสียใจที่พึ่งมาเจอเรื่องนี้ ชอบพอร์ตเรื่อง ได้แต่ภาวะว่าอีธานจะปลอดภัยมาช่วยจีแอลผลิตทายาทนะ55555 สุดท้ายนี้สู้ๆนะไรต์เป็นกำลังใจให้
    #394
    1
    • #394-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      14 ตุลาคม 2560 / 22:32
      ขอบคุณมากค่า ดีใจที่ชอบ
      ตอนนี้เขียนจบแล้ว เดี๋ยวจะทยอยลงจ้า ^^
      #394-1
  2. #393 Pearka Patcharin (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 04:13
    โอ้ย....ลุ้น สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวมาถึงตรงนี้ ไม่เป็นอันทำอะไรเลย มาต่อเร็วๆนะคะ รอติดตามค่ะ
    #393
    1
    • #393-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      10 ตุลาคม 2560 / 18:36
      ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ...รู้สึกดีใจมากๆ ทุกครั้งที่มีคนทิ้งคอมเมนต์เอาไว้ให้ เวลาที่เราแต่งไม่ได้ ขาดกำลังใจก็จะได้มาอ่านคอมเมนต์เนี่ยล่ะค่ะ ที่ช่วยให้ฮึดสู้ขึ้นมาได้

      เรื่องนี้ใกล้จบมากแล้ว หวังว่าจะได้อ่านไปจนจบนะคะ ^^
      #393-1
  3. #392 Gancha. (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 23:38
    ไม่เอาตอนจบแบบพระเอกตายเดอไรท์ บ่อเอาแบดเอนเด้อ กลัวใจแล้วนะนี่ ฮรื่อ!!!!
    #392
    1
    • #392-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      9 กันยายน 2560 / 13:28
      ไม่ต้องห่วงค่า... คนแต่งก็สุขนิยมจ้า ^^
      #392-1
  4. #391 kakumi1 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:37
    พึ่งเคยมาอ่านยาวมากสนุกมากรวดเดียวตาฉ่ำเลยที่เดียว #ชุ่มใจ
    #391
    1
    • #391-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      9 กันยายน 2560 / 13:27
      ขอบคุณมากๆ นะคะที่ติดตามเรื่องนี้ ^^
      #391-1
  5. #390 mini_mickey (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:15
    ไรอ่าอีธานโดนยิงกว้างขนาดนั้นไม่ตายไปหรอกเหรอไม่ได้นะ
    #390
    1
    • #390-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      9 กันยายน 2560 / 13:27
      นั่นน่ะสิ... รูเบ้อเร่อเลยน้า T-T
      #390-1
  6. #389 SayWindy (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 20:03
    มองงงง คนเขียนอย่าทำร้ายนายอ. ขนาดนี้สิ เดี๋ยวจีแอลเป็นม่ายพอดี ฟฟฟฟฟ
    สู้ๆน้า
    #389
    1
    • #389-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 81)
      9 กันยายน 2560 / 13:26
      นาย อ. ไม่เก่งแล้วยังดวงซวย เนอะ
      #389-1