(MPreg) Dear you, my husband รักที่สุดคุณสามี

ตอนที่ 45 : ติดเหรียญ RAW สามีภรรยาที่มาพร้อมหน้าที่ใหม่ 45 : ข่าวดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

หลี่หยางสวินไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เขาตั้งตัวไม่ทัน

กำลังก้มตัวไปหาริมฝีปากหวานฉ่ำของเฉินอวี่เฉิงหลังเพลิดเพลินไปกับการมองดูใบหน้าแดงก่ำและท่าทีเงอะงะรับมือไม่ถูกของคนรักจนพอใจ หัวอกหวานล้ำเต็มไปด้วยความรักใคร่จนต้องระบายออก แต่ทันทีที่คิดจะจูบ เสียงเบรกก็ดังขึ้นก่อนจะรู้สึกถึงแรงกระแทกรุนแรงจากทางด้านหน้า หลี่หยางสวินมีเวลาคิดเพียงชั่ววินาที เขาจึงเบี่ยงหน้าออกไป เบนจุดหมายจากริมฝีปากสวยเพราะไม่อยากให้จูบหวาน ๆ กลายเป็นการกระแทกฟัน และดูเหมือนเขาจะคิดถูกเพราะหลังจากนั้นร่างของสองเราก็ปลิวตามแรงเหวี่ยงอย่างไม่อาจควบคุม

ปึก

"โอย..."

สองมือยันเบาะ เข่าข้างหนึ่งแทรกอยู่กลางหว่างขาของเฉินอวี่เฉิงขณะที่ใบหน้าซุกอยู่กับไหล่ขาว หลี่หยางสวินรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเขาชนเข้ากับเบาะหนังจนเจ็บหนึบ แต่ถึงอย่างนั้นก็นับว่าดีที่ไม่บาดเจ็บมาก คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็คงหัวกระแทกจนเจ็บเหมือนกันจึงส่งเสียงอุทานออกมา เฉินอวี่เฉิงใช้แขนข้างหนึ่งมากอดเขาเอาไว้แนบแน่น ขณะที่อีกข้างเพิ่งผละออกไปลูบท้ายทอยช้า ๆ กระทั่งแน่ใจว่าไม่มีเรื่องราวมากกว่านั้นสุ้มเสียงที่ฟังดูตระหนกจึงร้องถามออกมาเบา ๆ

"พี่หยางสวิน เป็นอะไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"

เฉินอวี่เฉิงสะบัดหน้าสลัดความมึน เขามีสีหน้าเหลอหลา นอกจากไม่เข้าใจแล้วยังตกใจไม่น้อย ฟังจากเสียงข้างนอกเขาคิดว่าน่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นแน่ และเสียงดังขนาดนั้นคงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ตัวเขาที่นั่งอยู่เบาะหลังนอกจากหัวกระแทกเบาะไปทีก็ไม่มีอะไร แต่คนที่กำลังกอดคร่อมกันอยู่นี่สิ เห็นเงียบ ๆ ไม่ร้องอุทานอะไรแต่เขาก็เห็นพี่หยางสวินหน้าทิ่ม คิดแล้วยิ่งร้อนใจ ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามพลางใช้สองมือลูบไปทั่วร่างแกร่งอย่างเป็นห่วง กลัวว่าจะได้เลือดกัน

"ไม่เป็นไร ไม่เจ็บ ไม่มีแผล" หลี่หยางสวินตอบคำถามด้วยท่าทีสงบนิ่ง ตาคมกวาดมองร่างของคนห่วงไปด้วย "เฉิงเฉิงล่ะ เมื่อกี้หัวกระแทกใช่ไหม เป็นอะไรมากรึเปล่า?"

"ไม่ครับ ไม่เป็นอะไรมาก" คนถูกถามบอกออกไปตามตรงขณะที่สายตาสอดส่องมองใบหน้าคมเข้มอย่างไม่ไว้ใจ เฉินอวี่เฉิงกัดปากน้อย ๆ แสดงท่าทีกังวลออกมา "พี่หยางสวินล่ะ เมื่อกี้หน้าชนกับเบาะใช่ไหม เจ็บมากมั้ยครับ"

"แค่ชนนิดเดียว พี่เอามือยันไว้ทัน ไม่เป็นอะไรมากหรอก"

หลี่หยางสวินมองปลายนิ้วเรียวที่เอื้อมมาลูบจมูกตน สีหน้าของคู่หมั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยทั้งรักทั้งสงสาร แค่นั้นก็ทำให้ยิ้มได้ เราสองต่างมีสีหน้าดีขึ้นเมื่อพบว่าต่างฝ่ายไม่บาดเจ็บอะไร เมื่อนิ้วเรียวผละออกไปชายหนุ่มจึงขยับกาย หมุนตัวมองไปยังห้องโดยสารและกดปุ่มเปิดกระจกกั้นทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่สีหน้าของเขายังคงเคร่งเครียด หลี่หยางสวินเอ่ยถามถึงสถานการณ์และมองไปยังด้านหน้ารถที่กำลังจอดพูดคุยกันอยู่ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว จากเบาะหลังตนมองเห็นร่างของคนขับและคู่กรณียืนพูดคุยกัน เห็นรถของอีกฝ่ายฝากระโปรงเปิดอ้า ชัดเจนว่าเกิดปัญหาขึ้นแล้ว

"รถของเราถูกชนครับ" บอดี้การ์ดผู้นั่งประจำการอยู่บนเบาะซ้ายตอบออกมาดวงตาคู่นั้นจับจ้องการพูดคุยกันด้านนอกตาไม่กะพริบ "รถคู่กรณีพุ่งออกมาจากทางแยกเร็วมากจึงหลบไม่ทัน เลยมีเรื่องกันอย่างที่เห็น"

"เป็นอุบัติเหตุจริงใช่ไหม?" หลี่หยางสวินถามช้า ๆ ดวงตาคมปลาบมองภาพด้านนอกอย่างพิจารณา

"ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ครับ" บอดี้การ์ดคนสนิทละสายตาออกมา พยักหน้าให้ผู้ถามอย่างเคร่งขรึมจริงจัง "ถ้ามองจากสถานการณ์คือเกิดอุบัติเหตุขึ้นจริง แต่เจตนาเป็นอย่างไรต้องตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง เท่าที่ผมสังเกตดูเจ้าของรถคันที่เฉี่ยวชนกับเราเขามีท่าทีปกติ ผมโทรเรียกประกันแล้ว ส่วนคู่กรณีตอนนี้ลุงหลิวกำลังเจรจา คงต้องรอให้ตำรวจมาจึงจะตกลงกันเรื่องค่าเสียหายและดูว่าใครเป็นฝ่ายต้องรับผิดชอบ"

"เข้าใจแล้ว ตราบใดที่ยังไม่ชัดเจนอย่าเพิ่งวางใจ ตรวจสอบให้รอบคอบด้วยล่ะ" คนฟังพยักหน้าพลางสั่งการเบา ๆ "ให้ลุงหลิวจัดการเรื่องรถอยู่ที่นี่ โทรเรียกอีกคันออกมา ฉันจะกลับบริษัท"

"ครับ"

"ขับรถกันมาดี ๆ ทางนั้นก็พุ่งเข้ามาเหรอ?"

เฉินอวี่เฉิงนิ่งฟังทุกอย่างเงียบ ๆ เอ่ยถามออกมา สองตาจ้องมองภาพการพูดคุยกันท่ามกลางอากาศร้อน ๆ ยามเที่ยงที่อารมณ์คนคุยก็ร้อนพอกัน ดูสีหน้าเอาเรื่องของคู่กรณีกับท่าทีปั้นปึ่งไม่ยอมแพ้ของลุงหลิวคิดว่าคงจบแบบดี ๆ ได้ยาก ชายหนุ่มนึกถึงคำพูดของคนรักและคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา ดูเหมือนพี่หยางสวินกำลังระแวงว่าอุบัติเหตุนี่อาจเป็นกับดัก?

"เปิดดูกล้องวงจรปิดก็รู้" หลี่หยางสวินหันไปตอบคนรัก "ถ้าเป็นอุบัติเหตุธรรมดาก็ดีไป แต่ถ้าทางนั้นตั้งใจชน.. เอาเถอะ ตอนนี้ใกล้เข้างานช่วงบ่ายแล้ว พวกเราคงต้องไปกันก่อน"

"พี่หยางสวิน" เฉินอวี่เฉิงหรี่ตา

“ครับ?”

“พูดมาก็ไม่ยอมพูดให้หมดอีกแล้ว พี่ยังจะกันผมออกนอกเรื่องอีกเหรอ?” คนถามหน้าบึ้ง ๆ “ไหนว่าจะเล่าให้ฟังแล้วไง เรื่องเว่ยซูเหยาก็ทำมีลับลมคมใน ตอนนี้ก็เรื่องอุบัติเหตุอีก”

            “พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น เพียงแต่ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐาน ยังไม่ชัดเจนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุหรือความตั้งใจ แค่ไม่อยากตัดสินอะไรไปก่อนจะรู้ความจริงเท่านั้นเอง”

            “แต่ก็คิดไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าเป็นความตั้งใจจริง ๆ จะทำยังไง?” เฉินอวี่เฉิงถามออกไปตรง ๆ เรื่องอุบัติเหตุนี่ยังไม่อาจด่วนสรุปเขาเข้าใจ เข้าใจเหตุผลที่พี่หยางสวินบอกมาทุกอย่างแหละ แต่ที่ไม่เข้าใจกลับเป็นเรื่องที่ปิดบังไม่ยอมบอกเขาว่าจะทำอะไรต่อจากนี้มากกว่า


***************** ตอนที่เหลือติดเหรียญอ่านได้ที่ ReadAWrite นะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเเละปลดเหรียญค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น