Mad Hatter ไขปริศนาหัวใจในวันเดอร์แลนด์

ตอนที่ 2 : 1 :: ชมรมหนังสือพิมพ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ต.ค. 58




1

ชมรมหนังสือพิมพ์



ฟ้าววว


ไม่เอา!”


ฟ้าววว


อันนี้ก็ไม่เอา!”


ฟ้าววว


นี่ก็ไม่เอา!”


ฉันมองดูบรรดากระดาษเอกสารขนาดเอสี่ที่กำลังปลิวเกลื่อนไปทั่วจากฝีมือของใครบางคนที่เดินวนเวียนไปมาตรงกลางห้องพลางส่งเสียงหงุดหงิดโหวกเหวกไม่เลิก


ไม่เวิร์ค! นี่ยิ่งไม่เวิร์คใหญ่!”


ฉันลอบกลอกตาหน่าย แอบเหลือบตามองดูบรรดาสมาชิกคนอื่นๆ ที่อยู่ภายในห้องว่ามีปฏิกริยากันยังไงบ้าง แล้วก็พบว่าไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ลอบกลอกตาใส่เขา แต่เป็นกันเกือบหมดด้วยซ้ำ!


"ให้ตาย นี่ตั้งใจทำงานกันจริงรึเปล่าเนี่ย ข่าวพวกนี้ไม่เห็นจะน่าสนใจเลยสักนิด! นี่ชมรมหนังสือพิมพ์ของเรามันไม่ได้อับจนขนาดที่ต้องลงข่าวพวกสัมภาษณ์หนุ่มฮอตสาวฮิตนั่นโน่นนี่ทุกอาทิตย์สักหน่อย ทำไมไม่มีคนไหนหาข่าวเด็ดๆ มาได้บ้างเลยหา -*-!”


หมอนี่คือ มาร์ช เฉิน ประธานชมรมหนังสือพิมพ์คนล่าสุดที่ฉันเคยพูดถึงเมื่อคราวก่อน... ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาเป็นลูกครึ่งจีนกับอะไร แต่ถ้าให้เดาจากนิสัยโคตรเผด็จการของเจ้าตัวละก็ มันจะต้องเป็นประเทศที่ปกครองระบบคอมมิวนิสต์แบบโคตรฮาร์ดคอร์แน่ๆ -_-


เอ่อ โทษทีนะมาร์ช...” รุ่นพี่แว่นยกมือขึ้นเป็นเชิงขออนุญาตพอเป็นพิธี ก่อนเอ่ยต่อเสียงเครียด "พวกเรารู้ดีว่าชมรมต้องการข่าวเด็ดๆ น่า แต่จะทำไงได้ ข่าวเด็ดๆ ที่ไหนมันจะหาได้ทุกอาทิตย์กันล่ะ -_-;”


ฉันไม่สนคำแก้ตัว -_-+“


นี่ไม่ใช่แก้ตัวสักหน่อย นายก็เห็นนี่นา ว่าช่วงนี้โรงเรียนเรามันเงียบสงบจะตายไป ไม่มีข่าวเด็ดๆ สักอย่าง"


ก็ไปหามาให้ได้สิ" มาร์ชเฉินขยับตัวมาแหกปากตะเบ็งเสียงใส่ทุกคนจนน้ำลายแทบสาดกระเซ็นใส่เหมือนห่าฝน "ถ้าไม่พยายามแล้วจะได้ข่าวเด็ดๆ รึไง!”


แต่นายก็รู้ว่าสถานการณ์มันสงบขนาดนี้...”


ก็สร้างเอาสักเรื่อง" มาร์ชเฉินขยับยิ้มเหี้ยม แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฟันหน้ายื่นๆ ของเขาดูดีขึ้น "จำไม่ได้รึไง ว่าคราวก่อนฉันทำอะไรบ้าง เราถึงได้โด่งดังตูมตามกันทั้งชมรม ชนิดที่เดินเข้ารั้วโรงเรียนปุ้บต้องถามหาหนังสือพิมพ์โรงเรียนปั้บน่ะ!”


ทั้งห้องเงียบกริบ ประหนึ่งเกิดเดดแอร์ ทุกคนทำตัวเหมือนกลั้นหายใจเอาไว้พร้อมๆ กันทันใด


คือไม่ใช่เพราะไม่รู้หรือจำเรื่องที่ว่านั่นไม่ได้หรอกนะ แต่เพราะจำได้ต่างหาก ทุกคนถึงยิ่งคิดว่าคนอย่างมาร์ชเฉิน ประธานชมรมหนังสือพิมพ์คนนี้ โคตรเป็นคนที่ไม่ควรมีปัญหาด้วยอย่างยิ่ง...


มีอย่างที่ไหนแหย่หนวดเสือ ด้วยการกุข่าวเอาว่าหนึ่งในสองอภิสิทธิ์ชนผู้ทรงอำนาจสุดๆ ในโรงเรียนอย่าง 'เรดคิง' ว่ามีแฟนแล้ว!! แถมมันเป็นข่าวที่นั่งเทียนเขียนขึ้นเองโดยที่ความจริงแล้วทั้งคู่ไม่ได้รู้จักมักจี่กันเลยด้วยซ้ำ -*-


ถึงแม้ว่าผลของการกุข่าวนั่นจะทำให้คนทั้งโรงเรียนฮือฮาอยากอ่านหนังสือพิมพ์โรงเรียนของพวกเรามากขึ้นไม่รู้กี่เท่า และถึงแม้ว่าผลออกมาคือตัวเรดคิงเองก็ไม่ได้เดือดร้อนมาใส่ใจเท่าไหร่ แต่มันกลับกลายเป็นปัญหาใหญ่สุดๆ สำหรับสาวที่ตกเป็นข่าวกับเรดคิงในครั้งนั้นน่ะนะ ฉันได้ข่าวแว่วๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นพยายามมาขอให้มาร์ชแก้ข่าวให้ แต่ก็โดนปฏิเสธไปแบบไม่ไยดี...


ให้ตาย หมอนี่นี่มันบ้ามาก นอกจากบ้าแล้วยังร้ายกาจอีก เป็นอสูรกายในร่างอาตี๋ฟันยื่นชัดๆ!!


ลลิซ!”


หะ หา?”


ฉันรีบขานรับหน้าซีด เมื่อจู่ๆ ชื่อตัวเองถูกคนที่กำลังนินทาอยู่ในใจร้องเรียก บ้าชะมัด ฉันไม่ได้เผลอแสดงออกทางสีหน้ามากไปใช่มั้ยเมื่อกี้นี้ -O-;


เธอทำงานไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ นะลลิซ" หมอนี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ฉันเป็นกังวลอยู่ ทว่าพอเห็นบทความข่าวที่น่าจะเป็นของฉันถูกเจ้าตัวยกโบกไปมาในอากาศ ความรู้สึกเสียวไส้เมื่อครู่ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นขุ่นแทน


นายหมายถึงข่าวของฉันน่ะเหรอ -*-”


ก็ใช่น่ะสิ นี่มันไม่ได้เรื่อง ไม่ได้เรื่องมากๆ"


ไม่พูดเปล่า อีตาอสูรกายฟันยื่นจอมเผด็จการนี่ยังฉีกกระดาษบทความที่น่าจะเป็นของฉันขาดแคว่กแล้วโยนทิ้งไปด้านหลังแบบไม่ใยดี


เฮ้ ฉันอุตส่าห์ตั้งใจเขียนข่าวนั่นนะ!!”


เฮอะ ตั้งใจอะไรกัน ข่าวอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเนี่ยนะ จืดชืดแบบนี้ฉันไม่ยอมให้ลงหนังสือพิมพ์โรงเรียนแน่ ไม่ได้เรียกเรทติ้งอะไรได้เลย -_-”


แต่นั่นเป็นข่าวที่ฉันอุตส่าห์ไปหาข้อมูล...”


แต่มันไม่น่าสนใจ -_-”


ทุกคนควรสนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมเซ่"


ไม่ใช่กับหนังสือพิมพ์โรงเรียนที่มีฉันเป็นประธานแน่ๆ" มาร์ชเฉินยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ “ไปเขียนมาใหม่ซะ"


"แต่ฉัน!"


"ไปเขียนมาใหม่" ฉันพยายามจะเถียง แต่มาร์ชเฉินกลับย้ำคำเดิม จ้องตาเขม็งพร้อมทำท่ากัดฟันยื่นๆ ขู่ใส่ "ถ้าไม่มีข่าวเด็ดๆ ก็อย่าหวังเลยว่าฉันจะให้ลงน่ะ!”


แต่!”


ไม่มีแต่! จบๆๆ ปิดประชุม!”


มาร์ชเฉินทำหน้าไม่สนใจฉันโดยสิ้นเชิงก่อนตัดบทปิดประชุมพร้อมยกมือปรบรัวไล่บรรดาสมาชิกชมรมที่มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งหลายให้ลุกขึ้นแล้วแยกย้ายออกจากห้องประชุมชั่วคราวของชมรมไปแบบทางใครทางมัน


แต่เชื่อฉันเถอะ งานนี้ไม่มีใครเจ็บใจเท่าฉันคนนี้อีกแล้วน่า!





อ๊ากกก เจ็บใจนัก -*-!!” ฉันเดินกำหมัดกัดฟันกรอดมาตามทาง โดยมีแพมเพื่อนซี้เดินข้างมาด้วย "หมอนั่นกล้าดียังไง มาฉีกบทความฉันต่อหน้าทุกคนน่ะ!”


ฉันรู้ว่ามันรุนแรง แต่แบบ... เธอก็น่าจะชินกับนิสัยเขาแล้วไม่ใช่เหรอ -O-;”


ใครจะไปชินลงกัน! ทีกับบทความคนอื่น หมอนั่นแค่โยนทิ้งไปเรื่อย บอกแค่ไม่ผ่านๆ แต่ของฉันเล่นเรียกชื่อซะชัดแจ่ม ตามด้วยฉีกข่าวแคว่กทิ้งต่อหน้า แล้วบอกให้ฉันไปหัดเขียนมาใหม่อีก! บทความนั่นฉันใช้เวลาทำตั้งสี่วันเต็มๆ เลยนะ หมอนั่นต้องมีอคติอะไรกับฉันแหงๆ!”


เรื่องอคติฉันไม่แน่ใจ แต่ที่รู้แน่คืออีตามาร์ชเฉินไม่ชอบข่าวสร้างสรรค์ เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ -O-;”


ก็เพราะอย่างนั้นไงเล่า! อย่างน้อยก็ควรจะมีข่าวสร้างสรรค์สลับกันกับไม่สร้างสรรค์บ้างไม่ใช่รึไง นี่เราอยู่ชมรมหนังสือพิมพ์ หรือชมรมกอสซิบกันแน่ ถึงจะได้คอยจ้องหาข่าวคนนั้นจีบกันเลิกกันมาลงอยู่ได้ทุกวี่วันน่ะ"


แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าคนในโรงเรียนเราก็สนใจข่าวแบบนั้นมากกว่าข่าวสร้างสรรค์สิ่งแวดล้อมหรือสังคมนี่นะ =O=”


ฮึ๋ยยย ใช่ ฉันรู้ :(!" ฉันพ่นลมหายใจพรืด รู้สึกหงุดหงิดที่สุดท้ายก็หาอะไรมาเถียงไม่ได้


ฉันเองก็ไม่ใช่ว่าแอนตี้ข่าวกอสซิปสักหน่อย มันก็สนุกดีเวลาเขียนน่ะนะ ยิ่งถ้าใส่สีตีไข่นั่นนี่นิดหน่อยเสริมลงไปอีกตามแบบที่พี่ๆ เพื่อนๆ ร่วมชมรมแทบทุกคนทำกัน ข่าวมันก็ยิ่งสนุกยิ่งมีคนสนใจมากขึ้นไปอีก คือไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบ แต่แบบ... ก็ขอฉันเขียนข่าวแบบอื่นบ้างได้มั้ยเล่าาา!


อา นี่ฉันชักทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ! มีอย่างที่ไหนหน้าตาก็ไม่มีส่วนไหนชวนให้พิสวาทหรือเก็บไว้มองเคลิ้มๆ ยามเหนื่อยหน่ายได้เลย ดันนิสัยก้าวร้าว แถมยังขี้โหวกเหวกโวยวายอีก! หนำซ้ำที่สำคัญสุดๆ คือหมอนั่นเพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ที่นี่ด้วยซ้ำ! เดิมทีหมอนั่นน่ะเป็นหนึ่งในสามของพวกสมาชิกเพี้ยนแห่งชมรมน้ำชาที่นอกจากจะแอบไปตั้งชมรมอยู่ในป่าในซอกหลืบของโรงเรียนแบบลับๆ แล้ว ชมรมประหลาดนั่นยังไม่เคยคิดจะเปิดชมรมรับสมาชิกเพิ่มสักปีเดียว นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เรดคิงสั่งปิดชมรมที่ว่านั่นในที่สุด -*-


สาบานได้ว่าแต่ก่อนฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรหมอนั่นหรอกนะ จนกระทั่งอีตามาร์ชเฉินเบนเข็มมาสมัครเข้าชมรมหนังสือพิมพ์ของพวกเราแล้วดันได้รับการเลือกให้เป็นประธานชมรมแทนรุ่นพี่ที่ลาออกจากชมรมนั่นแหล่ะ! คนอย่างหมอนั่นสมควรเป็นประธานชมรมที่ไหนกันล่ะ!


ฉันเบื่อหมอนั่นจริงๆ ทำไมรุ่นพี่ประธานคนเก่าต้องมาลาออกจากชมรมตอนที่หมอนี่เข้ามาพอดีด้วยนะ" ฉันบ่นต่อ


ก็ เอ่อ... รุ่นพี่เขาทำเพื่อเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยไง"


ฉันรู้ย่ะ -_-” ฉันกลอกตา "มันแค่น่าเจ็บใจน่ะ ทำไมประธานคนใหม่ต้องเป็นหมอนั่นด้วยก็ไม่รู้"


ฉันหลับตาลงก่อนพ่นลมหายใจยาวเหยียดขณะขายังคงก้าวเดินไปตามทางเผื่อจะช่วยข่มอารมณ์ให้เย็นขึ้นได้บ้าง หงุดหงิดไปก็มีแต่แก่เร็วนี่นะ


แต่ว่า...


ผลั๊ก!


อะ โอ้ยยย T#T”


เพราะมัวแต่หลับตาเดินยาวไปนิด ฉันเลยชนเข้าใส่อะไรบางอย่างแข็งๆ เต็มหน้าจนต้องยกมือกุมจมูกที่เจ็บแปลบเอาไว้ แล้วลืมตาขึ้นมองว่าอะไรคือสิ่งที่เผลอชนเข้า ก่อนพบว่ามันคือ...


ซุ่มซ่ามชะมัด -*-”


แผงอกแข็งๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีดำของผู้ชายที่ซ่อนเส้นผมสีดำขลับและใบหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ไว้ใต้หมวกแกปสีเข้ม


นะ นาย -O-;”


อา หมอนี่... หมอนี่ แมทธิว แรมซีย์ อีตากรรมการนักเรียนจอมโหดที่แพมเคยเตือนเอาไว้นี่นะ! ความจริงหลังจากที่ได้ฟังแพมพูดถึงคราวก่อน ฉันก็เลยลองๆ ไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเขามาคร่าวๆ บ้าง ก่อนรู้ว่าหมอนี่คือหนึ่งในกรรมการนักเรียน ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากรรมการนักเรียนด้วยซ้ำ แต่พวกกรรมการนักเรียนไม่ค่อยมีใครปลื้มนักหรอก เพราะเจ้าตัวดันชอบทำหน้าบึ้งตึงเหมือนไปโกรธใครมาตลอดเวลา แถมยังหงุดหงิดดุดันใส่ใครต่อใครอยู่บ่อยๆ จนโพลบางโพลบอกว่าพวกสาวๆ อยากวิ่งหนีเขามากกว่าวิ่งเข้าหาเลยด้วยซ้ำ


จะว่าไป... หมอนี่ก็มีส่วนคล้ายประธานชมรมของฉันนะ ติดตรงที่หมอนี่หน้าตาดีกว่าอีตามาร์ชเฉินสุดเหยินเป็นหมื่นๆ แสนๆ เท่าน่ะ -_-


เอ่อ โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ฉันเอ่ยปากบอก เกือบเผลอหลุบตาลงต่ำเพราะสายตาดุๆ ที่มองมานั่นด้วยซ้ำ


ช่างเหอะ" เขาพึมพำเสียงหงุดหงิด “แต่คราวหลังก็หัดเดินให้มันดูทางซะบ้าง"


พูดจบหมอนี่ก็เอี้ยวตัวหลบฉันแล้วเดินผ่านไปวื้ดแบบหน้าตาเฉยแถมไม่วายเหน็บแนมทิ้งท้ายไว้ให้เจ็บใจเล่นอีก


กรรรซ์ หมอนั่นทำตัวน่าโมโหชะมัด ไร้มนุษยสัมพันธ์สุดๆ อ่ะ!”


ก็ฉันบอกเธอแล้วไง อย่าได้ไปตอแยหมอนั่นเชียว ถ้าไม่อยากตายก่อนแก่น่ะ น่ากลัวจะตายชัก -O-;”


โอ้ยยย ทำไมวันนี้ถึงได้เจอแต่เรื่องน่าโมโหนะ อีตามาร์ชเฉินก็ทีนึง แล้วยังอีตากรรมการนักเรียนนี่อีก"


ฉันกลอกตาหงุดหงิด หันหน้ากลับไปหาแพม ก่อนอ้าปากค้างใจเต้นตุบตับเมื่อพบว่ามีใครบางคนกำลังขยับตัวเดินเข้ามาหา


"พะ พี่ลีโอ O_o//”


พี่ลีโอ หรือ รุ่นพี่หน้าตาโคตรดีตรงหน้าฉันคนนี้ เป็นถึงหนุ่มนักกีฬาสุดฮอตของโรงเรียน เดิมทีฉันรู้จักพี่เขาด้วยเหตุผลเดียวๆ กับบรรดาสาวๆ ในโรงเรียนทั้งหลายคือ 'ผู้ชายหน้าตาดี' ที่ควรค่าแก่การแอบมอง เขามีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่มักเซตทรงดูดีเสมอ รับกับใบหน้าคมคายแบบหนุ่มลูกครึ่งและดวงตาขี้เล่นสีน้ำตาลใต้คิ้วหนาได้รูป


แต่แหมมม นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันแอบได้เปรียบกว่าสาวอื่นนิดหน่อย ตรงที่มีโอกาสได้ไปสัมภาษณ์พี่เขาร่วมกับคนในชมรมอเมริกันฟุตบอลคนอื่นๆ เพื่อทำข่าวหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้คุยกับพี่เขาแบบนี้แน่ๆ พวกสาวๆ จ้องจะกระโจนใส่เขากันทั้งนั้นนี่นา อา ถือเป็นโชคดีของฉันจริงๆ เลยน้า~ >_<!


ไง กำลังบ่นอะไรอยู่เหรอลลิซ :)”


กะ กึ๋ย! แล้วไหงพี่เขาถามแบบนี้ล่ะ? อย่าบอกนะว่าพี่เขาได้ยินที่ฉันบ่นๆ ไปเมื่อกี้นี้ด้วยน่ะ =[]=;


พะ พี่ลีโอได้ยินด้วยเหรอคะ"


อือ ได้ยินมาแต่ไกลเลยล่ะ พี่เลยเดินอ้อมมาหานี่ไง :)"


“TOT”


รอยยิ้มแซวที่ส่งมาพร้อมคำถามมันทำเอาฉันอยากถลาไปเอาหัวกระแทกต้นไม้ด้วยความอายให้รู้แล้วรู้รอด! บ้าชะมัด พี่เขาได้ยินที่ฉันบ่นจริงๆ ด้วย! นี่มันเสียภาพลักษณ์สุดๆ เลยนะ! เมื่อกี้ฉันบ่นอะไรไปบ้างเนี่ย!? เรื่องอีตามาร์ชเฉินเอย เรื่องอีตาแมทธิวเอยใช่มั้ยยย


ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้นหรอกน่า" พี่ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางอารมณ์ดีผสมขี้เล่นนั่นยิ่งทำให้ความดูดีของเขาเปล่งประกายออร่าออกมาจนวาวระยับ "ไม่ใช่อะไรหรอก พี่เป็นห่วงน่ะ ได้ยินลลิซกำลังบ่นๆ เลยลองเดินมาดูว่ามีเรื่องเครียดอะไรรึเปล่าน่ะ~"


ปะ เป็นห่วงเหรอคะ O_o//”


โอเค ประโยคนี้ทำเอาสตั๊นไปเลยนะเนี่ย พี่เขาเพิ่งพูดว่าเป็นห่วงฉันเลยนะ ได้ยินกันมั้ยทุกคนนน!?


อื้ม :)”


“O_O//”


โอ้ยตายๆๆ หัวใจเต้นตุบตับเลยแฮะ ต่อให้ฉันจะคุยกับพี่เขามาแล้วหลายครั้งเมื่อมีโอกาส แต่การคุยกับพี่เขาแต่ละหน ฉันก็ยังอดประหม่าจากความหน้าตาดีเกินไปของพี่เขาอยู่ดี ยิ่งพี่เขาพูดจาเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ด้วยแล้ว มันก็ยิ่ง... อั๊ยยย U.U///


แหม มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ" ฉันยกมือขึ้นเกาจมูกด้วยท่าทางโง่ๆ เพราะความประหม่าที่พุ่งพรวดขึ้นมากระทันหัน "แบบว่า มีเรื่องน่าหงุดหงิดที่จัดการไม่ได้สักทีในชมรมน่ะค่ะ"


เรื่องน่าหงุดหงิดเหรอ?”


ใช่ค่ะ เนอะ แพมเนอะ"


ใช่ค่ะๆ (. .)”


ฉันบอกพร้อมดึงเอาแพมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เข้ามาแจมในบทสนทนาด้วย อย่างน้อยเวลาพูดคุยกันฉันจะได้ไม่ตื่นเต้นมากจนเผลอทำอะไรพิลึกๆ ให้พี่ลีโอเห็นเสียก่อน เฮ้อออ เพิ่งเข้าใจคำว่าหน้าตาดีก็เป็นภัยก็ตอนนี้ล่ะ


หือ ชมรมหนังสือพิมพ์น่ะเหรอ? มีเรื่องอะไรกัน"


แหม..." แพมที่โดนดึงเข้าร่วมครางเบาๆ หลังพยายามกลั้นยิ้มเขิน "มันก็แบบว่า... ประธานชมรมของเราปฏิเสธบทความที่บรรดาสมาชิกในชมรมอุตส่าห์หาข้อมูลมาเขียนจนหมดน่ะค่ะ"


ปฏิเสธหมดเลยเหรอ O_O”


ใช่ค่ะ" แพมพยักหน้าหงึกๆ "บางคนพยายามทำมาตั้งเป็นอาทิตย์ แต่โดนปฏิเสธไม่เอาลงหนังสือพิมพ์โรงเรียนให้แบบไม่ไยดีเลยล่ะค่ะ :(“


แต่ที่แย่ที่สุดก็คือหมอนั่นเล่นฉีกบทความของฉันต่อหน้าทุกคนด้วยนี่แหล่ะค่ะ -*-” ฉันเสริมข้อมูลต่อจากแพมทันใด นึกขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจไม่ผิดดึงแพมเข้ามาแจมบทสนทนา ทำให้บรรยากาศประหม่าเงอะงะตอนแรกปลิวว่อนไปได้ (โดยเฉพาะเมื่อต้องพูดเรื่องที่ทำให้อารมณ์ขึ้นได้ด้วยน่ะนะ)


โอ้ จริงเหรอ แย่จัง O_O;”


มากกกค่ะ!" ฉันพยักหน้าหงึกๆ ใส่พี่ลีโอที่ทำหน้าตาเห็นใจอย่างชัดแจ่ม ก่อนร่ายต่อยาวเหยียดด้วยอารมณ์ที่เริ่มเดือดขึ้นไปตามหัวข้อการสนทนา "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงยังยอมให้จอมเผด็จการอย่างหมอนั่นเป็นประธานชมรมไม่เลิก แต่ละเดือนที่มีประชุมชมรม ทุกคนก็โดนหมอนั่นด่ากันทั่วหน้าทั้งนั้น แต่ทุกคนก็ยังอุตส่าห์...”


แหม ก็ใครจะกล้าไปแหยมประธานชมรมตัวเองกันล่ะ -O-;” แพมกระทุ้งศอกใส่ฉัน "เธอว่าไง"


แล้วเธอกล้ามั้ยล่ะ -_-”


ฉันแกล้งกระทุ้งศอกกลับ และนั่นก็ทำให้คนตัวสูงตรงหน้าเริ่มต้นหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี


หึ นี่ตกลงเครียดกันจริงรึเปล่าเนี่ย"


เครียดสิคะ :(“


ฉันย่นหน้าทำท่าฮึดฮัด แต่นั่นกลับทำให้คนตรงหน้ายิ่งหัวเราะอารมณ์ดีกว่าเก่า แถมยัง...


หมับ~


ทำหน้ายู่จนแก้มป่องเชียว"


“O_O!”


พี่ลีโอยังขยับตัวมาใกล้ก่อนยื่นมือมาบีบแก้มฉันเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นๆ นั่นทำเอาฉันสะดุ้งโหยงตกใจ แต่มันกลับกลายเป็นเติมเชื้อขำลงไปในตัวคนอารมณ์ดีตรงหน้า


ฮะๆ ถึงกับสะดุ้งเลยเหรอไง~”


กะ ก็มันเจ็บ...”


ฉันอ้าปากพะงาบๆ แก้ตัวมั่วซั่วไปเรื่อย ความจริงแล้วมันไม่ได้เจ็บสักนิดเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่า... ตายๆๆ นี่ฉันหน้าแดงอยู่รึเปล่า อย่าเชียวนะ อย่าเชียววว โอ้ย แล้วทำไมใจต้องเต้นแรงขึ้นมาแบบนี้เนี่ย! สงบๆ หน่อยสิน่า!


แค่หยิกเบาๆ มันจะเจ็บตรงไหนกัน"


อย่าพูดเหมือนผิวลลิซมันหนาอะไรแบบนั้นได้มั้ยคะ -O-;”


ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย มองแง่ร้ายไปแล้ว" พี่ลีโอย่นคิ้วแซว ก่อนขยิบตาส่งให้ “จะว่าไปแล้ว ขอพี่แนะนำอะไรหน่อยได้มั้ย"


คะ?”


แนะนำเหรอ? หมายถึงเรื่องที่เขาเพิ่งหยิกแก้มฉันเมื่อกี้น่ะนะ ทำไม หน้าฉันมันเกินไปจนน้ำมันติดเต็มนิ้วพี่เขาควรไปหาซื้อกระดาษซับมันมาติดตัวเอาไว้บ้าง หรือว่าหน้าฉันมันหนาเกินไปจริงๆ อะไรทำนองนั้นเหรอ -O-;;


เรื่องมาร์ชเฉินน่ะ" อ้อ ค่อยยังชั่ว “ถ้าทั้งคู่ต่างก็คิดเหมือนกันว่าไม่มาร์ชเฉินไม่สมควรจะเป็นประธานชมรมละก็... ทำไมไม่หาทางโค่นเขาออกจากตำแหน่งล่ะ :)”


“...โค่นเลยเหรอคะ -O-;”


ฉันกับแพมถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนยัยแพมจะเอ่ยตอบท่าทางหวั่นๆ


ใครจะกล้ากันล่ะคะ พี่ก็รู้ว่ามาร์ชเฉินเป็นถึงกับประธานชมรมเลยนะคะ หมายถึงคนที่ใหญ่สุดในชมรมเราเลยนะ”


ถึงได้คิดว่าน่าจะหาทางให้เขาออกจากตำแหน่งประธานชมรมไป แล้วให้คนอื่นขึ้นเป็นประธานแทนไง"


ด้วยวิธีอะไรกันละคะ -_-;”


"เช่นว่า อืมมม" พี่ลีโอขมวดคิ้วหากัน ซึ่งมันเป็นท่าทางที่น่ามองสุดๆ ในสายตาฉัน "ถ้าเป็นทางกีฬาก็คงต้องท้าแข่งอะไรสักอย่าง เอาแบบแฟร์ๆ หน่อยล่ะมั้ง"


แต่นี่มันเป็นชมรมหนังสือพิมพ์นะคะ แถมหมอนั่นยังชอบขี้โกงอีก หมอหน้าก็รู้แล้วว่าแพ้แหงๆ" ฉันรีบแย้ง


งั้นก็ยิ่งควรทำอะไรที่แฟร์ๆ แข่งกันต่อหน้าคนเยอะๆ เข้าไปใหญ่ เขาจะได้โกงเราไม่ได้ไง ^^”


คือแบบ... พูดมันก็ง่ายน่ะนะ แต่จะทำอะไร เอาอะไรมาแข่งนี่สิ -O-;


จะว่าไป" พี่ลีโอพูดต่อ "ถ้ามาร์ชเฉินออกจากตำแหน่งไป แล้วลลิซได้ขึ้นเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ก็คงดีนะ~”


วะ ว่าไงนะคะ?”


ก็ชมรมอเมริกันฟุตบอลเองก็มีเรื่องให้ต้องติดต่อกับชมรมหนังสือพิมพ์บ่อยๆ นี่นา เราจะได้เจอกันบ่อยๆ ไง จริงมั้ย~"


“-O-//”


โอ้ยตาย ตายแล้ววว อะไรมันดลใจให้พี่เขาพูดจาแบบนี้ออกมากันนะ รู้มั้ยว่ามันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของคนฟังเต้นโครมครามจนแทบระเบิดแล้วเนี่ย!


หึ ล้อเล่นน่า ทำหน้าเหมือนเห็นผีเชียว" พี่ลีโอขยิบตาแซวพร้อมฉีกยิ้ม แต่ยังไม่วายย้ำความคิดตัวเองที่เพิ่งบอกว่าล้อเล่นนั่น "แต่มันก็น่าสนใจนะ ถ้าลลิซได้เป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ พี่ก็จะได้ไม่ต้องไปติดต่อผ่านมาร์ชเฉินให้วุ่นวาย เราสนิทกันอยู่แล้วนี่นา เวลาติดต่อกันก็ง่ายจะตาย จริงมั้ย :)"


มะ มันก็... จริง U.U//”


โอ้ยยย หัวใจฉันนน ทำไมต้องเกิดมาแพ้คนหน้าตาดีด้วยเนี่ย เจอวิ้งเมื่อกี้เข้าไปแทบทรงตัวไม่อยู่เลยทีเดียว


หึ พี่ต้องไปแล้วล่ะ นัดเพื่อนที่ชมรมเอาไว้" แล้วพี่ลีโอก็ตัดบทเอาดื้อๆ ระหว่างที่ฉันกำลังฟินาเล่จนแทบลอยได้ พร้อมยกมือขึ้นโบกลาฉันกับแพมด้วยท่าทางขี้เล่นไม่เลิก "ไปล่ะ โชคดีกับการโค่นประธานชมรมนะ :)”


ค่า -O-//”


โอ้ยยย... ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ยังไงอย่างนั้นแน่ะ ตอนที่คุยกับพี่ลีโอในระยะแค่เผาขนเมื่อกี้ทำเอาฉันเกือบลืมความพิโรธที่มีกับอีตามาร์ชเฉินไปจนหมดสิ้นเลยนะ เฮ้อออ คนอะไรหน้าตาก็ดี รูปร่างก็ดี นิสัยก็ดี แถมยังเป็นนักกีฬาสุดฮอตดี้ดีอีก ฉันโชคดีจริงๆ นั่นแหล่ะที่มีโอกาสได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเพราะงานของชมรมน่ะ


หืมมม จะว่าไปแล้ว...


'ทำไมไม่หาทางโค่นเขาออกจากตำแหน่งล่ะ'


หาทางโค่นอีตามาร์ชเฉินออกจากตำแหน่งงั้นเหรอ...


'น่าจะหาทางให้เขาออกจากตำแหน่งประธานชมรมไป แล้วให้คนอื่นขึ้นเป็นประธานแทน'


ไม่... นั่นมันยังไม่เท่ากับ...


'จะว่าไป ถ้ามาร์ชเฉินออกจากตำแหน่งไป แล้วลลิซได้ขึ้นเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ก็คงดีนะ'


อา ใช่แล้ววว...


แพม" ฉันขยับปากพึมพำเรียกชื่อคนข้างตัว


หือ?”


ฉันตกลงใจแล้ว...”


หา?”


ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่เราจะต้องโค่นอีตามาร์ชเฉิน แล้วเตะโด่งหมอนั่นออกไปจากชมรมหนังสือพิมพ์แสนรักของเราสักที -_-+"


"หา เธอว่าไงนะ?"


"เราต้องโค่นอีตามาร์ชเฉินไงเล่า" ฉันย้ำใส่อารมณ์เพิ่มอีกนิด "ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมเราต้องทนให้หมอนั่นกดขี่ข่มเหงด้วยล่ะ หมอนั่นเข้ามาทีหลังเราแท้ๆ"


มันก็ใช่... แต่แบบ เราจะเอาอะไรไปโค่นหมอนั่นได้กันล่ะ -O-;"


มันก็ต้องมีคนที่แน่พอสิน่า เราลองไปแอบวางแผนกับคนอื่นๆ ในชมรมดูดีมะ ขนาดพี่ลีโอที่เป็นคนนอกยังถามเลยว่าถ้าเราไม่ชอบหมอนั่น ทำไมเราไม่ล้มหมอนั่นน่ะ ช่วยกันล้มหมอนั่นด้วยกัน แล้วค่อยหาคนที่ดีกว่า ไม่เผด็จการ ไม่ขี้โวยวายแบบหมอนั่นขึ้นมาเป็นประธานชมรมแทนเป็นไง O_O!"


ก็ฟังเข้าที แต่เธอคงไม่ได้หมายถึงตัวเองหรอกใช่มั้ยลลิซ งานช้างเลยนะนั่น”


มะ แหม ไม่ใช่ฉันหรอกน่า ใครคนอื่นก็ได้ อย่างพี่เจ หรือไม่ก็แอนนาเป็นไง (._.)"


แต่ว่า...”


เอาตามนี้แหล่ะน่า" ฉันตัดบทแพม ก่อนเริ่มหัวเราะลำพังกับตัวเองเบาๆ


หึหึหึ ฉันควรจะโค่นหมอนั่นลงด้วยวิธีไหนดี บางทีคืนนี้ฉันน่าจะลองไปเสิร์ชกูเกิ้ลหาฮาวทูโค่นบอส หรือไม่ก็ ฮาวทูแก้เผ็ดเพื่อน ดูสักที เผื่อจะมีวิธีอะไรดีๆ โผล่ออกมาบ้าง... โค่นอีตามาร์ชเฉินจอมเผด็จการที่เอาแต่ผลักไสข่าวฉันลง แล้วหาประธานใหม่ ที่ดีไม่ดีคนอื่นๆ อาจจะใจถึงขนาดยอมรับฝีมือฉันจากความพยายามในการโค่นจอมเผด็จการครั้งนี้ด้วยการเลือกฉันขึ้นเป็นประธานชมรมคนต่อไป แล้วทีนี้มันก็จะแบบว่า...


'ชมรมอเมริกันฟุตบอลเองก็มีเรื่องให้ต้องติดต่อกับชมรมหนังสือพิมพ์บ่อยๆ นี่นา เราจะได้เจอกันบ่อยๆ ไง จริงมั้ย'


โอ้ยยย ตายๆๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแบบนี้มีที่ไหนกันจริงมั้ยล่ะ >///<! เอาล่ะ อีตามาร์ชเฉิน เชิญสนุกกับตำแหน่งประธานชมรมชั่วคราวไปเถอะ เพราะอีกไม่นานนายก็ต้องลงจากตำแหน่งแล้วอย่างแน่นอน~!!




*****

Talk!!


ตอนที่สองแล้วววว!!

ตอนนี้เปิดตัวผู้ชายรวมๆ ตั้ง 3 คนในเรื่อง ทั้งมาร์ชเฉิน แมทธิว และพี่ลีโอ~

พี่ลีโอเป็นคนน่ารักมุ้งมิ้งเนอะ ถ้าได้เจอในชีวิตจริงจะรีบเอาตาข่ายจับไว้ไม่ให้หนีไปไหน

แมทธิวบอก... แล้วตูล่ะ ตูพระเอกของเรื่องนะเว้ย55555

ปล. ก้อย มีคิวงานหนังสืออีกที วันอาทิตย์นี้ ที่บูธแจ่มใส เวลา 14-16.00 น. นะคะ ใครว่างมาเจอกันนะ :D!

ปลล. อย่าลืมไปสอยรากิ หนุ่มหน้ามึนขี้อ้อนมานอนกอดด้วยน้าา รายนี้เลี้ยงดูไม่ยาก ให้อาหาร ให้ที่นอน เอาอยู่! 555555

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #7 สัตตบุษย์ (@wanrasa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 12:19
    เบื่ออีตามาร์ช เฉินตั้งแต่เล่มก่อนแล้ว เล่มนี้ยังคงทำตัวน่ารำคาญเช่นเดิม แกโดนโค่นตำแหน่งแน่ๆ
    #7
    0
  2. #5 TheLittleFinger~* (@Thelittlefinger) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:38
    ตอน 1 :)
    #5
    0