Mad Hatter ไขปริศนาหัวใจในวันเดอร์แลนด์

ตอนที่ 3 : 2 :: ฉันจะไม่ทน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ย. 58




2


ฉันจะไม่ทน!




เราควรจะโค่นหมอนั่น...



เพียงแต่ว่า... ด้วยวิธีไหนกันล่ะ?



แล้ว... สรุปว่าแกจะเอาจริงเหรอลลิซ?”



เสียงแง้วๆ ของยัยแพมที่เดินมาข้างกันเรียกฉันให้ออกจากภวังค์แค้นมาชั่วครู่



หือ? หมายถึงอะไร?”



ก็ เรื่องที่แกบอกว่าจะล้มมาร์ชเฉินแล้วขึ้นเป็นประธานชมรมเองเมื่อสองสามวันก่อนนั่นไง -_-;”



“...ไม่รู้สิ" ฉันห่อไหล่ "อย่างว่าแหล่ะ หมอนั่นได้เป็นประธานจากการที่พวกรุ่นพี่ร่วมกันโหวตเชียวนะ แถมยังร้ายกาจจะตาย พวกคนในชมรมก็ไม่น่าจะมี


ใครกล้าพอเลยสักคน แบบนี้จะเอาแผนหรือพลังที่ไหนไปปราบหมอนั่นล่ะ :(“



ก็นั่นน่ะสิ ถึงได้บอกว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องหมูๆ อย่างที่เธอคิดไว้ไง U_U”



เมื่อวานฉันก็แค่คึกคักไปตามสถานการณ์พาไปก็แค่นั้นล่ะน่า เอาเข้าจริงแล้วมันง่ายที่ไหน"



ฉันผ่อนลมหายใจยาวเหยียดแบบเหี่ยวๆ ระหว่างที่เราสองคนเดินมาจนถึงห้องชมรม และฉันคงเปิดมันเข้าไปแล้วถ้าไม่ติดว่าเสียงโวยวายจากด้านในนั้นทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกจนรีบชะงักมือไว้ก่อน



ห่วยแตกกก~!!”



อา อีตาเผด็จการนั่นแผลงฤทธิ์อีกแล้วเหรอเนี่ย -*-!



ข่าวพวกนี้มันห่วยมาก อันนี้ก็ห่วย นี่ก็โคตรห่วยยย!!”



เสียงของมาร์ชเฉินที่ดังทะลุบานประตูออกมาภายนอกทำเอาฉันกับแพมหันมองหน้าก่อนเบะปากถอนหายใจพร้อมเพรียงใส่กันโดยไม่นัดหมาย



เอาไง เข้าหรือไม่เข้าดี" แพมหันมาถามฉันด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ




เลี่ยงได้ด้วยรึไงล่ะ" ฉันกลอกตาตอบ "หมอนั่นเป็นคนส่งข้อความนัดทุกคนมาเจอที่ห้องชมรมเองนี่นา ขืนไม่เข้าไปสิ ซวยแน่“



ก็นั่นสินะ -_-;”



หลังได้ข้อสรุปว่าไม่ควรหนีไปไหน ฉันก็ยกมือเคาะประตูเบาๆ ตามมารยาทก่อนเปิดเข้าไปภายใน และจริงอย่างคาดกันไว้ อีตามาร์ชเฉินตอนนี้ดูหงุดหงิดแบบสุดๆ เหมือนคนบ้าที่โมโหจนใกล้ระเบิด แถมยังเดินงุ่นง่านวนไปมาทั่วทั้งห้องโดยที่ในมือของเขามีหนังสือพิมพ์โรงเรียนฉบับวันนี้ยับย่นยู่ยี่จากการถูกขยำอยู่ในมือ



ใครอนุญาตให้เอาข่าวนี่ลงหนังสือพิมพ์โรงเรียนกัน แล้วไอ้ข่าวนี่อีก มีใครใต้โต๊ะพวกนายไว้ว่าให้เอาลงงั้นเหรอ!?”



มาร์ชสบถหงุดหงิดไปเรื่อย ขณะที่สมาชิกอื่นๆ ในชมรมต่างพากันก้มหลบสายตาด้วยความระอา แต่ก็ไม่มีใครสักคนที่ยกมือเถียงเขากลับ... เหมือนเคย



ลลิซ แพม!” แล้วเป้าหมายของมาร์ชเฉินก็เบนมาทางคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในชมรมอย่างฉันกับแพม "ฉันนัดพวกเธอเอาไว้กี่โมงหา ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนไม่ใช่เหรอ -*-!”



เอ่อ โทษที อาจารย์ปล่อยพวกเราช้าไปหน่อย...” แพมพยายามบอก



ฉันไม่ชอบคนโกหก"



เฮ้ พวกเราไม่ได้โกหกนะ” ฉันโวยวายเสียงดังอย่างลืมตัว "อาจารย์ปล่อยพวกเราเลทจริงๆ ถ้าไม่เชื่อนายจะถามเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องฉันก็ได้ :(!”



เฮอะ อย่าอ้างไปนั่นนี่ดีกว่า บอกว่าอาจารย์ปล่อยเลทเนี่ยนะ ฉันอุตส่าห์ย้ำแล้วว่าวันนี้ชมรมมีประชุมต้องเข้าตรงเวลาน่ะ -_-+” มาร์ชเฉินหัวเราะเหอะในคอ ก่อนคลี่รอยยิ้มเหยียดออก "แต่ก็นะ กะแค่ตอนที่ฉันย้ำเธอไปเป็นสิบหนว่าต้องการข่าวแบบไหน ไม่เอาข่าวแบบไหน เธอยังฟังฉันไม่เข้าใจเลย เพราะงั้นนี่ก็ไม่น่าแปลกใจนักหรอก"



นี่ อย่ามาดูถูกกันนะ -*-!”



ว๊ากกก ทนไม่ไหวแล้ว ฉันต้องเอาคืนอีตามาร์ชเฉินจอมเผด็จการนี่ให้ได้! พอกันที ฉันจะไม่ทนให้หมอนั่นกดขี่ข่มเหงต่อไปอีกแล้ว! ทั้งชมรม ไม่สิ ทั้งโรงเรียนควรจะได้รู้สักทีว่าคนอย่างอีตามาร์ชเฉิน ไม่ได้มีคุณสมบัติที่ดีในการเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ของเราเลยสักนิดเดียว!



ใครไปดูถูกเธอกัน นี่ฉันพูดเรื่องจริงทั้งนั้นแหล่ะ"



เรื่องจริงอะไร!?”



ก็เรื่องที่ว่าเธอมันพวกกระจอกชอบอ้างไปเรื่อยไง"



ผึ่ง!!



โอเค พอกันที!!



เฮอะ นายคิดว่าตัวเองแน่ไปหมดรึไง" ฉันยื่นหน้าเข้าใกล้เขาพร้อมตะเบ็งเสียงใส่ "กล้าพอที่จะมาแข่งกันแบบตัวต่อตัวมั้ยล่ะ โด่!”



ละ ลลิซ -O-;;” แพมเอื้อมมือมาสะกิดแขนฉันยิกๆ เหมือนพยายามจะเตือนสติ แต่มันช้าไปแล้วเฟร้ยยย เครื่องฉันติดเต็มร้อยแล้ว มันมีแต่เดินหน้าต่อไปอย่างเดียวเท่านั้นนน



ท้าแข่งงั้นเหรอ?” มาร์ชเฉินเลิกคิ้ว "หมายถึงแข่งอะไรดีล่ะ"



เอาที่นายถนัดไง"



“-_-?”



ภายในเวลาสองเดือน เรามาหาข่าวเด็ดแข่งกัน!! แค่เรื่องเดียวเท่านั้น ถ้าเรื่องของใครจัดว่าเด่นสุดคนนั้นชนะ"



เฮอะ แล้วใครคือคนตัดสินล่ะ?”



คนอ่าน ไม่ก็สมาชิกคนอื่นๆ ชิ นายบอกเองไม่ใช่รึไงว่าข่าวไหนฮอตแค่ไหนจากเสียงตอบรับน่ะ ก็เอามาใช้วัดสิ :(“



แล้วจะเกิดอะไรถ้าเธอชนะ?”



นายต้องลาออกจากการเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์... แล้วกลับชมรมบ้านเก่านายไปซะได้ยิ่งดี”



เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นทั่วห้องทันใดก่อนตามมาด้วยสารพัดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอื้ออึงจอแจเหมือนยืนอยู่กลางตลาดไม่ก็ไชน่าทาวน์ทันที เพราะเสียงพวกนั้นทำให้ฉันได้สติว่าไม่ได้อยู่ลำพังแค่กับอีตามาร์ชเฉินหรือแพม แต่ทว่า... ฉันอยู่ท่ามกลางสมาชิกในชมรมหนังสือพิมพ์แบบครบจำนวน และตอนนี้สายตาของพวกเขาทั้งหมดก็พากันจับจ้องมาที่ฉันคนนี้คนเดียวเท่านั้น



เวรกรรม... เมื่อกี้ฉันพูดเบ่งอะไรออกไปบ้างกันนะ -O-;;



ให้ฉันลาออกจากชมรม... เพื่อที่เธอจะได้ขึ้นมาเป็นประธานแทนอย่างนั้นน่ะเรอะ!?”



จะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้หวังขนาดนั้นสักหน่อย -O-;!” แต่เพิ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้มันถอยกลับได้ที่ไหนกันล่ะ! โดยเฉพาะเมื่อเรื่องเข้าถึงหูอีตามาร์ชเฉินด้วยแล้วแบบนี้น่ะ



แล้วถ้า... เธอแพ้ล่ะ?” มาร์ชเฉินขยับยิ้มมุมปากแบบโคตรชั่วร้าย ชั่วร้ายสุดๆ "จะลาออกจากชมรมเหมือนกันมั้ย"



หะ เห!” แพมถึงกับร้องลั่น "ตะ แต่ว่าลลิซน่ะ อยู่ชมรมนี้มาตั้งแต่แรกแล้วนะ ก่อนที่ประธานจะเข้ามาอีก!”



ไม่สน" มาร์ชเฉินยักไหล่ปั้นหน้าลอยหน้าลอยตาสุดๆ "ถ้าอยากแข่งมันก็ต้องมีกติกาเดียวกันไม่ใช่รึไงหา"



“...”



ว่าไง? หรือจะพับโครงการไปซะ แบบนั้นก็ได้นะ~”



ไม่มีทาง!” ฉันกระแทกเสียงตอบหลังลังเลใจอยู่นาน "ก็ได้! ฉันกับนายเรามาแข่งทำข่าวกัน ใครที่แพ้จะต้องลาออกจากชมรม!”



“...ถ้าเธอมั่นใจในฝีมือตัวเองขนาดนั้นละก็นะ~” มาร์ชเฉินพยักหน้าลงรับก่อนคลี่รอยยิ้มชั่วร้ายกว้างออก "ได้ ฉันรับคำท้า :)!”



ชิ รอเวลาลงจากบัลลังก์ได้เลย :(!!”



ฉันเชิดหน้าใส่ ก่อนหันขวับเปิดประตูเดินออกมาจากห้องชมรมแบบไร้ซึ่งความแยแสใดๆ ตามติดมาด้วยแพมที่ดูจะปลาบปลื้มในความกล้าหาญของฉันแบบสุดกู่



เท่มากก!! เธอเท่มากเลยลลิซ O_O!!”



“...”



เธอต้องได้เห็นหน้าพวกคนอื่นๆ ในชมรมนะ ทุกคนอ้าปากค้างตามกันไปหมดเลย มีบางคนแอบปรบมือให้เธอด้วยนะ! สุดยอดไปเลย ทำไมเพื่อนฉันกล้าหาญได้ขนาดนี้น้า นี่สินะ แผนการที่เธอแอบไปคิดมาเมื่อคืนน่ะ ยอดไปเลย ยอดไปเล้ยยยย >O<!”



กะ กล้าหาญบ้าอะไรล่ะ" ฉันพึมพำตอบ ก่อนยกสองมือขึ้นตรงหน้า "ดูสิมือฉันสั่นไปหมดแล้วเนี่ย -_-;;”



ง่ะ แล้วแผนการ...”



แผนอะไรที่ไหนกัน ฉันยังไม่ได้คิดมาเลยสักนิดก็บอกเธอไปแล้วแต่ต้นไง"



"อะ อ้าว -O-;"



"เมื่อกี้ฉันก็แค่ไหลไปตามน้ำนั่นแหล่ะน่า ก็เล่นไปท้าทายขนาดนั้นแล้ว จู่ๆ จะมากลับลำได้ไงกัน แต่โอ้ยยย บ้าไปแล้ว ทำไมฉันต้องไปท้าทายอะไรแบบนั้นกับหมอนั่นด้วยนะ T_T!!”



ฉันยกสองมือกุมหัวตัวเอง อยากจะถลาไปโขกกับต้นไม้แถวนี้สักทีสองทีเผื่อสติมันกลับมาจะได้เลิกไปท้าทายบ้าบออะไรแบบนั้นโดยไม่คิดให้มันถ้วนถี่ดีๆ ก่อน 'จะยอมลาออกจากชมรม' เนี่ยนะ! ฉันไปยอมรับข้อตกลงแบบนั้นได้ไงกัน ใครๆ ก็รู้ว่ามาร์ชเฉินนิสัยแย่ก็จริงแต่หมอนั่นก็มีหัวเรื่องการทำข่าวให้น่าสนใจสุดๆ (แม้จะใส่สีตีไข่ลงไปเพิ่มเยอะหน่อย) แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้ได้กันล่ะ ไม่นะ ฉันจะยอมให้ตัวเองแพ้แล้วโดนเด้งออกจากชมรมไม่ได้ ชมรมหนังสือพิมพ์นี่เป็นชมรมที่ฉันมุ่งมั่นอยากเข้ามาแต่ไหนแต่ไร ฉันอยากเป็นนักข่าวและก็มันเป็นความฝันหนึ่งของฉันเลยนะ T_T



เอ่อ แล้วแบบนี้... เธอจะทำไงต่ออ่ะ” แพมถามเสียงอ่อย



จะทำไงได้ล่ะ ก็ต้องแข่งเท่านั้นน่ะสิ อันดับแรก ฉันต้องมองหาข่าวอะไรที่มันเจ๋งๆ ให้ไวเลยตอนนี้"



แล้ว... ข่าวอะไรดีล่ะ -O-;”



ก็นั่นน่ะสิ -_-;”



ฉันถึงกับทรุดทิ้งตัวลงนั่งยองตรงสนามหญ้า รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ที่แน่ๆ คงไม่ใช่ว่าเพราะฉันหมดแรงจากการเดินดุ่มออกจากห้องชมรมมาตามทางแน่



ฉันควรจะเอาข่าวอะไรแบบไหนดีนะ ข่าวอะไรที่มันจะดังเปรี้ยงปร้างชนิดที่ว่าทั้งโรงเรียนพากันฮือฮาเป็นเสียงเดียวกัน ข่าวที่มันจะทำให้ชมรมหนังสือพิมพ์ต้องสั่นสะเทือนด้วยกระแสตอบรับ ข่าวอะไร...



คะ คุณเรมิงตัน รอด้วยครับบบ -O-;!!”



หือ?



ฉันโผล่หัวชูขึ้นมองผ่านยอดพุ่มไม้เตี้ยที่บดบังทิวทัศน์ไปยังต้นเสียงที่ดังมาพร้อมเสียงฝีเท้าทั่กๆ



นั่นมัน เรดคิงกับเลขาส่วนตัวนี่นา”



แพมเอ่ยหลังมองตามผู้ชายสองคนที่พากันเดินตามกันไปตามทาง คนแรกที่เดินลิ่วๆ นำไปไกลนั่นคือ เรมิงตัน แลนด์ หรือ 'เรดคิง' หนึ่งในสองของผู้ชายที่มีอำนาจมากที่สุดในโรงเรียนนี้ เพราะตระกูลของเขาคือผู้ก่อตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมา ส่วนผู้ชายตัวเล็กกว่าท่าทางนิ่มๆ ที่วิ่งตามไปนั่นคือ ทานากะ คาโอทสึ เลขาส่วนตัวของเขา



จะว่าไปแล้ว... สองคนนี้นี่ดูยังไงก็ฟินจริงๆ แหล่ะเนอะ O_O//”



หา?” ฉันขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นหาแพมที่กำลังมองตาแป๋วไปยังคู่ประธานกับเลขาฯ ที่เดินลิ่วๆ ตามกันไปตามทางนั่น ด้วยสายตาเคลิ้มสุดๆ จนพาลขนลุกซู่ "นี่คิดอะไรอยู่ปะเนี่ย"



หะ เห แหมแกก็!” แพมทิ้งตัวลงนั่งยองๆ มากับฉัน แต่เงยหน้ามองผ่านยอดไม้ออกไปยังสองคนตรงหน้าพลางชี้นิ้วประกอบ "ก็ดูเอาสิ เรดคิงน่ะตัวสูงโย่งดูเท่ๆ แบบดิบๆ แถมยังมีอำนาจเพียบ แล้วดูเลขาส่วนตัวนั่นสิ หน้าตาก็ออกไปทางน่ารักมากกว่า แถมตัวยังเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับเรดคิงน่ะ เห็นคู่นี้ด้วยกันทีไรมันก็อดจิ้นไม่ได้ทุกที~~”



เออ ฉันลืมไปว่าเธอมันสายวาย -_-;”



บ้าเหรอออ ไม่ใช่แค่ฉันที่คิดสักหน่อย สาวๆ หลายคนในโรงเรียนก็คิดเหมือนฉันทั้งนั้นแหล่ะ" แพมแย้งทำตาโตจริงจัง "ลองคิดภาพตามสิ เรดคิงน่ะเป็นแบบที่สาวๆ หลงใหลใช่ม้า สูง หล่อ ฮอต เถื่อน! แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ยักจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที ส่วนทานากะ คาโอทสึน่ะ ก็เป็นผู้ชายตัวเล็กๆ ท่าทางน่าทะนุถนอมจนไม่น่าจะทำงานอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง แต่ไหงเรดคิงจอมโหดกลับยอมให้มาวนเวียนวอแวอยู่ใกล้ตัวได้ตลอดเวลา ฟังแบบนี้แล้วไม่คิดอะไรบ้างเหรอไงกัน O_O//



นั่นมัน... ก็จริงแฮะ



แต่ว่านะ คู่ของเรดคิงกับเลขาฯ น่ะ ถือเป็นคู่จิ้นชวนฟินของสาวๆ ขาวายในโรงเรียนเลยนะ"



จริงเหรอ?”



แหงสิ สาวๆ หลายคนอยากให้สองคนนี้ปิ้งปั้งกันจริงๆ บางคนถึงกับแอบตามถ่ายภาพคู่นี้ พอมีฉากชวนจิ้นนิดๆ หน่อยๆ ก็พากันกรี้ดไปสามบ้านแปดบ้าน"



ตามถ่ายรูปเลยเนี่ยนะ -O-;”



ช่ายยย มีคลับเลยด้วยซ้ำ 'เรดคิงxเลขาฯ' กับ 'เรมิงตันxคาโอทสึ' น่ะ O_O//”



พนันได้ว่ายัยเพื่อนซี้ฉันต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกคลับที่ว่าด้วยแหง หรือไม่บางทีอาจจะเป็นแอดมินคลับเองเลยก็ได้ใครจะรู้ -_-;



ถ้าเรดคิงเป็นคู่ขาเลขาฯ นั่นขึ้นมาจริงๆ จะมีแต่คนกรี้ดมากกว่าเสียใจเหรอ"



เอ่อ คงไม่หรอกมั้ง ยังไงซะเรดคิงก็เป็นขวัญใจของพวกสาวๆ อยู่น่ะนะ พวกสาวระดับทอปของโรงเรียนต่างก็หมายปองเรดคิงกันทั้งนั้น นี่ยังไม่รวมพวกหนุ่มๆ ที่ยกเรดคิงเป็นไอดอลในใจถึงกับฝากเนื้อฝากตัวขอเป็นลูกหม้ออีก อา ขืนข่าวออกมาว่าเรดคิงปิ้งปั้งกับคาโอทสึจริงๆ มันคงเป็นข่าวช็อคโรงเรียนแน่ๆ อ่ะ"



ว่าไงนะ? ข่าวช็อคโรงเรียนงั้นเหรอ" ฉันตาโตทันใด



เอ่อ กะ ก็ใช่สิ ก็เรดคิงน่ะเป็นถึง...”



นี่ไงล่ะที่ฉันต้องการน่ะ!!” ฉันยกมือกุมสองมือของแพมไว้แน่น มองสบตาเธอแบบซาบซึ้งสุดกู่ "ถ้าฉันจับได้ว่าเรดคิงกับเลขาของเขามีซัมทิงกันล่ะก็... อา นี่มันข่าวช็อคโรงเรียนชัดๆ ต้องดังระเบิดระเบ้อไปสามบ้านแปดบ้านแหงๆ เยี่ยมไปเลย~!"



เดี๋ยวๆ เธอคงไม่ได้ แบบว่า...”



ฉันกำลังจะทำอย่างที่เธอคิดนั่นแหล่ะ :)"



ฉันบอกพร้อมกระโดดผึ๋งออกจากแนวพุ่มไม้เตี้ยๆ วิ่งลัดเลาะแอบนั่นนี่ตามทางเพื่อตามติดเรดคิงกับเลขาฯ ส่วนตัวของเขาไปติดๆ พร้อมล้วงมือลงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมากดคาไว้ที่หน้าจอกล้องถ่ายภาพ



หึหึหึ ถ้าเป็นข่าวนี้ล่ะก็ ฉันไม่มีทางแพ้อีตามาร์ชฟันยื่นนั่นแน่ๆ โชคดีจริงๆ ที่แพมมาช่วยจุดประกายให้น่ะ ไม่งั้นวันนี้ได้กลับไปนอนหัวบวมคิดแทบตายแน่ๆ ว่าจะเอาข่าวอะไรดี



คะ คุณเรมิงตัน ไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้เลยนี่ครับ -_-;”



แล้วฉันก็ค่อยๆ ตามติดไปจนกระทั่งเริ่มได้ยินเสียงบทสนทนาระหว่างคนสองคนที่กลายเป็นเป้าหมาย



เงียบน่า เดินตามมาก็พอ"



ตะ แต่ว่า...”



ก็บอกให้เดินตามมาไงเล่า -*-” เรดคิงบอกพลางยกมือขึ้นตบใส่หัวของคาโอทสึแบบไม่ได้แรงเกินไปนักในจังหวะที่อีกฝ่ายวิ่งตามมาจนทัน และ แชะ! มันก็ดันเป็นจังหวะที่ฉันกดถ่ายมาได้พอดีเพราะความมือไว แต่ภาพแบบนี้มันเอาไปทำข่าวทำนองสวีทหวานอะไรได้ที่ไหนกันล่ะ ว่าแต่... ตบหัวเลยเนี่ยนะ! โหดชะมัด ฉันเคยคิดหลายหนนะ ว่าผู้ชายอย่างเรมิงตัน แลนด์ เนี่ย ถ้าไม่ใช่ว่าเขาหน้าตาดีแถมยังรวยล้นเหลือขนาดนี้ จะมีสาวๆ คนไหนอยากได้ไปครองบ้างรึเปล่า ต้องไม่มีแหงๆ เชื่อเถอะ :(



เข้าไปได้แล้ว"



เรมิงตันเอ่ยก่อนจ้ำเท้าเดินต่อเข้าไปยังอาคารสำหรับผู้บริหารของโรงเรียนโดยเฉพาะ โดยมีคาโอทสึรีบเร่งเท้าเดินตามเข้าไปติดๆ



นะ หนอยยย แล้วทำไมต้องเข้าไปในนั้นด้วยนะ แบบนี้ฉันก็เข้าตามไปไม่ได้น่ะสิ :(



แต่ก็นะ... แถวนี้ไม่มีคนสักหน่อย เพราะงั้นล่ะก็... บางทีถ้าฉันทำแบบเงียบๆ...



ฉันหันซ้ายขวาก่อนวิ่งจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังต้นไม้อีกต้น หลบซ้ายทีขวาทีจนกระทั่งผลุบเข้ามายังภายในอาคารสำหรับผู้บริหารได้ในที่สุด!



อ้าว แล้วพวกเขาหายไปไหนกันแล้วล่ะเนี่ย -O-;



แปะ!



วะ เหวอออ =[]=;;!!?”



ฉันแหกปากตะโกนลั่น เมื่อจู่ๆ ก็มีมืออุ่นๆ ของใครบางคนยื่นมาจับไหล่ขวาฉันไว้ แต่ยิ่งตกใจกว่าเมื่อหันกลับไปแล้วพบว่าเป็นอีตาหน้าบูดขี้หงุดหงิดเจ้าเก่า



นะ นาย!!?”



อีตาแมทธิว แรมซีย์อีกแล้วเหรอออ!! ให้ตายดิ เจอหมอนี่ที่นี่ฉันยอมเจอผียังจะดีกว่าซะอีก TOT!



เธอมาทำอะไรที่นี่... ลลิซ -*-"



โอะโอ มะ หมอนี่รู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ -O-;; ไม่แปลกใจแล้วที่คนเลือกหมอนี่ให้เป็นหัวหน้ากรรมการนักเรียนน่ะ หน้าตาบอกบุญไม่รับก็วินแล้ว หมอนี่ยังความจำเรื่องชื่อคนดีเป็นเลิศแบบไม่ต้องเปิดทำเนียบรายชื่อนักเรียนแบบนี้อีก!



ฉะ ฉันก็มาเดินเล่นไง!” ฉันพยายามทำเสียงแข็ง อย่าให้หมอนี่รู้เชียวว่าจริงแล้วแอบไหวหวั่น (แง)



เดินเล่น?” เขาเลิกคิ้ว "เดินเล่นในอาคารสำหรับผู้บริหาร 'เท่านั้น' น่ะเหรอ?”



กะ ก็ใช่น่ะสิ เดินเล่นไม่ได้รึไง"



ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับนักเรียนเข้ามาเดินเล่น... คนทั้งโรงเรียนรู้ดีอยู่แล้ว -_-”



เฮอะ ทีนายเองยังเข้ามาเดินเล่นได้เลย หรือจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่นักเรียนกัน?”



ฉันเป็นนักเรียน" เขาบอกเสียงเรียบ ยกสองมือขึ้นกอดอกเหมือนจะข่ม "แต่ฉันคือกรรมการนักเรียน... และกรรมการนักเรียนมีสิทธิ์เดินทุกที่นั่นแหล่ะ"



นะ หนอย...”



แล้วเธอล่ะ?”



ฉะ ฉันก็มีสิทธิ์" อีกแล้ววว อีกแล้ววว ไอ้ปากไม่รักดีพูดนำไปก่อนสมองอีกแล้ววว TOT!



มีสิทธิ์อะไร?” แมทธิวเลิกคิ้ว ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังแอบกระตุกรอยยิ้มมุมปากข่มด้วย แต่แบบ... มันก็แค่รู้สึกเท่านั้น เพราะสีหน้าจริงๆ ของหมอนี่มีแค่ทำหน้าดุบูดบึ้งไม่แยแสโลกขนาดหมาตายควายตกท่อถ้าเผลอสบตาด้วยซ้ำไป!



กะ ก็สิทธิ์ของการเป็นสมาชิกของชมรมหนังสือพิมพ์ไง! นี่นายคงไม่รู้ล่ะสิ ว่าเรดคิงเพิ่งออกกฏมาว่าให้คนชมรมหนังสือพิมพ์เข้าออกได้ทุกที่ในโรงเรียน เพื่อความสะดวกในการทำข่าวน่ะ เชยจริงๆ เลยนะเนี่ย!”



“-_-”



“...ฉัน เอ่อ ไม่ได้โกหกนะ -_-;” งึมงำ



“-_-”



“...จะ จริงๆ นะ -O-;” พึมพำ



“-_-”



เออ ก็ได้ ฉันขี้โม้เอง :(!”



แล้วสุดท้ายฉันก็ต้องยอมจำนนต่อความขี้โม้ของตัวเองด้วยการยอมแพ้



ออกไปซะ"



แต่ฉัน...”



ออกไปซะ -_-”



ก็ได้ :(!!”



ฉันพ่นลมหายใจพรืดตามติดด้วยสะบัดหน้าใส่อีกฝ่ายอย่างหงุดหงิดแล้วรีบจ้ำเท้าเดินหนีออกมา ก่อนที่หมอนี่จะงัดไม้ต่อไปเช่นว่า จะจดชื่อฉันไปทำโทษ หรือฟ้องเรดคิงเลยทันใดแบบนั้น



อ๊ากกก ให้ตายสิ อีกนิดเดียวเอง! บางทีถ้าไม่เจอหมอนี่ละก็ ฉันอาจจะได้ข่าวอะไรเด็ดๆ ก็ได้ แต่หมอนี่ดันมาขวางไว้ก่อน ฮึ๋ยยย เจ็บใจนัก ไว้คราวหน้าก่อนเหอะ ไม่พลาดแน่ T_T!!




*******

:: Talk ::


- ตอนที่สองมาแล้วววว อัพกันแบบไม่รอคนอ่านเลยจ้า คนอ่านอยู่หน่ายย หายไปไหนหมดดด555555

- งานหนังสือจบแล้ว ขอบคุณทุกคนที่มาเจอกันน้า ใครที่พลาด Take Me to Wonderland เล่มแรกของเซตนี้ไป ก็ยังมีในหน้าเวปแจ่มใสให้สอยอยู่นะ5555

- เจอกันเต็มๆ ธันวานี้ ปกคือวิกมนเจ้าเก่าเหมือนเดิมมม >__<

- ลลิซรับคำท้าล่ะ งานนี้ไม่ใช่ง่ายๆ นะยะหล่อน บอกเลย55555555


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #9 Pitta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 20:20
    รอตอนต่อไปค่ะ ^-^
    #9
    0
  2. #8 wipat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 20:19
    โอ๊ย รอค่า 55555
    #8
    0