[Yaoi ]:My Love with Psychopomp

ตอนที่ 5 : ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

จิ๊บ...จิ๊บ...จิ๊บ

#Lenny

“อือ...หือ?” อะไรอุ่นๆเดี๋ยวนะ

ชึบ  ชึบ

นี่มันหน้าอก...ใคร? พี่ฮานเหรอ? อืม..คงจะใช่งั้นขอซุกต่อหน่อยแล้วกัน…..ได้ยินเสียงหัวใจด้วย..เต้นเร็วจัง

“นะ...นี่ตื่นได้แล้ว...นี่!

“เหวอ!

ตุบ!!

“โอ้ย!เมื่อคืนเจ้าก็ทำข้าเจ็บตัวไปแล้วนะแล้วครั้งนี้ยังทำอีก...ถ้าเจ้าหนาวตายข้าก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วนะ!!

เมื่อกี้เขาว่ายังไงนะ...หนาว?

“หนาว?...เมื่อคืนไม่ได้หนาวถึงขนาดนั้นนะครับ”

แปร๊บ!!

“โอ้ย!..ปวดหัวจัง..ทำไมกันนะ?” 

“ก็นะ..สมควรหรอก”  หะ?สมควรอะไร?

“คุณหมายความว่าไง?” ดูเหมือนว่าผมจะลืม”เรื่องเมื่อคืน”ไปซะสนิทเลยล่ะครับ

“ก็เมื่อคืนเจ้าน่ะเป็นอะไรไม่รู้ แล้วก็เดินขึ้นมาแล้วทีนี้ก็มาไล่ข้าและก็ด่าข้า พอข้าจะไปจริงๆ

เจ้ากลับรั้งข้าไว้แถมยังดื่มเหล้าเข้าไปอีก!!แล้วเจ้าก็เดินเซมาหาข้าจนตกหลังจากนั้นเจ้าก็เอาแต่พูดในเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจสุดท้ายข้าก็ต้องอุ้มเจ้ากลับห้องแต่เจ้าก็จามออกมาข้าก็เลยต้องนอนกับเจ้าไง!...จำได้หรือยังล่ะ!!”  เหมือนผมกำลังฟังบทสวดอยู่เลย....ไม่สิ!!นี่ผมทำเรื่อง”น่าอาย”แบบนั้นลงไปได้ยังไงกันเนี่ย

“เอ่อ....ขอโทษ..สำหรับเมื่อคืน

“เลนนี่!!!ไปอาบน้ำกันเถอะ!

“หวา!พี่ฮาน”

“พี่เตรียมน้ำอุ่นให้แล้วนะ...ไปอาบกันเถอะ!

“ดะ...เดี๋ยวสิครับ...หวา..อย่าถอดเสื้อผมตามใจชอบสิครับ!

หวา!!ไม่นะน่าอายที่สุดเลย!...ทำไมถึงอายน่ะเหรอครับ?...การที่พี่ฮานถอดเสื้อให้นี่เรื่องปรกติครับแต่ตอนนี้เราไม่ได้มีสองคนแต่มีสามคนต่างหากล่ะครับ!

“แหมๆเป็นอะไรไปเหรอ?ปรกติพี่ก็ถอดให้นี่?”

มันจะปรกติครับถ้าไม่มียมทูตที่กำลังด่าผมอยู่...

“เฮ้ย!พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ!....ไร้ยางอายที่สุด!ไปเปลี่ยนกันห้องอื่นสิ!..ไม่อายฟ้าอายดินกันบ้างหรือไงเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าหรอก!!

“อะ..พะ..พี่อยากจับตรงหน้าอกผมสิ..มันจั๊กจี้นะ..อ๊ะ...งื้อ..มันจั๊กจี้แปลกๆ”

“หืม?จั๊กจี้เหหรอ....นี่แหนะๆๆๆ”

“อ๊ะ!ไม่นะ..อุ๊บ..ฮ่าๆๆๆพะ...พอได้แล้วนะครับเราจะอาบน้ำกันไม่ใช่หรอครับ!

“อะจริงด้วยสิ..แฮะๆลืมซะสนิทเลยล่ะ..งั้นไปอาบน้ำกัน”

“เหอะ!รีบๆไปเลยข้าจะได้ไม่ต้องเสียสายตากับพวกเจ้า”  เหอะ คนๆนี้นี่ปากเสียจนถึงที่สุดจริงๆ

.

.

.

.

.

“มามะ..นั่งลงซะเดี๋ยวพี่คนนี้จะถูหลังให้!

“เอ่อ..ผมถูเองได้ครับ..พี่ไปอาบของพี่เถอะ”

“ไม่ได้ๆแขนนายไม่ได้ยาวจนถูหลังทั่วสักหน่อย””ฃ

อึก! เหมือนโดนด่าทางอ้อมเลยแฮะ

“เอานี่ไปเล่นในระหว่างพี่ถูนะจะได้มีอะไรเล่น”

หือ? อะไรอ่ะ? นิ่มจัง..อืม..อ๋อฟองน้ำนี่เอง

“ฟองน้ำ?ให้เล่นเจ้านี่เหรอครับ?”

“ใช่และก็ต้อง

“”ถูคืนให้พี่ด้วยนะ”..สินะครับ”

“แหมรู้ใจพี่จัง...อย่างนี้พี่จะถูให้พิเศษเลย!

“อ๊ะ...อืม...อ๊า!...พี่ครับยะ..อย่าถูแรงสิครับ..ผมเจ็บ”

“อะ..โทษทีๆจะทำเบาให้ละกัน”

“อืม...สบายจังเลยครับ”

“ผิวของนายนี่นุ่มจังเลย”

“อ๊ะ..อ๊า...พี่ครับอย่าเอาหัวซุกคอสิครับ”

“ไม่ได้เหรอ?”

“มะ...ไม่ใช่ว่าไม่ได้ครับแต่ผมแค่รู้สึกแปลกๆ”

“หืม?รู้สึกแปลกๆ...นี่รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมาน่ะ”  เอ๋?..ผมพูดอะไรผิดเหรอ?...ไม่หนิก็มันรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูกนี่นา ผมไม่ได้พูดผิดสักหน่อย ตรงไหนที่ผิดล่ะ?

“ผมไม่พูดผิดสักหน่อย?”

“ไม่รู้ตัวจนถึงตอนนี้เลยนะ”  รู้ตัว?อะไร?

“คือ..ผมไม่เข้าใจ?”

“เลนนี่...”

“ครับ?”

“ขอ”จุ๊บ”ได้ไหม”

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? 

“จุ๊บ”สำหรับผมกับพี่เป็นเพียงริมฝีปากสัมพัทธ์กันเท่านั้น สำหรับผม ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปรกติเพราะพี่กับผมก็ทำมาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย

“แค่”อยาก”น่ะ”  เหตุผลสั้นมากเลยครับ

“ก็ได้ครับ...อื้ม!!” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ผมก็ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยนะครับ

จุ๊บ

“ขอบคุณนะ...พี่รักเลนนี่ที่สุดเลย!!

“ครับ..ผมเหมือนกัน”

“เอาล่ะถึงเวลาที่เลนนี่จะต้องถูให้พี่บ้างแล้วล่ะนะ!!

“โถ่..อุตสาห์ยอมให้จุ๊บ”

“ฮ่าๆๆมาเลยๆอย่าหนีนะ”

“คร้าบๆ” ก็พี่ผมน่ารักอย่างนี้ไงถึงได้ยอม(ถึงแม้จะไม่ได้เห็นหน้าก็เถอะแต่ตอนเด็กก็เคยเห็นนะ)

.

.

.

.

แกร๊ก!

“เดินระวังๆล่ะพี่จะไปทำงานแล้วนะไปล่ะ..อ่อๆมานี่หน่อยสิ”

“ครับ?”

จุ๊บ

“ขอบคุณสำหรับอาหารคร้าบ!~

อะ....เดี๋ยวเถอะพี่ขี้โกงอ่ะ!!

“อะแฮ่ม!!

อะ..ลืมไปเลยว่ามีคนอยู๋ในห้องด้วย...

“เอ่อ...เห็นหมดเลยเหรอ?”

“เต็มตาข้าเลยล่ะ”

“เอ่อ....”  รู้สึกอายมากของมากที่สุดเลยล่ะครับ

“เหอะ!!คงจะรักกันมากเลยล่ะสิ”

“ครับ..ผมก็ต้องรักพี่ชายตัวเองสิครับ”

“ข้าประชดเจ้าต่างหาก!!

“นี่!อย่าตะโกนใส่ผมจะได้ไหมครับ!” ผมพูดก่อนจะเดินคลำตามผนังเพื่อหาตู้เสื้อผ้า

“ข้าไม่ได้ตะโกนเหวอ!!”  หือ?ทำไมมันโล่งเย็นจัง

.

.

“อะ...อะ.....”

“จะ...เจ้าหน้าไม่อายที่สุดเลย!!

“ไม่...ไม่นะ!!!!!!”  อ้ากกกกกผมอยากจะบ้าตายทำไมนะ..ทำไมผ้าขนหนูของผมจะต้องมาหลุดตรงนี้ด้วย!!!

“ยะ..อย่ามองนะ!!” ขนาดพี่ผมยังไม่เคยเห็นผมเปลือยเลยนะ(ตอนห้องน้ำผันผ้าขนหนูปิดส่วนล่างไว้)

“งะ..งั้นเจ้าก็รีบหาเสื้อผ้าใส่ซะสิ!!

“อึก...อยู่ไหนนะตู้ๆๆ” ผมรีบเอาผ้าผันเอวไว้เหมือนเดิมก่อนจะรีบคลำหาตู้จนเจอแล้วรีบใส่ทันที

“อะ...อุหวา!!

ปึก!

ในขณะที่ผมกำลังใส่กางเกงอยู่นั้นเจ้าขาไม่รักดีของผมกลับไปติดกับขอบกางเกาง(ขายาว)จนผมต้องเซไปด้านข้าง

“อะ...เอ๋?” ไม่เจ็บ?

“ระ...รีบๆใส่กางเกงได้แล้ว!!” เขารับผมไว้เหรอ?

“อะ..อืม...เสร็จแล้วล่ะ” งื้อ...ทำไงดี..ผม...รู้สึกแปลก...มันรู้สึกอบอุ่นถึงแม้ตัวเขาจะเย็นเชียบก็เถอะ...อยากอยู่ตรงนี้ไปนานๆจัง...

“นี่!!ลุกได้แล้ว!ข้าหนักนะ” อุ้ย...เกือบลืมว่ามีคนอยู่ด้านล่าง

“ขอโทษ....”

“เฮ้อ..เจ้านี่เป็นภาระข้าจริงๆ”

“ภาระ?!นี่ๆผมก็ไม่ได้อยากเป็นภาระของคุณหรอกนะแต่คุณบอกเองนะว่าผมใกล้ตายแล้วน่ะช่วยไม่ได้ที่ผมจะมาเป็นภาระของคุณ..ไปบอกกับคนที่ส่งคุณมาหาผมสิ!!

“ชิ!..ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว!!

“ผมก็เหมือนกัน!” คนอะไรเอาแต่ใจแถมยังปากเสียที่สุด

แต่.....ความรู้สึกเมื่อกี้มันอะไรกันนะ....ไม่เข้าใจเลย..

 

#kikyo

 “เลนนี่!!!ไปอาบน้ำกันเถอะ!”  เจ้าเด็กนี่เช้ามาก็ทำให้ข้าปวดหัวไม่พอยังมาเจอกับไอ้คุณพี่ชายนี่อีก หงุดหงิดชะมัด!

“หวา!พี่ฮาน” ส่วนนี่ชอบส่งเสียงแปลกๆจัง!!

“พี่เตรียมน้ำอุ่นให้แล้วนะ...ไปอาบกันเถอะ!

“ดะ...เดี๋ยวสิครับ...หวา..อย่าถอดเสื้อผมตามใจชอบสิครับ!”  เฮ้ยๆๆๆเดี๋ยวสินี่จะทำโดยไม่อายฟ้าดินเลยหรือไง?! หึย ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าอยากจะดึงคนตัวเล็กตรงหน้าออกมาล่ะ! โอ้ยยยยย!!!

“เฮ้ย!พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ!....ไร้ยางอายที่สุด!ไปเปลี่ยนกันห้องอื่นสิ!..ไม่อายฟ้าอายดินกันบ้างหรือไงเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าหรอก!!

“อะ..พะ..พี่อยากจับตรงหน้าอกผมสิ..มันจั๊กจี้นะ..อ๊ะ...งื้อ..มันจั๊กจี้แปลกๆ”

“หืม?จั๊กจี้เหหรอ....นี่แหนะๆๆๆ”

“อ๊ะ!ไม่นะ..อุ๊บ..ฮ่าๆๆๆพะ...พอได้แล้วนะครับเราจะอาบน้ำกันไม่ใช่หรอครับ!

“อะจริงด้วยสิ..แฮะๆลืมซะสนิทเลยล่ะ..งั้นไปอาบน้ำกัน”

“เหอะ!รีบๆไปเลยข้าจะได้ไม่ต้องเสียสายตากับพวกเจ้า  รีบๆออกไปเลยก่อนที่ข้าจะคุมตัวเองไม่อยู่!....ทำไมกันนะ...ไม่เข้าใจ...ปวดหัวชะมัด...เป็นความรู้สึกที่ข้าไม่เข้าใจเลยสักนิด...ถึงจะเกลียดเจ้าเด็กนั่นแต่ก็ไม่อยากให้ไปไหน...อยากให้ยู่ด้วย....กัน?....นี่ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย!ข้าเพิ่งเจอกับเจ้านั่นแค่ไม่กี่วันเองนะ!......โอ้ย!!!!ไม่ไหวแล้วโว้ย!!!

 

 

“อ๊ะ...อืม...อ๊า!...พี่ครับยะ..อย่าถูแรงสิครับ..ผมเจ็บ”

 

 

หะ?...เมื่อกี้เสียงใครน่ะ?.....ไม่หรอกมั้ง....พวกนั้นคงไม่ทำมันหรอกใช่ไหม.....อึก...เจ็บชะมัด...อยากลงไปดูโว้ย!!แต่กลัวเจอภาพติอตา...ไม่ๆๆๆข้าต้องแว่วไปเองแน่ๆ...ใช่ๆ...ข้าหูแว่วไปเอง.....ทำไมข้าต้องร้อนรนด้วยล่ะ?....ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ!!.....ทั้งๆที่เจ้าเด็กนั่นทำให้ต้องเจ็บตัวตลอดแท้ๆ.....ทำไมถึงข้าถึง.....โอ้ย!!เพราะตาแก่นั่นแท้ๆข้าถึงได้ปวดหัวถึงขนาดนี้!!ทำไมถึงไม่ส่งคนอื่นมานะ!

 

แกร๊ก!

 

“เดินระวังๆล่ะพี่จะไปทำงานแล้วนะไปล่ะ..อ่อๆมานี่หน่อยสิ”

“ครับ?”

จุ๊บ

“ขอบคุณสำหรับอาหารคร้าบ!~”  อือหือ....ไม่นะตาข้า!

อะ....เดี๋ยวเถอะพี่ขี้โกงอ่ะ!!

“อะแฮ่ม!!

 “เอ่อ...เห็นหมดเลยเหรอ?” เดี๋ยวๆทำไมไม่ใส่เสื้อล่ะ?

“เต็มตาข้าเลยล่ะ”

“เอ่อ....” 

“เหอะ!!คงจะรักกันมากเลยล่ะสิ” รีบๆไปใส่เสื้อเร็วเข้า!....ไม่นะ...เดี๋ยวผ้ามันก็หลุดหรอก!!

“ครับ..ผมก็ต้องรักพี่ชายตัวเองสิครับ”

“ข้าประชดเจ้าต่างหาก!!” เจ้าเด็กนี่จะซื่อไปถึงไหนกัน!

“นี่!อย่าตะโกนใส่ผมจะได้ไหมครับ!

“ข้าไม่ได้ตะโกนเหวอ!!”  ไม่นะ!!ไม่ๆๆๆ....ถึงในใจจะบอกอย่างนั้นร่างกายกลับไม่ทำงาน...ผิวขาวนวลที่ถูกหยดน้ำจากปลายผมเกาะอยู่...แผ่นอกเล็กขาวตัดกับยอดดอกสีชมพูหวาน...เอวคอดบางเหมือนผู้หญิง...ต้นขาที่หุบเข้าหากันโดยที่มีแขนสองข้างของร่างบางขั้นอยู่....น่ากิน....อะไรกัน!!สมองข้าคิดอะไรเนี่ย!....อีกอย่างเจ้านั่นขนาดตัวโล่งโจ้งแต่ยังนิ่งเฉยนี่ยังมีสติอยู่ไหมเนี่ย!

.

.

“อะ...อะ.....”  กว่าสติจะกลับมานะ!

“จะ...เจ้าหน้าไม่อายที่สุดเลย!!

“ไม่...ไม่นะ!!!!!!” 

“ยะ..อย่ามองนะ!!”  ข้าก็ไม่ได้อยากมองหรอกน่า!

“งะ..งั้นเจ้าก็รีบหาเสื้อผ้าใส่ซะสิ!!” 

“อึก...อยู่ไหนนะตู้ๆๆ”  เจ้าเด็กนั่นรีบผันผ้าที่เอวก่อนจะหาตู้แล้วรีบแต่งตัว

“อะ...อุหวา!!” เฮ้ยๆนี่จะซุ่มซ่ามไปไหน!

ปึก!

 “อะ...เอ๋?” ยังจะมีหน้ามา”เอ๋”อีกเร็วๆข้าหนักนะ!และก็รีบๆใส่กางเกงได้แล้ว!

“ระ...รีบๆใส่กางเกงได้แล้ว!!

 “อะ..อืม...เสร็จแล้วล่ะ”  ดี!งั้นก็ลุกซะ....ทำไมไม่ลุกล่ะ?แถมยังซุกอีก?!...ไม่นะทำไมหัวใจข้ามัน...

“นี่!!ลุกได้แล้ว!ข้าหนักนะ”

“ขอโทษ....”

“เฮ้อ..เจ้านี่เป็นภาระข้าจริงๆ”

“ภาระ?!นี่ๆผมก็ไม่ได้อยากเป็นภาระของคุณหรอกนะแต่คุณบอกเองนะว่าผมใกล้ตายแล้วน่ะช่วยไม่ได้ที่ผมจะมาเป็นภาระของคุณ..ไปบอกกับคนที่ส่งคุณมาหาผมสิ!!

“ชิ!..ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว!!

แต่.....ความรู้สึกเมื่อกี้มันอะไรกันนะ....ไม่เข้าใจเลย...


.................................................................................................................................................................................

เม้นเป็นกำลังใจให้เราหน่อยนะคะ  และก็ช่วงนี้มีสอบน่ะค่ะขอโทษที่มาลงช้านะคะ (>^<)

1 ความคิดเห็น