[Yaoi ]:My Love with Psychopomp

ตอนที่ 4 : อย่าไปนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

#Kikyo

“เลนนี่!พี่กลับมาแล้ว!!

“พี่ฮาน!” ใครน่ะ?พี่ชายของเจ้านี่รึ?

“ไง..เหงาไหม?” ทำไมต้องลูบหัวกันด้วยล่ะ?ข้าไม่ชอบเจ้ามนุษย์นี่เลย!

“ไม่หรอกครับ” ส่วนเจ้าอ่อนแอนี่ก็ซุกจัง!ขาดความอบอุ่นรึไง!

“ดูนี่สิ..พี่ซื้อเค้กมาด้วยล่ะ!

“เค้ก!”  ไอ้ท่ากระดี๊กระด๊านี่เหมือนหมาเลยแหะ

“งั้นพี่ไปเอาใส่จานก่อนนะ”

“ครับ!

“เหมือนหมาเลย”  จริงๆนะ

“คุณนี่ปากเสียไม่เลิกนะครับ”

“ว่าไงนะ!..เหอะ!เจ้าก็ไม่แพ้ข้าหรอก!” เจ้าน่ะขี้บ่นยิ่งกว่าข้าอีก!

“ยังไงกันครับ?...”

“ก็นายขี้บ่นแบบสุดเลยนี่!

“ก็ยังดีกว่าคุณแล้วกันล่ะครับ!”  นี่คิดว่าไอ้ท่างอนแล้วพองแก้มมันน่ารัก...อยู่นะ...เดี๋ยวนะ!โอ้ยนี่ข้าคิดแบบนี้อีกแล้วหรอ!

“เสร็จแล้ว!..ว่าแต่เลนนี่..เมื่อกี้น้องพูดคนเดียวด้วยเหรอ?...ไปโรงพยาบาลไหม?”

“อะ!...เอ่อ..นี่พี่ฮานก็!...ผมไม่ใช่คนบ้านะ!” ฮ่าๆๆๆดูเหมือนว่าเจ้านี่คงต้องอายอีกแล้วแน่ๆ..ทำไมน่ะรึ..ก็...

“ละ..เลนนี่..เออ..พี่อยู่ด้านหลังนะ”

“เอ๋!!!”  ฮ่าๆๆดูน่าตอนนี้สิฮ่าๆๆ..โอ้ยไม่ไหวแล้วนะ

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” 

“เหอะ..เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งข้าหรอกนะ!

“เลนนี่เป็นอะไรหรือเปล่า?”  ไอ้เจ้ามนุษย์พี่นี่ก็ห่วงน้องเหลือเกินนะ

“ปะ..เปล่าครับ...ผม..ขอเอาไปกินบนห้องได้ไหมครับ?”

“อือ..ได้สิพี่จะพาไปนะ..ทางนี้ๆ”

 

...................................................................

 

“หือ....เจ้านี่ลำบากน่าดูแหะ

“.........”

“เจ้าเป็นอะไร?ทำไมถึงไม่ตอบโต้ข้าเหมือนเมื่อกี้ล่ะ?”

“.........”

“นี่!สนใจข้าหน่อยสิ!หันหน้ามา......นี่เจ้า?”

“ฮึก...”

“เจ้าร้องไห้?...อีกแล้วเหรอ?ไม้นี้ใช่กับข้าไม่ได้อีกแล้วนะ!

“ฮึก...ฮือ....”  เฮ้ยๆก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ผลน่ะ...

“นะ..นี่เจ้าหยุดร้องได้แล้ว!

“ฮือ...อึก...”

“นี่!ไม่นะมันทำให้ข้ารู้สึกผิดนะ!

“ฮึก..ฮือ..ฮือ..”

“โธ่เว้ย!

“คุณมัน..อุบ..!?”

“อือ!

ผัวะ!!

“คะ...คุณทำอะไรน่ะ!!

“ก็จูบไง!ไม่รู้จักรึ?”

“หะ...?”  ยังมีหน้ามาทำงงอีก

“ก็นายไม่ยอมหยุดร้องสักทีนี่!...ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้าร้องไห้ก็เท่านั้นเอง..”  ก็ข้าเจ็บที่อกตอนเจ้านี่ร้องไห้นี่!

“ฮึก..ตะ..ตั้งแก่เกิดมายังไม่มีใครทำกับผมแบบนี้เลยนะครับ!  เจ้านี่โวยวายเหมือนเด็กเลยแหะ

“ช่วยไม่ได้นี่..และก็นะเจ้าน่ะอายุเท่าไรกัน?”

“ทำไมผมต้องบอกด้วย!?”

“เจ้า!..นี่ข้าอุตสาห์ถามดีๆแล้วนะ!

“แล้วไงครับ!คุณไม่ใช่พ่อผมนะครับ!”  ทำไมช่างเป็นมนุษย์ที่เถียงเก่งนัก!

“แต่ข้าแก่กว่าเจ้านะ!

“มันไม่เกี่ยวกันครับ!..เอาล่ะผมจะแล้วครับกรุณาเงียบๆ...ไม่สิออกไปได้ยิ่งดีเลยครับ”

“อะรกัน!นี่เจ้าบังอาจไล่ข้ารึ!

“ครับ!

“หน่อย!ก็ได้!ข้าก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน!

พรึบ!

ร่างสูงเปิดหน้าต่างบานเล็กออกพร้อมกับกางปีกสีดำสนิทที่มีลักษณะเหมือนปีกของค้างคาว  เขาก็ไม่อยากอยู่กับเด็กแบบนี้เหมือนกัน  น่ารำคาญที่สุดแต่ก่อนที่เขาจะจากไปกลับต้องสะดุ้งกับเสียงของใครบางคน

“นี่...คิดจะไปจริงๆน่ะเหรอ?”

ร่างบางของคนที่ไล่ตนเมื่อสักครู่กลับดึงชายเสื้อสีดำไว้แน่นพร้อมกับเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มเนียน

“ก็เจ้าไล่ข้าไปเองนะ”

“ผม..ขอโทษ...ผม..อึก...” เดี๋ยวนะ

“ผม...เอิก!..ฮึก”  มันแปลกๆแหะ

“หือ...”

ฟุดฟิด

“จริงๆด้วยแต่มันอยู่ไหนกันนะ?”

“อ่าหะ...นี่ไง”

“เจ้ากินสิ่งมึนเมานี่เข้าไปตอนไหนเนี่ย?”

“โผมม่ายด่ายดื่มนา~

ฟุบ!

“เฮ้ย!อย่ามาจับข้านะ..มันจะตกแล้ว..เฮ้ย!!

ฟุบ!ตุบ!

“โอ้ย....เจ้า!รู้ไหมว่ามันเจ็บ.....”

“ฮึก..คุณมันนิสัยไม่ดี..ทำตัวแย่...แถมยังปากเสียอีก...ผมน่ะเกลียดคุณที่สุด”

“แต่ไม่ให้ข้าไปเนี่ยนะเกลียด?”

ใต้พระจันทร์ดวงกลม ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ใต้ต้นไม้ที่เริ่มเรื่องราวทั้งหมด ทั้งคู่ไม่ได้มองหน้ากันไม่รู้ว่าหน้าตาอีกฝ่ายตอนนี้เป็นอย่างไรแต่ที่รู้แน่ชัดเลยคือ  เสียงหัวใจของทั้งสองที่กำลังเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ

“ขะ...ข้าว่าเจ้า..ควรกลับไปนอนได้แล้วนะ”

“.......”

“นี่...ข้าบอกว่า...”

“.....”

“หลับแล้วรึ”

คิเคียวอุ้มอีกฝ่ายก่อนจะกางปีกบินขึ้นมาที่ห้องของคนในอ้อมแขน เขาวางร่างบางอย่างเบามือ แล้วค่อยๆนั่งข้างๆ

มือเรียวยาวขาวซีดที่แสนเย็นเชียบลูบไล้ปัดผมที่บอบังใบหน้าเล็ก  คิเคียวคิดทบทวนสิ่งที่เด็นคนนี้เคยทำให้เขาสับสน

ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมเขาถึงหลุดบ่อยมาก ทั้งๆที่คนแบบเขาออกจะเป็นคนสุภาพ(?)

“อือ...คุณมันแย่ที่สุด....อือ”

“หนอย...ทำข้าเจ็บไม่พอยังมาว่าอีก...ว่าแต่เหล้ามาวางไว้ที่หัวเตียงได้ยังไงกันนะ?”

“ช่างเถอะ....ข้าก็ชักง่วงแล้วสิขอนอนก่อนแล้วกัน”

“หัดชิ่ว!!

“เฮ้อ...ให้ตายสิเจ้านี่อ่อนแอจริง”

ร่างสูงตัดสินใจแทรกตัวไปที่เตียงของร่างบางก่อนจะกวาดอ้อมแขนไปหาฝ่ายให้คนหนาวได้ความอบอุ่นมากขึ้น  ในที่คิเคียวก็หลับสนิท

.

.

.

.

.

.

.

.

“แหมๆกอดกันกลมเชียวนะ...อยากไปนอนด้วยจัง”

“อดใจไว้ก่อน...”

“อ้าวท่านมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย”

“แหมๆก็มาดูเจ้าลูกชายน่ะสิว่างานที่ให้ไปถึงไหนแล้ว”

“แล้วผลสรุปล่ะครับ?”

“เจ้าก็เห็นนี่....ลูกข้านี่เก่งหมือนข้าเลยเนอะ...เจ้าว่ายังงั้นไหม”

“ไม่รู้สิครับ...แล้วแผนที่บอกนี่ให้เริ่มวันไหนรึครับ?”

“วันพรุ่งนี้เลย”

“ครับ...ท่านโบรอส”

............................................................................................................................................................

ขออภัยที่มาลงช้าค่ะพอดีไม่ค่อยมีเวลาว่างน่ะค่ะ (TuT)

1 ความคิดเห็น