[Yaoi ]:My Love with Psychopomp

ตอนที่ 6 : สิ่งที่ต้องการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 60

#Lenny

1 อาทิตย์ผ่านไป(ไวเพราะแต่งเอา)

“นี่เจ้ามนุษย์”

“อะไรครับ” เฮ้อผมไม่ชอบเสียงของเขาเลยจริงๆ

“ข้าสงสัยมานานแล้วล่ะ”

“นั่นเรื่องของคุณครับ มาบอกผมทำไม?”

“นี่!!ช่วยตอบข้าดีซักวันจะตายไหม!”  ก็เพราะคุณมีนิสับแบบนี้ไงล่ะคงอยากมีคนพูดดีๆด้วยหรอก

“ก็จะตายอยู่แล้วหนิครับ”  ก็จริงไหมล่ะ

“เหอะ!...เจ้าน่ะรีบๆตายไปซะได้ก็ดีข้าจะได้กลับแดนยมทูตสักที”  ผมล่ะเกลียดปากที่ชอบแช่งชาวบ้านของเขาจริงๆ

“เฮ้อ..คุณนี่คงกู่ไม่กลับแล้วล่ะครับ...ผมสงสารพ่อแม่คุณจัง”  สงสารที่มีลูกปากกับนิสัยเสียนี่แหละครับ

“ช่างพ่อแม่ข้าสิ...ไม่เกี่ยวกับเจ้าสักหน่อย....” ฮือ?ทำไมเขาพูดเสียงเบาจังเลย?

“ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณนะครับ...เรื่องเมื่อกี้ที่จะถามน่ะครับ...ถามมาสิครับ”  ถ้าคุยต่อไปเขาอาจทำให้ผมประสาทรับประทานจนตายก็ได้

“เอ่อ...อะแฮ่ม!!....ก็เรื่องนิดๆหน่อยๆน่ะ...ไม่เป็นไรหรอก”  อืม  ผมรู้แล้วล่ะว่าเขาจะถามอะไร  ก็นะ คนเป็นโรคร้ายแรงอย่างผมก็ต้องมีที่เดียวที่จะอยู่ใช่ไหมล่ะ

“เรื่องทำไมผมถึงไม่อยู่โรงพยาบาลและทำไมผมไม่มียาหรือทำไมผมถึงไม่มีอาการเหมือนคนที่เป็นโรดเดียวกันสินะครับ”

“หะ?...นอกจากเจ้าจะตาบอดแล้วเจ้ายังเป็นโรคอื่นอีกเหรอ!?”

“ผมยังไม่ได้บอกเหรอว่าผมเป็น”ลูคีเมีย”หรือก็คือ”มะเร็งในเลือด”มีแต่ตายครับ” ก็เตรียมใจไว้แล้วล่ะนะ

“โรคนี่มันร้ายแรงขนาดนั้นเชียวรึ?”

“ก็ใช่ครับ...ผมก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน...พี่ฮานเคยบอกว่าคนที่เป็นโรดนี้จะมีหน้าซีดเซียว อ่อนแรง ปวดตามร่างกาย หัวล้าน เหงือกบวม น้ำหนักลด เลือดกำเดาไหล ประมาณนี้ครับ...แต่ผมกลับเป็นเพียงแค่อ่อนแรง..ปวดเมื่อย...และกำเดาไหลเป็นบางครั้งเท่านั้นเองครับ”  แปลกจนผมยังนึกสงสัยตัวเองเลยครับว่าตัวเราเป็นจริงๆหรือเปล่า

“แล้วทำไมเจ้าไม่ไปหาหมอล่ะ?”

“เพราะไม่มีเงินน่ะครับ” 

“แต่พี่เจ้าก็ทำงานไม่ใช่รึ?”

“ก็ใช่ครับ...แต่ผมเป็นคนขอร้องเองว่าไม่ให้พาไปเพราะสุดท้ายยังไงก็มีค่าเท่ากันแค่เวลาในการคงอยู่ต่างกันเท่านั้นเอง”

“ดูๆแล้วเจ้าก็เป็นเด็กที่ดีนี่”  งื้อ...รู้สึกเขินจังทั้งๆที่คำแบบนี้ออกมาจากปากของคนพรรณนั้นเนี่ยนะ

“ขะ...ขอบคุณครับ”

“เอางี้...ในฐานะที่เจ้ากำลังจะตายและเป็นเด็กดีข้าจะให้บางอย่างกับเจ้า...ดีไหมล่ะ”  ฮะ!? เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ!!?

“แต่ต้องตอบแทนข้าด้วยเช่นกันหึหึ..ว่าไงล่ะสนใจไหม?”

“เอาซะผมเกือบซึ้งเลยนะรู้ไหม...คุณนี่มันแย่มากเลยนะครับ”

“อะไรกัน...ข้าให้สิ่งที่เจ้าต้องการและการที่เจ้าจะต้องตอบแทนข้ามันเป็นเรื่องปรกติไม่ใช่รึ?”

“ผมก็กะจะทำนะครับแต่พอคุณพูดความรู้สึกอยากตอบแทนของผมมันก็ลดหวบลงเลยล่ะครับ”

“สรุปว่าเจ้าจะไม่เอาใช่ไหม!...ปรกติข้าไม่ยอมให้อะไรใครง่ายๆหรอกนะ...ภูมิใจไว้ซะว่าคนอย่างข้าลดตัวลงเพื่อให้สิ่งที่เจ้าอยากได้” เหอะยังไงๆก็ปากเสียอยู่วันยังค่ำล่ะนะคนๆนี้

 

#kikyo

“ครับๆ..แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะ”

“นั่นสินะ”  หึหึ ข้าจะเอาให้สาสมกับสิ่งที่เจ้าเคยพูดกับข้า ถ้าถามว่าพูดอะไรไปน่ะเหรอ ก็เด็กคนนี้เป็นคนแรกเลยนะที่มาด่าข้าต่างๆนานาน่ะ คราวนี้แหละจะใช้จนให้กลัวเลย!

“งั้นเดินมาหาข้าทีสิ”

“คุณนี่ความจำสั้นหรือไง..ผมตาบอดครับ!”  นั่นไง!!ช่างสรรหาคำพูดด่าข้าจังนะ!

“ก็ได้ๆ” นี่ข้าคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่จะให้สิ่งที่เจ้านี่ต้องการน่ะ

ทำไมข้าอยากให้สิ่งที่เขาต้องการน่ะรึ? ก็เพราะความรู้สึกที่ข้าเก็บไว้กลับถูกเด็กคนนี้ไขออกมาไงล่ะ “ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้”  เป็นความรู้สึกที่ข้าเกลียดที่สุดเพราะมันมักจะทำให้ข้าต้องคิดวนไปวนมา ทำให้ปวดหัวตลอดข้าจึงเลือกที่จะเก็บเอาไว้ เห็นแก่ตัวไหมล่ะ ในตอนที่เด็กนั่นเล่าเรื่องของโรคที่ตัเองเป็น ความรู้สึกที่เกลียด ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง อยากให้ออกไปกลับตีกับความรู้สึกที่ข้ามักจะเก็บไว้เมื่ออยู่กับเด็กคนนี้…ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

#Lenny

“ลองพูดสิ่งที่เจ้าอยากได้มาซิ....แต่บอกไว้ก่อนนะว่าเวทย์มนต์ของข้าที่โลกมนุษย์มีจำกัดเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น..สุดท้ายคือเวทย์มนต์ข้าแรงมากอาจมีผลข้างเคียงตามมาซึ่งข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...เจ้ายินยอมไหม?”

“ครับ...สิ่งที่ผมต้องการคือ”ดวงตา”ครับ” เป็นสิ่งที่ผมต้องการมากกว่าการมีชีวิตอีกนะครับ

“คิดดีแล้วนะสิ่งที่เจ้าขอไปเป็นสิ่งที่ต้องการมากที่สุดใช่ไหม”

“ครับ” 

ลมที่กำลังพัดมาอย่างเอื่อยเฉื่อยตอนนี้ได้กลับกลายเป็นลมแรงที่สามารถพัดทุกอย่างที่ขวางหน้าได้ภายในชั่วพริบตา ร่างบางที่ยืนตรงหน้ายมทูตได้แต่พยายามไม่ให้ปลิวไปพร้อมกับลมที่กำลังหมุนรอบตน ฟ้าสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท  เสียงฟ้าคำรามดังลั่น เสียงอีการ้องแข่งกันจนแสบแก้วหู หน้าต่างของบ้านแต่ละหลังต่างปิดสนิท  ทันใดนั้น ร่างสูงจึงรั้งอีกฝ่ายให้เข้าใกล้ตนมากขึ้น และโนมประกบริมฝีปากอย่างแผ่วเบา สัมผัสของความหวานที่เล็ดลอดออกมาทำให้ร่างสูงสอดลิ้นร้อนเข้าไปอย่างห้ามไม่ได้ การกระทำของอีฝ่ายทำให้ร่างบางกระซับกระซ่ายทั้งๆที่อยากจะดันออกแต่ร่างกายกลับตอบสนองมากกว่าเดิม ไม่นานสติก็กลับคืนร่างสูงอีกครั้งและเผลอขบเลือดออก แล้วค่อยผละออก ไม่นานทุกอย่างดูสงบลง ร่างบางชะงักก่อนจะรีบผละออกมาจนสะดุดพื้นไม้ต่างระดับ มือขาวนวลรีบควานหาสิ่งที่เกาะแต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาจับอยู่นั้นเป็นมือของร่างสูงทำให้ทั้งคู่ล้มทับกันอยู่บนเตียงอย่างช่วยไม่ได้

“หวา!!

“เฮ้ย!!

ตุบ!

“อึก...หนัก...”

“อ๊ะ...ข้าขอโทษ!!
“ยะ..อย่าเข้ามานะครับ
!

“ขะ...ข้า”

“ผมมันโง่เองปหละครับที่ไปหลงกลของคุณ”

“มะ..มันไม่ใช่แบบนั้นนะ!

“หึ...คงสนุกน่าดูนะครับที่ได้แกล้งผมน่ะ...พอใจรึยังครับ..ฮึก..ช่วยออกไปด้วยครับ..”

“ข้าขอโทษ...ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งงั้นเหรอครับ...คนอย่างคุณมันแย่จริงๆ”

“เลนนี่..ข้า-

“ผมยังไม่เคยบอกนะครับว่าให้คุณเรียกชื่อผมได้น่ะ”

“ตะ..แต่”

“ออกไปครับ!!...ถ้าคุณไม่ออกผมก็จะออกไปเอง!!

“ดะ..เดี๋ยว!ข้า..จะไปเอง..”

“......”

ไม่นะ...อย่าไปนะ...ไม่...ทำไมผมถึง..ไม่พูดล่ะ?...อยากจะพูดแต่กลับจุกที่คอ...แล้วทำไมถึงมีน้ำที่แก้มได้ล่ะ...ผมไม่เข้าใจเลย

“ข้าไปก่อนนะ...วันพรุ่งนี้คงเป็นวันที่เจ้าจะมีความสุขที่สุดเลยล่ะ...จดจำมันไว้ล่ะ..”

ฟุบ!!

“อ๊ะ!..เดี๋ยว!

โล่ง...ว่างเปล่า...ไม่มี...ไม่มีคนๆนั้นแล้ว...

“อ่า...ไปได้ก็ดีผมจะได้ไม่ต้อง....” ไม่ต้องอะไรกันนะ...

แกร๊ก!

“อ๊ะ”

“พี่กลับมาแล้ววันนี้พี่แวะซื้อนมมาด้วยนะจะกิน...เลนนี่!?”

“ครับ?” นี่ผมทำให้พี่เป็นห่วงอีกแล้วเหรอ

“ปะ..เป็นอะไรหรือเปล่า!?”

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ...แค่ฝุ่นเข้าตาเองครับ”  เชื่อผมสิแค่ฝุ่นมันเข้าตาจริงๆนะไม่ได้มีอะไรเลย

“จะบ้าเหรอ!ลืมไปแล้วหรือไงว่าน้องตาบอดน่ะ..อย่ามาโกหกพี่นะบอกมา!

“มะ...ไม่มีอะไรหรอกครับ..จริงๆนะ”

“เลนนี่...ไม่นะ..อย่าร้องสิ...เดี๋ยวไม่น่ารักนะครับ...ยิ้มไว้สิครับ”

“ครับ”  ถึงพูตอบตกลงไปแต่..ทำไมกลับยิ้มไม่ได้นะ

“เอ้ายิ้ม!

อือ....อย่าหยิกแก้มผมสิครับ..นี่ไม่ใช่ยิ้มแล้วนะครับ”

“ฮ่าๆๆน่ารักจะตาย!..เห็นไหมหายร้องแล้วหนิ...เลลนี่ของพี่นี่น่ารักที่สุดเลย!

“หวา!อย่ากอดเต็มแรงสิครับ!

ปุบ!

“อื้อ...หวา..ยะ..อย่าซุกสิครับผมจักจี้นะครับ..อ๊ะ..อย่าเลียหูสิครับ!...โถ่พี่ก็เผลอไม่ได้เลยนะครับ

“แหม่ๆก็มีน้องน่ารักแบบนี้ก็ต้อง”แกล้ง”เป็นเรื่องธรรมดานี่เนอะ”  แกล้ง..เหรอครับ..

….”

“เลนนี่…ฟังพี่นะ..เรื่องเลวร้ายน่ะมักจะพร้อมกับความโชคดีเสมอนะถ้าวันนี้เลนนี่เจอเรื่องเลวร้ายวันพรุ่งนี้ก็จะเจอเรื่องดีๆนะ...เพราะฉะนั้นให้”ยิ้มไว้เสมอนะครับ”

“ครับ..ผมจะยิ้ม” เวลาได้อยู่กับพี่ฮานนี่สงบดีจัง อบอุ่นด้วย

“ดีมาก!

จุ๊บ

“นี่เป็นรางวัลสำหรับคนดีนะครับ”

“อ๊ะ...กี่ครั้งแล้วเนี่ยที่พี่ชอบจุ๊บโดยไม่ทันตั้งตัวน่ะ!

“ก็แหม่ๆตอนเลนนี่หน้าเหวอน่ารักดี่นี่ ฮ่าๆๆ..เอาล่ะลุกขึ้นมากินนม..อาบน้ำแล้วค่ยเข้านอนเนอะ”

“ครับ”

 

 

“เป็นไงบ้างทางนั้นไปถึงไหนล่ะ?” เสียงทุ้มนวลพูดขึ้นในห้องที่เต็มไปด้วยความมืดที่มีแสงลอดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“ดูเหมือนจะเกิดเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นแล้วล่ะครับ”

“หือ?...งั้นเหรอๆคงจะสนุกมากสินะงั้นฉันก็ฝากไว้ด้วยล่ะ”

“ครับ...ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ...ผมจะดูแลอย่างดีเลย..”ร่างสูงในเงามืดยิ้มเล็กน้องก่อนจะบอกลาคู่สนทนาไป

.................................................................................................................................................................................

งื้ออออออมาแล้วค่า!! หลังจากการสอบที่แสนทรมาณ ในที่สุดก็ได้ลงเรื่องนี้สักที  คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะOwO!!

1 ความคิดเห็น