[ตัวอย่างนิยายแปล ลิขสิทธิ์] มุสิกต้องสาป เล่ม 2 (A Case of Possession)

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 พ.ย. 61


วันรุ่งขึ้น เวลาผ่านไปถึงสิบเอ็ดโมงก็ยังไม่มีข่าวคราวจากสตีเวน เครนจึงต่อสายหาลีโอนอรา


ตอนที่เขาเจอเธอครั้งแรกเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ลีโอ คอลลาส เป็นเด็กสาวแสนพยศอายุสิบห้า บิดาของเธอเป็นพ่อค้า ส่วนมารดาเสียชีวิตไปนานแล้ว เธอใช้ชีวิตอย่างเสรีอยู่บนถนน แหล่งค้าขาย และตามที่ที่พ่อค้าชอบชุมนุมพบปะในเซี่ยงไฮ้ เธอสามารถสบถเป็นภาษาอังกฤษ สเปน และเซี่ยงไฮ้ ได้อย่างคล่องแคล่วพอๆ กับเด็กหนุ่มที่อยู่รายรอบ เมื่ออายุสิบเจ็ด อยู่ๆ เธอก็สวยขึ้นมา แถมยังมีสมบัติมหาศาลของพ่อเป็นเครื่องประทินโฉม เธอถูกวางตัวให้เดินทางไปลอนดอนและทำหน้าที่สืบทอดทุกอย่าง แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เธอทำให้ทุกคน ยกเว้นลูเชียน โวดรีย์ ประหลาดใจ โดยการหนีไปกับทอม ฮาร์ต ตอนอายุสิบแปด ทอมผู้เป็นพ่อค้าผ้าไหมมาสี่สิบสองปี มีชื่อเสียงที่เคลือบแคลง และไม่เป็นที่พอใจของบิดาเธอเลยสักนิด


ลูเชียน โวดรีย์ ไม่แปลกใจเพราะเธอมาปรึกษาเรื่องหนีตามกับเขา และความจริงแล้วเขากับเมอร์ริกก็รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวแบบพิเศษโดยการจัดการกับคนเฝ้าประตูที่อาณาจักรคอลลาสเพื่อให้ลีโอหนีออกไปได้ในคืนนั้น


เขารับหน้าที่นั้นโดยไม่มีความลังเลเลยสักนิด เพราะทอมดีกับเขามากในชีวิตที่ปกติแล้วไม่มีใครดีกับเขาเท่าไร และเนื่องจากตอนนั้นเขาอายุยี่สิบสอง ซึ่งก็ไม่ได้คิดว่าจะอยู่ไปจนถึงอายุยี่สิบสาม ในเวลานั้นเขาอายุมากพอที่จะเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำในการจับคู่ที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง แต่เห็นได้ชัดว่าทอมกับลีโอนั้นเกิดมาเพื่อคู่กัน


ทอม ฮาร์ต ตายจากไปเมื่อราวแปดปีก่อนด้วยอาการหัวใจวาย ลีโอนอราเกือบจะสิ้นสติสมประดีจากความโศกเศร้า เธอไม่ยอมกินอาหาร ดื่มหนัก และปฏิบัติตัวแบบที่คนซึ่งน่าจะตกใจน้อยที่สุดยังต้องตกใจ


ตอนนี้แม่ม่ายผู้บ้าคลั่งคนนั้นไม่อยู่แล้ว เด็กสาวห้าวคนเดิมก็เช่นกัน ลีโอนอรา ฮาร์ต ในวัยสามสิบสี่ปีเป็นหญิงสาวงามจับใจ รูปร่างสูง ทรวดทรงงดงาม เรือนผมสีดำหนา ดวงตาสวยซึ้งสีน้ำตาล โหนกแก้มสูง ผิวเข้มจนดูแปลกตา แต่ก็อยู่ในระดับที่ไม่ทำให้เกิดเสียงซุบซิบเรื่องความเป็นลูกผสมมากนัก วันนี้เธอสวมชุดผ้าไหมสีส้มเข้มที่เข้ากันดีกับดวงตาที่ชวนให้นึกถึงฤดูใบไม้ร่วง ลีโอสวย งามสง่า ดึงดูด และดูผิดที่ผิดทางเมื่อมาอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งรกรุงรังตามความนิยมที่บ้านของป้าเธอ เธออาศัยที่นี่มาราวสองเดือนแล้ว


“ลีโอที่รัก เธอสวยเหลือเกิน” เครนพูดและยกมือของเธอมาแตะที่ริมฝีปาก


เธอดึงเขาเข้ามากอด “ขุนนางเน่าเอ๊ย ทีแรกก็เป็นคนมียศมีตำแหน่ง ตอนนี้ก็ยังมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอีก ต่อไปอะไรอีกล่ะ จะมีเลดี้เครนหรือสาวๆ หรือไง”


“พระเจ้า อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม แต่ยังไงก็เถอะ ไม่ใช่เธอหรือไงที่มาหลบอยู่น่ะ ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย”


“สวรรค์โปรดเถอะ” ลีโอนอรากลอกตา “ฉันนึกว่าเธอเห็นเดอะไทม์สแล้วเสียอีก ฉันอยากจะฆ่าเอ็ดเวิร์ดจริงๆ”


“แต่หมั้นกันแล้วนี่”


“ก็ใช่ คือเราหมั้นกันแล้ว แต่ข่าวยังไม่ควรจะออกมา”


“ทำไมล่ะ”


ลีโอนอราชี้ไปทางเก้าอี้สองตัวและนั่งลง เธอเอนตัวเข้ามาหาเขา และเขาก็ทำแบบเดียวกัน รู้ดีว่าญาติชาวอังกฤษที่เธออาศัยอยู่ด้วยนั้นมีเกียรติมากเกินกว่าที่เธอจะชอบพวกเขา เครนไม่แปลกใจเลยเมื่อเธอพูดเป็นภาษาจีน


“ฉันชอบเอ็ดเวิร์ดมากนะ อยากแต่งงานกับเขา อยากจริงๆ เพียงแต่ว่า...” ลีโอนอราประสานมือเข้าด้วยกัน “เธอเข้าใจใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงแต่งงานกับ ยาน อาห์ล”


“เพราะมันเป็นวันครบรอบการตายของทอม และอาทิตย์นั้นเธอก็เมาเกือบจะตลอดเวลา และก็อยู่บนเตียงกับอาห์ลเกือบตลอดด้วย การแต่งงานกับเขาเป็นทางเลือกหนึ่งของการฆ่าตัวตายของเธอ แม้จะไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดก็ตาม”


“ฉันรักเธอเพราะเธอน่ารักแบบนี้แหละ ลูเชียน” ลีโอนอราประชดหน้าง้ำหน้างอ “แต่เธอก็เข้าใจถูกเผง และเธอก็รู้จักทอมดี รู้ว่าเรามีอะไร รู้ว่าฉันโตขึ้นมายังไง รู้ว่าที่บ้านเป็นยังไง ซึ่งไม่เหมือนที่นี่เลยสักนิด”


“ใช่เลยล่ะ”


“และเอ็ดเวิร์ดก็แตกต่างจากทอม” ลีโอนอราพูดต่อ “ฉันไม่คิดว่าฉันจะรักเขาได้ถ้าเขาเหมือนทอม เขาเป็นคนที่เถรตรงมากๆ เธอเข้าใจใช่ไหมว่าฉันจะพูดอะไร เขาไม่โกหก เขามีมาตรฐานที่สูงและยึดมั่นต่อมันมาก เขาจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ไม่มีวันทำสิ่งที่ไม่ซื่อสัตย์”


“เธอพูดถูก เขาไม่เหมือนทอม”


“ไม่เหมือน” เธอยิ้มกว้างเมื่อรำลึกถึงความหลัง “ทอมเป็นคนที่ชอบทำผิดกฎหมายที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก เขาเคยพูดเสมอว่าเขาจะไม่มีวันทำให้เพื่อนผิดหวัง...”


“แต่บางทีคนเราก็ไม่รู้ว่าไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว จนเมื่อสายไปนั่นล่ะ”


“เฮ้อ! ใช่ และฉันก็รักทอมนะ แต่ตอนนี้ฉันโตแล้ว และก็อยู่คนเดียวมานานเหลือเกิน... เอ็ดเวิร์ดเป็นคนดีมาก ฉันเคารพเขาในข้อนี้ ฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้หรอกว่าที่ฉันพูดถึงความถูกต้องน่ะหมายความว่าอะไร แต่...”


“มันคือความซื่อสัตย์ที่จับต้องได้ไงล่ะ คนที่ยอมหักไม่ยอมงอ มันคือความบริสุทธิ์อย่างหนึ่ง ใช่ ฉันรู้จักความดึงดูดประเภทนั้น”


“อืม” ลีโอนอราพูด “นั่นล่ะคือปัญหา”


“เบลย์ดอนรู้เรื่องฮาร์ตใช่ไหม”


“แน่นอน รู้แหละ ฉันยังไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักนะ เขารู้สึกว่าทอมเป็นคนไม่ดีเรื่องที่พาฉันหนีมา ฉันก็เลยจะไม่บอกเขาเรื่องธุรกิจของทอม”


“แล้วเขาคิดยังไงเรื่องอาห์ลล่ะ”


“ฉันไม่ได้บอกเรื่องอาห์ล”


เครนคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง “เธอไม่ได้บอกคู่หมั้นเรื่องสามีคนที่สองหรือ”


“ไม่”


“เธอไม่ได้บอกเขาว่าเธอมีสามีคนที่สองหรือ”


“ไม่”


“เพราะ...”


“เพราะฉันหลับนอนกับอาห์ลก่อนเราจะแต่งงานกัน และฉันก็แต่งงานกับเขาตอนเมา อีกทั้งพอเขาทำร้ายฉัน ฉันก็สั่งให้คนซ้อมอาห์ลปางตายและจับโยนขึ้นเรือไปแบบไม่มีจุดหมาย แล้วฉันก็หย่ากับหมอนั่นโดยที่เจ้าตัวไม่อยู่ เอ็ดเวิร์ดจะต้องรังเกียจเรื่องนี้มากๆ และต่อให้ฉันไม่บอกเขาเรื่องนี้...” ลีโอนอราสูดหายใจลึก “เขาก็ไม่ยอมรับการหย่า แม้ว่ามันเป็นไปด้วยเหตุผลที่ดีที่สุดและวิธีการที่เหมาะสมที่สุดก็ตาม”


เครนเองก็ไม่ค่อยมั่นใจนักว่าการหย่าของลีโอนอรานั้นเป็นไปตามกฎหมาย มีเพียงคำพูดสองสามคำจากผู้พิพากษาที่แสนจะเป็นมิตรและกำลังเคลิบเคลิ้ม “ลีโอ เธอแน่ใจหรือว่าการหมั้นครั้งนี้คิดถี่ถ้วนดีแล้ว”


“แน่ใจสิ เอ็ดเวิร์ดไม่ต้องรู้หรอก มันเป็นความผิดพลาด และจบไปแล้ว”


“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอจะกังวลเรื่องข่าวทำไม ไม่ว่าอาห์ลจะยังอยู่ในชีวิตเธอหรือไม่ ตอนนี้เธอก็ไม่ได้ข่าวเขาอยู่ดีใช่ไหมล่ะ”


“ไม่ ไม่” ลีโอนอราพูดปัดๆ แต่ตรงหว่างคิ้วของเธอก็มีเส้นบางๆ ที่บ่งบอกถึงความกังวล “ไม่ อาห์ลไม่ใช่ปัญหา”


“แล้วปัญหาคืออะไรล่ะ”


เธอมองไปทางอื่น แล้วความจริงบางอย่างก็สว่างไสวขึ้นในหัวของเครนเหมือนยามรุ่งเช้าของวันประหาร


“ลีโอ เมื่อไม่นานมานี้ ธีโอดอร์ แร็กแคม ได้แวะมาหาเธอบ้างหรือเปล่า”


เธอหันขวับกลับมา “เธอรู้ได้ยังไง... โอ พระเจ้าช่วย อย่าบอกนะว่าเธอก็โดนมันขู่”


“เมื่อวานมันมาหาฉัน”


“ไอ้บัดซบเอ๊ย เฮงซวย” ลีโอนอรากัดปาก ในดวงตามีแววกังวล “เธอต้องระวังนะ ลูเชียน ประเทศบ้าๆ นี่จะจับเธอเข้าคุกโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น เธอจะทำยังไง เธอจ่ายเงินมันไปหรือเปล่า”


“ให้มันไปก็บ้าแล้ว ฉันบอกให้มันไสหัวไป ฉันพูดตลอดว่าฉันจะไปจากไอ้เกาะเฮงซวยนี้ทันทีดีกว่าจะยอมโดนเปิดโปง และฉันก็จะ...”


ลีโอนอราหรี่ตามองเขา “แต่อะไร”


เครนถอนใจ “แต่มันมีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวด้วยน่ะสิ


“ชายหนุ่มผู้แสนดีของเธอน่ะหรือ”


“ว่าไงนะ”


“โอย ขอร้องเถอะ ลูเชียน ฉันฟังเธออยู่นะ” รอยยิ้มแบบรู้กันที่เครนคุ้นเคยดีฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของลีโอนอรา “เล่าต่อสิ บอกฉันมา เขาเป็นใคร ฉันเจอเขาได้ไหม หล่อไหม พวกเธอคบกันนานเท่าไรแล้ว เขายังไม่แต่งงานใช่ไหม นี่เธอกำลังมีความรักหรือเปล่า”


“ใจเย็นๆ หน่อยเถอะคุณผู้หญิง” เครนพูดกลั้วหัวเราะ “เอ่อ... มันก็อธิบายยากอยู่สักหน่อย ไม่หรอก เขาไม่ได้หล่อเหลาอะไร แต่เป็นคนมีเสน่ห์มาก เราคบกันได้สักสี่เดือนแล้ว เขายังไม่แต่งงาน และ... ฉันชอบอยู่กับเขา และฉันจะพูดว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมามากกว่าคนที่แสนดีนะ”


“ไม่เหมือนใครและน่าสนใจ เมอร์ริกชอบเขาไหม”


“ชอบมากเลยล่ะ ชอบเขา เคารพเขา และออกจะกลัวเขาหน่อยๆ ด้วยซ้ำ”


จริงหรือ” ลีโอนอรานั่งตัวตรง “คนประเภทไหนกันที่ทำให้เมอร์ริกกลัวได้”


“ก็คนตรงๆ นี่แหละ เธอจะต้องชอบเขา ลีโอ ส่วนแร็กแคมน่ะ ไม่ชอบแน่ และเขาขู่ว่าจะทำลายชีวิตของเจ้านั่นถ้าฉันไม่ยอมจ่ายเงิน”


ประโยคนี้ทำให้แววขบขันในตาของลีโอนอราดับลง “เขาทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ”


“น่าจะได้ ฉันต้องคุยก่อน หมายถึงกับคนรักของฉัน ไม่ใช่แร็กแคม แล้วหมอนั่นมันขู่เธอว่ายังไง”


“มันบอกว่าจะบอกเอ็ดเวิร์ดทุกเรื่อง ทั้งเรื่องอาห์ล และเรื่องสัปดาห์นั้นก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับเขา มันขู่จะบอกเอ็ดเวิร์ดว่าฉันยังไม่ได้หย่า และเธอก็รู้ว่าฉันหาข้อพิสูจน์ได้ยากมาก ถึงต่อให้หาได้... เอ็ดเวิร์ดก็คงไม่เชื่อ อะไรที่พระเจ้าทำไว้แล้ว มนุษย์ก็ไม่ควรทำลาย ฉันรู้ว่าเขารักฉัน แต่เขาทิ้งฉันแน่ถ้ารู้เรื่องทุกอย่าง”


“เธอก็แค่ปฏิเสธไปเสียซี”


“จะลองก็ได้แหละ แต่... อืม ถ้าเขาเริ่มพิจารณาเรื่องนี้... ทุกอย่างก็พัง เขาจะไม่เชื่อใจฉันอีกแล้ว” ตาที่เบิกกว้างของเธอมีร่องรอยของความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้


“ไม่ อาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้” เครนรู้สึกเห็นใจเบลย์ดอนผู้ไม่ได้อยู่ตรงนี้ขึ้นมาชั่วขณะ “เธอรู้ใช่ไหมว่าทางที่ดีที่สุดตอนนี้คือการสารภาพทุกอย่าง เบลย์ดอนอาจให้อภัยและเธอก็จะมีความสุขไปตลอดชีวิต หรือไม่เขาก็ไม่ให้อภัย แล้วทั้งเธอและเขาก็จะรู้สถานภาพของตัวเอง”


“ไม่” เสียงเธอไร้อารมณ์ “ฉันจะไม่บอก ฉันไม่เห็นว่าทำไมโอกาสในการมีชีวิตใหม่ของฉันถึงจะต้องถูกทำลายด้วยเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย มันเป็นเรื่องที่คนเป็นพันๆ เขาก็ทำกันอยู่ทุกวัน แล้วทำไมฉันถึงจะต้องทำตัวเป็นแม่ชีเพียงแค่เพราะฉันทำพลาดเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วย มันบ่อยแค่ไหนกันหรือที่คนเราจะเมาและตื่นขึ้นมาบนเตียงของใครก็ไม่รู้น่ะ แล้วไอ้พวกนักรบที่ฆ่าคนล่ะ


“เธอไม่ต้องมาเตือนฉันหรอก ฉันไม่ได้เถียงเธออยู่นะ แต่ฉันก็ไม่ใช่เบลย์ดอนด้วย แล้วสมมติว่าเขาไปรู้เรื่องนี้เข้าหลังแต่งงานมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”


“นี่ไง ฉันถึงอยากจะรอก่อน” ลีโอนอราพูด “แต่เอ็ดเวิร์ดไม่อยากรอแล้ว เขาอยากมีลูก ฉันบอกเขาว่าฉันไม่สามารถมีลูกกับทอมได้ แต่เขาก็อยากลอง”


“ดีแล้ว แล้วเธอหวังว่าการรอคราวนี้มันจะช่วยอะไรหรือ เรื่องนี้มันจะหายไปได้ยังไง”


เธอยักไหล่แบบอดไม่ได้ “ฉันไม่รู้ ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร”


“เธอจ่ายแร็กแคมไปเท่าไร”


“สามร้อยปอนด์ เมื่อสัปดาห์ก่อน มันอยากได้อีก เมื่อเช้ามันส่งจดหมายมาบอกว่าพรุ่งนี้จะต่อสายมา มันคงเห็นข่าวแล้วแน่ๆ ”


“หืม” เครนขมวดคิ้ว “มันขอฉันห้าพัน”


เท่าไรนะ”


“และ... เมอร์ตันก็ตายแล้ว รู้ข่าวไหม เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”


“ดี”


“ใช่ ลีโอ แต่เขาฆ่าตัวตายนะ และถ้าจะมีใครที่อ่อนไหวต่อการถูกเปิดโปงมากที่สุด มันก็ต้องเป็นเขานั่นล่ะ”


“อา” ลีโอนอราพูดช้าๆ “แปลว่า... แร็กแคมทุบบ่อเงินบ่อทองตัวเองไปแล้ว และตอนนี้ก็กำลังมองหาบ่อใหม่”


“ไม่อย่างนั้นมันก็คงกำลังร้อนเงินมาก มันขอเงินห้าพันจากฉันภายในวันพฤหัสฯ”


“มีคนตามล่ามันอยู่แน่ อาจจะหนี้พนันหรือไม่ก็หนี้ฝิ่น”


“ฉันก็คิดแบบนั้น”


ลีโอนอราสบตาเขาด้วยตาสีเข้ม “เธอตามสืบหน่อยได้ไหมว่าใครคือเจ้าหนี้ของมัน”


“ฉันจะคุยเรื่องนี้กับเมอร์ริกในบ่ายนี้”


“เธอคิดอะไรอยู่”


“ช่วยให้มันหนีไปทางเรือพร้อมกับให้เงินก้อนโตไป ถ้ามันกำลังลำบากจริง มันต้องคว้าโอกาสนี้แน่”


ลีโอนอราดูสงสัย “แล้วถ้าเป็นเจ้าหนี้ประเภทที่หนีไม่ได้ล่ะ”


“เดี๋ยวรู้กัน อย่ากังวลเลย ยืดเวลาไปเสียถ้าเธอทำได้ แต่ถ้าไม่ได้ก็จ่ายเงินไป ฉันจะจัดการกับมันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งในวันมะรืนนี้”


“มีทางเลือกอื่นอีกหรือ” ลีโอนอราถาม


เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง แล้วเครนก็พูดว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”


“ฉันรู้ว่าถ้าเป็นทอมจะทำยังไง”


“ฉันก็รู้ และก็คิดไว้เหมือนกัน บอกมันไปด้วยซ้ำว่าจะส่งเมอร์ริกไปล่ามัน แต่ฉันนึกไม่ออกว่าจะอธิบายกับคนตรงๆ ของฉันยังไง ว่าฉันจะวางแผนฆาตกรรมน่ะ ลีโอ และไม่คิดว่าอยากจะลองด้วย”


“การฆ่าคนที่ขู่จะเปิดโปงถือเป็นการฆาตกรรมไหม”


“อาจจะไม่นะ” เครนตอบ “ไม่เป็นหรอกถ้าเธอหมดทางจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าเธอยังมีทางเลือกอื่นอยู่”


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 ฺBedroom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:44
    เรื่องเริ่มวุ่นวายจริงๆ เมื่อไหร่คนตรงๆของ"เครน"จะมานะ ฮุๆ
    #5
    0