Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 229 Views

  • 4 Comments

  • 22 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    49

    Overall
    229

ตอนที่ 5 : ราตรีที่ 5 ความเป็นห่วงเล็กๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

ราตรีที่ 5

ความเป็นห่วงเล็กๆ

 

 

“มีอาการฟกช้ำจากการต่อยอย่างแรงที่ท้อง นอกนั้นปกติดี ทางที่ดีครูแนะนำให้พาไปเช็คสภาพที่โรงพยาบาลหน่อยก็ดีนะ” ครูพยาบาลสาวบอกอาการของซากุระให้ทั้งสามได้ฟัง

 

 

“คะ”

 

 

“อืม... ครูว่าต้องให้คุณชิรายุริหยุดเรียนด้วย เดี๋ยวครูขอไปทำเอกสารหน่อยละกัน” ว่าแล้วเธอจึงเดินออกไปจากห้องไป ยูกิเดินไปหาซากุระที่กำลังหลับไม่ได้สติแล้วนึกเป็นห่วง เพียงคลาดสายตาไปไม่ถึงชั่วโมงซากุระก็ถูกทำร้ายเสียแล้ว ยังดีที่คานาเมะไปช่วยไว้ได้ทันไม่งั้นพวกเธอคงต้องเสียใจมากๆแน่

 

 

“ระดับ E สินะคะ”

 

 

“ครับ ผมจัดการไปแล้วเธอไม่ต้องห่วง” คานาเมะตอบ เขาเองก็ไม่คิดว่าซากุระจะเจ็บได้ขนาดนี้

 

 

บอบบางเกินไปแล้วนะครับ

 

 

“น่าแปลกนะคะ...คนออกจะเยอะแยะ แต่กลับเลือกซากุระแบบนี้....”

 

 

“กลิ่นของยัยเด็กนี่ละมั้ง” เซโร่ตอบเขาไม่อยากให้ยูกิคิดมากแม้ว่าตัวเขาเองก็นึกสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกันก็ตาม

 

 

“ถ้าแค่นั้นก็คงดี แล้วจะเอายังไงดีละ เรื่องของซากุระจังน่ะ”

 

 

“ผมว่า...คงต้องดูแลกันมากกว่านี้” คานาเมะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงพูดออกไปแบบนั้นแต่นั่นคือความรู้สึกของเขาจริงๆ ต้องดูแลให้มากกว่านี้....

 

 

“อ... อืม...” เสียงครางของซากุระทำให้ยูกิหันมามอง คนตัวเล็กลืมตาและพยายามจะลุกแต่ความเจ็บที่ท้องน้อยทำให้เจ้าตัวลงไปนอนเหมือนเดิม ยูกิจึงช่วยให้เธอลุกขึ้นนั่งที่เตียงโดยการเอาหมอนนุ่มๆสองสามใบมาทำเป็นที่พิงหลังให้ซากุระ

 

 

“ซากุระจังเป็นยังไงบ้าง?” ยูกิถามเธอเป็นห่วงอาการของซากุระมาก จากที่ดูสภาพภายนอกแล้วมันไม่ใช่อาการที่จะดีได้ในสองสามวันเลย

 

 

“จ... เจ็บท้องค่ะ” ฮารุนะตอบอย่างยากลำบากรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่พูดแม้แต่หายใจก็ยังเจ็บ

 

 

“อาการไม่ค่อยดีเลยนะครับ...”

 

 

“นิดหน่อยเอง”

 

 

“ไม่นิดแล้วค่ะแบบนี้ ซากุระจังไปกันเถอะ น่าจะไปตรวจให้แน่ใจ”

 

 

“เอ๋? ไป? ไปไหนคะ?”

 

 

“ไปโรงพยาบาลค่ะ”

 

 

“.......” เงียบ... นั่นคือสิ่งทีซากุระให้เมื่อได้ยินที่ที่ยูกิต้องการจะพาไป ซากุระยิ้มหวานมันเป็นยิ้มที่ยูกิยอมแพ้ มันทั้งน่ารักและออดอ้อนชวนให้ใจอ่อนเหลือเกิน

 

 

“ไม่ไปคะ” สั้นๆง่ายๆได้ใจความ ซากุระตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ยูกิชะงัก

 

 

“เอ๋!!! ต แต่ว่า”

 

 

“จะให้... ซากุระไปที่น่ากลัวแบบนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ..” พูดด้วยพลางเอามือประสานที่อกตาใสๆมีน้ำตาคลอเล็กน้อยและนั้นทำให้ยูกิ

 

 

“ก...ก็ได้”

 

 

“ใจอ่อนเกินไปแล้ว!!!” เซโร่ต่อว่า

 

 

“ก็แหม..ท่าทางแบบนั้นเห็นแล้วใจร้ายด้วยไม่ลงอ่ะ”

 

 

“เธอนี่มัน...”

 

 

“แต่ผมว่าไปเถอะครับ” คานาเมะที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นมาเขาไม่อยากให้มันค้างคาแบบนี้ ถ้าเกิดซากุระเป็นอะไรขึ้นมาอีกละก็...

 

 

“ให้ตายก็ไม่ไปคะ” คำตอบที่ได้ทำให้คานาเมะยิ้มเล็กน้อย พอเดาได้ว่าเจ้าตัวกลัวการไปหาหมอ ไม่ก็กลัวอะไรซักอย่างในโรงพยาบาล แต่จะให้เรื่องแค่นี้มาขวางได้ละก็ซากุระคิดผิด

 

 

“ครับ งั้น...” คานาเมะลุกขึ้นแล้วตรงไปที่ซากุระก่อนที่ยูกิจจะห้ามรึได้ถามอะไร ร่างของซากุระก็ลอยจากเตียงสู่อ้อมแขนของคานาเมะ เขาพาซากุระออกจากห้องพยาบาลและมุ่งหน้าตรงไปที่โรงพยาบาลเล็กๆใกล้กับโรงเรียน ในเวลาพลบค่ำแบบนี้มีคนน้อยเกินกว่าจะมีใครมาสนว่าพวกเขาจะพาเธอไปไหน และทำไมถึงถูกทุบอยู่ตลอดเวลาแบบนี้

 

 

“ไม่ไป ปล่อยซากุระ ปล่อยแซ่!!!” ซากุระร้องโวยวายพร้อมทุบตีร่างสูงและดิ้นสุดชีวิต ต้องการให้คานาเมะวางตัวเองลงและพูดว่าล้อเล่น เธอเกลียดการไปโรงพยาบาลเป็นที่สุด กลิ่นยาฉุนๆ ไหนจะพวกพยาบาลใจร้าย(?) คุณหมอสุดโหด(?) ไม่ว่ายังไงให้ตายก็ไม่ไปเด็ดขาด

 

 

“ไม่ครับ จนกว่าจะไปตรวจร่างกายแล้ว” เขาตอบไม่สนแรงอันน้อยนิดที่ฟาดลงมา ที่เขาคิดมีแค่ต้องพาเด็กดื้อนี้ไปตรวจร่างกายให้ได้ โดยมายูกิตามมาไม่ห่าง

 

 

 “บอกว่าไม่ไปไง ไม่ไป!!!” เด็กดื้อก็ยังคงดิ้นต่อไปทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางทำให้รุ่นพี่คนนี้สะเทือนได้เลยก็ตาม ซากุระแทบจะทิ้งซึ่งความสุภาพของตัวเอง เมื่อมั่นใจแล้วว่ารุ่นพี่คนนี้เอาจริง

 

 

ใช้เวลาไม่นานคานาเมะพาซากุระมายังโรงยาบาลได้สำเร็จ เหล่าพยาบาลและคนอื่นที่ได้เห็นต่างพากันชอบใจกับความน่ารักของทั้งสอง แม้ว่าผู้หญิงหลายคนนึกเสียดายความหล่อเหลาของคานาเมะก็ตาม เมื่อมาถึงห้องตรวจคานาเมะปล่อยให้ยูกิจัดการส่วนที่เหลือโดยตัวเขาพาซากุระไปส่งถึงห้องตรวจ

 

 

“ฝากด้วยนะครับ”

 

 

“ค คะ” พยาบาลตอบ หน้าแดงด้วยความเขินเมื่อหนุ่มหล่ออย่างคานาเมะส่งยิ้มให้ คิดเข้าข้างตัวเองว่าเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนี้เป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น

 

 

“อย่าดื้อนะครับคุณซากุระ” คานาเมะทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป

 

 

“อ อย่าไปนะ!! กลับมาก่อน”

 

 

“ขอดูที่ช้ำหน่อยนะจ๊ะ”

 

 

“ม...ม่ายยยยย”  เสียงร้องของซากุระดังมาถึงข้างนอก เรียกรอยยิ้มเล็กๆจากคานาเมะได้อย่างดี

 

 

เด็ก... ยังไงก็เด็กอยู่ดี

 

 

ใช้เวลาเพียงไม่นานคานาเมะและยูกิถูกเรียกไปพบแพทย์จากผลตรวจนอกจากรอยช้ำจนเขียวแล้วยังมีเลือดคลั่งตามที่คาดการณ์กันไว้ แม้จำนวนจะไม่มากแต่ก็น่าเป็นห่วง

 

 

“ยังไงก็ต้องระวังมากกว่านี้นะครับ ถึงจะเป็นคนที่ชอบความรุนแรงขนาดไหน แต่กับแฟนสาวน่ารักแบบนี้ก็ควรจะเบามือหน่อยนะครับ” คำเตือนที่ไม่ว่าจะฟังยังไงก็เข้าจ่าแพทย์คนนี้มองว่าคานาเมะคือคนที่ทำร้ายซากุระที่เป็นแฟน แถมยังคิดว่าคานาเมะเจ้าของฉายาแวมไพร์สุภาพบุรุษคนนี้คือผู้ทีชื่นชอบความรุนแรง

 

 

“อุบ!!! หึๆ” ยูกิกลั้นขำแทบไม่ทันไม่นึกว่าท่านพี่ของเธอจะถูกเข้าใจผิดไปถึงขั้นนั้นแต่ก็พอจะเข้าใจ จากการกระทำเมื่อครู่ของคานาเมะจะถูกเข้าใจผิดก็ไม่แปลก แต่ถึงขั้นชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้มันก็...

 

 

“.....” คานาเมะได้แต่เงียบเขาไม่อยากแย้งให้มากความเพราะถ้าเถียงไปก็คงถูกหาว่าแก้ตัวอีก

 

 

“งั้นหมอจะสั่งยาทานกับยาทาละกัน ยาทานจะเป็นยาแก้ปวดกับยาขับเลือดที่คลั่งให้ออกมา ถ้าออกมาแล้วก็หยุดกินได้”

 

 

“ครับ” คานาเมะรับคำ เมื่อหมดเรื่องเขาจึงออกมานอกห้อง ยูกิที่รักษามารยาทต่อหน้าแพทย์เมื่อออกจากห้องแล้วมารยาทที่รักษาไว้ก็หลุดทนที

 

 

“ฮ่าๆๆ ฮะๆ ช ชอบความรุนแรง ท่านพี่ ฮ่าๆ ชอบความรุนแรง ฮ่าๆ” พูดไปหัวเราะไปจนตัวงอ ใช้มือทุบกำแพงเอาเป็นเอาตาย ยูกิยอมรับว่านี่คือมุขที่ฮาที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลย คานาเมะไม่สนใจยูกิเขาหันไปมองเด็กดื้อที่ยืนรอพวกเขาทั้งสองอยู่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เธอคงโกรธเขามากจนลืมความเจ็บปวดของตัวเองแล้วรีบเดินนำเพื่อกลับหอ เขาจึงทิ้งให้ยูกิอยู่รับยาแทนแล้วเดินตามซากุระไป

 

 

“เดินช้า ๆ สิครับคุณยังไม่หายดี”

 

         

“....” ร่างน้อยไม่ฟังคำเตือน ทั้งยังเร่งจังหวะการก้าวขึ้นไปอีก คานาเมะได้แต่ส่ายหัวกับอาการงอนแบบเด็กๆนั่น เขาเองก็ไม่อยากเร้าหรือกับเธอมากเกินไปด้วยจึงเลือกเดินตามไปเรื่อยๆ รอดูอาการของเด็กน้อยข้างหน้า

 

 

แต่จู่ๆคนที่เดินนำมานานก็หยุดชะงัก กลิ่นของระดับ E ที่ลอยอยู่ในอากาศทำให้เขาต้องชะงัก

 

 

น่าแปลก... ไม่มีกลิ่นเลือดรึว่าอะไรที่ทำให้พวกนั้นมารวมกันที่นี้ได้เลย

 

 

“แค่กๆ” แล้วคำตอบก็ปรากฏ เสียงไอจากคนที่เดินนำเมื่อครู่ตามมาด้วยกลิ่นเลือดหอมหวานที่เขาเองก็แทบห้ามใจไม่อยู่

 

 

“คุณซากุระ” คานาเมะเรียกฮารุนะแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียแล้ว

 

 

“แค่กๆๆ” ฮารุนะไอหนักขึ้น เธอกระอักเลือดที่คลั่งอยู่ภายในออกมามันถือเป็นเรื่องดีแต่ทำไมถึงต้องเป็นตอนนี้ด้วยกันนะ

 

 

“คุณซากุระ!!” คานาเมะวิ่งไปหาเมื่อซากุระที่กระอักเลือดจนเป็นลมนั้น เขารับร่างของซากุระไว้ก่อนที่เธอจะลงไปกองกับพื้น มองดูเลือดสีแดงฉานที่อาบอยู่บนร่างของซากุระ เผลอมองไปที่ต้นคอของเธออย่างกระหาย

 

 

“ท่านพี่!!” เสียงของยูกิทำให้เขาได้สติ สัมผัสได้ถึงแวมไพร์หลายระดับมามารวมตัวกัน

 

 

“ไม่ใช่ธรรมดาแล้วนะครับคุณน่ะ... เธอไม่ใช่อาหารกลับไปซะ” ประโยคหลังเขาพูดกับแวมไพร์ที่มารวมตัวใช้แรงกดดันมหาศาลเพื่อขับไปพวกนั้นให้ออกไป

 

 

“ท่านพี่...”

 

 

“ซากุระเธอเป็นใครกันแน่” คานาเมะพูดกับคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนตัวเอง มองใบหน้าหวานที่หลับไม่ได้สติอย่างนึกห่วง...

 

 

จากนั้นคานาเมะก็พาซากุระมาส่งที่ห้อง ยูกิแยกไปส่งเอกสารที่เซโร่รับมาให้ คานาเมะวางซากุระลงที่เตียงเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดคราบเลือดของซากุระตามตัว เมื่อทำความสะอาดเสร็จเขาจึงต้องรีบออกไปจากห้องความกระหายของเขากลับมาอีกครั้ง... และมันก็มากกว่าปกติ

 

 

ต้องการ... ต้องการ... ต้องการ   

 

 

“...ท่านพี่...อ่ะ!! เดี๋ยว อึก!” ยูกิที่เดินมาเพื่อมาช่วยถูกคานาเมะรั้งตัวไว้และฝังเขี้ยวลงไปโดยไม่ถามไถ่อะไร ในตอนนี้เขารู้แค่ว่าต้องจัดการกับความกระหายนี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปหาซากุระ

 

 

ต้องการ... อยากได้... เลือดของเธอ... ซากุระ

 

 

 

To be continuing…

 

ตอนนี้ก็จะแปลกๆหน่อย แต่ไม่รู้จะปรับยังไง เอาเป็นว่าอ่านเพื่อความบันเทิงเนอะ ไม่ต้องไปถือสากับความบ้าบอของเนื้อหา ความไม่สมเหตุสมผล หรือการที่ลักษณะนิสัยของตัวละครออกจะหลุดจากคาแรคเตอร์เดิม อย่างที่บอกเราอ่านเพื่อความบันเทิงและความฟินเท่านั้นจ้า อย่าไปใส่ใจเรื่องเล็กๆเลยเนอะ

ขอบคุณทุกยอดวิวนะคะ เป็นกำใจมากๆ วันนี้เราอัพเท่านี้ก่อนนะคะ ไว้พรุ่งนี้จะมาลงต่อขอตัวปรับปรุงแก้ไขเนื้อหาเดิมก่อนนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Lacus1247 (@Lacus1247) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 15:37

    อยากทราบว่าเรื่องอื่นๆที่เคยแต่งในไอดีเก่าจะยังแต่งต่ออยู่ไหมคะ ชอบเรื่อง (Yu-gi-oh) รักพลิกล็อค ละลายหัวใจจอมราชันมากเลยค่ะ อยากอ่านมากๆๆๆๆๆๆๆ ถ้ายังแต่งอยู่ช่วยเอากลับมาแต่งต่อด้วยนะคะ

    #1
    2
    • #1-1 TadsMew (@TadsMew) (จากตอนที่ 5)
      31 ธันวาคม 2561 / 16:05
      ต้องขอโทษด้วยนะคะ เนื่องจากคอมเราโดนไวรัสเล่นงาน ไฟล์ต่างๆหายเกือบหมด จะเหลือรอดก็เรื่องนี้เรื่องเดียวค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ แต่หากแต่งเรื่องนี้จบแล้วเราอาจรื้อความจำเก่าๆ ไม่ก็อาจจะเขียนใหม่ไปเลย แต่ตอนนี้ขอเป็นเรื่องๆไปก่อนนะคะ
      #1-1
    • #1-2 Lacus1247 (@Lacus1247) (จากตอนที่ 5)
      2 มกราคม 2562 / 18:03
      ขอบคุณมากค่ะ พยายามเข้านะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
      #1-2