Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 281 Views

  • 4 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    281

ตอนที่ 6 : ราตรีที่ 6 ความกระหายที่ยากควบคุม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

ราตรีที่ 6

ความกระหายที่ยากควบคุม

 

 

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากซากุระหยุดเรียนเพื่อรักษาตัว เธอได้ข่าวว่ากรรมการคุมกฎรุ่นพี่ยูกิป่วยเพราะโรคโลหิตจาง แม้ว่าจะอยากไปเยี่ยมแต่เธอก็ไปไม่ได้เพราะอาการของเธอใช่ว่าจะดีทั้งเจ็บท้องน้อยจนแทบลุกไม่ได้รวมไปถึงอาเจียนเป็นเลือด แต่ในช่วงนี้อาการเหล่านั้นมันก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณที่ดีต่อการเริ่มแต่งตัวเพื่อออกจากห้องที่นอนพักมาเป็นอาทิตย์

 

 

“อ้า~สบายดีจังเลย” ซากุระพูดหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่เธอได้ลุกอาบน้ำแบบจริงจัง เพราะอาการอ่อนแรงทั้งหลายแหล่ทำให้เธอต้องรีบอาบน้ำแบบขอไปทีเพื่อกลับมานอนพักซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่ซากุระไม่ชอบเอามากๆแต่ก็บ่นไม่ได้ เพราะห้องอาบน้ำมันอยู่ห่างจากห้องเธอไม่ใช่น้อยๆถ้าเป็นอะไรขึ้นมากว่าจะมีคนมาพบเธอคงได้นอนจมกองเลือดตายเสียก่อน เพราะงั้นวันนี้เธอถึงได้รู้สึกสบายกว่าทุกวันจากการได้อาบน้ำชำระร่างกายอย่างเต็มที่

 

 

ซากุระวางผ้าเช็ดผมของตัวเองแล้วเริ่มแต่งตัว เธออยากเข้าเรียนจะแย่อยู่แล้วได้ข่าวว่าเธอพลาดการเทสย่อยไปหลายวิชาเลยเพราะงั้นวันนี้จึงเป็นวันที่ยุ่งน่าดู

 

 

….”ซากุระมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก แล้วจึงหยิบเสื้อมาสวมก่อนจะชะงักมือที่กำลังติดกระดุมมองปานแดงรูปซากุระกลางอก เธอลูบมันเบาๆก่อนจะเริ่มแต่งตัวต่อ ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจซากุระที่พร้อมจะไปเรียนก็ออกจากห้องลงไปทานข้าว

 

 

 

“ยูกิ อาการเป็นยังไงบ้าง?” เซโร่ถามยูกิที่แลดูอาการดีขึ้นมากหลังจากถูกคานาเมะดูดเลือดไปจนทำให้เธอสลบ นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอถูกทำแบบนั้น และจากครั้งนั้นยูกิต้องนอนพักเป็นเวลาหลายวันเพราะเลือดที่ถูกดูดเอาไปมันมากพอที่จะฆ่าเธอได้

 

 

“ไม่เป็นอะไรหรอก แค่เสียเลือดนิดหน่อยเอง” จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเซโร่เพิ่มความไม่ชอบหน้าคานาเมะขึ้นมากกว่าเดิม เพราะครั้งนี้คานาเมะดูบ้าคลั่งผิดปกติและถ้าตอนนั้นเขาห้ามไม่ทันละก็บางทีคนที่แย่อาจจะเป็นยูกิก็ได้

 

 

“เจ้านั่นเกิดบ้าขึ้นมาจริงๆรึไง” เซโร่สบถเมื่อนึกถึงภาพตอนที่เขาไปพบ คานาเมะที่คล้ายกับสัตว์ป่ากระหายเลือด

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันคิดว่าอาการทั้งหมดนั่นต้องมาจากซากุระจังแน่ ๆ บางทีถ้าท่านพี่ได้ดื่มเลือดซากุระจังละก็

 

 

“เธอจะบ้ารึไงยูกิ ถ้าเจ้านั่นเกิดคลั่งขึ้นมาตอนนั้นละก็ มีหวังได้เตรียมงานศพของเด็กนั่นแน่” เซโร่แย้ง อีกอย่างการให้มนุษย์มาเป็นผู้ให้อาหารของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์แบบนี้ก็เท่ากับว่าต้องการให้ซากุระเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ระดับ D และจะกลายเป็นระดับ E ในไม่ช้า

 

 

“แบบไหนก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสินะ เซโร่ เลือดของคนธรรมดาเนี้ย มันจะทำให้เรากระหายได้แค่ไหนกัน? พอจะเรียกให้แวมไพร์จำนวนมากมารวมกันได้รึเปล่า?” จู่ๆยูกิก็ถามขึ้น เธอคาใจกับเหตุการณ์วันนั้นพอสมควร จริงอยู่ที่เลือดของซากุระมันหอมมากพอที่จะทำให้เลือดบริสุทธิ์เกิดความอยากได้ไม่ยาก แต่กับจำนวนของระดับ D - E และแวมไพร์อีกจำนวนไม่น้อยที่มารวมกันเพียงเพราะเลือดของซากุระไม่เท่าไรแล้วก็ยังความกระหายของคานาเมะนั่นอีก

 

 

“? เธอพูดอะไร เลือดของคนธรรมดา ไม่มีทางหรอก จำไม่ได้รึไงตอนที่เธอยังเป็นมนุษย์เลือดของเธอตอนนั้นก็ไม่ธรรมดาแต่ก็ เรียกระดับ E มาได้แค่สองสามตัวเอง”

 

 

“แต่เลือดของซากุระจังทำได้นะ ฉันว่าบางทีซากุระจังอาจจะไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่พวกเราคิด

 

 

“อ้าว นั่นรุ่นพี่ยูกิ ได้ข่าวว่าเป็นเลือดจางหายแล้วเหรอคะ?” ฮารุนะที่บังเอิญผ่านมาเจอทัก มองดูสภาพโดยรวมของยูกิที่แทบจะไม่มีอะไรแปลกไปเลย ยกเว้นพลาสเตอร์อันใหญ่ที่คอ

 

 

“อ๊ะ อืม หายแล้วละ”

 

 

“แย่เลยนะคะ นอนดึกก็แบบนี้ละค่ะ หาเวลาพักผ่อนบ้างนะ” ซากุระบอกด้วยรอยยิ้ม ยูกิชะงักเล็กน้อยจะว่าไปเปิดเทอมมานี้เธอ ไม่ได้พักเลย คิดแล้วก็เศร้า

 

 

“แล้วนี่จะไปไหนเหรอ? เอกสารเยอะเลย” เธอถามมองเอกสารจำนวนมากในมือซากุระ

 

 

“อ๋อ แหะๆ แบบว่าตอนที่หยุดไป มีสอบย่อยเยอะมากเลย ซากุระเลยต้องมาตามสอบของแต่ละวิชาน่ะค่ะ”

 

 

“แบบนี้จะทำได้เหรอ?”

 

 

“สบายมาก เห็นแบบนี้แต่ตอนที่หยุดไป ซากุระก็อ่านทบทวนเตรียมตัวมาอย่างดีเลย” ซากุระตอบยิ้ม ทำให้ยูกิที่อ่อนในหลายวิชาถึงกับสะอึก

 

 

“ใช้ได้นี่ ไม่เหมือนใครบางคน” เซโร่ชมแล้วหันไปกัดยูกิเล็กน้อย

 

 

“อึก เซโร่ นายคงไม่ได้หมายถึงฉันนะ”

 

 

“แล้วแต่จะคิด” เขายักไหล่ยิ้มๆ มองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของยูกิขำๆ

 

 

“แหะๆ งั้นซากุระขอตัวนะคะ” ซากุระโค้งให้ทั้งสองแล้วเดินไปที่ห้องพักครูที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

 

 

“เรียนเก่งด้วยสินะ”

 

 

“เงียบไปเลยเซโร่”

 

 

 

“กลิ่นเลือดหอมๆนั่นหายไปแล้วสินะ” ไอโด้ที่นั่งอยู่ที่ห้องโถงกับคาอินพูด เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่พวกเขาต้องทนอยู่กับกลิ่นเลือดหอมๆนั่น แค่กลิ่นดอกซากุระที่ทำให้คอแห้งผากก็ว่าแย่แล้วนี่ยังมีกลิ่นเลือดนั่นมายั่วอีก หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามันคือความทรมานของไนต์คลาสทุกคน

 

 

“ก็ดีแล้วนี่ จะได้ไม่น่ามืดไปจับเดย์คลาสมาดื่มเลือดให้ท่านคานาเมะโกรธอีก” คาอินตอบเขาเองถึงจะรักษามาดนิ่งไว้แต่ตัวเขาเองก็ทรมานไม่ต่างกันราวมันมีเหยื่ออันโอชะอยู่ใกล้ๆแต่กลับแตะต้องไม่ได้

 

 

“แต่ฉันอยากดื่มนี่เลือดนั่นนะ อยู่ด้วย TABLETS แค่อย่างเดียวฉันไม่เอาด้วยหรอก” ไอโด้บอกมองยาเม็ดสีขาวที่กำลังละลายในแก้วอย่างเบื่อหน่าย

 

 

“เฮ้อ~ อย่าให้ท่านคานาเมะรู้เชียวว่านายคิดแบบนี้”

 

 

“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว” ไอโด้ตอบพร้อมกับกระดกเลือดเทียมในแก้วจนหมดในรวดเดียว

 

 

ในห้องของคานาเมะแวมไพร์หนุ่มหลับตาลงความเครียดเล็กๆเริ่มก่อตัว เขาในวันนั้นที่ดูดเลือดของยูกิจนยืนไม่ได้แบบนั้นแต่ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกว่าไม่พอ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ ยูกิคือคนที่เติมเต็มเขา

 

 

ซากุระให้ ภาษาดอกไม้ของกุหลาบขาวคือ รักที่บริสุทธิ์ รักที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

 

 

ซากุระไม่ใช่เด็กประถมนะ!!’

 

 

ชีวิตของเขา

 

 

รุ่นพี่

 

 

คุณซากุระ” คานาเมะเรียกชื่อคนตัวเล็กภาพความทรงจำต่างๆของซากุระที่วนเวียนอยู่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ เวลาที่อยู่ด้วยกันมีแค่น้อยนิด แต่ทำไมความสัมพันธ์กลับก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว รึเพราะเธอมีบางส่วนที่คล้ายกับยูกิเมื่อสมัยก่อน ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ควรเลิกยุ่งกับเธอก่อนที่เขาจะมองว่าเธอเป็นตัวแทนของใคร

 

 

“ใช่แล้ว ก่อนที่จะมองว่าเธอเป็นตัวแทนของยูกิ” ทั้งๆที่คิดว่าแบบนี้ดีแล้ว แต่ความรู้สึกโหวงอย่างรุนแรงก็เกิดขึ้นกับตัวเขา หัวใจคล้ายกับถูกบางอย่างบีบจนแทบทนไม่ได้

 

 

แต่ทำไมผมถึงทรมานนักนะ”

 

 

“คานาเมะ เข้าไปนะ” อิจิโจบอกแล้วเดินเข้ามาพร้อมชิกิ

 

 

“ดูเหมือนกลิ่นเลือดนั่นจะหายไปแล้วคนอื่นๆก็เริ่มสงบกันแล้วละนะ”

 

 

“ครับ ขอบคุณมาก” เขาไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องนี้ ตัวเขาเองที่ไม่สามารถระงับความกระหายของตัวเองได้ไม่มีสิทธิ์ไปห้ามคนอื่นเพราะงั้นเขาถึงยกหน้าที่นี้ให้อิจิโจไปจัดการ

 

 

“คานาเมะนายรู้สินะว่าใครคือเจ้าของกลิ่นเลือดนั่น” อิจิโจเปิดประเด็น เขาเองก็ค้างคาใจมากเช่นกันถึงเขาจะทำตัวให้ดูเป็นปกติยังไงแต่ก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นพวกนั้นเองก็ทำให้เขาอยากมากเป็นพิเศษ ทั้งตัวเขาและชิกิ แบบนั้นเขาถึงอยากรู้ว่าเจ้าของกลิ่นนั่นคือใคร

 

 

….

 

 

“เป็นกลิ่นที่น่าอร่อยมากเลย อยากลองชิมสักครั้งจัง” เมื่อพูดจบแรงกดดันมหาศาลพุ่งไปหาชิกิโดยไม่มีสัญญาณเตือนพนังด้านหลังของชิกิยุบลงไปเป็นหลุมใหญ่ ผู้โชคร้ายมองผนังด้านหลังอย่างนึกเสียว นึกภาพตัวเองไม่ออกจริงๆว่าจะเป็นยังไง

 

 

“ถ้ายังไม่อยากถูกพักการเรียน อย่าพูดแบบนั้นอีก” คานาเมะพูดเตือน เพียงแค่นึกภาพเด็กน้อยถูกคนอื่นกัดกิน แค่นั้นความอดทนของเขาก็แทบจะปริแตก

 

 

“ครับ” ชิกิตอบ

 

 

“งั้นพวกเราขอตัวนะ” อิจิโจบอกแล้วพาชิกิออกจากห้องไป ความเดือดดาลเมื่อครู่ทำให้พวกเขากลัวมันมากกว่าก่อนหน้านี้อีกไม่ใช่เหรอ

 

 

“หัวหน้าหอโกรธน่าดู”

 

 

“เจ้าของกลิ่นเลือดนั่นจะเป็นคนแบบไหนกันนะ?”

 

 

“ทำไมถึงอยากรู้เรื่องนั้นละทาคุมะ”

 

 

“คนที่ทำให้นายเหนือของเราโมโหได้ถึงขนาดนั้นที่ผ่านมาก็มีแค่ยูกิเท่านั้น”

 

 

“แล้วไง?”

 

 

“คิดว่าคนคนนั้นจะโมโหให้คนอื่นแบบนั้นมันก็

 

 

“นั่นสินะ”

 

 

 

“หวา มืดจนได้ต้องรีบกลับหอแล้วละ” ซากุระที่เพิ่งทำข้อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จรีบเดินออกจากอาคารเรียน เลี่ยงพื้นที่อันตรายที่อาจจะพบกับนักเรียนไนต์คลาสให้มากที่สุดแต่ก็ลำบากเสียเหลือเกินเพราะช่วงเวลาที่เธอกำลังจะกลับนั้นเป็นช่วงที่หมดคาบเรียนของไนต์คลาสพอดี เพราะงั้นเธอจึงต้องทำตัวหลบๆซ่อนๆเหมือนกับตัวเองกำลังมาทำอะไรที่ผิดกฎอยู่ยังไงอย่างงั้น ทั้งๆที่ไม่ใช่เลยก็ตาม

 

 

“เหมือนเล่นหนังตำรวจเลย คิก คิกๆ” เธอหัวเราะเบาๆกับความคิดนั้นเมื่อเธอสามารถออกจากอาคารเรียนได้สำเร็จ

 

 

“อย่าผลักซิเดี๋ยวพวกรุ่นพี่ก็รู้ตัวกันพอดี”

 

 

“หือ? เสียงใครนะ” เสียงพูดคุยกันดังจากในพุ่มไม้ใกล้ๆกับที่เธอกำลังเดินผ่าน จากเสียงน่าจะเป็นนักเรียนหญิง

 

 

รึว่าเป็นพวกที่แอบดูนักเรียนไนต์คลาสที่รุ่นพี่คุรันเคยพูดถึง

 

 

“ไม่ว่ายังไงก็ต้องพบท่านไอดอลให้ได้เลย”

 

 

“พบใครนะ?”

 

 

“ว้าย!! คุณชิรายุริ ต ตกใจหมดเลย?”

 

 

“เฮ้อ~ ว่าแต่คุณชิรายุริมาอะไรน่ะ?”

 

 

“อ๋อ ฉันน่ะ

 

 

“แอบดูไนต์คลาสเหมือนกันใช่ไหม ดีเลยเธอน่าจะรู้ว่ารุ่นพี่ไอโด้อยู่ที่ไหนด้วย”

 

 

“??เอ๋?”

 

 

“ช่วยได้เยอะเลย”

 

 

“นี่ฉันไม่ได้” ซากุระพยายามเถียงแต่ดูเหมือนสาวๆสองคนนี้จะไม่ฟังเธอแถมยังดึงให้เธอเข้าร่วมด้วยทั้งที่เธออยากกลับหอเต็มแก่ แต่จะให้หนีไปแล้วทิ้งให้ทั้งสองคนรับโทษละก็ สู้อยู่ด้วยแล้วหาโอกาสพาทั้งสองคนกลับก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรมั้งนะ

 

 

“อ๊ะ!! นั่นรุ่นพี่ไอโด้! ไปเร็ว!!” ว่าแล้วหนึ่งในสองคนนั้นก็ลากซากุระที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ จนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างเล็กๆล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนฝ่ามือขวาเลือดซิบและนั่นทำให้ทั้งสองคนกลับมาดูฮารุนะที่บาดเจ็บอยู่

 

 

“หืม~ กลิ่นนี่มัน” ไอโด้ที่กำลังเดินเล่นอยู่กับคาอินชะงักเมื่อได้กลิ่นที่เขาอยากลิ้มลองซักครั้ง มันอยู่ใกล้มาก

 

 

“กลิ่นเลือดนี่มัน ไอโด้นายคงไม่คิดจะ

 

 

“นายไม่อยากรู้เหรอ ว่าเจ้าของกลิ่นนี่คือใคร” ว่าแล้วจึงเดินตามกลิ่นเลือดนั้นไป

 

 

นั่นสินะ” แล้วจึงตามไปด้วยอีกคน ทางซากุระที่ยังไม่รู้อะไรมองมือตัวเองที่เป็นแผลแล้วส่ายหัว บางทีเธอน่าจะรีบกลับแต่แรก

 

 

“ข ขอโทษนะ” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ห่วงสาวๆเหล่านี้มากกว่า

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก แต่ยังไงก็รีบกลับหอเถอะถ้าถูกเจอละก็ไม่ดีแน่เลย”

 

 

“ต แต่ว่า รุ่นพี่ไอโด้”

 

 

“งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาเป็นเพื่อนดูพวกรุ่นพี่ให้เอาไหม แบบนั้นมันปลอดภัยกว่านะ”

 

 

“ก ก็ได้” ทั้งสองตอบตกลงแต่ก่อนที่จะได้ไปไหน

 

 

“อะไรกัน กลิ่นหอมๆนั่นมาจากเธอหรอกเหรอ” ไอโด้ถามเขายืนพิงต้นไม้ใกล้ ๆ กัน มองเจ้าของกลิ่นหอมอย่างซากุระยิ้ม ๆ ไม่นึกจริง ๆ ว่าจะอยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้

 

 

“ร รุ่นพี่”

 

 

ย แย่แล้ว ถูกเจอซะแล้ว

 

 

“ว้าย~ รุ่นพี่บอกว่ากลิ่นหอมด้วยละ”

 

 

“ออกมากลางดึกแบบนี้มันผิดนะ” คาอินเดินมาสมทบนึกไม่ถึงว่าจะเป็นซากุระเหมือนกัน เด็กแปลก ๆ ที่คิดว่านายเหนือหัวของพวกเขาเป็นแค่คนสวน

 

 

“พ พวกเรากำลังจะกลับ พอดีว่าเพิ่งสอบย้อนหลังเสร็จน่ะค่ะ” ซากุระตอบแล้วลุกขึ้นแล้วเดินเดินนำออกมา ทำให้สาว ๆ อีกสองคนจำใจเดินตามมาด้วย

 

 

“หอมจริง ๆ ด้วยกลิ่นของเธอน่ะ”

 

 

!!” แต่ยังไม่ทันได้ออกไปไหนไกลร่างของซากุระก็ถูกดึงไว้ไปอยู่ในอ้อมแขนของไอโด้โอย่างรวดเร็ว ไอโด้ดมกลิ่นหอม ๆ จากซากุระอย่างพอใจ เขาจับมือของเธอขึ้นมามองเลือดที่กำลังไหลออกมาช้าๆแล้วแทบอดใจไม่ได้

 

 

ถ้าเพื่อได้ชิมเลือดนี่ละก็ ต่อให้ถูกพักการเรียนรึว่าถูกท่านคานาเมะโกรธก็ยอม

 

 

“น่าเสียดายนะ เลือดนี่”

 

 

“เอ๊ะ? เลือดเหรอ?” ซากุระมองไอโด้ที่กำลังไซ้ที่หน้ามือของเธออย่างนึกฉงน

 

 

“ผมขอชิมละกัน”

 

 

!!!” ไอโด้เลียจุดที่เป็นแผลบนมือของเธอช้าๆก่อนจะแยกเขี้ยวออกมาแล้วฝังลงไปอย่างแรง

 

 

“ง่ำ!

 

 

!!!!!” ซากุระร้องออกมาด้วยความเจ็บมองไอโด้ที่กำลังดูดเลือดของเธออย่างตกใจ เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนของรุ่นพี่คนนี้แต่เห็นได้ชัดเลยว่าแรงของเธอไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ครั้งจะหันไปขอความช่วยเหลือจากสองสาวที่เธอกำลังจะพากลับทั้งสองก็สลบไปแล้ว จะให้คาอินช่วยทางนั้นก็ดูไม่ช่วยอะไรเลยมากกว่า ไม่นานเมื่อดื่มเลือดจากซากุระไปพอสมควรไอโด้ละจากมือเธอเลียริมฝีปากตัวเองอย่างพอใจ นึกอยากดื่มอีกจนไม่สนว่าในตอนนี้ซากุระจะอ่อนแรงแค่ไหน

 

 

น นี่มัน?! อ ไรกัน!..’

 

 

“อ้า~ เป็นเลือดที่น่าหลงใหลจริงๆนะเธอน่ะ คราวนี้ขอจากคอได้ไหม” นั่นไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ ไอโด้แหวกคอเสื้อของซากุระออก กลิ่นหอมรุนแรงขึ้นจนลำคอแห้งผาก

 

 

“อ่ะ! ไม่นะ!!” เธอร้องห้ามกลัวคนตรงหน้าจับใจนึกเสียใจที่ไม่ยอมกลับไปตั้งแต่แรก น้ำตาสีใสเอ่อล้นดวงตา คาอินที่มองมานานเป็นอันต้องมาห้าม หากมากกว่านี้เกรงว่าจะไม่จบแค่พักการเรียนแน่ๆ

 

 

“ไอโด้ฉันว่าพอแค่นั้น…!” ก่อนที่จะได้ห้าม แรงกดดันมหาศาลจากด้านหลังทำให้คาอินชะงัก ร่างของไอโด้กระเด็นจากซากุระลงไปกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง ร่างของซากุระทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงทันทีที่เธอเป็นอิสระ

 

 

ตุบ!! ซากุระล้มลงไปกองที่พื้นทันทีใบหน้าเปื้อนน้ำตา เลือดที่ฝ่ามือยังคงไหลเรื่อยๆ ท่าทางไม่หยุดลงง่ายๆ ไอโด้ลุกขึ้นมองคนที่ทำร้ายตัวเองตัวสั่น

 

 

“ ห หัวหน้าหอ ค คุรัน”

 

 

To be continuing…

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น