END นายหญิง [BeeCris]

ตอนที่ 5 : EP.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    5 ก.ค. 60


ศิรินถามเสียงนิ่งทุกคนในห้องต่างพากันเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอาการน้ำทิพย์นึกว่าศิรินจะโกรธที่เธอใช้แรงงานของคุณเลขาเลยยกมือลูบท้ายทอยแก้อาการประหม่าเหงื่อซึมออกมาตามไร้ผมจนศิรินเห็นได้ชัดเธอเลยปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อลดอาการตึงเครียด

 

ว่าไงคะ เงียบทำไม

ก็..เมื่อวานบีไปช่วยงานที่ไร่ทั้งวันรู้สึกเมื่อยๆอ่ะ เลยขอให้คุณเลขาเขาช่วยนวดให้

โดยการขึ้นไปเหยียบ หรอคะ?

คุณเลขามือเบา นวดไม่ซะใจเขาตอบเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ศิรินได้แต่ถอนหายใจออกมา

คุณนี่มันจริงๆเลย

 

นายหญิงทำสีหน้าเหนื่อยใจกับคู่หมั้นคนนี้เหลือเกินเพราะตั้งแต่น้ำทิพย์คุ้นชินกับที่นี่นิสัยและความเป็นเขาก็เผยออกมาจนหมดโดยไม่ต้องปิด ไม่เหมือนวันแรกที่มาอาการยังดูเกร็งๆอยู่เลยตามจริงก็รู้อยู่แล้วว่าน้ำทิพย์เป็นคนอย่างไรเธอแค่เตรียมรับมือให้ได้ก็พอ

 

ลุงเคน..เออ..หมายถึงพี่ชายคุณคริสน่ะค่ะ เขา..ไปไหนหรอคะน้ำทิพย์เอ่ยถามอย่างสงสัย

เที่ยวค่ะศิรินตอบสั้นๆ

เป็นเจ้าของโรมแรมที่ชิลดีนะคะน้ำทิพย์ว่าพร้อมทำหน้าสงสัยอย่างกับเด็ก เธออยากจะดึงแก้มเขาเล่นจัง แต่ก็ทำได้แค่คิด

จะว่าไป..คุณกับพี่เคนก็เหมือนกันดีนะศิรินว่า

โอ้ว ไม่หรอกค่ะบีไม่บ้ากามเหมือนลุงเขาหรอกน้ำทิพย์รีบปฏิเสธแต่มันทำให้ศิรินแปลกใจ

คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาบ้ากาม

 

น้ำทิพย์ชะงักไปจะตอบยังไงดีล่ะว่าเธอดันไปเห็นหนังสือโป๊ของเขาที่ซ่อนอยู่ในซอกของช่องใส่เอกสารและมันมีไว้ซ่อนเอกสารสำคัญ ที่รู้เพราะว่าพ่อเธอเคยทำศิรินจ้องหน้าอย่างเอาคำตอบ

 

บี..เห็นรูปบนโต๊ะทำงานค่ะ หน้าเขาดูบ้ากามดี

 

คำตอบของน้ำทิพย์ทำให้ศิรินขำออกมาขนาดไม้เองที่ขับรถเงียบๆก็ยังหลุดคำเพราะถ้าเจ้าตัวมาได้ยินคงจะหัวเสียไม่น้อยน้ำทิพย์ก็เพียงหัวเราะแห้งๆกลบเกลื้อน ไม้ส่งศิรินที่บ้านเพราะวันนี้นายหญิงขออู้งานอยู่บ้านหนึ่งวัน

 

คุณคริสไม่ไปดูงานที่ไร่หรอคะ

ขี้เกียจค่ะ

 

แทบจะไม่เชื่อหูที่คนอย่างศิรินพูดคำว่า ขี้เกียจตั้งแต่มาอยู่ที่นี่สองอาทิตย์เธอยังไม่เคยเห็นศิรินหยุดพักแม้จะเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ก็เถอะ แต่ในเมื่อนายหญิงของเธอบอกว่าขี้เกียจเธอก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีกดีจะตายจะได้อ้อนเต็มที่หน่อย

 

แล้ว..ปกติถ้าคุณคริสไม่ทำงานคุณคริสชอบทำอะไรคะเธอถามอย่างอยากรู้

ไม่อ่านหนังสือก็ทำขนมค่ะ

หืม? ทำเป็นหรอคะ?”

 

ไม่แปลกหรอกที่ผู้หญิงเรียบร้อยเป๊ะทุกตารางนิ้วอย่างศิรินจะทำขนมเป็นแต่วันๆเธอก็ทำงานในไร่ออกแนวจะลุยๆ เขาบอกว่าคนทำงานในไร่ในสวนมักจะมือหนักและคนมือหนักก็มักจะทำขนมหรือกับข้าวไม่เป็น

 

คุณคิดว่าเจ้าของไร่มือหนักอย่างฉันทำไม่เป็นงั้นหรอศิรินถามอย่างรู้ทัน

นี่..ความคิดบีมันดังขนาดนั้นเลยหรอคะ

คุณพอจะว่างมาเป็นลูกมือฉันไหมคะ

ได้สิคะ

 

ไม่ต้องคิดให้ยุ่งยากอะไรที่ทำแล้วได้อยู่ใกล้นายหญิงคนนี้เธอทำมันทุกอย่างโดยไม่ปฏิเสธเลยแหละแม่บ้านเตรียมวัตถุดิบให้พร้อมและคอยยืนดูอยู่ห่างๆ เพื่อนายหญิงเรียกใช้ศิรินเองก็หยิบจับอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่วซึ่งมันทำให้เชื่อว่าเธอทำเป็นจริงๆ

 

คุณคริสรู้ไหมคะว่าคุณทำให้บีคิดถึงแม่น้ำทิพย์ว่าสายตาก็ยังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าศิริน

จะหลอกด่าว่าฉันแกหรอคะ

โอ๊ะ เปล่านะคะ! บี..บีหมายถึงแม่บีก็ชอบทำขนมค่ะน้ำทิพย์ยกมือปฏิเสธทันควันศิรินเองก็ยิ้มบางๆเธอรู้หรอกน่า แค่แกล้งแหย่เขาไปงั้นแหละ

หรอคะ นั้นวันนี้ช่วยชิมหน่อยนะคะว่าฝีมือฉันสู้ฝีมือแม่คุณได้หรือเปล่า

บีมั่นใจว่ามันต้องอร่อยเหมือนคนทำ

 

จบประโยคแม่บ้านที่ยืนอยู่สองสามคนตาโตทันทีศิรินเองก็ชะงักไปก่อนจะหันมามองน้ำทิพย์อย่างคาดโทษส่วนเจ้าตัวก็ทำหน้าเหรอหราไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ก่อนจะทวนคำพูดของตัวเองอีกทีก็เบิกตากว้าง

 

โอ้ว..เออ..บีจะบอกว่ามันต้องอร่อยเพราะคุณคริสเป็นคนทำน่ะค่ะ

 

เขาแก้คำพูดใหม่เพื่อไม่ให้แม่บ้านเข้าใจผิดซึ่งพวกแม่บ้านก็ถอนหายใจโล่งอกนึกว่านายหญิงของพวกเขาจะมีซัมติ่งกับคู่หมั้นคนนี้ซะแล้วเพราะพึ่งหมั้นกันได้สองสัปดาห์กว่าๆเองไม่น่าจะไวไฟขนาดนั้น

 

ระหว่างรออบขนมศิรินก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านเพราะพวกเขาจะได้ทำมื้อเย็นด้วยร่างบางเลยเดินออกมายังระเบียงบ้านที่มองออกไปเห็นวิวได้ร้อยแปดสิบองศาและอากาศตอนพระอาทิตย์ตกดินมันสวยมาก

 

ศิรินหยิบฝักบัวอันเล็กที่บรรจุน้ำอยู่ขึ้นมารดพวกกล้วยไม้ที่เธอเอามาปลูกให้มันดูมีสีสันน้ำทิพย์เองก็มองดูเงียบๆ ผู้หญิงคนนี้ดูแข็งแกร่งมีความเป็นผู้นำแต่ก็มีความอ่อนโยนโอบอ้อมอารีไปพร้อมๆกันมันดูมีเสน่ห์มากสำหรับน้ำทิพย์ เธอไม่สามารถละสายตาไปจากร่างบางได้เลย

 

สวยจังเลยนะคะ

กล้วยไม้พวกนี้น่ะหรอคะศิรินหันมาถามเพราะไม่เคยมีใครชมว่ามันสวยสักคนน้ำทิพย์คนแรกที่ชม

หมายถึงคุณคริสค่ะ

 

ใบหน้าขึ้นสีจางๆศิรินรีบหันกลับไปสนใจกล้วยไม้ของเธอต่อเสียงหัวเราะเล็กๆของน้ำทิพย์มันทำให้เธอรู้ว่าเขาพอใจกับการได้แกล้งเธอให้เขินเล่น แล้ววันนี้เธอก็เขินเขาเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้..เด็กบ้าเอ้ย!

 

 

นายหญิงดูจะเสียอาการไม่น้อย เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์นัก ศิรินพยายามเก็บอาการไม่ให้น้ำทิพย์รู้ว่าเธอเขินแต่ถึงจะเก็บอาการเก่งแต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อมันก็ปกปิดไม่ได้อยู่นั่นจึงเป็นเหตุผลทำให้น้ำทิพย์แหย่เธอไม่เลิกจนบางทีเธอต้องข่มเขาด้วยเสียงดุๆ คนโดนดุก็ทำหน้าจ๋อยเล่นเอาเธอใจเสียหารู้ไหมว่าเขาแค่แกล้งทำเห็นไหมล่ะเด็กมันร้าย

 

คุณคริสดูเก่งไปซะทุกอย่างเลยนะคะ มีอะไรที่คุณทำไม่ได้บ้าง

ก็มีนะคะ ทำมาหลายปีไม่เคยจะได้ผล

อะไรหรอคะ

ทำให้คนคนหนึ่งมารักฉันน่ะ

 

ศิรินตอบพร้อมกับเดินหนีขึ้นห้องไปเลยเพราะเดินจนอาหารเย็นย่อยหมดแล้วน้ำทิพย์ทวนคำพูดของศิรินอยู่ในหัว ทำให้คนมารักงั้นหรอ? แล้วไอ้บ้านั้น..ใครกัน? ทำไมมันถึงมีอิทธิพลกับนายหญิงของเธอมากขนาดนั้นนะ

 

ใครหรอคะ?น้ำทิพย์ยังคงคาใจและอยากรู้

เด็กน้อยน่ะค่ะ ตอนนี้อายุน่าจะเท่าคุณศิรินตอบพร้อมเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

รักแรกหรอคะน้ำทิพย์ยังคงตามมาถามเธอ

ค่ะ ยี่สิบกว่าปีแล้วมั้งที่ฉันรอเขา

 

น้ำทิพย์นิ่งไปรู้สึกใจหล่นลงไปกองกับพื้นขาสองขาไร้เรี่ยวแรงจนต้องพิงตู้กระจกไว้ศิรินกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำก็หันกลับมามองและอมยิ้มเพราะคนที่เธอหมายถึงก็คือน้ำทิพย์นั้นแหละแต่เหมือนเจ้าตัวจะจำไม่ได้ว่าตอนเขาสี่ขวบเธอเคยไปหาเขาที่โรงเรียนอนุบาล

 

21 ปีก่อน

ศิรินรู้มาว่าวันนี้น้ำทิพย์เข้าเรียนในชั้นอนุบาลวันแรกเธอมาดักรอหน้าโรงเรียนแต่เช้าก็เห็นเด็กน้อยผมยาวมัดแกะร้องไห้กอดขาคุณแม่อยู่หน้าโรงเรียนงอแงอยากจะกลับบ้านเพราะน้ำทิพย์พึ่งจะเรียนอนุบาลหนึ่งเขาคงกลัวเพราะคนแปลกหน้าเต็มโรงเรียนไปหมด

 

กว่าคุณครูสาวจะกล่อมให้หยุดร้องได้ก็ตอนที่มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆวิ่งเอาอมยิ้มไปให้และจูงมือน้ำทิพย์เข้าโรงเรียนที่จริงอมยิ้มนั่นเป็นของศิรินเอง เธอให้เด็กผู้ชายคนนั้นเอาไปให้เองแหละและบอกว่าพาน้ำทิพย์เข้าโรงเรียนให้ได้

 

โรงเรียนอนุบาลจะเลิกบ่ายสามศิรินเองก็โดดเรียนออกมาเพราะอยากจะเจอหน้าน้ำทิพย์ก่อนกลับบ้านถ้าใครมาเห็นเธอตอนนี้คงคิดว่าเป็นแก๊งลักพาตัวเด็กแน่ๆ ก็ยืนแอบอยู่กับกำแพงโรงเรียนแต่โชคดีที่ใส่ชุดนักเรียนมอปลายเลยไม่มีใครสนใจ

 

เธอเห็นน้ำทิพย์แล้วกำลังเดินจับมือออกมากับเด็กผู้ชายคนเมื่อเช้าดูท่าทางจะสนิทกันไวเกินหรือเปล่าหัวเราะร่าเริงเชียวทั้งที่เมื่อเช้ายังร้องไห้อยู่เลยศิรินคิดว่าเธอเปิดทางให้เด็กผู้ชายคนนั้นหรือเปล่านะ คิดได้ดังนั้นก็เดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองน้ำทิพย์เดินไปแอบด้านหลังของเด็กชาย

 

ก็ดูหน้าศิรินตอนนี้สิเหมือนไปกินรังแตนมาเธอเลยกลัวเด็กชายคนนั้นจำเธอได้เขาเลยยิ้มให้และเอื้อมมือน้อยๆออกไปลูบแก้มน้ำทิพย์เหมือนต้องการปลอบก่อนจะพูดด้วยเสียงอ่อนโยนซึ่งมันดูไม่สมคสรจะเป็นการกระทำของเด็กอนุบาลเลย

 

ไม่ต้องกลัว พี่สาวคนนี้คือเจ้าของอมยิ้มเขาดึงมือน้ำทิพย์ให้มายืนข้างๆและจับมือเล็กนั้นไว้

ขอพี่คุยกับเด็กขี้แยสองต่อสองได้ไหมครับ

 

ศิรินย่อตัวลงไปบอกเด็กชายเขาทำหน้าลังเลก่อนจะพยักหน้าให้และวิ่งออกไปเล่นกับเพื่อนๆที่สนามเด็กเล่น ทิ้งให้น้ำทิพย์ยืนนิ่งมองหน้าศิรินเหมือนสงสัยว่าศิรินเป็นใคร

 

กลัวหรอคะ

 

ศิรินพยายามพูดเสียงหวานไม่อยากให้น้ำทิพย์กลัวเด็กน้อยพยักหน้าขึ้นลงบอกว่ากลัวศิรินเลยหยิบอมยิ้มในกระเป๋าออกมาล่อ ดวงตากลมโตมองอมยิ้มตาเป็นประกายลิ้นเล็กเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

 

อยากกินไหมคะ

อยากค่ะ น้องบีขอได้ไหมคะน้ำทิพย์เอ่ยถามแต่ตาก็จ้องมองอมยิ้มอยู่

ได้สิคะ

 

ศิรินแกะเปลือกอมยิ้มให้ก่อนจะจูงมือน้ำทิพย์ไปนั่งที่ม้าหินอ่อนใกล้ๆสนามเด็กเล่นเธอเอ่ยถามชื่อและเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับน้ำทิพย์ทั้งที่จริงเธอรู้มันอยู่แล้วเพียงแต่หาเรื่องคุยเท่านั้น น้ำทิพย์ตอบไปก็ดูดอมยิ้มไปจนตอนนี้เหลือแต่ก้านลูกอม

 

อ๊ะ..หมดแล้วอ่ะ

 

เด็กน้อยชูก้านอมยิ้มให้ศิรินดูใบหน้าคมยู่เล็กน้อยเหมือนเธอจะอยากกินมันอีกแต่ศิรินไม่มีแล้วนะสิเพราะมันเหลืออยู่ในกระเป๋านักเรียนของเธอเพียงสองอันเท่านั้น

 

ไว้พรุ่งนี้พี่ซื้อมาให้ใหม่นะคะ

จริงๆนะ

 

น้ำทิพย์น้อยว่าอย่างดีใจพร้อมมือเล็กที่เกาะแขนศิรินทำเอาคนอายุเยอะเขินจนหน้าแดง..นี่แค่เด็กมันอ้อนก็เขินแล้วหรอ ศิรินนั่งคุยกับน้ำทิพย์อยู่พักหนึ่งรถยนต์ของพ่อน้ำทิพย์ก็เคลื่อนมาจอดที่หน้าโรงเรียนศิรินเลยต้องรีบกลับเพราะไม่อยากให้ใครรู้

 

พี่ต้องกลับบ้านแล้ว

อ้าวเด็กน้อยว่าเสียงเศร้าเหมือนยังอยากคุยอยู่เลย

เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันใหม่ไงคะ แต่น้องบีต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่เราเจอกัน

ทำไมละ?เด็กน้อยเอียงคอถาม

รับปากสิ ไม่นั้นไม่ได้กินอมยิ้มนะ

ตกลงค่ะ น้องบีสัญญา

 

ศิรินลูบหัวน้ำทิพย์และเดินเลี่ยงออกไปก่อนที่พ่อของน้ำทิพย์จะเดินมาถึงเด็กน้อยมองตามเธอก่อนจะหันไปสนใจเสียงของผู้เป็นพ่อ ศิรินไปหาน้ำทิพย์ทุกวันยกเว้นเสาร์-อาทิตย์เธอทำแบบนั้นอยู่สามปีก่อนจะไปเรียนต่อเมืองนอก

 

แต่เธอไม่ได้บอกน้ำทิพย์ว่าจะไปเรียนต่อเพราะมันกะทันหันเด็กน้อยก็ได้แต่ชะเง้อหาและเฝ้ารอศิรินจนแล้วจนรอดพี่สาวใจดีของเธอก็ไม่มาเด็กน้อยซึมไปเป็นเดือนจนเหมือนเขาลืมศิรินไปเลย เพราะได้เจอเพื่อนใหม่และอะไรหลายๆอย่าง


 

เหมือนตอนนี้ศิรินก็คิดว่าน้ำทิพย์คงจำเรื่องสมัยเด็กไม่ได้แน่นอนก็ตอนนั้นเขายังเด็กอยู่เลยแต่ศิรินจำได้ไม่เคยลืมกลับมาอีกทีน้ำทิพย์ก็เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นเธอก็ได้แค่ดูอยู่ห่างๆโดยให้คนของเธอไปแอบตามเก็บภาพมาให้ได้เห็นเขาเติบโตในแต่ละช่วงวัยมันทำให้เธอยิ้มทุกครั้งที่ได้มองภาพพวกนั้น

 

เมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวเธอก็เห็นน้ำทิพย์นั่งคิดอะไรอยู่ที่โซฟาท่าทางเคร่งเครียดมากๆพอเขาเงยหน้ามามอง เธอก็ส่งยิ้มให้แต่น้ำทิพย์กลับเมินเดินเข้าไปอาบน้ำต่อจากเธอ..งอนหรอ? นั้นคือคำถามที่ศิรินอยากจะถาม

 

ไม่นานน้ำทิพย์ก็เดินออกมาเขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ขอบเตียงเราสบตากันอยู่อย่างนั้นแต่ไม่มีใครพูดอะไร ศิรินเลยเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนเพราะไม่อย่างนั้นเราคงได้แต่จ้องตากันทั้งคืน

 

มานั่งตรงนี้สิ

 

น้ำทิพย์ปิดไฟดวงใหญ่ก่อนจะเดินไปนั่งข้างศิรินทิ้งระยะห่างเล็กน้อยแสงสว่างจากโคมไฟทำให้เขาเห็นนายหญิงทำหน้างอนิดหน่อยที่เขาเอาแต่นิ่งเงียบ ศิรินขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างหลังน้ำทิพย์

 

ช่วยถอดเสื้อออกหน่อยได้ไหมคะน้ำทิพย์รีบหันมามองหน้าศิริน

ถอดทำไมคะ?”

 

เอ่ยถามอย่างสงสัยนี่นายหญิงคงไม่ได้..ของขาด หรอกใช่ไหม? แล้วเหมือนศิรินจะรู้ทันความคิดเธอเลยเอ่ยบอกก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่แม้ในใจน้ำทิพย์จะคิดไปเรื่องอย่างว่าแล้วก็ตาม

 

เห็นตอนเช้าคุณบอกว่าเมื่อย จะนวดให้

เอาใจหรอคะ?ถามพร้อมรอยยิ้ม

ทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดีค่ะรู้สึกไม่ชอบใจในคำตอบเอาซะเลย

แค่นั้นหรอคะ

จะให้นวดไหมคะ ถ้าไม่..จะนอน


ศิรินยัดหลอดยาใส่มือน้ำทิพย์และจะล้มตัวลงนอนตามที่พูดแต่น้ำทิพย์ก็คว้าแขนเธอเอาไว้ก่อนเพราะโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย เมื่อนายหญิงเสนอมาเธอก็ต้องน้อมรับไว้

 

นวดให้หน่อย..นะคะน้ำทิพย์ว่าอย่างอ้อนๆก่อนจะปลดกระดุมชุดนอนออกเผยแผ่นหลังเพียงครึ่งหนึ่ง

 

คนที่นั่งหันหลังอยู่ไม่รู้หรอกว่านายหญิงกำลังหน้าแดงใจเธอก็เต้นแรงมากด้วยเลือดในตัวมันแทบจะทะลักออกมาจากจมูก ศิรินพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะค่อยๆนวดน้ำทิพย์อมยิ้มบางๆรับรู้ได้ถึงแรงสั่นของมือศิริน

 

มือนิ่มจังคนอายุน้อยว่าแต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนนวด

 

ความเงียบเข้ามาปกคลุมเมื่อทั้งคู่ต่างพากันเงียบศิรินเองก็ทำหน้าที่นวดของเธอไปเงียบๆพอเริ่มชินก็เริ่มจะนวดได้เป็นจังหวะมากขึ้น นวดได้สักพักคิดว่าน่าจะพอแล้วศิรินเลยผละมือออกมาจากแผ่นหลังของน้ำทิพย์

 

คุณคริสคะ

เห้ย! หันมาทำไม

 

ศิรินหันหน้าหลบเพราะน้ำทิพย์หันมาโดยไม่ได้ติดกระดุมเสื้อแค่แผ่นหลังของเขาเธอยังเสียอาการขนาดนั้นแล้วหันหน้ามาแบบนี้มันไม่ดีต่อการเต้นของใจเลย เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจอาการเขินของเธอเลยแม้แต่น้อย

 

บอกได้ไหมคะว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร คนที่คุณชอบน่ะดูเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ

คุณช่วยติดกระดุมเสื้อก่อนได้ไหมคะ

 

ศิรินบอกโดยไม่หันหน้ามามองน้ำทิพย์ก้มลงมองเสื้อของตัวเองที่ตอนนี้เห็นบราเซียสีดำชัดเจนและยิ่งเห็นแก้มแดงๆของนายหญิงตอนนี้มันก็น่ารักน่าหยิก อยากจะแกล้งขึ้นมาเสียดื้อๆน้ำทิพย์ขยับเข้าไปใกล้และโน้มตัวลงไปทับร่างของศิริน

 

บี!”

 

เวลาตกใจสุดขีดศิรินมักจะเรียกชื่อเล่นเธอเจ้าตัวชอบใจเป็นที่สุดมือบางของศิรินยันหน้าอกเธอไว้เรียกได้ว่ามือเธอสัมผัสกับเนื้อหนังของเธอโดยไร้เสื้อผ้ากั้น นายหญิงคนเก่งหลับตาปี๋หน้าแดงทั้งใบจนน้ำทิพย์อดไม่ไหวต้องก้มลงไปหอมแก้มของศิริน

 

นี่…” ศิรินลืมตามามองน้ำทิพย์ทันที

คุณคริสมาจับหน้าอกบีก่อน ทะลึ่งเหมือนกันนะคะ

ไม่ใช่อย่างนั้นนะ

 

ศิรินพยายามจะผลักน้ำทิพย์ออกให้ห่างแต่ทำไมเด็กคนนี้มันตัวหนักจังนะผลักเท่าไหร่ก็กดแรงลงมาทับเธอมากเท่านั้นศิรินเริ่มจะโมโหที่น้ำทิพย์ไม่ยอมลุกออกไปสักทีเลยเงยหน้ามาประจันกับเขาซะเลย

 

หนักศิรินบอกด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

ตอบสิ ว่าเด็กคนนั้นใคร?น้ำทิพย์เองก็พูดเสียงเข้ม

น้องอมยิ้ม

 

คิ้วเรียวของน้ำทิพย์ขมวดเข้าหากันเป็นจังหวะที่ศิรินผลักเขาออกได้พอดีเธอมองหน้าน้ำทิพย์ก็แอบขำเพราะน้องอมยิ้มก็คือน้ำทิพย์นั้นแหละเพียงแต่ไม่อยากจะบอกตรงๆมันอาย จะให้บอกตรงๆได้ไงกันว่าเธอรักเขามา 25 ปีแล้ว บอกไปเดี๋ยวยัยเด็กเอาแต่ใจคนนี้ก็ได้ใจกันพอดี

 

น้ำทิพย์ติดกระดุมเสื้อก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆวันนี้เขาไม่โอบกอดเธอเหมือนเคย ศิรินหันไปมองเสี้ยวหน้าของคู่หมั้นดวงตากลมโตยังไม่หลับแขนข้างหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผากสายตาจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย

 

นอนไม่หลับหรอคะศิรินเอ่ยถามทำให้น้ำทิพย์หันมาจ้องตากัน แววตาเขาในยามนี้มันดูสับสนปนน้อยใจ เป็นอะไร?ตัดสินใจถามเพราะไม่อยากคิดเองเออเอง

 

บีชอบคุณคริสนะคะศิรินยิ้มบางๆกับสีหน้าจริงจังของเขา

คุณก็ชอบทุกคนที่ถูกใจนั้นแหละมือเรียวเลื่อนมากุมมือเธอไว้

ไม่ค่ะ บีชอบคุณคริสจริงๆ ชอบมากด้วยเขาบีบมือเธอแน่นให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

ฉันเชื่อค่ะ

 

เราจ้องตากันอยู่อย่างนั้นศิรินไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าคนเจ้าชู้อย่างน้ำทิพย์จะชอบเธอจริงเพราะตลอดเวลาที่เธอติดตามชีวิตของน้ำทิพย์เขาผ่านผู้หญิงมาก็เยอะแต่ไม่เห็นจะจริงจังกับใครสักคน แล้วเธอจะแน่ใจได้ยังไงว่าน้ำทิพย์ไม่โกหก

 

คุณคริสชอบบีบ้างหรือเปล่าคะคำถามนี้ดูเขาจริงจังกว่าเดิม

ในใจฉันมีแค่น้องอมยิ้มคนเดียวค่ะ

เปลี่ยนจากน้องอมยิ้มเป็นบีได้ไหมคะ


แววตาเขาช่างเว้าวอนเหมือนกำลังขอร้องเด็กหญิงน้ำทิพย์เมื่อ20ปีที่แล้วกำลังกลับมารู้สึกว่าถ้าเธอตอบปฏิเสธได้เห็นเด็กร้องไห้แน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงดูแย่ๆมากๆอีกอย่างโอ๋เด็กไม่เก่งซะด้วยสิ

 

สัญญาสิว่าจะไม่ดื้อ






ช่วงนี้ใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวองุ่นเพื่อที่จะนำไปทำไวน์ศิรินเลยดูยุ่งเป็นพิเศษเพราะคิดอยู่ว่าเธอควรจะมีประเพณีเหยียบองุ่นดีหรือเปล่าเธอเคยทำมาสองครั้งแล้วซึ่งผลตอบรับก็ออกมาดี แต่เพราะไม่ชอบความวุ่นวาย..ความวุ่นวายที่ว่าคือคนนอกที่เข้ามายุ่มย่ามอย่างเช่น..เสี่ยนิพนธ์

 

เธอไม่ค่อยชอบหน้าเขาเท่าไหร่เพราะเจอกันครั้งแรกเขาก็ดูถูกเธอที่เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆแต่ทำไรองุ่นแล้วมีรายได้มากกว่าฟาร์มโคนมของเขา หลายครั้งเขาพยายามกล่อมให้เธอขายที่ให้เขาซะแต่เธอก็ตอบกลับไปเหมือนเดิมคือไม่ขาย

 

ส่วนอีกคนพ่อเลี้ยงเปรมเขาดูนิ่งๆไม่ค่อยพูดเท่าไหร่แต่พอได้คุยเขาเหมือนผู้ใจดีคนหนึ่งคอยให้คำแนะนำเธอเป็นคู่ปรับเสี่ยนิพนธ์ เธอเลยชอบคุยกับเขามากกว่าเพราะเราทำธุรกิจกันพ่อเลี้ยงเปรมทำรีสอร์ทใกล้ๆกับไร่ของเธอเขาสั่งไวน์จากไร่เธออยู่บ่อยครั้ง

 

นายหญิงครับ

ว่าไงไม้ มีงานอะไรด่วนหรือเปล่าศิรินละสายตาจากสมุดในมือขึ้นมามองไม้

เรื่องที่เราจะจัดงาน…”

ฉันขอคิดดูก่อน ไม่อยากเจอเสี่ยนิพนธ์เท่าไหร่

 

ไม้คร่อมหัวให้ก่อนจะเดินไปเช็คงานลูกน้องต่อศิรินก็หันกลับมาขีดเขียนงานของเธอลงสมุดและเดินดูแปลงองุ่นเพราะเธอต้องเช็คว่าองุ่นพันธ์อะไรทำไวน์ได้อร่อยสุด ที่จริงก็รู้แล้วแหละแต่เธออยากศึกษามันให้มากกว่านี้เพื่อเพิ่มยอดขาย

 

เธอมองดูนาฬิกาข้อมือก็เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว..คิดถึงเด็กแสบที่บ้านจัง..ป่านนี้คงงอนเธออยู่ละมั้งเพราะไม่ยอมตามเธอมาทำงานหลายวันแล้ว แต่เธอก็ทำเพียงเออออตามใจเขาไม่อยากเอาใจให้มากเดี๋ยวจะได้ใจเด็กอย่างน้ำทิพย์ต้องโดนดัดนิสัยเสียบ้าง


คิดถึงแฟนอีกแล้วหรอครับเสียงลูกน้องคนสนิทว่าเย้าแหย่

ยุ่งตอบแค่นั้นและหันมาสนใจงานต่อ

สงสัยผมต้องลองมีแฟนเด็กดูบ้างแล้วล่ะ จะได้หน้าแดงใจเต้นแรงแบบนายหญิงดูบ้าง

แต่ก่อนจะได้มีแฟนนายคงต้องนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้แทน ถ้ายังไม่เลิกล้อฉันศิรินว่าเสียงเรียบแต่ไม้กลับไม่สะทกสะท้านรู้ว่าคนเป็นนายแค่ขู่เพื่อกลบเกลื้อนความเขินของตัวเอง

 

ใช่ซิ้ เรามันไม่ใช่คุณบีนี่น่า

ไม้!” ศิรินเรียกเขาเสียงเย็น

โอเคครับ ไม่เล่นเนาะ ทำงานเนาะ

 

ไม้รู้สึกเสียวสันหลังแปลกเลยเลิกแกล้งจะเดินออกไปให้ห่างจากศิรินไม่งั้นเขาได้นอนจมกองเลือดอย่างที่นายหญิงได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แน่..ผู้หญิงอะไรดุเสียจริง

 

ศิรินปิดสมุดก่อนจะเดินกลับไปที่รถเพราะเธอคิดว่าควรกลับบ้านได้แล้วแต่เมื่อเดินออกมาก็เจอเข้ากับแขกคนพิเศษที่เธอนัดไว้ ไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธอถึงที่ไร่องุ่นและมาไวกว่าเวลานัดเกือบชั่วโมง

 

มองนาน เดี๋ยวตกหลุมรักนะ

กอดแทนได้ไหม?

 

เขาอ้าแขนออกสองให้ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปกอดอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ยังอบอุ่นเหมือนเดิมกอดนานจนเขาต้องเอ่ยท้วง กอดนานกว่านี้ ผมคิดตังค์นะครับนายหญิงศิรินจำเป็นต้องผละออกและมองค้อนเขาอย่างไม่จริงจังนัก

 

กลับบ้านกัน ให้แม่บ้านทำของโปรดไว้ให้

ใจดีแบบนี้ ขออยู่ต่อตลอดชีวิตเลยได้ไหมเขาว่าและเดินตามเธอมาที่รถ

ก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

 

นายหญิงว่าแล้วยิ้มขำก่อนจะเดินไปยังฝังคนขับแต่ก็ต้องถูกเขารั้งข้อมือไว้เธอหันมามองอย่างงุนงง เดี๋ยวขับเอง ไปนั่งสวยๆให้สมกับเป็นนายหญิงของไร่จะดีกว่าเขาเปิดประตูให้พร้อมโค้งตัวตามประสาคนขี้เล่น

 

 

น้ำทิพย์ซึมไปหลายวันเพราะเรื่องน้องอมยิ้มเวลาศิรินพูดถึงเด็กคนนั้นแววตาเป็นประกายดูมีความสุขไม่น้อยอิจฉา..ความรู้สึกเดียวในตอนนั้น เธออิจฉาคนที่ไม่เคยรู้จักเธอไม่ตามไปทำงานที่ไร่กับศิรินมาหลายวันแล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไร มือเรียวกดโทรหาใครบางคนที่เป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจของเธอ

 

มีอะไรให้กูรับใช้ครับ ชานนท์เอ่ยทักด้วยเสียงยียวน

ถามไรหน่อยดิ

ชีเรียสจังว่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า ได้ยินเสียงไม่ค่อยดีของเพื่อนชานนท์ก็เลิกแหย่

สมมุตินะถ้าคนที่มึงชอบเขามีคนในใจอยู่แล้วมึงจะทำไงว่ะน้ำทิพย์ตั้งใจรอฟังคำตอบ

ตัดใจ คำตอบสั้นๆที่ทำเอาจุกไม่น้อย

ไม่มีทางอื่นแล้วหรอว่ะ

จริงจังนะเนี่ย ทำไม? ไปแอบชอบใครมาเขาถามอย่างรู้ทันน้ำทิพย์เลยต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังอีกตามเคยไม่นั้นชานนท์คงให้คำปรึกษาไม่ได้

 

นี่มึงจริงจังกับคุณคริสเขาขนาดนั้นเลยหรอว่ะชานนท์ถามอย่างสงสัย

อืม ไม่อยากให้เขาเป็นของใครตอบแบบไม่ต้องคิด เขาไม่เคยหวงใครแบบนี้มาก่อนเลยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันรู้แค่ว่าอยากให้ศิรินเป็นของเธอคนเดียว

หวงก้างว่ะ

ให้ช่วยคิดไม่ได้ให้ด่า

จะกลัวอะไรว่ะ คนอย่างบีอยากได้ก็ต้องได้ไม่ให้ก็แค่ขืนใจ

มึงก็พูดซะกูดูเลวไปเลย เอาตรงๆนะฉันอยากให้คุณคริสเขาสนใจฉันแล้วลืมไอ้น้องอมยิ้มไปซะ

ไม่ยาก เหล้าขาวหนึ่งขวดเอาให้คุณคริสกินเสร็จแล้วก็เผด็จศึกซะรับรองคุณคริสจำมึงไปจนวันตายอ่ะ ฮ่าๆๆ

 

เธอก็ตั้งใจฟังมาตั้งนานเหมือนคราวนี้จะปรึกษาชานนท์ไม่ได้ดูแต่ละวิธีที่มันแนะนำไม่พ้นเรื่องอย่างว่าพอเธอจะทำจริงก็ว่าเธอใจบาปอีก เอายังไงของมัน..คิดผิดคิดถูกเนี่ยที่โทรมาปรึกษา

 

เด็กคนนั้นก็แค่คนในความทรงจำเมื่อยี่สิบปีก่อนมึงจะกลัวอะไรว่ะ ตอนนี้มึงหมั้นกับคุณคริสแล้วนะถึงเด็กคนนั้นจะกลับมาก็ไม่มีประโยชน์ป่ะวะ..ท่องไว้ไอ้บี มึงคือตัวจริง ใครคิดแย่งยิงทิ้งให้หมดเลย!’

 

ก็จริง ขอบใจมากนะมึงน้ำทิพย์ยิ้มร่าก่อนจะกดวางแต่ชานนท์รั้งเขาไว้ก่อน

มาเคลียกับเมียที่กรุงเทพด้วย นั้นไง..เดินมานู้นล่ะ

มึงเคลียไปก่อนละกัน กูวางล่ะ

 

น้ำทิพย์รีบตัดสายทันทีไม่อย่างนั้นชานนท์ต้องให้เขาพูดกับวทานิกาแน่ๆ ซึ่งเธอยังไม่พร้อมจะคุยกับแฟนสาวตอนนี้เพราะอยากจะโฟกัสเรื่องศิรินมากกว่าเรื่องนั้นเอาไว้ก่อนละกัน..ในใจก็แอบคิดให้ชานนท์เพื่อนรักกับแฟนสาวได้กัน..เออ..หมายถึงเป็นแฟนน่ะ ทุกอย่างจะได้ง่ายขึ้น

 

 

ระหว่างรอศิรินกลับมาทานข้าวเย็นเธอเดินเข้าไปช่วยแม่บ้านทำกับข้าวในครัวซึ่งดูจะเกะกะซะมากกว่าเพราะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับครัวเลยขนาดตะหลิวกับพัพพียังจำสลับกัน อย่างอื่นคงไม่ต้องพูดถึงแต่พวกเครื่องปรุงเธอพอจะช่วยหยิบจับได้บ้าง

 

ทำไมเย็นนี้ถึงเป็นสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าคะถามอย่างสงสัย

ของโปรดนายหญิงค่ะได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแก้มปริอย่างน้อยเธอก็เป็นส่วนหนึ่งในการทำของโปรดของศิริน

เอ๊ะ แล้วสเต็กเนื้อพริกไทยดำนี่ของใครหรอคะ

 

น้ำทิพย์เอ่ยถามทันทีเพราะนอกจากสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าแล้วยังมีสเต็กอีกจานอยากรู้ว่าของใครเพราะบ้านหลังนี้เธออยู่กับศิรินสองคน ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะตอบเสียงรถหน้าบ้านเรียกความสนใจจากน้ำทิพย์คู่หมั้นตัวสูงรีบวิ่งออกมารับศิรินด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

 

แต่เมื่อเดินผ่านพ้นประตูหน้าบ้านออกมาก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังเปิดประตูรถให้ศิรินท่าทางสนิทสนมนั้นคืออะไรกัน แล้วเขาเป็นใคร? เพื่อนหรอ? ทำไมศิรินไม่เห็นบอกเธอสักคำว่าวันนี้จะมีคนมาบ้านน้ำทิพย์ยืนมองจนทั้งสองเดินเข้ามาหา

 

ว้าว มีสาวสวยมายืนต้อนรับด้วย ใครกัน?ชายหนุ่มที่ยืนข้างศิรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริงซึ่งขัดกับอารมณ์ขุ่นเคืองของน้ำทิพย์สวัสดีครับเขาว่าก่อนจะยืนมือไปทักทายแต่น้ำทิพย์กลับยืนกอดอกไม่ส่งมือไปจับมือเขา

 

ดูแต่ตา มืออย่างต้องค่ะศิรินเอ่ยเสียงนิ่ง

โอเคเขาชักมือกลับเมื่อได้ยินศิรินบอกแบบนั้นอาการเหมือนเด็กหวงของ

นี่บี คู่หมั้นคริส เขาดูตกใจนิดหนึ่งแต่ก็ยิ้มรับ บี นี่เพื่อนคริสชื่อปั้นจั่นน้ำทิพย์เพียงยิ้มบางๆให้เพราะโล่งใจที่ศิรินบอกว่าเขาเป็นเพียงเพื่อน

 

เราทั้งสามคนเข้ามานั่งที่โต๊ะทานข้าวโดยมีศิรินนั่งหัวโต๊ะเธอนั่งด้านขวาส่วนปั้นจั่นนั่งด้านซ้ายดูทั้งสองจะสนิทกันมากพุดคุยหยอกล้อกันเหมือนแฟน น้ำทิพย์รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นอากาศพวกเขาทำเหมือนว่าอยู่กันสองคนความน้อยใจทำให้น้ำทิพย์เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปเลย

 

น้ำทิพย์เดินออกจากบ้านมาโดยไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางจะไปสิ้นสุดที่ไหนและไม่รู้ว่าเดินมาไกลเท่าไหร่ปลายเท้าก็เตะก้อนหินแถวนั้นอย่างหงุดหงิดเงยหน้าขึ้นมามองสิ่งรอบข้างถึงกับมึนงง หันหลังกลับไปก็มีทางแยกสองทางจำไม่ได้ด้วยสิว่ามาจากทางไหน

 

ท้องฟ้าตอนนี้ก็ไกลจะมืดเต็มทีไม่มีไฟข้างทางด้วยน้ำทิพย์รีบสาวเท้าจะเดินกลับเธอเลือกไปทางซ้ายเพราะถนนมันกว้างกว่าแต่พอเดินมาเรื่อยๆทางกับแคบลง มือเรียวคว้าโทรศัพท์จะกดโทรหาศิรินแต่สัญญาณไม่มีสักขีดเธออาศัยความสูงชูมันขึ้นเพื่อหาสัญญาณ

 

อย่าพึ่งหายนะน้ำทิพย์รีบกดโทรหาศิรินทันทีรอสายไม่นานอีกคนก็กดรับ

 

คุณอยู่ไหน? ปลายสายเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

คุณคริสคะ ออกมารับบีหน่อยสิคะตอนนี้อยู่ที่เอ่อ..”

อยู่ไหนคะ

มันมืดไปหมดอ่ะ บีมองอะไรไม่เห็นเลยแต่รู้ว่าเดินมาจากสามแยกสองข้างทางเป็นพื้นที่กว้างน้ำทิพย์อธิบายเท่าที่ตาเห็น

สามแยกหรอคะ? คุณคงไม่เดินไปทางซ้ายหรอกนะ

คือ..คุณคริสรีบมารับบีตอนนี้เลยได้ไหมคะ..คุณคริสคะ คุณคริส..”


น้ำทิพย์ยกโทรศัพท์ขึ้นดูก็ต้องหัวเสียเพราะแบตหมดเธอมองสองข้างทางไม่กล้าขยับไปไหนทั้งมืดทั้งหน้ากลัวเธอตัดสินใจเดินย้อนกลับไปแต่ลมที่พัดมาแรงเหมือนพายุจะเข้าทำให้น้ำทิพย์ค่อยเดินยกสองมือขึ้นมาบังหน้าไว้

 

ใครอ่ะ!”

 

เสียงเหมือนคนเดินแหวกหญ้าทำให้น้ำทิพย์หยุดเดินและพยายามหันไปมองแต่รอบๆก็ไม่มีใครเลยนอกจากเธอพอเดินไปได้สองก้าวเสียงเมื่อกี้ก็ดังขึ้นมาอีกทำให้น้ำทิพย์หยุดนิ่งคราวนี้เธอไม่หันไปมองยกมือขึ้นไหว้ปากก็พึมพำบทสวดไปด้วย

 

กลัวแล้ว อย่ามาหลอกกันเลยนะ..ถ้ารอดไปได้จะทำบุญไปให้ ไม่สนิทกันไม่ต้องโผล่ออกมาให้เห็นบีไม่อยากเจอ

 

น้ำทิพย์หยุดสวดหันไปมองข้างหลังอย่างไวเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมาหายใจรดต้นคอแต่พอหันไปก็ไม่เจอใครเธอเลยหันช้าๆแบบร้อยหกสิบองศา รู้สึกบรรยากาศมันชวนขนลุก

 

โอ้ย!”

 

เสียงร้องลั่นเพราะเหมือนมีอะไรมากัดที่ข้อเท้าพอยังไม่ทันจะได้ดูบาดแผลก็เห็นงูเห่าตัวใหญ่แผ่แม่เบี้ยอยู่น้ำทิพย์ถึงกับผงะถอยหลัง ไอ้ที่คิดว่าเป็นผีที่แท้ก็งูตัวนี้นี่เองน้ำทิพย์พยายามจะไล่มันไปแต่มันก็ไม่ขยับเลย

 

ไป!”

 

ออกปากไล่และถอยหนีรู้สึกปวดข้อเท้ามากร่างสูงล้มลงไปนั่งกับพื้นและยกมือดึงชายกางเกงขึ้นเธอบีบข้อเท้าเอาไว้ ถึงจะเป็นคนไม่เอาไหนแต่ก็พอจะรู้ว่าเวลาโดนงูกัดต้องประถมพยาบาลยังไงเธอใช้มืออีกข้างมาฉีกชายเสื้อและเอาไปมัดไว้จะก้มลงไปดูดพิษงูออกก็ไม่สามารถทำได้

 

คุณคริส! ช่วยบีด้วย!”

 

ในใจก็นึกถึงแต่ศิรินเธออยากเจอศิรินอยากกอดอยากอ้อนเพราะมัวแต่สนใจแผลเงยหน้ามาอีกทีเจ้างูตัวนั้นก็หายไปแล้วน้ำทิพย์ใช้จังหวะนั้นลุกขึ้นและวิ่งไปยังทางข้างหน้าถึงจะเจ็บข้อเท้าแต่เธอก็อยากวิ่งไปยังสามแยกที่เดินผ่านมา วิ่งมาได้สักพักเธอก็เห็นทางสามแยกแต่ไม่ทันสังเกตรถที่วิ่งมาด้านข้าง

 

ปรี๊ด!

 

ไม่รู้ว่าโดนชนหรือเปล่าเธอไม่รับรู้อะไรอีกเลยเพราะตอนนี้มันมืดไปหมดแต่ก่อนที่สติจะดับวูบไปเธอรู้แค่ว่ามีคนอุ้มเธอขึ้นรถและถ้าจำไม่ผิดเธอได้ยินเสียงนายหญิง น้ำเสียงร้อนรนและเอ่ยเรียกชื่อเธอย้ำๆนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยิน




Talk ::

งอนจนได้เรื่อง โถ่ ยัยน้องนี่หาเรื่องมาให้นายหญิงเป็นห่วงอีกแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

987 ความคิดเห็น

  1. #982 pingpangl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:57
    งือออ น้องงง
    #982
    0
  2. #972 precioussoul (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 19:20
    เด็กอะไรขี้งอนเป็นบ้า
    #972
    0
  3. #78 nanaki_yui (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:32
    ต้องให้พี่คริสอยู่ข้างๆตลอดซินะถึงจะดี
    #78
    0
  4. #77 kaimuk544 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 16:33
    นุ้งบีต้องไปเป็นไรนะ
    #77
    0
  5. #76 Ampz.S (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 23:31
    เอ็นดูน้องโดนงูกัดค่ะนายหญิง
    #76
    0
  6. #75 cakeptmhy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:15
    บีโคตรดื้อเลยนะ!!!!
    #75
    0
  7. #74 ploychy402 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 21:26
    น้องบี งอลแล้วทำไมต้องออกจากบ้านล่ะ เป็นเรื่องเลย
    #74
    0
  8. #73 AuJariya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 06:47
    น้องบีดื้อแบบนี้ระวังพี่คริสไม่รักนะ
    #73
    0
  9. #72 clubbc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:29
    น้องบีงอนจนได้เรื่องเลย นายหญิงก็ง้อน้องเค้าหน่อยล่ะกัน สงสารน้องโดนงูกัด
    #72
    0
  10. #71 บีคริส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    งานเข้าพี่บีโดนงูกัดจะเป็นอะไรมากไหม พี่บีต้องไม่เป็นอะไรนะ นายหญิงง้อหน่อยเหอะน้องงอนมากนะรอบนี้ รีบๆเฉลยเรื่องน้องอมยิ้มได้แล้วและก็เคลียเรื่องปจ.ด้วยจะมาทำไมเนี่ย เฮอะ
    #71
    0
  11. #70 roselle juice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:24
    โถ ยัยน้องงง น่ารักน่าเอ็นดู
    #70
    0
  12. #69 AuJariya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 22:31
    สนุกมากๆเลยค่ะไรท์ มาต่อไวๆๆนะคะ
    #69
    0
  13. #68 Quan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 13:55
    อยากอ่านต่ออ่ะ สนุก
    #68
    0
  14. #67 cakeptmhy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    เปลี่ยนยังไงก็คนเดียวกันอยู่ดีนั้นแหละบีเอ้ยยยยยย
    #67
    0
  15. #66 nanaki_yui (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:48
    ใกล้จะทิ้งร่างคลาสโนวี่กลายเป็นนุ้งบีสี่ขวบของพี่คริสแล้วใช่มั้ยคะ
    #66
    0
  16. #65 บีคริส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:32
    โถ่น้องอมยิ้มช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
    #65
    0
  17. #64 4530656 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 13:29
    ตอนเด็กน่ารัก พอโตมาน่าตี 555
    #64
    0
  18. #63 kaimuk544 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 13:03
    งื้อ~~น่ารัก
    #63
    0
  19. #62 Ampz.S (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:43
    กลับไปน้องอมยิ้มน่ารักแบบเกิมเลยนะเด็กแสบ
    #62
    0
  20. #61 ploychy402 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:14
    โอ้ยยย น้องอมยิ้ม ><' นุ้งบีน่ารักกกก
    #61
    0
  21. #60 clubbc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 09:58
    น้องบีตอนเด็กน่ารักน่าเอ็นดู โตขึ้นนี่เจ้าเล่ห์นะเรา
    #60
    0
  22. #59 Pream_fata (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 09:28
    นายหญิงหลอกเด็กด้วยอมยิ้ม
    #59
    0
  23. #58 king (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 09:25
    พี่บีขอเปลี่ยนกันแบบนี้ก็ได้หรอ555555
    #58
    0