END นายหญิง [BeeCris]

ตอนที่ 6 : EP.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    13 ก.ค. 60

ศิรินมองตามน้ำทิพย์ที่ลุกเดินออกไปทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าเขากำลังงอนความเอาแต่ใจนี่ไม่มีใครเกินเลยจริงๆ ศิรินหันมาสนใจคู่สนทนาของเธอที่จ้องกันเหมือนต้องการคำตอบว่าทำไมน้ำทิพย์ถึงฟึดฟัดออกไปแบบนั้น

 

มีแฟนเด็กก็งี้แหละ ขี้งอนไปหน่อยศิรินว่าขำๆ

ไม่ตามไปดูหน่อยหรอ

นั้นสิ คริสควรจะออกไปดู

 

แล้วร่างบางก็เดินออกไปจากโต๊ะอาหารพอเดินออกมาเธอก็ไม่เจอน้ำทิพย์แล้วรู้แต่ว่าเขาเดินออกไปข้างนอกบ้าน คิดว่าคงจะประชดออกไปเดินเล่นแถวนี้อีกเดี๋ยวก็คงกลับมาศิรินเลยเดินกลับเข้ามาในตัวบ้านและพาปั้นจั่นไปยังห้องรับรองแขกซึ่งตอนแรกเป็นห้องที่เธอจัดเตรียมไว้ให้น้ำทิพย์แต่เจ้าตัวไม่ยอมอยู่

 

ขาดเหลืออะไรก็เรียกใช้แม่บ้านนะ

เดี๋ยวคริส

 

ปั้นจั่นรั้งแขนคนตัวเล็กเอาไว้เจ้าตัวก็หันมามองหน้ากันนิ่งๆเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าแต่ดูจากสีหน้าเหมือนเขาจะมีคำถามมากกว่า

 

มีอะไรหรอศิรินเอ่ยถามและชักมือกลับเพราะมันดูไม่งามเท่าไหร่ ถึงปั้นจั่นจะเป็นเพื่อนแต่เขาก็เคยแอบชอบเธอมาก่อน

เรื่องคุณบี..ไม่เห็นคริสเคยเล่าให้ปั้นฟังบ้างเลย

 

ก็จริงอย่างปั้นจั่นพูดเพราะเรื่องของน้ำทิพย์เธอไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยแม้แต่พี่ชายของเธอยกเว้นไม้เพราะเขาเป็นคนที่เธอไว้ใจและให้ตามเรื่องของน้ำทิพย์

 

ตอนนี้ก็รู้แล้วไงว่าเขาเป็นคู่หมั้นคริส

แต่ปั้นอยากรู้ว่าคริสไปหมั้นกับเขาได้ยังไง

 

ศิรินมองหน้าปั้นจั่นนิ่งๆเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะบอกเขายังไงเหมือนโชคเข้าข้างเสียงโทรศัพท์ช่วยชีวิตเธอไว้ ร่างบางคว้ามันมากดรีบทันทีที่เห็นเป็นเบอร์ของน้ำทิพย์

 

คุณอยู่ไหน? เธอเอ่ยถามทันที

คุณคริสคะ ออกมารับบีหน่อยสิคะตอนนี้อยู่ที่เอ่อ..’ เสียงน้ำทิพย์ดูเหมือนกำลังหวาดกลัว

อยู่ไหนคะ

มันมืดไปหมดอ่ะ บีมองอะไรไม่เห็นเลยแต่รู้ว่าเดินมาจากสามแยกสองข้างทางเป็นพื้นที่กว้าง

สามแยกหรอคะ? คุณคงไม่เดินไปทางซ้ายหรอกนะ

 

น้ำเสียงของนายหญิงเริ่มเครียดเพราะถ้าเป็นสามแยกที่เธอหมายถึงจริงๆแสดงว่าน้ำทิพย์เดินไปไกลพอสมควรและอีกอย่างแถวนั้นทั้งมืดทั้งเปลี่ยวมืดแบบนี้ไม่มีใครกล้าไปเดินหรอกเพราะงูมันชุม

 

บี บี! ” เธอเรียกเขาแต่ปลายสายก็เงียบไปมองดูที่หน้าจอน้ำทิพย์ก็วางไปแล้วโทรไปอีกทีก็ติดต่อไม่ได้

 

จะไปไหนหรอปั้นจั่นเอ่ยถามหลังจากยืนเงียบมาสักพัก

คริสจะไปรับบี

ปั้นไปด้วย

 

เวลานี้ศิรินไม่มีอารมณ์มาห้ามเพราะเธออยากจะไปหาน้ำทิพย์ให้เร็วที่สุดไม่รู้ว่าอีกคนจะเป็นอะไรบ้างหรือเปล่า ปั้นจั่นอาสาจะขับรถให้แต่เธอไม่ยอมเพราะเธอรู้เส้นทางดีกว่าใครเลยขับเองแต่เพราะขับมาด้วยความไวทำให้เกือบเบรกไม่ทันที่เห็นร่างสูงของใครบางคน

 

ชนไหม?

คิดว่าไม่ศิรินตอบตามจริงเพราะไม่มีแรงกระแทก

 

เธอเดินลงมาดูพบว่าคนนั้นคือน้ำทิพย์ร่างบางถลาลงหาร่างสูงซึ่งเขาดูเลื่อนลอยเหมือนคนกำลังจะหมดสติ ศิรินหันไปมองปั้นจั่นที่เดินตามลงมา

 

ปั้นช่วยอุ้มบีขึ้นรถหน่อย

 

เธอมองดูหน้าซีดเซียวของน้ำทิพย์ก่อนจะมองสำรวจเมื่อขึ้นรถมาและให้ปั้นจั่นขับรถแทนไล่สายตาไปตามร่างกายของน้ำทิพย์เห็นชายเสื้อมันขาดวิ่นมองลงมาก็เห็นตรงข้อเท้าที่มีเศษผ้าพันอยู่

 

โดนงูกัดหรอ

 

เธอรู้ว่าน้ำทิพย์ต้องไม่ได้ดูดพิษมันออกแน่ๆและคนที่จะทำแบบนั้นตอนนี้ก็คงเป็นเธอศิรินยกศีรษะที่นอนหนุนตักให้นอนราบกับเบาะรถก่อนจะลงไปนั่งคุกเข่าและดูดพิษของงูที่ข้อเท้า เธอไม่เคยทำหรอกแต่รู้ว่ามันเป็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

 

คริส ทำอะไรน่ะ

บีโดนงูกัด ช่วยขับรถไปโรงพยาบาลที

 

ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการเดินทางเธอพยายามเรียกน้ำทิพย์ให้ตื่นแต่ก็ไม่เป็นผลตอนนี้ก็ถึงมือหมอแล้วก็ได้แค่รอ หวังว่าน้ำทิพย์จะไม่อ่อนแอแพ้พิษงูตายไปซะก่อน

 

 

 

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหนแต่กลิ่นของยาและแสงสว่างจากหลอดไฟก็พอจะทำให้รู้ว่าเธออยู่โรงพยาบาลและสิ่งที่คิดขึ้นได้คือ..ศิริน ใช่สิเธออยากเจอศิรินน้ำทิพย์กวาดสายตามองไปยังรอบๆแต่มันก็มาสะดุดที่เก้าอี้ด้านข้างเตียง

 

ตื่นแล้วหรอ น้ำไหม

 

ไม่ใช่ศิรินแต่เป็นเพื่อนของศิรินถ้ารู้ว่าเขามานั่งเฝ้ากันแบบนี้เธอจะไม่ตื่นขึ้นมาเลยแต่ทำไงได้ก็ตื่นขึ้นมาแล้วก็ใช้ให้คุ้มซะหน่อยแล้วกัน น้ำทิพย์ให้เขารินน้ำให้และให้พาไปเข้าห้องน้ำแต่ไม่ได้ถามว่านายหญิงอยู่ไหนก่อนที่เธอจะสลบไปเธอมั่นใจว่าเธอได้ยินเสียงศิริน

 

หิวไหม

ไม่ไม่ได้หยิ่งอะไรหรอกนะ เธอไม่หิวจริงๆนั้นแหละ

อยากได้อะไรอีกไหมเขาถามอย่างสุภาพทำเอาเธอเกลียดเขาไม่ลงทั้งที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องคิดเกินเลยกับนายหญิงของเธอแน่นอน

ฉันหลับไปนานหรือเปล่า

หนึ่งคืนเต็มๆครับ

 

น้ำทิพย์เพียงพยักหน้าให้เท่านั้นอดน้อยใจไม่ได้เพราะคนแรกที่เธอหวังว่าจะเจอคือศิรินแต่กลับเป็นนายหน้าเข้มคนนี้ซะอย่างนั้น แต่ถึงจะน้อยใจอย่างไรศิรินก็คงไม่รับรู้เธอเลยถามปั้นจั่นว่าจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่ซึ่งเขาก็บอกว่าศิรินให้นอนดูอาการอีกหนึ่งคืน

 

การนอนอยู่บนเตียงเฉยๆเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากจะออกไปไหนก็ไม่ได้แถมคนเฝ้าไข้ก็เอาแต่เล่นโทรศัพท์ไม่รู้ว่าในนั้นมันมีอะไรนักหนาหน้าตาก็ดูจะซีเรียสนิดหน่อย ผ่านมาสองชั่วโมงจากที่บอกว่าไม่หิวตอนนี้ท้องมันก็เริ่มประท้วง

 

คุณเขาเงยหน้ามามองกันนิ่งเหมือนรอให้เธอพูดต่อ ฉัน...แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประตูก็ถูกเปิดเข้ามาซะก่อนพร้อมกับร่างบางของนายหญิง

 

ในมือถือปิ่นโตใบเล็กศิรินมองหน้าเธอแต่ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะหันไปมองปั้นจั่นที่ตอนนี้เก็บโทรศัพท์ไปเรียบร้อยและกำลังลุกไปหาศิริน เธอมองภาพนั้นอย่างขัดใจทั้งสองคุยอะไรกันก็ไม่รู้เพราะเธอไม่ได้สนใจจะฟัง เบือนหน้าหนีไปยังระเบียงห้องคิดว่าวิวข้างนอกมันน่าสนใจกว่า

 

ข้างนอกนั่นมีอะไรหน้าสนใจกว่าฉันหรอคะเสียงกระซิบข้างหูทำให้น้ำทิพย์หันไปมองอัตโนมัติ

 

ปลายจมูกของเธอชนเข้ากับปลายจมูกของนายหญิงมีเพียงเธอเท่านั้นที่ตกใจเพราะศิรินเองยังคงยิ้มและรอคำตอบที่เธอเอ่ยถามออกมา แต่เหมือนจะรู้ว่าเธอไม่มีคำตอบให้ใบหน้าไร้เครื่องสำอางนั้นก็ถอยห่างออกไปก่อนร่างบางจะทิ้งตัวลงนั้นข้างเตียงและเอื้อมไปหยิบถ้วยข้าวต้มที่เธอใส่ปิ่นโตมา

 

อ้าปากสิศิรินเอ่ยสั่ง

คุณคริสไม่เป่าหน่อยหรอคะ มันร้อน

 

ร่างบางเบิกตากว้างเหมือนจะพึ่งคิดได้ว่ามันต้องเป่าก่อนเลยชักมือกลับนำช้อนที่ตักข้าวต้มไปจ่อที่ริมฝีปากเป่าเบาๆสองสามทีจนแน่ใจว่ามันคงจะหายร้อนบ้าง ก่อนจะยื่นมาให้คนป่วยทานน้ำทิพย์เองก็อยากจะเรียกร้องความสนใจโดยการไม่ทานแต่เพราะความหิวทำให้เธอไม่อยากเรื่องมากยอมให้ศิรินป้อนจนหมด

 

ทานเสร็จเธอพึ่งสังเกตว่านายหน้าเข้มนั้นไม่อยู่ในห้องแล้วแต่ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้อยู่กับศิรินสองต่อสองบ้าง มีอะไรหลายอย่างที่อยากจะคุยอยากจะถามสายตาคมมองร่างบางที่เดินกลับมาพร้อมจานผลไม้

 

ไม่ทานหรอศิรินเอียงคอถามเพราะน้ำทิพย์ไม่อ้าปากทานผลไม้ที่เธอป้อน

ผู้ชายคนนั้นแค่เพื่อนจริงๆหรอคะ

 

ศิรินนิ่งไปกับคำถามของเธอจากสีหน้าปกติแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังเธอเดาอารมณ์ของนายหญิงไม่ออกเลยจริงๆว่ากำลังคิดอะไรอยู่บางทีอยากจะรู้ด้วยซ้ำว่านายหญิงมีความรู้สึกบ้างไหม ตอนแรกก็น่ารักเข้าหาได้ง่ายแต่เพราะอะไรกันตอนนี้ถึงได้ดูเฉยชา เข้าหายาก

 

มือบางวางจานผลไม้ไว้บนโต๊ะหัวเตียงพร้อมกับนั่งลงข้างๆสายตาว่างเปล่าจ้องมองกันยอมรับว่าแอบกลัวแต่เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ในฐานะคู่หมั้น น้ำทิพย์เองก็จ้องกลับแบบไม่ยอมแพ้จนศิรินหลบสายตาของเธอ

 

เพื่อนกัน

 

ศิรินตอบเพียงสั้นๆและเตรียมจะลุกออกไป น้ำทิพย์คว้าแขนเธอจนเซล้มมานอนทับตัวเธอความมือไวน้ำทิพย์กอดรั้งเอวบางไม่ให้ลุกหนี ถ้าศิรินจะโกรธเธอก็ยอมแต่เธอจะไม่ปล่อยให้เราสองคนเมินเฉยใส่กันแบบนี้

 

อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมคะน้ำทิพย์พูดเสียงอ่อนเหมือนคนจะร้องไห้

แบบไหนหรอคะ

ไม่สนใจ ไม่ง้อ ไม่แคร์บีเลยอ่ะ

 

สายตาของน้ำทิพย์ตอนนี้มันเหมือนน้องบีเด็กน้อยวัยสี่ขวบกำลังงอแงเพราะไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการยิ่งเธอนิ่งน้ำทิพย์ก็ยิ่งโอบรัดเธอแน่นขึ้นไปอีก อาการเหมือนเด็กที่กำลังเอาแต่ใจไม่มีผิด

 

ก็คุณดื้อ เด็กดื้อไม่มีสิทธิ์เรียกร้องนะคะ

ที่บีดื้อเพราะอยากให้คุณคริสสนใจนิคะ

บอกได้ไหมว่าทำไหมถึงอยากให้สนใจ

 

เด็กดื้อหลุบตาลงต่ำเหมือนกำลังซ้อนความผิดศิรินจึงเชยคางน้ำทิพย์ให้เงยหน้ามาสบตาเธอตอนหมดฤทธิ์ก็น่ารักดีนะ แต่พอได้เจ้าเล่ห์ละหน้าตีซะมัดน้ำทิพย์เม้มปากจนเป็นขีดเดียวก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบา

 

บีอยากเป็นที่หนึ่งสำหรับคุณคริสนิ

 

ศิรินอมยิ้มกับคำตอบใช้สองมือดันตัวเองให้ลุกขึ้นแต่น้ำทิพย์กลับไม่ยอมปล่อยเขายังคงกอดรั้งเธอเอาไว้และจ้องมองกันอย่างไม่พอใจ ศิรินถอนหายใจเล็กน้อยและโน้มตัวเข้าหาน้ำทิพย์ใบหน้าห่างกันเพียงกระดาษกั้นก่อนที่จะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูใบหน้าเฉียดกันนิดเดียว

 

คุณคือที่หนึ่งสำหรับฉันเสมอค่ะ

 

เหมือนถูกชาร์จจนตัวชามันดีใจและก็อึ้งไปพร้อมกับเรียวแขนที่โอบกอดร่างบางเหมือนไร้เรี่ยวแรงสองแก้มเจือสีแดงระเรื่อจนอยากจะร้องกรี๊ดไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของศิรินความโกรธและความน้อยใจหายไปจนหมดสิ้น

 

พอใจแล้วก็ทานยาด้วยนะคะศิรินหยิบแก้วยาขึ้นมาให้

ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่มีคุณคริสมาอยู่ข้างๆบีก็หายแล้ว

 

จากเด็กน้อยขี้แยเมื่อกี้กลายเป็นเสือบีขึ้นมาทันมีมือเรียวเอื้อมไปจับมือศิรินและดึงเธอให้เข้ามาใกล้จนคนอายุเยอะกว่าถึงกับส่ายหน้าเธอไม่น่าง้อน้ำทิพย์เลยจริงๆ พอหายงอนก็เจ้าเล่ห์ชีกอเหนื่อยจะรับมือเหลือเกิน

 

ดื้อหรอคะ

 

ในเมื่ออยากมีแฟนเด็กก็ต้องกำหราบให้อยู่หมัดไม่นั้นน้ำทิพย์ก็จะได้ใจไม่เกรงกลัวเธอ คนอายุน้อยยู่หน้าเมื่อได้ยินคำถามคงเป็นเพราะไม่อยากทานยาเลยอ้างนู้นอ้างนี่พอเขากำลังจะอ้าปากเถียงศิรินเลยจับยากรอกปากซะเลย

 

แค่กๆ

น้ำค่ะ

 

น้ำทิพย์รีบรับน้ำไปดื่มเพราะยามันติดคอพอดื่มเสร็จก็หันมามองศิรินอย่างไม่พอใจแต่คนโดนมองกลับทำไม่รู้ไม่ชี้และจะเดินกลับไปนั่งยังโซฟาก็ถูกคนเจ้าเล่ห์ดึงขึ้นไปนั่งบนเตียง

 

จะทำอะไรคะ

บีง่วงแล้วค่ะเขาตอบแต่ก็ไม่ยอมปล่อยออกจากเอวเธอ

ง่วงก็นอนสิ

นอนด้วยกันนะคะสายตาเว้าวอนปนขี้อ้อนเกือบจะทำให้เธอใจอ่อนแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่มันโรงพยาบาลไม่ใช่ที่บ้าน

แต่ฉันไม่ง่วงค่ะ

 

ศิรินเอ่ยตอบเสียงเรียบและพยายามแกะมือของน้ำทิพย์ออกแต่ก็ไม่เป็นผลคนป่วยไม่ฟังอะไรเลยกลับล้มตัวลงนอนและดึงเธอลงไปนอนด้วยใบหน้าสวยแนบเข้ากับอกของเขาทำเอาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

 

อย่าหนีไปไหนนะ บีกลัวฝันร้าย

 

เด็กเอาแต่ใจว่าจบก็หลับไปทันทีศิรินเองก็ได้แต่นอนทำหน้ายุ่งไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องทำตามคำสั่งของน้ำทิพย์ด้วยนะ เพราะความอบอุ่นจากร่างกายน้ำทิพย์ทำให้ศิรินเผลอเคลิ้มหลับตามน้ำทิพย์ไปจนได้





เมื่อรถจอดสนิทร่างบางของนายหญิงก็ก้าวลงจากรถและเดินเข้าบ้านไม่ได้สนใจใยดีคนป่วยที่ร้องเรียกเธอเลยสักนิดเพราะอารมณ์โมโหมันมีมากเกินกว่าที่จะเก็บไว้ ด้านคนเจ็บแผลที่ข้อเท้ายังไม่หายดีก็พยายามเดินลงจากรถ

 

ไม้ ช่วยฉันหน่อย

 

เธอหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากไม้คนสนิทของศิรินและชายหนุ่มก็ทำตามโดยการพยุงน้ำทิพย์ให้ก้าวตามศิรินเข้าไปในบ้านเมื่อเดินเข้ามาจนถึงตัวศิรินน้ำทิพย์ก็บอกให้เขาปล่อยก่อนจะเดินไปจับท่อนแขนของนายหญิงเอาไว้

 

คุณคริสคะเธอว่าเสียงอ่อนตามฉบับเดิมเวลาทำผิด

 

ศิรินหันมาจ้องหน้าคู่หมั้นตัวดีที่ทำแววตาเว้าวอนเหมือนลูกแมวสิ้นฤทธิ์มันจะน่าสงสารและเห็นใจอยู่หรอกนะถ้าไม่เกิดเรื่องที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ สายตาแข็งกระด้างของศิรินทำให้น้ำทิพย์แทบจะไม่กล้าสบตาเธอหลุบตาลงต่ำแต่มือเรียวก็ยังจับแขนศิรินไว้อยู่

 

ไม้ช่วยไปตามป้าอิ่มกับอ้อนให้ฉันทีสิ

ครับนายหญิง

 

ไม้รับคำและเดินออกไปทันทีเพราะเวลานี้เขาไม่แม้แต่จะถามหรือกล้ากวนประสาทนายหญิงเท่าที่ดูจากอารมณ์ตอนนี้ศิรินพร้อมจะระเบิดมันออกมาได้ทุกเมื่อถ้ามีอะไรขัดใจ สิ่งที่น้ำทิพย์ยังไม่รู้เกี่ยวกับนายหญิงคนนี้ก็คงเป็นเรื่องของอารมณ์เวลาใครดีเธอก็ดีตอบแต่เวลาโมโหเธอก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแต่กรณีนี้ศิรินมักจะใช้กับการทำงาน

 

ชีวิตปกติเธอไม่เคยโมโหร้ายใส่ใคร..น้ำทิพย์ถือว่าเป็นคนแรก..แต่เท่าที่คำนวณดูศิรินไม่ได้โกรธจนเกลียดแต่เธอโกรธแบบหึงมากกว่า อารมณ์ประมาณว่าหวงแฟนอะไรปานนั้นซึ่งมันน่ากลัวกว่าสิบเท่าไม่รู้ว่าน้ำทิพย์ควรจะดีใจหรือเปล่าที่เป็นคนแรกที่ทำให้ศิรินปรี๊ดแตกได้ขนาดนี้

 

คุณคริสคะ บีขอโทษ..บี..”

จะแก้ตัวหรอคะศิรินเอ่ยเสียงเย็นจนน้ำทิพย์ขนลุกสายตาเธอยังจับจ้องอย่างกดดัน

คือบี..”

ฉันรู้ว่าคุณ อยาก แต่นั่นมันโรงพยาบาล!” ศิรินเริ่มขึ้นเสียงจนน้ำทิพย์ตกใจ จะทำอะไรไว้หน้าฉันบ้าง..ในฐานะคู่หมั้นก็ยังดี!

 

ศิรินสะบัดมือออกแต่ก็ยังมองหน้าน้ำทิพย์อยู่ใบหน้าคมซีดเผือดไม่เคยเจอศิรินโมโหร้ายแบบนี้มาก่อนขนาดขอบตาเธอตอนนี้เอ่อคลอด้วยน้ำสีใสศิรินก็ยังไม่มีท่าทีจะอ่อนให้เธอเลย รู้ว่าอ้อนไปก็คงไม่ได้ผลเพราะศิรินคงจะโกรธเธอมากจริงๆ

 

 

 

จากที่เมื่อคืนตกลงกันแล้วว่าน้ำทิพย์จะต้องนอนค้างที่นี่อีกหนึ่งคืนเพราะข้อเท้ายังบวมอยู่คุณหมอเลยไม่อยากให้ออกแรงมากแต่คนป่วยคนนี้ก็กลับดื้อไม่ยอมนอนเอาแต่อ้อนนายหญิงตลอดทั้งคืนจนคนอายุเยอะจิ๊ปากใส่หลายครั้ง

 

คืนนี้คุณคริสนอนกับบีนะ นะค้า

 

ศิรินมองเจ้าลูกแมวน้อยขี้อ้อนดีดดิ้นอยู่บนเตียงทำตัวเหมือนเด็กสี่ขวบไปได้เธอก็อยากจะตามใจหรอกนะแต่งานที่ไร่เธอก็ทิ้งไม่ได้เหมือนกันเลยยื่นข้อเสนอว่าเธอจะนอนเฝ้าแต่เธอจะนอนที่โซฟาไม่ขึ้นไปนอนเบียดบนเตียงเหมือนเมื่อตอนกลางวัน

 

โอเคค่ะ ฉันจะนอนเฝ้าคุณ

ดีค่ะ คุณคริสน่ารักที่สุด

แต่ฉันจะนอนโซฟานะคะ

แต่…”

ไม่มีข้อแม้ค่ะ ไม่นั้นฉันกลับ

 

คนป่วยหน้างอไปทันทีเพราะว่าที่อ้อนก็อยากจะนอนกอดนายหญิงทั้งคืนแต่ไหงเป็นแบบนี้ได้นอกจากจะไม่ได้นอนกอดแล้วศิรินยังให้พยาบาลป้อนข้าวเธอแทนอีกเพราะมีสายด่วนจากทางโรงแรมเล่นเอาน้ำทิพย์ซึมไปเลย

 

แต่พอจะนอนน้ำทิพย์ก็หาเรื่องชวนคุยไม่หยุดถามนู้นถามนี่เรื่องไร้สาระทั้งเพลแต่ศิรินก็เพียงแต่ตอบสั้นๆเพราะเธอเองก็เริ่มง่วงแต่น้ำทิพย์ก็ยังพูดไม่หยุดเนินนานที่พูดอยู่คนเดียวพอหันมามองยังโซฟาก็พบว่าศิรินหลับไปแล้ว

 

คนเจ้าเล่ห์แอบลงจากเตียงลงมายืนข้างโซฟาข้อเท้าก็เจ็บแต่ก็เขย่งมาถึงจนได้เธอก้มมองใบหน้าอ่อนกว่าเยาว์ที่ปราศจากเครื่องสำอางเห็นทีจะมีก็แต่แป้งเด็กที่ทากันหน้ามันกับลิปมันกันปากแตกเท่านั้น เชื่อเลยว่าถ้าใครได้มายืนมองศิรินใกล้ๆแบบนี้ต้องหลงรักหล่อนแน่ๆ

 

ยิ้มแบบนี้ฝันถึงบีอยู่ละสิ

 

คนตัวสูงว่าเองเออเองทั้งหมดและยืนพูดอยู่อย่างนั้นก่อนจะค่อยย่อตัวลงไปหอมแก้มศิรินแผ่วเบาไม่ให้หล่อนรู้สึกตัวตื่นมาด่าเธอโทษฐานขโมยหอมแก้มยามวิกาล

 

ฝันดีนะคะ

 

ไม่ได้กอดได้หอมก็ยังดี..น้ำทิพย์กลับมาที่เตียงและล้มตัวลงนอนจนหลับไปรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมีคนมาเปิดม่านนี่แหละรู้สึกขัดใจนิดหน่อยแต่พอคิดว่าในห้องนี้มีแค่เธอกับศิรินและคนที่เปิดม่านก็คงจะเป็น..

 

คุณคริ- อ้าว..”

คุณคริสลงไปซื้อกาแฟด้านล่างค่ะ ขออนุญาตเช็ดตัวนะคะ

 

พยาบาลสาวกล่าวอย่างสุภาพและเดินเข้าไปหาน้ำทิพย์เพื่อจะเช็ดตัว คนป่วยก็ว่านอนสอนง่ายแต่พอร่างกายของคุณพยาบาลมาบดเบียดกับท่อนแขนของเธอมันก็ทำให้รู้สึกวูบวาบ ความต้องการที่เคยทิ้งไปดันกลับมาสายตาก้มลงจะมองหน้าคุณพยาบาลแต่มันก็ดันไปสะดุดกับหน้าอกหน้าใจแทน

 

ขออนุญาตถอดเสื้อนะคะ

 

สติสตางค์ตอนตื่นนอนก็ไม่ค่อยจะมียิ่งมาเจออะไรแบบนี้อีกเสือบีที่คิดว่าถอดเล็บแล้วกำลังจ้องจะขย้ำพยาบาลสาวอยู่เพียงแค่ผ้าชุบน้ำสัมผัสโดนหน้าอกก็ทำเอาน้ำทิพย์สะดุ้ง ไม่ได้เขินอายหรอกเพราะเธอออกจะชินกับการมีผู้หญิงมาทำอะไรแบบนี้

 

บีเสียเปรียบจังเลยนะคะคนป่วยที่นิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้นจนพยาบาลสาวทำหน้างง

เรื่องอะไรหรอคะ

ปกติบีไม่แก้ผ้าให้ใครดูง่ายๆหรอกนะเพราะถ้าแก้อีกฝ่ายก็ต้องแก้ด้วย

 

มือบางหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำตอบเธอพึ่งจะเข้ามาทำงานที่นี่เป็นวันแรกและงานแรกของเธอก็คือการเช็ดตัวให้น้ำทิพย์ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอคำพูดสองแง่สองง่ามอย่างนี้ตั้งแต่เช้า ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่ไม่นึกโกรธกับคำพูดลามกออกจะขวยเขินจนไม่แน่ใจกับอาการของตัวเอง

 

คุณนี่ช่างหยอกนะคะพยาบาลสาวพยายามคิดในแง่บวก

คุณพยาบาลมีแฟนหรือยังคะ

ยังค่ะ

ดีเลย ไม่มีพันธะก็ง่ายหน่อย

 

น้ำทิพย์รู้สึกถึงแรงสั่นของมือพยาบาลสาวเธอยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะดึงหล่อนเข้ามาใกล้และเชยคางคุณพยาบาลให้มองหน้ากัน ใบหน้าสวยหวานเจือสีแดงระเรื่อแววตาตื่นกลัวนิดๆเป็นเหยื่อที่น่าลิ้มลองซะมัด

 

ถ้าบีจูบคุณพยาบาลจะโกรธไหมคะ

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างผ้าในมือร่วงหล่นทันทีริมฝีปากบางถูกปิดทับสนิทและคนที่ตกใจดันเป็นน้ำทิพย์แทนเพราะคนที่เริ่มก่อนคือ..คุณพยาบาล! หล่อนโน้มตัวเข้ามาบดจูบจากจูบที่แสนธรรมดาก็เริ่มรุนแรงขึ้นทีละนิดเหมือนต้องการจะคุมเกม

 

น้ำทิพย์แค่ต้องการจะแหย่เล่นแต่ไม่คิดว่าพยาบาลสาวคนนี้จะเอาจริงคนอย่างเธอก็เหมือนไฟเมื่อมีคนจุดให้ติดก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว มือเรียวดึงร่างบางขึ้นมาบนเตียงก่อนจะเป็นคนคุมเกมเสียงครางหลุดออกมาจากปากพยาบาลสาวยิ่งทำใหน้ำทิพย์ชอบใจ

 

ศิรินเดินลงมาจนถึงชั้นล่างแต่พึ่งนึกได้ว่าลืมกระเป๋าสะตางค์ไว้บนห้องเธอถอนหายใจกับอาการหลงลืมของตัวเองทั้งที่ยังไม่แก่ซะหน่อย ร่างบางกลับเข้าไปในลิฟท์เพื่อจะไปเอาของที่เธอลืมไว้คิดว่าถ้าถึงแล้วน้ำทิพย์คงจะเช็ดตัวเสร็จพอดี

 

ประตูลิฟท์ถูกเปิดออกศิรินก็เดินออกมาอย่างไม่รีบร้อนมือบางจับลูกบิดกำลังจะเปิดเข้าไปแต่หมอหนุ่มเรียกเธอเอาไว้บอกว่าจะเข้าไปตรวจอาการของน้ำทิพย์พอดีแต่เธอเห็นว่าเขาเป็นผู้ชายและน้ำทิพย์กำลังเช็ดตัวอยู่เลยบอกให้เขากลับไปก่อนเสร็จเมื่อไหร่จะให้พยาบาลไปเรียก

 

เสียงปิดประตูดังขึ้นทำให้สองร่างที่โอบกอดกันบนเตียงในสภาพเสื้อผ้าหลุดหลุ้ยหันไปมองด้วยความตกใจส่วนคนที่เดินเข้ามาก็ตกใจไม่แพ้กัน ร่างบางของพยาบาลสาวกำลังขึ้นคร่อมคู่หมั้นของเธออยู่ไหนจะกระดุมเสื้อที่ถูกถอนออกจากเกือบหมดส่วนน้ำทิพย์ก็คงไม่ต้องพูดถึง

 

ไม่ยักรู้ว่าพยาบาลที่นี่เขาเช็ดตัวคนป่วยกันบนเตียง!”

คุณคริ-“

ฉันให้เวลาคุณแต่งตัวสิบนาทีระหว่างที่ฉันเคลียค่าใช้จ่าย

 

ศิรินเดินออกไปและปิดประตูเสียงดังพยาบาลสาวหน้าซีดพูดอะไรไม่ออกไม่อยากนึกภาพเลยว่าถ้าหัวหน้ารู้เข้าเธอจะโดนไล่ออกไหมเพราะพึ่งมาทำงานวันแรกแท้ๆ แต่เพราะความเอาตัวรอดเธอเลยรีบลงจากเตียงและแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะตามศิรินออกไป

 

เธอยืนรอศิรินอยู่หน้าห้องจนร่างบางเดินกลับมาศิรินชะงักเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาเย็นเฉียบไปให้เห็นพยาบาลสาวแอบกลืนน้ำลายและอึกอักไม่ยอมพูด เธอเลยเดินจะเข้าห้องแต่หล่อนกลับยกมือขว้าง

 

เดี๋ยวก่อนค่ะเธอว่าอย่างกล้าๆกลัวๆ

มีอะไรศิรินปรายสายและเอ่ยถาม

เรื่องเมื่อกี้,,”

ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวหล่อนตกใจที่ศิรินพูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม

ไม่แก้ตัวก็ได้ค่ะ แต่ขอร้องได้ไหมคะ..อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกหัวหน้าแผนกเลยนะคะ

 

เธอร้องขออย่างเห็นใจศิรินเองก็มองอย่างเหลืออดเท่าที่พิจารณาดูพยาบาลคนนี้ก็อายุไล่เลี่ยกับน้ำทิพย์ไม่แปลกที่จะเข้ากันได้ง่ายขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่ชอบใจอยู่ดีที่หล่อนทำเกินหน้าที่

 

เธอรู้หรือเปล่าว่าหน้าที่ของพยาบาลคืออะไร

ดะ ดูแลคนป่วยค่ะ

แล้วที่ทำเมื่อกี้เรียกว่าดูแลหรือเปล่าศิรินจ้องมองจนสาวเจ้าหลบตา อะไรที่มันไม่ใช่หน้าที่..ที่หลัง..อย่าทำ!”

 

เธอไม่ได้กำลังขู่แค่อยากเตือนเพราะพึ่งทราบว่าหล่อนเข้ามาทำงานวันนี้วันแรกและเธอก็ไม่อยากตัดโอกาสใครคนเราผิดได้ก็ย่อมแก้ไขได้ครั้งนี้เป็นผิดครั้งแรกเธอถือว่าให้อภัย

 

ถ้ารักในอาชีพของตัวเองอย่าทำอีกละกัน เข้าใจไหม

เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะคะ

 

ศิรินมีสีหน้าอ่อนลงก่อนจะบอกให้หล่อนกลับไปทำงานต่อแต่เหมือนพึ่งคิดอะไรออก เดี๋ยว!” ร่างบางชะงักกึกด้วยความตกใจค่อยๆหันหน้ามามองศิริน บีเขาไม่ได้บอกหรอว่ามีคู่หมั้นแล้วคำถามนี้ทำเอาพยาบาลสาวหน้าซีดเข้าไปอีก

 

มะ ไม่ค่ะ

 

นายหญิงกำหมัดแน่นขบกรามเพื่อข่มอารมณ์กำลังจะเข้าไปจัดการคนในห้องแต่ไม้ก็เอ่ยเรียกเธอเอาไว้ก่อนศิรินสูดหายใจเข้าอย่างสกัดกั้นอารมณ์โกรธเอาไว้..ท่องไว้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล!

 

ฉันจะไปรอที่รถ!”



 

ไม้เดินเข้ามาพร้อมกับป้าอิ่มและอ้อนเห็นศิรินและน้ำทิพย์ยืนนิ่งเงียบเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทแต่คนที่ดูแย่เห็นทีจะเป็นน้ำทิพย์เพราะเอาแต่หลบตาศิริน รังแสอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนป้าอิ่มคนเก่าคนแก่ช่วยกู้สถานการณ์ให้

 

นายหญิงเรียกป้ามามีอะไรหรือเปล่าคะ

เรื่องที่โทรมาสั่งก่อนหน้านี้จัดการเรียบร้อยหรือยังคะศิรินเอ่ยถามทั้งที่ยังมองหน้าน้ำทิพย์อยู่

เรียบร้อยค่ะ

 

ศิรินไม่พูดอะไรต่อเธอเดินกลับขึ้นไปบนห้องน้ำทิพย์เองก็รีบเดินตามเพราะรู้สึกว่ายังเคลียไม่จบแต่กว่าจะตามศิรินขึ้นมาได้ก็แทบไม่ทันเพราะข้อเท้ายังปวดอยู่นิดหน่อย เธอใช้มือดันประตูเอาไว้ก่อนที่มันจะปิดลงเจ้าของห้องหันมามองกันด้วยใบหน้านิ่งเฉย

 

เรายังคุยกันไม่จบนะคะ

แต่ฉันพูดจบแล้วค่ะศิรินดันประตูจะปิดแต่น้ำทิพย์กลับไม่ยอมถอย

บีรู้ว่าบีผิดแต่คุณคริสอย่าเย็นชาใส่บีแบบนี้ได้ไหม

 

น้ำทิพย์ว่าอย่างเหลืออดเพราะเธอไม่ชอบอาการเมินเฉยเหมือนเธอไม่มีตัวตนและรู้สึกเป็นคนอื่นสำหรับศิรินแบบนี้ เธอไม่ชอบที่ศิรินเป็นแบบนี้เลยสักนิดถ้าตบหรือด่ายังจะดีกว่าการนิ่งและใช้คำพูดเฉือดเฉือนให้เหมือนตายทั้งเป็นเธอไม่ชอบเอาซะเลย

 

แล้วคุณจะให้ฉันดีใจ ยิ้ม หัวเราะกับสิ่งที่คุณทำหรอคะศิรินว่าอย่างประชดพร้อมกับแค่นยิ้ม

คุณคริสหึงบี

ใช่! ฉันหึงคุณและก็ไม่พอใจมากด้วย!”

 

น้ำทิพย์นิ่งไปกับคำตอบเธอไม่นึกว่าศิรินจะยอมรับตรงๆเพราะปกติเวลาเธอบอกว่าอีกฝ่ายหึงก็จะได้อาการอ้ำอึ้งมาแทนและท่าทีโกรธหรือโมโหก็จะหายไปแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เลย นายหญิงของเธอไม่ยอมอ่อนข้อให้กันเหมือนก่อน

 

มีอะไรจะพูดอีกไหมคะ ถ้าไม่มีก็เชิญกลับห้องคุณไปซะ!”

ห้องบี?

อ๋อ! ฉันลืมน่ะ ตามมาสิ

 

ศิรินเดินนำน้ำทิพย์มายังห้องรับแขกซึ่งก่อนหน้านี้เธอให้ปั้นจั่นเข้าพักแต่เขาก็ไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำหลังจากเฝ้าน้ำทิพย์ที่โรงพยาบาลแทนเธอเขาก็มีงานด่วนต้องรีบกลับกรุงเทพทันที น้ำทิพย์เดินเข้ามาในห้องด้วยความมึนงงไม่รู้ว่าศิรินพาเธอมาที่นี่ทำไม

 

ต่อไปนี้ห้องนี้คือห้องของคุณ

ทำไมเราต้องนอนแยกห้องกันด้วยละคะ

ฉันไม่อยากให้สิ่งแปลกปลอมจากตัวสาวๆของคุณไปแปดเปื้อนห้องของฉัน

 

ถ้านี่เป็นละครมันก็คงกำลังถึงจุดเปลี่ยนและเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเพราะเริ่มเรื่องทุกอย่างโอเคสวยงามไปหมดและมันก็พังเพียงเพราะการยับยั้งชั่งใจไม่ได้ของตัวเอกอย่างน้ำทิพย์ เธอไม่โทษศิรินเลยกลับเข้าใจว่าที่เป็นแบบนี้เพราะศิรินไว้ใจพยายามตามใจเธอตั้งแต่วันแรกที่มาแต่เธอก็ทำลายมันด้วยตัวของเธอเอง

 

ครั้งนี้จะให้อภัยกันไม่ได้เลยหรอคะเธอถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

ฉันไม่ให้โอกาสคนทำผิดซ้ำสองค่ะ

 

อยากจะร้องไห้กับคำตอบที่แทบจะไม่ต้องคิดของศิรินเธอไม่เคยเจ็บเพราะผู้หญิงคนไหนเลย..ศิรินเป็นคนแรก..คนแรกของการเริ่มต้นใหม่ เพราะต่อไปนี้เธอจะไม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เสียใจอีก

 

“แล้วสถานะของเรา…”

คู่หมั้น..ในนาม

ไม่เอาแบบนี้ได้ไหมคะน้ำทิพย์กอบกุมมือบางขึ้นมาจับไว้

ตามสัญญาคุณจะต้องดูแลฉันในฐานะคู่หมั้นเป็นเวลาหกเดือนเมื่อครบกำหนดคุณจะเป็นอิสระทันทีแต่ถ้าภายในหกเดือนคุณ..อึดอัด..จะยกเลิกสัญญาและกลับกรุงเทพไปก็ได้จะไม่มีบทลงโทษตามสัญญาใดใดทั้งสิ้นถือว่าฉันยกเว้นให้

 

ว่าจบร่างบางก็ดึงมือกลับพร้อมกับหันหลังให้กัน

 

ไม่..” น้ำทิพย์ว่าเสียงแผ่ว

อีกอย่างหนึ่งค่ะ ถ้าคุณอยากจะนัดเจอหรือไปมีอะไรกับใครที่ไหน…” ศิรินหยุดคำพูดไว้หันกลับมาเธอเดินเข้ามาใกล้น้ำทิพย์อีกนิด ขออย่าเป็นที่สาธารณะก็พอ

 

แววตาศิรินกระตุกวูบที่ต้องพูดประโยคนี้ออกมาถ้าน้ำทิพย์ไม่ก้มหน้าก็คงจะเห็นขอบตาที่มันพร้อมจะหลั่งน้ำสีใสออกมา คนตัวสูงกำลังจะเงยหน้ามามองแต่ศิรินกลับหันหลังและเดินออกไปจากห้องซึ่งน้ำทิพย์ก็ยอมแต่โดยดีไม่มีการรั้ง

 

เพราะเธอยอมผู้หญิงคนนี้หมดทุกอย่าง..ยอมเพราะรัก..เธอยอมให้ศิรินก้าวออกไปจากห้องแต่จะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ก้าวออกไปจากชีวิตของเธอแน่นอน จากที่ไม่เคยต้องร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนไหนวันนี้แหละที่เธอจะทำมัน

 

ร่างเพียวทรุดตัวลงนั่งและร้องไห้ออกมาเงียบๆอย่างไม่อายใครตลอด25ปีที่มีแฟนมาพึ่งจะรู้สึกเหมือนอกหักก็วันนี้แหละ รู้แล้วว่ามันเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกอยากระบายออกมาเป็นคำพูดมากมายแต่ก็ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ

 

 

แต่คนที่เสียใจหนักที่สุดคงไม่ใช่น้ำทิพย์แต่เป็นนายหญิงของไร่เมื่อกลับเข้าห้องมาศิรินก็ทรุดลงกับประตูห้องน้ำตาที่กลั้นไว้ตั้งแต่โรงพยาบาลไหลเป็นสายเหมือนจะไม่มีวันหยุด 25ปีที่เธอรอน้ำทิพย์ก่อนหน้านี้เขาจะเป็นของใครเธอไม่สนแต่ตอนนี้เขาเป็นของเธอจะไม่ให้เธอเสียใจได้ยังไง

 

ครั้งแรกที่รู้ว่าน้ำทิพย์ยอมมาอยู่กับเธอที่ไร่เธอพยายามเอาใจเขาสารพัดเพราะอยากให้เขาสนใจเธอคนเดียวแต่เหมือนยิ่งตามใจมากเท่าไหร่น้ำทิพย์ก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บ เธอหวังว่าระยะเวลาหกเดือนมันจะมีความหมายมากกว่านี้แต่วันนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจ เพราะฉะนั้นไม้อ่อนสำหรับน้ำทิพย์คงไม่ได้ผลเธอก็ต้องใช้ไม้แข็ง

 

ฉันจะหยุดเธอเอง..บี!”





Talk ::

เป็นไงล่ะเด็กดื้อ เจอนายหญิงสายโหดเข้าไปถึงกับร้องไห้เลย

ถ้ายังไม่เลิกเจ้าชู้อีกไรท์จะเขียนให้ตัวเองได้กับพี่คริสแล้วนะ // อ้าวไม่ได้หรอ 555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

987 ความคิดเห็น

  1. #975 pikpat1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:37
    สู้ๆนะคะนายหญิง อย่าเพิ่งท้อใจนะ ดัดนิสัยคนกะล่อนให้สำเร็จค่ะ
    #975
    0
  2. #973 precioussoul (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 19:38
    เป็นฉันคงฟาดด้วยไม้หน้าสามอะ555555 คนอะไรมือไวใจเร็ว
    #973
    0
  3. #899 Kala (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 22:55
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบโว้ยเฮ้ย😆
    #899
    0
  4. #498 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 16:21
    สมน้ำหน้าไปทำเขาเสียใจตลอด โดนซะบ้างว่านายหญิงก็มีหัวใจน่ะอดทนเฝ้ารอตั้ง25ปีไม่คิดมีใคร
    #498
    0
  5. #113 NISI_WOO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 01:06
    ไม่รู้จะสงสารใครเลยทีนี้
    #113
    0
  6. #112 VPNS (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:31
    มาอัพต่อน้า plz
    #112
    0
  7. #111 OilToybox (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:33
    มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #111
    0
  8. #110 แพร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 00:51
    ดัดนิสัยกันนานๆเลยแบบนี้ ชอบที่นายหญิงใจแข็ง
    #110
    0
  9. #109 nanaki_yui (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    ช่วงเลิฟๆหลบไป นายหญิงกำลังมา
    งานนี้ดัดนิสัยยาวๆเลยคร่า
    #109
    0
  10. #107 Niwkoysw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:51
    อยากได้หน่วงๆสักตอนสองตอน5555555ดัดนิสัยอิคุณบี
    #107
    0
  11. #106 ShaLam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:44
    ความรู้สึกคือใจสลายไปกับทั้งคู่เลย บีนะบี แต่เอาใจช่วยนายหญิงค่ะ หยุดบีให้ได้นะคะะ!
    #106
    0
  12. #105 kaimuk544 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    นายหญิงทำดีมากค่ะ #ทีมนายหญิง
    #105
    0
  13. #104 ml. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 09:31
    เอาให้สุดค่ะนายหญิง ปากก็บอกว่ารักอ่ะเน๊อะ แต่ดู ยังทำให้นายหญิงเจ็บขนาดนี้ สงสัยนายหญิงจะต้องหายไปสักพักแล้วหล่ะ
    #104
    0
  14. #103 Fox demon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    วรั้ยยย ร้องไห้หรอ? ร้องไห้แล้วอย่าลืมไปเลิกกับแฟนนะจ้ะ จุบุ
    #103
    0
  15. #102 AuJariya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:00
    น้องบีี เจ้าชู้แบบนี้ นายหญิงตีให้ตายเลยค่ะ #ทีมนายหญิง
    #102
    0
  16. #101 cakeptmhy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 07:39
    โอ้ยบีโอ้ยยยยยยยยย ทำอะไรทำไมไม่คิดดีดี ดีนะตายหญิงยังคิดจะหยุดบี ดีไม่ไล่กลับบ้าน เห้อออออออออออ
    #101
    0
  17. #100 simmmmmmme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 06:52
    เหอะๆ จะได้กับพยาบาลยังโกรธขนาดนี้ิ ถ้ารู้ว่าพี่บียังไม่เลิกกับแฟนจะขนาดไหนนน
    #100
    0
  18. #99 Anyaey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 06:45
    โธ่เฮียบีของน้อง
    #99
    0
  19. #98 PornchanokHPHigh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:48
    เห้อมเศร้าไปอ่ะไรท์ นี้จะร้องไห้ตาม สงสารนะ แต่พี่บีก็ทำเกินไป นายหญิงองค์เมียลงก็น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ยยย!!!
    #98
    0
  20. #97 monalolo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:51
    T_T มาถึงก็เศร้าเลย
    #97
    0
  21. #96 clubbc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    เด็กดื้อต้องดัดนิสัยให้เข็ดค่ะนายหญิง
    #96
    0
  22. #95 Pream_fata (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:11
    ใช้ไม้แข็งเลยค่ะนายหญิงดัดนิสัยคนเจ้าชู้เลย
    #95
    0
  23. #93 @ nokmaneerat_nok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 00:28
    เย้ ไรท์กลับมาแล้ว คุณบีได้ทีเอาใหญ่เลยนะ
    #93
    0
  24. #92 Quan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 23:59
    หายไปหลายวัน มาต่อนิดเดียว อยากอ่านอีก
    #92
    0
  25. #91 kaimuk544 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    อ่านแล้วน่ารักดีต่อใจมากกด
    #91
    0