หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 15 : Chapter 14 || รนหาที่ตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 891 ครั้ง
    17 มี.ค. 64

 

(เนื้อหาในตอนนี้มีการใช้ความรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ)

 

#14

รนหาที่ตาย

 

 

“ปากดีจังนะไอ้สัด”

“กัลป์”

“กูไม่เป็นไร มึงไม่ต้องกลัว”

น้ำเสียงร้อนรนจากคนด้านหลังว่าขึ้น ตัวผมจะเละยังไงก็ได้...ขอแค่ให้ศุกร์มันไม่เป็นไร

มันไม่เหมาะกับความเจ็บปวดอะไรทั้งนั้นเลยสักนิด

“ไม่ใช่ กูเป็นห่วงมึง...กัลป์ ถอยมาหากู”

พรึ่บ พลั่ก!

เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวไอ้เชนมันเลยกระชากตัวผมออกแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ทันที ใบหน้าซีกขวาผมชาหนึบแต่มันก็ไม่มากพอทำให้ผมคิดจะหยุดสนใจความเจ็บที่ได้รับ

“ไอ้เวร!”

“กัลป์!”

อั้ก! ตุ้บ ผัวะ

ผมถีบมันเข้าเต็มๆ ที่ท้อง ใช้เท้าเตะหน้ามันให้แรงมากกว่าที่มันต่อยผมเมื่อครู่แล้วต่อยซ้ำไปอีกทีจนมันเสียหลักเกือบล้มลง ผมก้าวประชิดเตรียมซ้ำมันต่ออย่างไม่ปรานี รู้สึกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายมันร้อนจัดจนต้องรีบหาที่ระบายอย่างเดียวเท่านั้นในตอนนี้

และมันต้องไปไอ้สัดนี่เท่านั้นด้วย

แต่ไม่ทันได้ทำอะไร ไอ้คนที่เหลือมันก็พุ่งเข้ามาหาผมทันทีเหมือนกัน...หมาหมู่ฉิบหายเลยไอ้สัด

“กระจอกฉิบหายเลยถึงต้องมารุมกูแบบนี้”

“จะเดี้ยงแล้วยังปากเก่งอีกนะมึง!”

“มึงเข้ามา”

“เอาแม่งให้หนักเลย!” ไอ้เชนที่พยุงตัวขึ้นมาด้านหลังไอ้สองตัวตรงหน้าผมตะโกนอย่างโกรธจัด

หนึ่งในสองคนมันพุ่งตรงมาหาผมและเตรียมปล่อยหมัดใส่เต็มที่ แต่ผมมือไวกว่าถึงได้เหวี่ยงหมัดใส่หน้ามันซะก่อน ส่วนอีกคนมันก็อาศัยช่วงที่ผมมีช่องว่างต่อยเข้ามาหวังจะให้โดนซีกหน้าผมเต็มๆ

แต่เพราะมองเห็นได้ทันผมเลยเอี่ยวตัวหลบได้ แต่มันก็ไม่พ้นจนโดนเข้าที่ปลายคิ้วผมแทน

“เหี้ยเอ๊ย!”

ผมยกเท้าขึ้นถีบที่คอมันไม่ยั้งแรงแลกกับที่คิ้วผมแตก ต่อด้วยเตะหน้าท้องมันหนักๆ อีกที หางตาเหลือบไปเห็นว่าศุกร์มันกำลังวิ่งเข้ามาช่วยผม

“โอ๊ย!”

“ศุกร์!”

ยังไม่ทันที่ผมจะดึงศุกร์มันมาหาตัวอีกครั้ง ไอ้พวกเวรอีกคนมันก็กระชากคอเสื้อด้านหลังไอ้ศุกร์เข้าอย่างแรงจนมันเกือบเสียหลัก ผมเลือดขึ้นหน้าทันทีกับภาพที่เห็น วิ่งเข้าไปเตะปากไอ้เหี้ยนั้นจนมันร้องลั่นล้มลงกับพื้น

แต่วินาทีนี้ผมโกรธจัดจนไม่คิดเห็นใจใครหน้าในทั้งนั้น...มันกล้าทำเพื่อนของผมมันก็ต้องเจอดี

“อ๊ากก!”

ผมกระทืบมือมันจนได้ยินเสียงกระดูกหัก เหยียบซ้ำอย่างแค้นจัดที่มันกล้าใช้มือสกปรกนี่ดึงคอไอ้ศุกร์

พลั่ก!

“เก่งนักนะมึงอะ”

“อึก”

“กัลป์!”

ไอ้เชนถีบเข้าที่หลังผมเต็มๆ จนล้มลงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ผมเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อตอบโต้มันกลับแต่กลับโดนไอ้เวรอีกคนเข้ามันล็อกแขนเอาไว้แล้วกดผมคุกเข่าลงกับพื้น

“ไอ้ศุกร์อย่าเข้ามา!”

“โอ๊ย อึก...ปล่อย! อย่าทำเพื่อนเรานะ ฮื่อ ขอร้อง ข้อร้องอย่าทำกัลป์นะ!”

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจผมเหมือนถูกควักออกมาแล้วฉีกกระชากทิ้ง ศุกร์มันโดนพวกมันอีกคนกระชากแขนเอาไว้จนล้มลงกับพื้นไม่ต่างจากผมแล้วถูกจับคอเสื้อเอาไว้ไม่ให้เข้ามาช่วยผมได้

ตัวมันก็แค่นั้น...

ดาวศุกร์มันก็ตัวแค่นั้นแต่กลับต้องมาโดนทำรุนแรงขนาดนี้

ร่างกายผมสั่นเทาอย่างหนักตอนที่เห็นว่าศุกร์มันร้องไห้ออกมาอย่างหวาดกลัวขนาดไหน ร่างกายเริ่มดิ้นรนสุดแรงเพื่อจะไปช่วยเพื่อนของผม

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย! มึงมาลงที่กู อย่าเสือกเตะเพื่อนกู!”

“หึ โคตรซึ้งเลยฉากนี้...ประทับใจว่ะ แต่เมื่อกี้มึงเตะกูยังไง กูก็ขอเอาคืนอย่างนั้นก่อนแล้วกัน”

ไอ้เชนมันว่าเสียงเหี้ยมอย่างแค้นจัด...ถ้าผมโดนมันอัดเข้าตอนนี้คงสู้ไม่ไหวแน่ ผมเลยตัดสินใจเอาหัวโขกไอ้คนที่ล็อกแขนผมไว้อยู่อย่างแรงจนมันปล่อยมือที่จับผมอยู่ พอได้โอกาสผมเลยยกเท้าขึ้นถีบเข่าไอ้เชนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างแรง พร้อมหลุดสบถคำหยาบอย่างโมโห

“ไอ้หน้าสัด!”

ไอ้เชนสะบัดหัวแรงๆ ขับไล่ความมึนงง มันหัวมาเตรียมปล่อยหมัดใส่ผมอีกครั้งแต่ก็ต้องต่อยอากาศไปเพราะผมเอี้ยวตัวหลบได้ทัน ผมใช้มือกระชากคอเสื้อมันแน่น ดึงทั้งร่างมันมาใกล้ตัวเตรียมกระแทกเข่าใส่มัน

“เก่งนักใช่มั้ยไอ้สัด มึงเจอนี่หน่อยเป็นไง”

อาวุธคมมันปลาบถูกหยิบขึ้นมาส่งผลให้ผมชะงักค้างไปชั่ววินาที ไอ้เชนมันเหวี่ยงมีดเข้าใส่ผมทันทีอย่างไม่รอช้าขณะที่ผมยังนิ่งอึ้งอยู่

ฉึบ!

แต่โชคดียังเป็นของผมเพราะผมเหวี่ยงตัวหลบได้ทันภายในเสี้ยววินาที ปลายมีดเลยเฉือนโดนแค่ผิวแก้มของผมเท่านั้น...หัวใจผมเต้นถี่รัว สบตากับไอ้เชนไม่ละเช่นกัน

ไอ้พวกที่เหลือก็ยืนล้อมรอบเราเอาไว้ไม่ให้หลับหนี ส่วนอีกสองตัวก็จับศุกร์ไว้ไม่ให้เข้ามาช่วยผมได้

“กัลป์! ข้างหลัง!”

“อึก”

ช้าเกินกว่าที่ผมจะตั้งตัวทัน มีหนึ่งในพวกมันเข้ามาเหวี่ยงคอเสื้อผมจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง ผมจุกจนแทบลุกไม่ไหว...ไอ้เชนมันเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม สีหน้าของมันยิ่งกว่าสะใจซะอีกที่เห็นผมล้มลงได้

มันยกปลายมีดขึ้นสูง สายตาแค้นผมเต็มทนที่ผมทำให้มันเจ็บสาหัสขนาดนี้

“ไม่! อย่าทำ ฮึก กัลป์!”

“ได้เวลากูเอาคืนบ้าง”

พูดง่ายเกินไปมั้ยไอ้สัด ใครแม่งจะไปยอมให้มีดเสียบง่ายๆ วะ!

พลั่ก! ตุ้บ!

แต่ก่อนที่ปลายมีดจะพุ่งเข้าใส่ร่างผม และก่อนที่ผมจะได้เบี่ยงตัวหนี

ขายาวๆ ของใครสักคนก็เตะมือที่ถือมีดเล่มนั้นจนกระเด็นหลุดไปไกล แล้วก็เป็นขาข้างเดิมที่เตะเข้าที่กกหูมันอย่างจัง

มึงมานี่

หัวใจผมกระตุกวูบเพราะภาพร่างสูงที่คุ้นเคย มือชาดิกจนแทบลืมหายใจ…เขามาช่วยผม เขายืนอยู่ตรงหน้าผมไม่ไกลนี่เอง

...พี่เพลิง

ทำคนของกู กูจะเอามึงให้ตาย

พี่เพลิงกระทืบไอ้เชนไม่ยั้ง...เขาเหมือนเป็นอีกคนที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน พี่เพลิงมุมนี้คือคนคนหนึ่งที่กำลังโกรธจัดแต่กลับแสดงออกอย่างนิ่งเฉยไร้แววหยอกล้อเหมือนอย่างที่เคยเห็น

เขาในเวลานี้น่ากลัวมากที่สุด

แต่ถึงแม้จะน่ากลัวขนาดไหน...หัวใจผมกลับอุ่นวาบขึ้นมาจนน้ำตาคลอเต็มหน่วย กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าพี่เพลิงกำลังมาช่วยพวกผมให้ปลอดภัย

“พี่ไฟ ฮึก พี่ไฟ”

“พี่อยู่นี่ศุกร์”

พอหันไปมองด้านข้างผมก็รู้ว่าไม่ได้มีแค่พี่เพลิงเท่านั้น แต่พี่ไฟเองก็มาด้วย...ภาพพี่ไฟตอนนี้ไม่ได้ต่างจากพี่เพลิงเลยสักนิดเดียว

โกรธจัดจนพร้อมที่จะทำลายมันให้พังพินาศ

สภาพไอ้คนที่มันจับศุกร์ไว้ก่อนหน้าไม่ต่างจากศพใกล้ตาย ในขณะที่พี่เพลิงกำลังกระทืบไอ้เชนไม่ยั้ง พี่ไฟก็จัดการอีกสองคนด้วยสีหน้านิ่งงัน มันมีเพียงสายตาเท่านั้นที่บอกว่าในตัวพวกเขามีไฟลูกใหญ่กำลังคุโชนอยู่

“ฮึก กัลป์...กัลป์เจ็บ”

“เดี๋ยวพี่จัดการให้”

ผมตั้งสติกลับมาได้อีกครั้งเพราะภาพรอบตัว...ยังมีพวกมันที่เหลืออยู่ให้ต้องจัดการ ไอ้พวกเวรนี่ยิ่งชอบเล่นทีเผลออยู่ด้วย ผมพยุงตัวลุกขึ้นเตรียมพุ่งเข้าใส่พวกที่เหลือแต่ต้นแขนกลับถูกรั้งไว้ซะก่อน

“มึงอยู่กับศุกร์ไป พวกกูเคลียร์เอง”

พี่ไฟว่าจบก็เดินเข้าไปหาพวกมันทันทีแบบไม่ให้โอกาสผมปฏิเสธ ผมเลยหันกลับไปหาไอ้ศุกร์ทันทีกลัวมันจะโดนใครทำอะไรอีก

ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่มันยังปลอดภัย ตัวเล็กๆ ของมันวิ่งเข้ามากอดผมไว้แน่น เสียงสะอึกสะอื้นอย่างเสียขวัญดังจนกลบเสียงทุกอย่างที่หูผมได้ยินในตอนนี้ทั้งหมด

ผมยกแขนขึ้นกอดมันกลับแน่นไม่ต่างกันขณะที่กระบอกตารู้สึกแสบร้อนอย่างหนัก...ขอบคุณที่มันยังไม่เป็นไร ขอบคุณทุกอย่างเลยจริงๆ

“ฮื่อ มึงเจ็บมากมั้ย...เจ็บมากรึเปล่า”

“ไม่ ไม่เจ็บเลย มึงอย่าร้อง”

ทั้งๆ ที่เป็นคนบอกมันเองว่าอย่าร้อง แต่น้ำตาหนึ่งหยดกลับไหลผ่านแก้มของผมลงผ่านแก้มไป ผมกอดไอ้ศุกร์ไว้แน่นเพราะภาพที่มันถูกกระทำทั้งหมดยังติดอยู่ในหัว

“กูขอโทษ ขอโทษที่ช่วยอะไรมึงไม่ได้เลย”

“ไม่ใช่ มึงทำดีที่สุดแล้ว มึงเก่งที่สุดแล้วศุกร์”

“ฮื่อ ฮึก...เมื่อกี้ ตอนมึงจะถูกแทง ฮึก กูเหมือนจะตายให้ได้เลย”

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วมึง...ไม่ต้องกลัวแล้วนะ พวกพี่เขามาช่วยเราแล้ว”

“ขอโทษนะกัลป์ ขอโทษจริงๆ ...กูไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้เลยจริงๆ ฮึก”

“ไม่ใช่ความผิดมึงเลย คนเหี้ยอย่างพวกมันต่างหาก มึงห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด”

มันกำลังเสียขวัญมากขนาดไหนผมรู้ดี...ผมกอดศุกร์ไว้แน่น ยกมือปิดหูมันไว้ เพื่อไม่ให้มันได้ยินเสียงและเห็นภาพพี่เพลิงกับพี่ไฟจัดการพวกที่เหลือเหมือนจะฆ่าให้ตาย

“เวร...โง่ฉิบหายเลยรนหาที่ตายขนาดนี้”

ผมหันไปตามเสียงที่ว่าก็เห็นพี่เวย์ พี่ขุนและพี่ชาตามเข้ามาสมทบอีกแรง ในใจรู้สึกเหมือนถูกยกภูเขาออกจากอกจนร่างกายเบาหวิวไปหมด...ขอบคุณจริงๆ ที่พวกเขาทุกคนมาช่วยเรา

“เป็นอะไรกันมากมั้ยครับ” พี่ชาเป็นคนที่เข้ามาดูอาการพวกผม ส่วนพี่ขุนและพี่เวย์เดินไปเก็บซากไอ้พวกที่นอนอยู่บนพื้น

คำถามนั้นเหมือนจะไปจุดชนวนให้ดาวศุกร์มันเริ่มน้ำตาร่วงพล่อยอีกครั้ง เอ่ยเสียงสั่นกับพี่ชาจนน่าสงสารไปหมด

“ผมไม่เป็นไรครับ ฮึก แต่กัลป์เจ็บ เลือดไหลเต็มเลย”

“ไหวมั้ยครับกัลป์...อ่า สมแล้วที่พี่เพลิงโกรธขนาดนั้น” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างเป็นกังวล ผมก็พอรู้ตัวว่าสภาพผมมันคงแย่มากจริงๆ นั่นแหละ ทั้งปากแตกคิ้วแตก รอยฟกช้ำที่เริ่มขึ้นสีชัดตามตัวก็ด้วย

“เอาเรื่องอยู่พี่ชา แต่ผมโอเค...ศุกร์ อย่าร้อง กูไม่เจ็บหรอก”

ผมดึงไอ้ลูกรักมากอดไม่แน่นอีกครั้ง รู้สึกไม่ดีมากยิ่งกว่าอะไรที่เห็นมันเสียขวัญขนาดนี้ แล้วสายตาผมก็มองไปที่คนคนหนึ่ง ใบหน้าเขานิ่งเฉยเฉียบขาด หากแต่แววตากลับกำลังประกาศว่าพร้อมจัดการทุกอย่างให้ย่อยยับขนาดไหน

ในขณะที่พวกเหี้ยนั้นทุกคนล้มลงไปแล้ว...แต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่ยังโดนกระทืบไม่เลิก

พี่เพลิงจัดการคนอื่นเสร็จก็กลับมาจัดการไอ้เชนมันอีกครั้ง

“มึงลุกขึ้นมา”

“อั๊ก! อึก พะ..พอ ไม่ไหวแล้ว”

มือใหญ่ดึงคอเสื้อไอ้เชนมันขึ้นมาจากพื้น กำคอเสื้อไว้แน่นทำให้มันขาดอากาศหายใจเข้าไปทุกที สีหน้าทรมานของมันไม่ได้ทำให้แววตาของพี่เพลิงเปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว

“พี่ เดี๋ยวมันตายก่อน” พี่ขุนที่ยืนมองอยู่พูดขึ้นมาเสียงนิ่ง แม้จะเตือนไปอย่างนั้นแต่ก็ไม่มีท่าทีเข้าไปขัดขวางเช่นกัน

พวกพี่เขาแม่งน่ากลัวกันฉิบหาย ยิ่งกว่าไอ้เชนกับพวกที่ยกกันมารุมผมทั้งฝูงอีก

“ขะ..ขอโทษ ปล่อยกูไปเถอะ เฟื่อง…เฟื่องมันสั่งกูมา”

“เมื่อกี้มึงจะเหวี่ยงมีดใส่ใคร”

“ขอโทษครับ ขอโทษ อึก”

ไอ้เชนเริ่มตาเหลือกเพราะคอเสื้อที่กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ …

มือผมสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้...ไม่ได้กลัวที่พี่เพลิงเป็นแบบนี้ แต่ผมกลัวว่าเขาจะฆ่าไอ้เศษสวะนั่นจริงๆ แล้วมันจะนำผลร้ายต่างๆ อีกมากมาให้ตัวเขาเอง

“เพลิง ที่นี่ในมอ...ถ้าเป็นข้างนอกกูจะไม่ห้ามมึงเลย” คราวนี้เป็นพี่ไฟเองที่เข้ามาห้าม

ผมมองไปทางไอ้คนที่มันกระชากคอเสื้อไอ้ศุกร์ก่อนหน้า...มันมีสภาพเละเทะเกือบจะมากที่สุดเป็นรองแค่ไอ้เชนเท่านั้น แต่ที่ดูจะสาหัสคือที่หลังคอของมัน เกิดรอยช้ำม่วงอย่างกลัว เดาได้ไม่ยากเลยว่ามันคงโดนพี่ไฟกระทืบตรงนั้นยับแค่ไหน

ช่วยบอกได้เป็นอย่างดีว่าพวกเขาไม่ได้ใจดีเลยจริงๆ ...ไม่เลย ความใจดีนั่นไม่ได้มีไว้ให้ทุกคน

“...แม่ง”

พลั่ก

พี่เพลิงเหมือนจะรับฟังสิ่งที่น้องชายพูดขึ้นมาบ้าง เขาเหวี่ยงร่างไอ้เชนลงกับพื้นอย่างแรงจนมันได้แต่ดิ้นรนรีบโกยอากาศเข้าปอด...แต่สภาพนั้นมันยังไม่น่าทุเรศเท่ากับตอนที่ขายาวๆ เตะเข้าที่หน้ามันอย่างแรงจนหัน ฟันสองซี่หลุดกระเด็นออกมาจนมันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“ไม่ใช่แค่นี้หรอกไอ้สัด มึงเตรียมตัวไปตายห่าได้เลย”

เท้าหนักๆ เหยียบลงบนแก้มมันจนบู้บี้ไปหมด แต่ครั้งนี้พี่ไฟไม่ได้ดูเฉยอีกต่อไป เขาเข้าไปรั้งแขนพี่เพลิงไว้เพราะกลัวว่าไอ้เชนมันจะตายจริงๆ

พี่เพลิงไม่ได้ลดความโกรธลงเลยสักนิด…พี่ไฟก็ด้วย แต่เขาแค่ยังยั้งสติเอาไว้ได้

“พอแล้วเพลิง”

พี่เพลิง...พอแล้วนะครับ

มันเป็นก่อนที่สมองจะสั่งการซะอีก น้ำเสียงสั่นเครือของผมถูกส่งไปให้อีกคนพร้อมหยาดน้ำสีใสที่คลอเต็มหน่วยก่อนมันจะร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วง หวังให้เขารับรู้ว่าผมกลัวแค่ไหน...กลัวว่าเขาจะมีความผิด และเราต้องแยกจาก

ผมไม่อยากเห็นอนาคตที่สดใสของเขาต้องพังลงเลยสักนิด

“…”

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขามาช่วยผมที่เราได้สบตากัน ผมเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจนทันทีที่เขามองเห็นผมได้ชัดๆ ...แต่ผมอยากจะบอกว่าไม่เป็นไรเลย ผมโอเคมากจริงๆ และเรื่องพวกนี้มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ไม่ใช่...อย่าโทษว่าตัวเองปกป้องผมไม่ได้

เพราะการกระทำของพี่เขาในวันนี้มันทำให้ผมรู้ซึ้งไปทั้งใจแล้ว

พี่เพลิงหันกลับไปมองร่างไอ้เชนอีกครั้ง ใช้สายตากดต่ำราวกับจะแช่แข็งมันให้ตายทั้งเป็นแล้วเอ่ยเสียงนิ่ง

มึงก้าวเท้าออกจามอเมื่อไหร่ มึงเตรียมจบชีวิตมึงได้เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะลูก เดี๋ยวคุณพ่อจะจัดการให้เองนะคะ”

ตอนนี้ทางมหาวิทยาลัยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว พ่อแม่ของพี่เพลิงกับพี่ไฟเดินทางมาเคลียร์ด้วยตัวเองทันทีหลังจากทราบเรื่อง...ก่อนหน้านี้ผมกับศุกร์ถูกพาไปทำแผลที่โรงพยาบาลกันก่อน พอกลับมาถึงได้เจอแม่ของพวกพี่เพลิงเขารอผมทั้งสองคนอยู่

ผมเป็นห่วงพี่เพลิงมากกว่าใครเลย ผมไม่รู้ว่าพี่มันจะโดนทางมหาวิทยาลัยลงโทษอะไรรึเปล่า...แต่ก็อุ่นใจขึ้นมาได้บ้างเพราะคุณแม่บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้คุณพ่อจะจัดการให้เอง แล้วก็คอยจับมือผมกับศุกร์ไว้คนละข้างแทนการปลอบใจตลอดเวลาที่นั่งรอให้คนทั้งสามออกมาจากห้องที่ถูกเรียกตัวเข้าไป

ผมใจสงบขึ้นมาได้เยอะเพราะแม่พี่เพลิงเลยจริงๆ

“เสียขวัญกันแย่เลย ขวัญเอยขวัญมานะลูก”

แม่พี่เพลิงดึงผมกับศุกร์เข้าไปกอดช้าๆ ...ผมซึ้งใจมากจริงๆ ตอนแรกผมนึกว่าจะโดนด่าด้วยซ้ำที่ทำให้ลูกชายของท่านเจ็บตัวและเดือดร้อนไปด้วย

แต่ไม่เลย ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอกัน ท่านเข้ามากอดผมเป็นอย่างแรกเลยด้วยซ้ำ ไม่มีการต่อว่า มีแต่มือคู่อบอุ่นที่จับมือผมไว้ตลอด แล้วก็คอยนั่งอยู่ด้วยไม่ห่างไปไหน...ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นได้ไม่ต่างจากแม่ของผมเองเลย ถ้าเป็นดาวศุกร์ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่เพราะมันเป็นแฟนพี่ไฟ แต่ผมนี่สิที่เป็นใครก็ไม่รู้ แต่คุณแม่กลับเผื่อแผ่ความอ่อนโยนมาให้ผมด้วยอย่างเท่าเทียม

ผมรู้ซึ้งเลยว่าพี่เพลิงได้ความอ่อนโยนขนาดนี้มาจากใคร

“ขอบคุณมากนะครับ”

“ไม่ต้องคิดมากนะคะ เดี๋ยวพี่เขาก็ออกมากันแล้วค่ะ”

ผมซบหน้าลงบนไหล่แม่พี่เพลิง มองไหล่อีกข้างที่ศุกร์มันก็ซบอยู่เช่นกัน ตากลมใสคลอน้ำตาของมันเองก็มองมาทางผมจนผมต้องยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้มันเบาๆ

“กูขอโทษนะกัลป์”

“ไม่เอา ไม่ต้องร้อง”

ผมไม่ชอบเลยสักนิดตอนได้เห็นน้ำตามันแบบนี้ มันขอโทษผมเสียงสั่น คุณแม่เองก็รับรู้ได้ถึงได้ยกมือขึ้นลูบหัวมันปลอบขวัญเงียบๆ เหมือนกับอยากให้เวลาพวกผมทั้งสองคนได้คุยกันเพียงลำพัง

“ตอนนั้นที่มึงบอกกูว่าเฟื่องมาหามึงแล้วก็พูดแบบนั้นกับมึง...กูก็ไม่สบายใจมากๆ กูไม่ชอบเลยที่เขามาทำร้ายหัวใจมึงแบบนั้น ฮึก...กูเลยไปขอคุยกับเฟื่องด้วยตัวเอง กูบอกเขาว่าถ้าไม่ได้จริงใจก็อย่าทำร้ายเพื่อนเราเลย รักของมึงเป็นของจริงไม่ใช่ของเล่น กูขอให้เขาต่างคนต่างอยู่เพราะมันคงจะดีกับทั้งสองฝ่ายมากที่สุดแล้ว”

“ไอ้ศุกร์...”

“กูชอบมึงที่สดใส ไม่ชอบเลยสักนิดที่เห็นมึงต้องเศร้า...กูบอกเฟื่องไปแบบนั้น แล้วหวังว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี...แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะเลวร้ายได้ขนาดนี้ กูไม่คิด ฮึก…ว่าจะทำให้เฟื่องโกรธมากกว่าเก่าซะอีก”

กระบอกตาผมร้อนผ่าวไม่ต่างกันกับไอ้ศุกร์เลยในตอนนี้ ทั้งๆ ที่มันไม่ค่อยกล้าพูดคุยกับคนแปลกหน้า แต่ก็ยังไปคุยกับเฟื่องด้วยตัวเองเพื่อให้ผมยิ้มได้ในวันต่อๆ ไป

ถ้าถามว่าทำไมผมถึงรักและเป็นห่วงมันมากขนาดนี้ก็คงเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง มันจริงใจกับผมมากยิ่งกว่าใครๆ ...ใจดีกับผมเสมอโดยที่ไม่เคยคาดหวังอะไรกลับไป

ผมเองก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่พยายามผลักไสมันไปให้ไกลตอนเราอยู่มอต้น ผมที่โคตรใช้ชีวิตอย่างห่วยแตกสิ้นดี เป็นเด็กมีปัญหาคนหนึ่งที่ดิ้นรนในการเป็นที่ยอมรับของกลุ่มเพื่อน ผมทำตัวเกเรจนพ่อกับแม่ต้องเป็นทุกข์

...แล้วก็ได้เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ชื่อดาวศุกร์นี่แหละที่ดึงผมขึ้นมา จนเป็นผมที่ดีเหมือนอย่างทุกวันนี้ ผมกลับตัวกลับใจได้ ผมสำนึกได้ว่าคนที่ผมควรให้ความสำคัญมากที่สุดคือผู้ให้กำเนิดของผมต่างหาก ไม่ใช่พวกเพื่อนสารเลวพวกนั้น

“มึงต่างหากที่ทำอะไรๆ ให้กูอีกแล้ว ไม่มีอะไรที่มึงผิดเลยสักนิด...ขอบคุณนะศุกร์ ขอบคุณที่มึงเป็นเพื่อนที่ดีกับกูมาตลอดเลย”

ถ้าไม่มีมันก็คงไม่มีผมในวันนี้เลยจริงๆ ...

และนึกกี่ทีก็ขำ เพราะแบบนี้ล่ะมั้งพ่อกับแม่ผมถึงได้ยกให้ไอ้ศุกร์เป็นลูกรักไปเลย

“กู ฮึก กลัวมึงเข้าใจผิด กลัวมึงโกรธ”

“ติงต๊องจริงๆ เลยมึงเนี่ย กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปี ทำไมจะไม่รู้ว่ามึงเป็นไงฮะ”

นี่แหนะ! แอบดีดหน้าผากมันไปหนึ่งทีเบาๆ เป็นการลงโทษ ใครมันจะไปโทษหน้าแมวๆ ของมันลงกันวะ...พอดีดเสร็จก็รีบเก็บมือทันทีเพราะกลัวว่าพี่ผัวมันจะออกมาเห็นเข้า แบบนั้นผมคงถูกเตะโด่งออกไปนอกโลกแน่ๆ

“ขอบคุณที่มึงเข้าใจนะ...กูรักมึงนะกัลป์”

“พาซะไปบรรยากาศหวานแหววเลยนะมึงอะ แต่เออ...กูก็ด้วย”

ตากลมของมันเริ่มน้ำตาแห้งเหือดลงบ้างเพราะผมยกมือไปเช็ดให้อย่างดีตลอด แอบบีบแก้มมันแรงๆ ด้วยเพราะมันเขี้ยวสุดๆ ...รู้สึกดีมากจริงๆ ที่มันไม่ได้เจ็บอะไรมาก ไม่ได้เลือดตกยางออกให้ผมช้ำใจเล่นเวลามองเห็น จะมีก็แต่รอยช้ำเล็กๆ ตามตัวเท่านั้น

“น่ารักกันจริงๆ เลยค่ะ ศุกร์ไม่ต้องคิดมากเลยนะลูก...น้องกัลป์ด้วยค่ะ เก่งมากเลยรู้มั้ย ตัวก็แค่นี้เอง”

ผมหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ อยู่ๆ ก็ได้รับคำชมจากคุณแม่คนสวยของพี่เพลิง...โดนท่านเรียกว่าน้องด้วยอะ โอ๊ยเขินวะ! …แล้วก็นะ ผมสูงกว่าท่านด้วยซ้ำ แต่พูดซะผมตัวเล็กเหมือนตุ๊กตาเลย ผมน่าเอ็นดูในสายตาคุณแม่ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

เราสองคนยังอยู่ในอ้อมกอดของคุณแม่ และถูกลูบหัวปลอบขวัญเบาๆ อยู่แทบตลอดเวลา ไม่รู้ทำไมพวกพี่เขากับคุณพ่อถึงได้เข้าไปนานขนาดนี้กัน

คนรอเป็นห่วงไปหมดแล้ว

“คุณพ่อกับพี่ๆ ออกมากันแล้วค่ะ!”

ผมผลุดลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น มองหาคนที่นึกเป็นห่วงก่อนเป็นคนแรก...เราสบตากัน ผมรู้ได้ว่าพี่เพลิงกำลังสำรวจผมไปทั่วทั้งตัว ผมเองก็เช่นกัน...แล้วก็ได้ถอนหายใจออกมายาวๆ ที่เห็นว่าพี่เพลิงไม่ได้มีส่วนไหนที่บาดเจ็บ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าใต้ร่มผ้าอาจจะมีรึเปล่า

“เป็นยังไงกันบ้างคะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ยคะ”

“พวกที่มาหาเรื่องจะโดนไล่ออกและดำเนินคดีตามกฎหมายทันที ส่วนความผิดของฝั่งเรา ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วไม่มีอะไรต้องกังวล...แค่แลกกับการบริจาคให้กับทางมหาลัยนิดหน่อย”

นิดหน่อยที่คุณพ่อว่า...ผมว่าทั้งชาตินี้ผมก็อาจจะไม่มีปัญญาหามาได้แน่ๆ

แล้วก็รู้สึกเสียวหลังวูบๆ ด้วยโดนที่มองไปทางพ่อพี่เพลิง รู้เลยนะว่าพี่ๆ เขาได้ความดุจากใครเป็นแบบอย่างมาอะ

“เฮ้ออ โล่งไปทีค่ะ พี่เพลิงพี่ไฟเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ โอเคมั้ยลูก”

“ผมโอเค”

“ไม่เจ็บครับแม่”

“ถ้าอย่างนั้นก็พาน้องกลับไปพักผ่อนกันเถอะนะคะ น้องเสียขวัญกันแย่แล้ว”

เสียงผู้หญิงคนเดียวในที่นี้ว่าจบ พี่เพลิงกับพี่ไฟก็พยักหน้ารับทันที ส่วนคุณแม่ก็เดินเข้าไปหาคุณพ่อพร้อมส่งรอยยิ้มใจดีมาให้พวกเราเพื่อคลายความกังวล

พี่ไฟเข้าไปกอดไอ้ศุกร์ไว้อย่างแรกโดยไม่คิดอายใครเลยสักนิด...และมันเป็นภาพที่อบอุ่นมากจริงๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่เนอะ ผมเห็นพี่มันเฝ้าทะนุถนอมดูแลไอ้ศุกร์มาเป็นอย่างดีตลอด อยู่ดีๆ มีใครที่ไหนก็ไม่รู้มาทำให้มันเจ็บตัวแบบนี้พี่มันคงใจสลายไม่น้อย

“รักแล้วก็ดูแลให้ดี...เพลิง คราวหน้าก็พาเขามาที่บ้านเราด้วยล่ะ”

“ครับพ่อ”

ผมแอบใจแกว่งเล็กๆ เพราะตอนที่พูดประโยคเมื่อครู่คุณพ่อมองมาทางผม แล้วก็ต้องรีบไหว้ลาพวกท่านตอนที่ทั้งสองคนหันหลังไปขึ้นรถที่จอดเอาไว้เหมือนให้เวลาพวกเรา

...ในตอนที่หันกลับมาเพื่อมองคนข้างกายอีกครั้งใบหน้าผมก็ถูกประคองไว้ด้วยมือใหญ่ทั้งสองข้าง

มันอบอุ่น…อบอุ่นไปถึงใจของผมเลย

พี่เพลิงกำลังสบตากับผมไม่ละไปไหน...และผมมองเห็นมันทุกๆ ความรู้สึกในดวงตาคู่นั้น เผลอเม้มปากเน้นอย่างห้ามอารมณ์อ่อนไหวไม่ได้เลยจริงๆ

“พี่เพลิง...”

ตัวผมราวกับถูกน้ำหลากเชี่ยวกรากพัดพาทุกอณูความรู้สึกจนจมลงสู่ท้องน้ำเย็นจัด...มันชัดเจน ตอกย้ำให้ตัวผมเข้าใจ

ว่าผมมีเขาเข้ามาเป็นส่วนแล้วในชีวิต

เป็นความสุข เป็นเสียงหัวเราะ

เป็นคนที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยจนอุ่นใจ

“พี่จะพากัลป์กับห้องแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ”

...เป็นทุกๆ อย่างเลย

 

 

 

------------------------------

น้องศุกร์ตาช้ำหมดเลยตอนนี้ ฮื่อ เอ็นดูเพื่อนรักสองคนนี้จังเลย~ ต่างฝ่ายต่างปกป้องกัน◑﹏◐

แต่ในเรื่องร้ายๆ มักจะมีเรื่องดีๆ ซ่อนอยู่ อย่างเหตุการณ์นี้ก็ทำให้น้องกัลป์รู้ใจตัวเองแล้วเนอะะ。゚ (TヮT) ゚。
 

ตอนนี้อาจยังไม่จุใจ ตอนหน้ารับประกันความหวานแน่นอนคั้บ หวานจัด หวานเจี๊ยบ….หวานถึงจายเลยย

ซึ้งด้วย งานนี้มีเสียน้ำตาอีกแน่นวลล แงงง

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 891 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

479 ความคิดเห็น

  1. #408 bunnyt248 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 04:01
    การที่มีเพื่อนดีและรักกันมาก เป็นมงคลชีวิตสูงสุดแล้ว
    #408
    0
  2. #360 Saltan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 01:11
    ใจตกไปที่ตาตุ่มเลยตอนน้องจะโดนเเทง ขอบคุณที่พี่ๆเข้าไปช่วยน้องได้ทันจริงๆ
    #360
    0
  3. #265 pp_wert (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 12:47

    รออยู่นะค้าบบบ
    #265
    0
  4. #264 jimoji (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 02:45
    รออออออวนไปค่ะ
    #264
    0
  5. #263 nungtennahrak (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 21:22
    คิดถึงไรท์แน้ว😿😿
    #263
    0
  6. #262 ปีโป้จังกี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 22:12

    คิดถึงแล้วน้าาาาา
    #262
    0
  7. #261 yuu_naa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 19:56

    รอตอนต่อไปน้าาาาาาา
    #261
    0
  8. #252 Meji_Jung787 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 13:57

    ภาษาดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้ สู้ สู้
    #252
    0
  9. #250 pop_py_11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 18:23
    อยากอ่านต่อแล้วววไรท์รียทาต่อน้าาา
    #250
    0
  10. #248 mpink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 02:41
    อ่านรวดเดียวจบยันตี3เลยค่ะ สนุกมากกกกกก ติดตามตอนต่อไปนะค้าา
    #248
    0
  11. #247 JBBAMBAM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 00:14
    ซึ้งใจในความรักเพื่อน กับ ความรักแฟนปกป้องสุดๆไปเลย
    #247
    0
  12. #246 puukanonly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2564 / 01:37
    ชาตินี้หาแฟนแบบพี่เพลิงได้ที่ไหนบ้างคะฮือ คุณแม่ก็น่ารักมากๆเหมือนกันค่ะ //จบตอนนี้แล้วนอนด้ายยย
    #246
    0
  13. #245 cchenjj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 21:34
    อีนังเชน! ชั้นจะให้มัดหมี่ข่วนหน้า เขาดูแลของเขามาอย่างดีแกเป็นใครถึงมาทำให้ลูกชั้นเจ็บตัวห้ะ!!!
    #245
    0
  14. #243 Tao020536 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 20:36
    งู้ยยยยยยย น่ารักละมุนมากกก พี่เพลิงอ่อนโยนมากกกกก
    #243
    0
  15. #242 Pluviophile_dtwp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:22
    น่ารักมากกกก แงงงง น้อนนน
    #242
    0
  16. #241 KaewwongLin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 10:06
    น้อนนนนนนน🥺
    #241
    0
  17. #240 linhoonfic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 07:18
    แงงงงงงเขารักและทะนุถนอมขนาดนี้ จะมาทำร้ายได้ไงงง
    #240
    0
  18. #239 Sepppppp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 02:44
    น้องกัลป์ของพี่เพลิงง
    #239
    0
  19. #238 ปีโป้จังกี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 02:05
    อยากเห็นกับป์อ้อนพี่เพลิงงงง
    #238
    0
  20. #237 Muaynan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 21:49
    ไรท์ให้พี่เพลิงพี่ไฟ จัดการนางเฟื่องด้วยยย อย่าปล่อยเงียบเด้อ
    #237
    2
    • #237-1 เพราะพระจันทร์(จากตอนที่ 15)
      17 มีนาคม 2564 / 21:59
      ไม่รอดแน่นอนค่าา โดนหมายหัวแล้วฮะะ
      #237-1
    • #237-2 Muaynan(จากตอนที่ 15)
      17 มีนาคม 2564 / 23:04
      รอเลยยยยยย
      #237-2
  21. #236 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 21:45
    ศุกร์กับกัลป์เพื่อนรักน่ารักมากๆเลยต่างคนต่างห่วงใยซึ่งกันและกัน

    พี่เพลิง พี่ไฟ จัดการได้สะมจจริงๆเลย ส่วนเฟื่องนี่จะตกให้กะโหลกแยกจริงๆให้ตายเถอะ
    #236
    0
  22. #235 PentaPP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 21:31
    เสพติดเรื่องนี้มากกก ชอบจัง น่ารักมาก
    ปล.เพื่อนแท้แบบนี้หาได้ที่หนายยยย~
    #235
    0
  23. #234 KiRasaKR (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 20:20
    ฮือออออน่ารักและเก่งกันมากๆเลยค่ะเด็กๆ คุณแม่คุณพ่อก็น่ารักใจดีมากฮือออ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #234
    0
  24. #233 b_bbexam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 20:06
    ซึ้งมากกกก ตอนศุกร์ร้องไห้แล้วกัลป์ร้องไห้ตามใจเราเจ็บไปหมดเลย;-; ขอบคุณมากๆที่พี่เพลิงกับพี่ไฟมาทัน คุณแม้ก้คือน่ารักที่สุดเลยแง้ㅠㅠ
    #233
    0
  25. #232 210441029 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 19:32
    พี่เพลิงโอ๋น้องเร็ววว
    #232
    0