หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 12 : Chapter 11 || จังหวะจะรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 607 ครั้ง
    26 ก.พ. 64

 

#11

จังหวะจะรัก

 

“หิวรึยังเอ่ยย”

“เมี้ยวว”

“อ๋ออหิวแล้วนี่เอง รอพี่กัลป์แป๊บน้า”

“น้องน่ารักจังเลยมึง”

“อะแน่นอนน ใครเห็นเป็นต้องหลง”

ผมเดินไปจัดการเทอาหารแมวใส่ในจาน หันไปมองศุกร์มันนั่งลูบหัวมัดหมี่อยู่ข้างเตียง ลูกสาวพี่เพลิงก็นั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียงนั่นไง

ผมหลุดขำออกมาเบาๆ กับภาพที่เห็น...นี่มันแมวเล่นกับแมวชัดๆ

อ้อ ไม่ต้องสงสัยกันนะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ก็เมื่อประมาณชั่วโมงก่อนผมทนความน่ารักของมัดหมี่ไม่ไหวเลยส่งไปอวดไอ้ศุกร์มัน จากนั้นผมก็เลยชวนมันมาเล่นกับมัดหมี่ที่ห้องซะเลย และดูแล้วมันก็ทาสแมสดีๆ นี่เอง

“แล้วน้องมาอยู่กับมึงได้ไงเหรอ ใครเป็นเจ้าของน้องอะ”

เอ่ออ...ฉิบหายแล้วไง ลืมเรื่องนี่ไปเลย!

เอาไงดีวะๆ หน้ากูไม่ล่กไปใช่มั้ย ไม่หรอกๆ เพื่อนรักผมมันใสซื่อจะตาย ดูไม่ออกหรอกๆ

“อ้อ เพื่อนๆ วิศวฯนี่แหละ มันติดธุระอะ”

“อ้ออ”

เฮ้ออ ขอบคุณที่ศุกร์มันตามคนไม่ทัน เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ...

เมื่อคืนบอกตรงๆ ว่าผมมีความสุขมากๆ ได้กอดไอ้ก้อนน้อยทั้งคืน แถมขนมต่างๆ ที่ซื้อมาไว้ให้มัดหมี่ก็ได้ป้อนน้องด้วยตัวเองอีกด้วย สุดแสนจะฟิน!

เราเล่นกับมัดหมี่ไปตลอดทั้งช่วงบ่าย จนตอนเย็นถึงได้เวลาออกจากหอผมกัน จริงๆ วันนี้ผมมีนัดเตะบอลกับพวกเพื่อนๆ วิศวะ ศุกร์มันว่างพอดีเพราะพี่ไฟติดงานผมเลยชวนมันไปด้วยกัน

และเหมือนเดิม ไปนั่งเฝ้าอย่างกับเมียผมอีกนั่นแหละอิอิ

“งั้นวันหลังกูจะพามึงไปตีแบดบ้างนะ”

ผมบอกขณะที่จัดรองเท้าสตั๊ด ถุงเท้าอะไรพวกนี้เข้ากระเป๋าไปด้วย ตาก็มองแมวทั้งสองเอาหัวชนกันเล่นอยู่

ศุกร์มันเล่นกีฬาไม่ค่อยเก่ง แต่ผมชอบพามันไปตีแบดที่โรงยิมบ่อยๆ มันเลยชอบไปเลย แต่หลังๆ มานี้ไม่ค่อยว่างตรงกันเท่าไหร่เลยไม่ค่อยได้ไป

“จริงเหรออ กูชอบตีแบด”

“ฮะๆ เออกูรู้ เดี๋ยวพาไป”

“รักมึงที่สุดด”

“ใช่เปล๊าา” ผมว่าเสียงสูงพร้อมทำหน้าล้อเลียนมันยกใหญ่ ในหัวใจน้องดาวศุกร์น่ะเหรอจะรักใครมากสุด...ไม่เห็นต้องถาม!

“กะ..ก็รักเท่าๆ กัน”

ผมขำออกมาเสียงดังกว่าเดิม ไม่ได้เลยจริงๆ ถ้าเป็นเรื่องพี่ไฟ...ผมเดินไปเทอาหารไว้ให้มัดหมี่ กลัวว่าน้องจะหิวระหว่างที่ผมไม่อยู่ เสร็จแล้วก็เดินไปอุ้มไอ้ตัวน้อยขึ้นมาฟัดอีกยกใหญ่

“เดี๋ยวพี่กัลป์มาน้าา พี่กัลป์ไปเตะบอลแป๊บเดียว”

จริงๆ ผมก็ไม่อยากปล่อยมัดหมี่ไว้ตัวเดียวเท่าไหร่ แต่ว่านัดพวกนู้นไว้ก่อนแล้วไง แล้วก็ผมโทรไปถามพี่เพลิงมาแล้ว เขาก็บอกว่ามัดหมี่อยู่ตัวเดียวได้สบายมาก ไม่ต้องคิดมากอะไร

อื้อ...ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ผมก็บอกตัวเองไว้ว่าเตะบอลเสร็จจะรีบกลับมาหามัดหมี่ทันที

“บ๊ายบายนะครับมัดหมี่...ฮื่อ น้องน่ารักจังเลยมึง”

หลังเจอพลังตาแป๋วของมัดหมี่เข้าไปศุกร์มันก็ถึงกับร้องโอดครวญ กูเข้าใจมึงเว้ยเพื่อนรัก!

“ส่องกระจกเอาก็ได้มึงอะ”

“มัดหมี่น่ารักกว่าตั้งเยอะ”

“แน่นอนนน มัดหมี่น่ารักที่สุดในโลกของพี่กัลป์อยู่แล้วเนอะะะ” ประโยคหลังหันไปพูดกับเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขน ขนนุ่มๆ พาให้ผมซุกหน้าลงไปหาอีกครั้ง

ผมจุ๊บหัวน้องอีกหลายทีก่อนจะปล่อยลงที่เดิม มองก้อนน้อยตาละห้อยแล้วเดินออกมาจากห้องพร้อมศุกร์มัน วันนี้ผมก็สบายอีกครั้งเพราะศุกร์มันขับรถมา...ผมก็เลยกลายเป็นคุณชายมีคนรับส่งไปชิลๆ

เรามาถึงสนามหญ้าเทียมก็ตอนที่ท้องฟ้าเป็นสีส้มสบายตาเข้าไปแล้ว ผมวางข้าวของลงข้างๆ ดาวศุกร์ หยิบรองเท้าสตั๊ดมาเปลี่ยนแล้วหันไปทักทายพวกเพื่อนๆ ที่มาถึงก่อนแล้ว พวกมันส่งเสียงทักทายกันใหญ่

“ดาวศุกร์ก็มาด้วยเหรอค้าบบ”

อ้อ พูดผิด...หันมาทักเพื่อนกูนี่เอง ไอ้สัด

“ครับ”

“อะเฮือกก”

ไอ้เคนกับว่านเอามือทาบอกเล่นใหญ่จนผมได้แต่กลอกตาขึ้นฟ้า แกล้งยกขาขึ้นวอร์มแรงๆ พวกมันก็ผวาถอยห่างไปทันที สงสัยเข็ดจากที่โดนผมถีบไปรอบที่แล้ว

“ฮ่าๆ กากสัดเลยพวกมึงแม่ง”

“มึงจะเอาเหรอฮะไอ้กัลป์”

มันถกแขนเสื้อทำหน้าเก๊กโหดจนเพื่อนคนอื่นๆ ก็หลุดขำไปด้วย ผมส่ายหัวเบาๆ อย่างเฮฮาไปด้วย…ต่อจากนั้นพวกมันก็เดินเข้าไปในสนามเพื่อวอร์มร่างกายกันก่อน ส่วนผมก็หันมาบอกกับเพื่อนรักเหมือนกับทุกครั้ง

“ยากันยุงกูอยู่ในกระเป๋านะ”

“อื้อ ขอบใจนะ”

ศุกร์มันว่าพร้อมยิ้มให้ ผมเลยส่งมือไปยีหัวมันเบาๆ อย่างมันเขี้ยว เตรียมหันเข้าไปในสนามแต่ต้องชะงักไปเล็กน้อยเพราะเห็นไอ้เจตมันยังนั่งอยู่บนสแตนด์ไม่ไกลจากที่ผมอยู่ แถมมองมาที่พวกผมก่อนอยู่แล้วด้วย

ผมพยักหน้าให้มันเบาๆ แทนการทักทาย กวักมือน้อยๆ ให้มันเข้าไปในสนามได้แล้ว

“ไม่เตะเหรอพ่อ”

มันลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เห็นมีการชำเลืองมองศุกร์มันนิดหน่อยระหว่างเดิมมาหาผมด้วย…ฮั่นแน่~ พี่กัลป์เห็นนะไอ้หนุ่ม

“ใครพ่อมึง”

“เยี่ยม กวนตีนใช้ได้”

เจตส่ายหน้าขำผมน้อยๆ จนผมตกใจเอามือทาบอกไม่ต่างจากไอ้เพื่อนหน้าม่อก่อนหน้านี้...ไอ้ก้อนหินก็หัวเราะเป็นกับเขาด้วยว่ะ และเหมือนมันจะรู้ว่าผมคิดอะไรถึงได้ยกมือขึ้นมาผลักหัวกันแบบนี้

“มึงก็ไม่ต่างหรอกกัลป์”

“ทำไม กูออกจะพูดน้อยเรียบร้อยน่ารัก”

มันไม่ได้ตอบอะไรแต่แค่ปรายตามองผมเท่านั้น หมางเมินคำพูดของผมสุดๆ ขายาวๆ ก็ก้าวไปในสนามเหมือนทิ้งให้ผมเพ้อเจ้ออยู่ข้างหลังคนเดียว

“แอบเจ็บนะเอาดี” ผมหัวเราะออกมา เรื่องไร้สาระนี่ชอบจริงๆ ขอบอก

“ชักช้าว่ะพวกมึงอะ”

ไอ้แทนตะโกนว่าผมสองคนเสียงดัง แต่บอกเลยว่าคนอย่างพี่กัลป์สักอย่าง แค่นี้บอกเลยว่าเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอะ

“รู้ได้ไงว่ากูชัก…ช้า”

“ฮ่าๆ มึงมันคนเหี้ย”

พวกมันหลุดหัวเราะกันใหญ่ แต่มีอยู่คนหนึ่งอะที่มาพร้อมฝ่ามือใหญ่ผลักหัวผมเบาๆ

“ทะลึ่ง”

จะใครล่ะ ก็ไอ้ก้อนหินเจตน่ะสิ!

เราเริ่มเกมการแข่งขันต่อจากนั้น วิธีแบ่งฝั่งก็ง่ายๆ อย่างโอน้อยออก ผ่านไปสักพักก็วิ่งหอบกันทั่วสนามกันอย่างถ้วนหน้า แต่นาทีนี้ไฟกำลังลุกติดแรงมาก ทุกคนต่างเครื่องติดแบบหยุดไม่อยู่

“อย่าขวางพี่ไอ้น้อง”

“แบร่ๆ” ผมแลบลิ้นให้แทนมันไปหนึ่งทีแม้ขาทั้งสองจะยังคงวิ่งไล่บอลอย่างขะมักเขม้นก็ตาม

ในที่สุดผมก็ทำการแย่งบอลออกมาได้ วิ่งเลี้ยงลูกไปยังโกลอีกฝั่งทันที แต่หนทางก็ไม่ง่ายขนาดนั้นเมื่อมีไอ้เจตเข้ามาขวางพอดี ผมชะงักไปต่อไม่ได้จึงได้แต่เลี้ยงลูกไปมา

มันเองก็เก่งฉิบหาย ไม่ยอมให้ผมได้ผ่านไปง่ายๆ จนผมต้องงัดแผนเด็ดขึ้นมาใช้

“มึงดูไอ้ศุกร์ดิ!”

แกล้งชี้ไปทางเพื่อนรักเพื่อที่จะหลอกล่อความสนใจ แล้วก็ได้ผลจริงๆ เพราะมันหันไปมองตามที่ผมชี้เล็กน้อยเลยได้โอกาสที่ผมจะเลี้ยงลูกหนีออกมาได้พร้อมแอบขำเบาๆ

“มึงนี่นะ”

“เฮ้ย!”

มันหายตัวได้ปะเนี่ย ทำไมตามผมมาทันเร็วจังอะ ที่สำคัญคือแย่งลูกบอลไปจากผมสำเร็จอีกด้วย! ทีนี้เลยเป็นผมบ้างที่พยายามแย่งลูกกลับคืนมาในขณะที่ไอ้เจตมันก็คอยสับขาหลอกผมไปมา

“อะไรของมึง”

เราคุยกันไปในขณะที่หอบหายใจแฮกไปด้วย แม้ไอ้เจตจะเบากว่าผมมากก็ตาม

“แหมม ทำมาเป็นเข้ม ได้ผลแล้วกัน”

“ให้มองเพื่อนมึงอะนะ”

“ใช่ไง...แฮก แต่กูเตือนแล้วนะเว้ยว่าพี่ผัวมันดุมาก”

“พี่ผัว? ...”

“เยสส พี่ไฟคณะเดียวกับเราไง แฟนมัน...เฮ้ยไอ้เจต!

พลั่ก!

อยู่ๆ ไอ้เจตมันก็ยืนนิ่งไปอย่างกะทันหันทำให้ในจังหวะที่ผมหวังจะใช้ขาแย่งบอลมาพอดี ทำให้เตะโดนขามันเข้าอย่างจังจนล้มลงไปกับพื้น

ไอ้เชี่ยย! อยู่ๆ ก็หยุดใครจะไปยั้งขาทันวะ

“เฮ้ย มึงโอเคเปล่า”

ผมว่าเสียงตื่น รีบก้มลงไปดูอาการมันทันที เพื่อนคนอื่นเมื่อเห็นว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นก็หยุดเกมแล้วเริ่มวิ่งเข้ามาหาเราเหมือนกัน

“ไอ้กัลป์”

“ฮะ ทำไม มึงเจ็บมากเลยอ้อ กูขอโทษจริงๆ”

“ศุกร์ไม่ได้เป็นแฟนมึง?”

“กูไม่ได้ตั้งใจ ขอ...ฮะ!”

ผมมองตาไอ้คนตรงหน้านิ่งอย่างงงงวย อะไรของมันวะ เราคุยเรื่องเดียวกันมั้ย ฮัลโหลล

“ไหวเปล่าวะไอ้เจต ล้มอย่างแรงอะ”

“ไอ้กัลป์บาปมาก เตะเพื่อนได้ลงคอ”

“สัด” ผมหันไปตบกระบาลไอ้เคนทีอย่างหมั่นไส้ มีหน้ามาล้อเล่นกูอีกนะมึง

ผมหันกลับไปมองคนเจ็บอีกครั้ง และมันก็ยังคงจ้องหน้าผมอยู่เหมือนเดิมเปี๊ยบ...อะไรวะ โกรธแค้นกูปะวะเนี่ย แค่เตะโดนขาจนล้มเอง แหะๆ

และเพราะเพื่อนต่างยืนกดดันถามไถ่อาการกันครบหน้า สุดท้ายไอ้เจตมันเลยได้ฤกษ์ก้มดูข้อเท้าตัวเองแล้วลองพยายามขยับไปมา

“เชี่ย ไม่ใช่ขาหักนะมึง” ผมว่าอย่างหวั่นๆ

“เปล่า น่าแค่ข้อเท้าแพลงเฉยๆ”

“มึงแน่ใจนะว่าไม่หัก”

“ไม่หัก”

ผมถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ถ้าเจตมันขาหักจริงผมได้รู้สึกผิดหนักไปกว่านี้แน่

“คิดมาก กูไม่ได้เป็นไร”

มันวางมือใหญ่ลงบนหัวผม ยิ้มให้กันน้อยๆ เพื่อสื่อถึงความหมายนั้นจริงๆ ...ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะจับมือมันออกแล้วบอกเสียงจริงจัง

“ไป เดี๋ยวกูพาไปโรงบาล”

“ไม่เป็นไรมาก ไม่ต้องไปก็ได้”

“อย่าเถียงไอ้สัด”

“โหดเฉย”

ผมกับเพื่อนช่วยกันพยุงไอ้ก้อนหินเจตมายังข้างสนามเพื่อเตรียมพามันไปโรงพยาบาล ศุกร์รีบวิ่งเข้ามาหาผมทันทีด้วยใบหน้ากังวล มันก็คงจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเหมือนกันกับผมนั่นแหละ

“ศุกร์ กูว่าจะพาเจตมันไปโรงบาลอะ”

“ได้ๆ เดี๋ยวกูขับรถพาไป...เจตเป็นอะไรมากมั้ย”

“มันบอกแค่ขาแพลงอะ แต่กูไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ต้องให้หมอตรวจดูก่อน”

“อื้อ กูก็คิดเหมือนมึง”

พยักหน้ารับเพื่อนตัวเล็กไปเบาๆ ก่อนจะหันไปทางไอ้เจต พวกเพื่อนคนอื่นกำลังช่วยเก็บของของมันแทนให้อยู่ ผมเองก็เดินเข้าไปช่วยอีกแรง อาสาถือกระเป๋าเป้มันให้เอง

“ให้พวกกูไปเป็นเพื่อนเปล่า”

“ไม่เป็นไรๆ กูมีไอ้ศุกร์ไปด้วยแล้ว” ผมว่า

“เออโอเค ถ้าเป็นไงก็ไลน์มาบอกด้วยแล้วกัน”

“เค เจอกันๆ”

ผมเข้าไปพยุงไอ้เจตแทน โบกมือลาเพื่อนน้อยๆ

“หายไวๆ ไอ้สัด”

“อืม ขอบใจ”

ศุกร์มันก็ถือกระเป๋าส่วนของผมมาให้ รีบวิ่งออกไปเอารถมาจอดรอพวกผม จนผมต้องตะโกนบอกว่าระวังล้ม ไอ้เจตนี่ก็ตัวหนักใช่ย่อย แค่แขนมันพาดไหล่ผมเท่านั้นยังรู้สึกเหมือนตัวแทบจะจมดิน

“ค่อยๆ เดิน”

“กูไม่ได้เจ็บขนาดนั้น”

เดินกะเผลกขนาดนี้ยังจะซ่าอีก ผมพยุงมันขึ้นรถช้าๆ เสร็จแล้วก็เข้าไปนั่งด้านหน้าข้างกับดาวศุกร์...ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็มาถึงโรงพยาบาล บริเวณทางเข้าคุ้นตาเพราะเคยมาหาพี่เพลิงแล้วครั้งหนึ่ง

เออว่ะ งั้นแสดงปะป๊ามัดหมี่ก็ต้องอยู่นี่ด้วยอะดิ

ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านั้นพยาบาลก็เรียกเจตมันเข้าไปตรวจซะก่อน ผมตบบ่ามันเบาๆ สองสามทีเป็นการให้กำลังใจ

“กูไม่ได้จะไปรบมั้ย”

“เอาหน่า เพื่อนให้กำลังใจปะ”

“อืม ขอบใจละกัน”

ระหว่างรอไอ้เจตเข้าพบคุณหมอผมก็นั่งรอกับศุกร์อยู่หน้าห้องนี่แหละ แอบชำเลืองสายตามองรอบๆ แบบไม่ให้เพื่อนรักรู้เพื่อมองหาปีศาจหัวใจ ไม่รู้เวลานี้จะพักอยู่รึเปล่า

“มึงมองหาใครเหรอ”

เวร...ผมสะดุ้งน้อยๆ เมื่อหันไปสบตากลมแป๋วของเพื่อนศุกร์ ยิ้มออกมาแห้งๆ แกล้งตีเนียนเหมือนอย่างทุกครั้ง

“มองเฉยๆ นี่แหละ กูว่างอะไม่มีไรทำ”

ใบหน้าน่ารักพยักขึ้นลงหงึกหงักอย่างเข้าใจแบบที่ไม่มีความสงสัยเจือปน เฮ้ออ ขอบคุณที่ไอ้ศุกร์มันเป็นคนแบบนี้

รอไม่นานก็เห็นไอ้เจตเดินกะเผลกออกมาพร้อมผ้าสีขาวพันอยู่ที่ข้อเท้า ผมลุกขึ้นไปช่วยพยุงมันมานั่งลงบนเก้าอี้พร้อมถามไถ่อาการไปด้วย ตอนนี้ก็เหลือแค่รอจ่ายเงินค่ารักษาเท่านั้น

“หมอว่าไงมั่ง”

“แค่ข้อเท้าแพลง”

“เฮ้ออ ยังดีวะ…แล้วเจ็บมากปะ”

มันไม่ตอบแต่แค่ส่ายหัวไปมาเท่านั้น...แล้วไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าว่าตั้งแต่ตอนที่ล้มมันก็มองผมนิ่งตลอดเลย เหมือนอย่างตอนนี้ก็ด้วย

หรือมันจะแค้นผมจริงๆ วะ

“เชิญคุณดนัยรับยาที่ช่องสองค่ะ”

เสียงเรียกชื่อเจตมันดังพอดีถึงทำให้ผมละสายตาออกมาจากมันได้ เตรียมลุกไปจัดการเรื่องยาให้แทนไอ้เจตแต่กลับโดนศุกร์มันรั้งแขนไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวกูไปจัดการให้ๆ มึงอยู่นี่แหละ”

เออเนอะ จะปล่อยให้ศุกร์มันอยู่กับไอ้เจตก็ยังไงๆอยู่ ผมพยักหน้ารับมันเบาๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงเหมือนเดิม

“เค กูฝากด้วยนะ”

“อื้อ”

พอดาวศุกร์เดินออกไปแล้วผมก็หันกลับไปหาไอ้คนข้างตัวอีกครั้ง ว่าจะขอโทษมันใหม่ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะแต่ผมก็ไม่ระวังอยู่ดีนั่นแหละ

“กูขอโทษอีกครั้งนะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“กูไม่ได้โกรธมึง ไม่ต้องคิดมาก”

“ต้องคิดดิ...แล้วตอนนั้นอยู่ๆ มึงหยุดทำไมอะ…อ๋ออออ ตอนนั้นกูพูดเรื่องศุกร์นี่หว่า...ช็อกอ้อที่มันมีแฟน แต่กูว่ากูเคยบอกมึงแล้วนะ” ประโยคหลังผมพูดพึมพำกับตัวเองมากกว่าอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

“กูนึกว่าศุกร์เป็นแฟนมึง”

“ฮะ...ไอ้เหี้ยย มึงอย่าไปพูดให้พี่ไฟมันได้ยินนะ เดี๋ยวกูหัวขาด”

“หึ”

เอ้า ยิ้มเฉย...นี่อาการข้างเคียงจากการสะดุดล้มปะวะ จริงๆ มันต้องเศร้าไม่ใช่เหรอที่รู้ความจริง

“หัวเราะไรมึง อกหักจากเพื่อนรักกูจนเพี้ยนเลยเหรอ”

“เฮ้ออ”

มันถอนหายใจใส่ผมเหมือนอ่อนใจก่อนจะมองผมนิ่ง นิ่งแบบที่ไม่ละออกไปไหน...นาทีนี้ผมเลยรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาบ้างกับความหมายบางอย่างในสายตาของมัน

“กัลป์”

“ฮะ”

อะไรวะ อยู่ๆ บรรยากาศระหว่างผมกับมันก็เปลี่ยนไปซะงั้น มันจ้องผมไม่ละจนสมองส่วนลึกผมเริ่มสั่งการอะไรบางอย่าง

ค่อยๆ แปลความหมายของการกระทำของเจตมันออกมาอย่างช้าๆ

“มึงคิดจริงดิว่ากูชอบศุกร์”

“ก็เออ...ทำไมอะ”

ผมเห็นตั้งแต่มันมองศุกร์ครั้งแรกเลยนะ...ไม่จริงน่า ผมคงไม่ได้เดาผิดไปหรอกมั้ง วินาทีนี้สายตาผมเริ่มลุกลี้ลุกลนมากขึ้น จะอะไรละถ้าไม่ใช่สายตาแบบนั้นของไอ้เจตอะ

มองกูแบบนั้นคืออะไรวะ!

“มึงคิดไปเอง”

เชี่ยแล้วไง...

คงไม่ใช่แบบที่ผมคิดใช่มั้ย...

กูไม่ได้ชอบศุกร์

“เอ่อ...มึง”

แต่กูชอบมึง

“…”

ชัดเจน

“…”

เหยดเข้...

จังหวะจะรักสัดด

ก็เหี้ยแล้ว!!

ผมรีบลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเก้าอี้ทันที มองซ้ายขวารอบตัวจนคอแทบเคล็ด ใบหน้าตอนนี้เหงื่อแตกพลั่ก แถวสันหลังก็หนาวยะเยือกไปหมด

ทำไมอยู่ๆ ผมถึงนึกถึงพี่เพลิงมันขึ้นมาทันทีเลยก็ไม่รู้ เลิ่กลั่กไปหมดหลังจากที่คิดว่าเขาอาจจะเข้ามาเห็นหรือได้ยินเข้า เชี่ยๆๆๆ ทำไมกูต้องร้อนรนอะไรขนาดนี้ด้วยวะ

ทำไมกูต้องรู้สึกเหมือนกำลังแอบมีชู้แบบนี้ด้วยวะ!!

“มึงเป็นอะไร”

ผมยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อปรกๆ พยายามมองไปทั่วเพื่อให้แน่ใจมากที่สุดว่าปีศาจหัวใจคงไม่มีทางได้ยินคำสารภาพรักเมื่อครู่ ทำไมกูถึงได้มาฮอตช่วงนี้วะ ที่ผ่านมาไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย...ไม่อยากจะนึกภาพถ้าไอ้พี่เพลิงรู้ ผมจะตายมั้ยเนี่ยยย พี่แม่งหึงโหดฉิบหาย ผมว่าถ้าเป็นงั้นจริงผมตายแน่ๆ

“แหะๆ มึง...คือกูอะ”

 

Rrrrr…Rrrrr

 

ตาเถร!! ไอ้พี่เพลิงโทรมา!

โอ๊ยยยยย มันจะตรงเวลาอะไรขนาดเน้...โฮ ทำไมชีวิตผมมันถึงได้สั่นประสาทได้ขนาดนี้วะฮื่อ ไอ้กัลป์ล่ะอยากจะร้องไห้!

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ลูบอกตัวเองไปมาให้ใจเย็นๆ เข้าไว้ ส่วนไอ้เจตมันก็นั่งทำหน้างงอยู่ข้างๆ ไม่หาย

“ฮะ..ฮัลโหล โทรมามีไรอะพี่”

เสียงผมไม่ได้สั่นไปใช่มั้ยวะ เนียนอยู่แหละเนอะ

[กัลป์อยู่ไหนแล้วครับ]

เอื้อกกก ประโยคแรกก็พาผมสะดุ้งเลย...เชี่ยๆๆ เอาไงดีวะ ถ้าพี่เพลิงรู้ว่าผมอยู่โรงบาลก็คงรีบมาหากันแน่ๆ แล้วจากนั้นก็จะปะทะกับไอ้ก้อนหินเจตเข้า

โอ๊ยยย มีแต่หนทางฉิบหาย...จะเสน่ห์แรงให้มันถูกเวลาหน่อยก็ไม่ได้วุ้ยยกู

เอาวะ มีทางเดียวแล้วก็คงต้องโกหกออกไปก่อนนั่นแหละ นี่ไอ้เจตมันต้องขอบคุณผมเลยนะ! ไม่งั้นมันชะตาขาดแน่ๆ

“อ้อ ใกล้ถึงหอแล้วครับ”

[น้องศุกร์ไปส่งเหรอครับ]

“อื้อใช่”

[เตะบอลสนุกมั้ยครับ]

“ก็สนุกเหมือนอย่างทุกครั้งนั่นแหละ”

[ดีแล้วครับ]

“เอ่อ งั้นผมวางก่อนนะพี่ จะลงจากรถแล้วอะ”

ยิ่งคุยนานเดี๋ยวไม่เนียนไปใหญ่ แค่โกหกเล่นใหญ่ขนาดนี้ก็รู้สึกผิดจะแย่แล้วเนี่ย...พี่เพลิงมันจะอะไรกับใจผมนักวะฮะ

[โอเคครับ]

ผมกดวางสายไปแล้ว ใจยังคงเต้นตุ้บๆ ต่องๆ ความรู้สึกผิดมากมายถาโถมเข้ามาจนสมองมึนตึบไปหมด...แค่ครั้งเดียวนั่นแหละ ครั้งหน้าไม่มีอีกแล้ว โกหกแบบนี้ไม่เอาอีกแล้ว โคตรไม่สบายใจเลย

“กัลป์”

“ฮะ...ว่าไงมึง”

“…”

เจตมันมองหน้าผมนิ่งอีกครั้ง ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมานอกจากแววตาสื่อความหมายพวกนั้น...เออนั่นดิ มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วนี่เอง ทำไมผมไม่เคยสังเกตเห็นวะ

มันก็ชัดเจนของมันมาตั้งแต่แรกแล้ว...

อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นผมเพิ่งอกหัก แล้วก็ไม่ได้สนใจเรื่องความรักเลยด้วยนั่นแหละ

“เฮ้ออ”

สุดท้ายหลังจากเงียบกันอยู่นานไอ้คนข้างกายผมก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมที่รู้สึกลำบากใจสุดๆ ก็รู้สึกเหมือนเห็นแสงตะวันขึ้นยามเช้าตอนเห็นหน้าศุกร์เพื่อนรักกำลังเดินกลับมา

...แต่แล้วรอยยิ้มอย่างโล่งอกของผมก็ต้องถูกเปลี่ยนเป็นช็อกค้างตาแทบถลนออกมาทันทีหลังเห็นร่างสูงคุ้นตาในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินมาข้างกัน

โอ้มายก้อดด

พ่อมา!!

“กูจัดการเรียบร้อยแล้วนะกัลป์ อ้อ...บังเอิญเจอกับพี่เพลิงพอดีเลย”

ตาคมกริบที่มองมาทำให้ผมหลบตาวูบ...แม่งเอ๊ยยย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผมเนี่ยฮื่อออ

ตาย ตายแน่ๆ ทำไมกูต้องกลัวไอ้พี่เพลิงมันขนาดนี้ด้วยเนี่ย อุแงงงงง

 

 

-----------------------

ยัยกัลปปปป์ เทอดวงดีกว่าใครๆ 555555 เปงเรื่องงงเลยมั้ยล่ะ

ฝากกดอวยพรให้น้องด้วยนะคะ ಥ◡ಥ ช่วงนี้น้องฮอตไปหน่อยเองง

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 607 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

485 ความคิดเห็น

  1. #405 bunnyt248 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 03:16
    พูดได้คำเดียว”งานเข้า”
    #405
    0
  2. #357 Saltan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 00:06
    กด99เป็นกำลังใจ สู้ๆนะคะพี่กัลป์5555555
    #357
    0
  3. #181 Hiroyosha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:41
    เลิ่กลั่กแรงมากจังหวะนี้
    #181
    0
  4. #172 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:02
    55555556555555 จังหวะนรกเลย
    #172
    0
  5. #166 b_bbexam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:50
    ตายๆ ตายแน่ค่า55555555
    #166
    0
  6. #165 KaewwongLin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:24
    จะโดนดุมั้ยยน้าาา
    #165
    0
  7. #159 pp_wert (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:04
    ค้างงงงง เป็นเรื่องแน่ยัยน้องง
    #159
    0
  8. #158 15344 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:01

    ค้างมากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #158
    0
  9. #157 PPPPooooPPPP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:01
    รอน๊าาา
    #157
    0
  10. #156 SomArZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:01
    ค้างมากแม่มมมมมมม
    #156
    0
  11. #155 Na_wA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:00
    กัลป์ลูกกกกกกกกกกกกก อะไรมันช่างเหมาะเจาะจริงๆเนาะ ได้ง้อพี่เพลิงยาวๆแน่จ้าาาา //ฮืออออติดเรื่องนี้มากเลยค่ะ อัพปุ๊บกดเข้ามาอ่านปั๊บ คุณไรต์เขียนสนุกมากๆ ติดตามนะคะ
    #155
    0
  12. #154 Warawan1234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:59
    แหล่วๆๆๆๆๆๆพี่เพลิงทำโทษมั้ยดื้อมากเลยแมวตัวนี้
    #154
    0