หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 11 : Chapter 10 || มาทำให้ใจสั่นแบบนี้แล้วใครจะรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 816 ครั้ง
    17 ก.พ. 64

 

#10

มาทำให้ใจสั่นแบบนี้แล้วใครจะรับผิดชอบ

 

 

“เฮ้ยๆ ไอ้รักมึงบังอาจมาแย่งเค้กกูเหรอ!”

“งื้ออ ของมึงน่ากินอะ...กูเลยอดใจไม่ไหว”

“มึงไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน กูไม่หลงกลมึงหรอก!”

“โอ๊ยๆ ฮ่าๆ”

ผมตรงเข้าไปขยำแก้มของต้นรักมันอย่างมันเขี้ยวปนลงโทษ หน็อยแน่...เผลอแป๊บเดียวมันกล้าขโมยเค้กผมแล้ว เอาใหญ่วะๆ

“อย่าทะเลาะกันๆ”

ไอ้ศุกร์กับแก้วใจที่มองผมลอบทำร้ายรักอยู่ก็คอยห้ามพร้อมหลุดหัวเราะกันใหญ่

“มึงมากินกับกูก็ได้กัลป์ รักด้วยๆ มาเร็วเดี๋ยวเราป้อน”

“ดาวอย่าโอ๋รักมันนักสิๆ ดูๆ เดี๋ยวนี้ถึงกับกล้าแอบขโมยเค้กเพื่อนแล้ว...มากัลป์ กูช่วย ไอ้แก้มอ้วนต้องถูกทำโทษๆ”

“ถูกต้องแล้วเว้ยแก้ว”

“โอ๊ยยย ดาวช่วยเราด้วยยย”

หลังก่อสงครามย่อมๆ กันยกใหญ่ (แบบหยอกกันเล่นเฉยๆ) เราก็เปลี่ยนมานั่งคุยกันดีๆ อย่างปกติ...ต้นรักกับแก้วใจเป็นเพื่อนที่ผมกับศุกร์เพิ่งได้มารู้จักกันตอนขึ้นมหาลัยนี่แหละ

มันทั้งคู่เรียนคณะแพทย์ อยู่ปีหนึ่งเหมือนพวกผม...จริงๆ ไอ้ศุกร์เป็นคนไปรู้จักก่อน ส่วนผมน่ะค่อยมารู้จักทีหลังอีกที และไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมทั้งสองคนกับศุกร์เพื่อนรักผมถึงได้สนิทกันเร็วขนาดนี้

เพราะพวกมันทั้งสามโคตรจะมีความเมียเลยน่ะสิ!

เวลาพวกมันอยู่ข้างกันสามคนนะ โอ้โห้ ไม่อยากจะบอก...ก้อนนุ่มนิ่มดีๆ นี่เอง ไอ้ผมที่เป็นคนแมนๆ ก็ชอบมองเวลาทั้งสามคนอยู่ด้วยกันนะ แม่งเป็นบรรยากาศที่มุ้งมิ้งน่าเอ็นดูสุดๆ ตัวก็เท่าลูกแมวพอๆ กันด้วย…แต่เหมือนจะไม่รู้ตัวเพราะพวกมันชอบชมว่าเองแสนจะหล่อ ได้ยินครั้งแรกผมถึงกับหันขวับอะ แบบอิหยังของพวกมึงวะ

มึ้งงง...มึงไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าหล่อ ตัวพวกมึงก็ปุกปิ้กเท่านี้

ยิ่งเห็นชื่อไลน์กลุ่มที่พวกมันทั้งสามตั้งแล้วผมก็รีบเอ่ยห้ามทันทีว่าห้ามเพิ่มกูเข้าไปเด็ดขาด ชื่อที่ว่าก็คือ ‘สามหนุ่มสุดหล่อ!’

นั่นแหละ...ไม่อยากไปผิดคอนเซ็ปต์เขาจริงๆ

“เหรอๆ แล้วสุดท้ายตัวร้ายตายปะ”

บทสนทนาของพวกเราเปลี่ยนไปเรื่อยๆ อย่างไม่เจาะจงนัก ส่วนมากวันเสาร์หรือไม่ก็วันอาทิตย์แบบนี้พวกผมทั้งสี่คนก็มักจะนัดกันมานั่งเล่น อ่านหนังสืออะไรทำนองนี้กันที่คาเฟ่ร้านประจำ ชั้นดาดฟ้านี่เกือบเรียกได้ว่าถูกพวกผมยึดครองไปแล้วก็ว่าได้

“อื้อๆ ตาย แต่ก็น่าสงสารมากเลย”

แก้วพยักหน้าประกอบคำพูด มือก็ทำการเล่นนิ้วไอ้ศุกร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปด้วย ศุกร์มันก็ยินยอมแต่โดยดี แถมยังตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ...นี่ไง โคตรจะออร่าเมีย!

เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนถึงบ่ายกว่าๆ และได้เวลาแยกย้าย รักกลับกับแก้ว ส่วนผมได้ศุกร์เพื่อนรักไปส่งอย่างสุดแสนจะสบายเพราะวันนี้ไม่ได้เอารถมา

“เจอกันพรุ่งนี้จ้า”

“ฮะๆ เค บ๊ายบาย~”

มองจนรถคันสีขาวเคลื่อนออกไปจนลับสายตาผมถึงได้หันกลับขึ้นหอตัวเองไป เวลาบ่ายๆ แบบนี้มันช่างชวนให้ตาปรืบแทบปิด ผมเปิดแอร์นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงได้ไม่นานก็เผลอหลับไป

ตื่นมาอีกทีก็เย็นมากแล้ว ท้องก็ร้องจ้อกๆ จนต้องรีบเข้าไปร่างหน้าร่างตาพาร่างตัวเองลงไปหาอะไรกินข้างล่าง สิ่งแรกที่นึกไว้คงไม่พ้นลูกชิ้นทอดร้านประจำ ส่วนเมนูหลักยังคิดไม่ค่อยออกเท่าไหร่ว่าจะกินอะไรดี

“ป้า หวัดดีค้าบบ”

“หวัดดีลูก แหมม ไมได้หน้าคนหล่อตั้งนาน”

แค่ป้าแกหันมาเห็นกันก็ยกยิ้มอย่างอัธยาศัยดีให้ น่ารักอย่างนี้ผมจะซื้อเยอะๆ เลยแล้วกัน!

“ชมขนาดนี้ผมก็เขินสิครับอิอิ”

แล้วป้าแกก็หัวเราะยกใหญ่อย่างชอบใจ บอกให้ผมหยิบเลยเต็มที่เดี๋ยวป้าจะแถมให้อีกด้วย เฮ้ออ...เบื่อจริง คนมันเสน่ห์แรงอะนะ

“ยิ้มหน้าบานไรขนาดนั้น”

“อ้าว…ไอ้เจต”

เกือบแล้ว เกือบหันไปด่าแล้วมั้ยละที่อยู่ๆ โดนขัดความสุขเข้า...เป็นไอ้รูปปั้นเจตนี่เอง วันนี้มันก็อยู่ในชุดสบายๆ ไม่ต่างจากผมแต่ยังคงดูดีเหมือนเดิม

อิจฉา!

“ตกใจไรขนาดนั้น”

“มึงก็อยู่หอแถวนี้อ้อ”

“เปล่า กูมาทำงานกลุ่มหอเพื่อน กำลังกลับ”

“อ้ออ”

“มึงอะ”

“กูอยู่หอแถวนี้อะ กำลังหาไรกินอยู่”

มันพยักหน้ารับรู้ ตาก็มองไปทางลูกชิ้นของผมที่กำลังทอดอยู่...หิวอะดี้ ป้าแกทอดกรอบน่ากินจริงนะผมบอกเลย แม้แต่ไอ้รูปปั้นเจตมันยังมองไม่วางตาอะ

“กูก็หิว ไปกินข้าวด้วยดิ”

เห็นปะ ผมควรเปลี่ยนจากเรียนหนังสือไปเป็นหมอดูนะเนี่ยย แม่นเกิ้น

“เอาดิ มึงอยากกินไรอะ”

“แล้วแต่มึง”

“กูยังคิดไม่ออกอะดิ”

“งั้นตามสั่งแล้วกัน”

“เคได้”

เรายืนรอลูกชิ้นทอดกันไม่นานก็ได้ ผมจิ้มลูกเข้าปากไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อยระหว่างเดินไปหาร้านข้าวที่จะกิน หันไปชวนคนข้างๆ แล้วนะแต่มันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ไม่อยากแย่งหมากิน”

“ไอ้สัดนี่”

“หึ”

ไม่นานเราก็เจอร้านที่จะฝากท้องเอาไว้ โต๊ะว่างยังมีเหลือเยอะพอสมควร เพราะผมจิ้มลูกชิ้นกินอยู่ไอ้เจตมันเลยทำการจดเมนูให้

“เอาไร”

“อืมม ผัดซีอิ๊วละกัน”

“อิ่ม?”

“อิ่มดิ ลูกชิ้นก็ครึ่งท้องละ”

“อืมเค”

ระหว่างนั่งรอเจตมันก็นั่งเล่นโทรศัพท์มันไป ผมเองก็ด้วย แต่ต่างตรงที่ปากผมถูกอัดแน่นไปด้วยลูกชิ้น ไถติ๊กต๊อกดูคลิปแมวไปเพลินๆ ....ดูไปก็คิดถึงมัดหมี่ไปด้วย

วันนี้พี่เพลิงต้องกลับบ้าน เห็นบอกว่านานๆ ทีถึงจะได้กลับเพราะหาเวลาว่างค่อนข้างยาก ส่วนผมนี่อยากจะค้านสุดๆ ว่าว่างตรงไหนฮะ โผล่หน้ามาให้ผมเห็นเกือบทุกวันขนาดนี้!

“ของมึงน่ากินดี”

เจตว่าหลังกับข้าวทั้งสองจานมาเสิร์ฟเรียบร้อย...แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก เวลาไปกินข้าวกับเพื่อนเราก็จะรู้สึกว่าจานของเพื่อนน่ากินกว่าเสมอ และผมก็รู้สึกว่ากะเพราหมูกรอบของไอ้เจตมันน่ากินเหมือนกัน

“กินปะ แต่กูขอชิมของมึงด้วยดิ”

เอาน่า ถึงจะรู้จักกันไม่นาน คำว่าเพื่อนก็ทำให้เราสนิทกันได้ในเวลาอันรวดเร็วนั่นแหละ

ไอ้คนตรงข้ามผมมันหัวเราะออกมาเบาๆ ...มันจะทำไมวะฮะ!

“เหลี่ยมจัดนะมึงอะ”

“จะให้ไม่ให้”

“เอาดิ กูไม่ได้หวงมึงซะหน่อย”

“ดีมาก เพื่อนกันมันต้องแบบนี้ไอ้น้อง”

มันส่ายหัวน้อยๆ ผมใช้ส้อมจิ้มไปที่หมูกรอบของมันทันทีอย่างไม่รอช้า ถึงจะสงสารมันอยู่บ้างเพราะหมูกรอบมันก็มีอยู่ไม่กี่ชิ้น แต่ผมก็ทำการแลกด้วยผัดซีอิ๊วแบบพูนช้อนให้เลยนะ

“น้องกัลป์?”

ในขณะที่กินใกล้จะหมดแล้วก็มีเสียงคนเรียกผมซะก่อน พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นพี่ซันเพื่อนพี่เพลิงนั่นเอง ผมรีบยกมือไหว้ทักทายคนอายุมากกว่า

โอ้โห้...วันนี้ใส่ชุดธรรมดาก็หล่อไปอีกแบบแฮะ

“หวัดดีครับพี่ซัน”

“ครับ มากินข้าวเหรอ”

“ครับ พี่ซันอะ”

“อ้อ มากินข้าวเหมือนกัน อยู่ร้านตรงข้ามอะ เห็นกัลป์นี่แหละเลยเข้ามาทัก” พี่ซันยิ้มใจดีมาให้ แล้วสายตาเขาก็เปลี่ยนไปมองไอ้คนตรงข้ามผมบ้าง

“นี่เพื่อนผมครับ ชื่อเจต...มึง นี่พี่ซัน”

พอผมแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกันไอ้เจตก็ยกมือขึ้นไหว้อีกคนไม่ต่างจากผม พี่ซันยิ้มรับน้อยๆ ก่อนจะหันมาคุยกับผมต่อ

“แล้วเป็นไงบ้าง ราบรื่นกันดีปะ”

พี่ซันส่งยิ้มให้ผมอย่างหยอกล้อ...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าราบรื่นเรื่องอะไร ก็เรื่องเพื่อนสนิทเขายังไงล่ะ!

“อะไรเหรอครับพี่ ผมไม่เห็นเข้าใจเลย”

สายตาอินโนเซนต์ก็มาจังหวะนี้ ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าผมให้คำตอบดีๆ ไปเดี๋ยวพี่ซันก็เอาไปบอกพี่เพลิงจนพี่มันต้องได้ใจใหญ่เป็นแน่

“แสบจริงเหมือนที่เพลิงมันบอกจริงด้วย ฮะๆ ...งั้นพี่ไปก่อนนะครับ ไว้เจอกันๆ”

ผมโบกมือลาอีกคนน้อยๆ แล้วว่าที่หมอคนหล่อก็เดินออกไปจากร้าน หันกลับมาก็เห็นว่าไอ้เจตมันมองผมอยู่ก่อนแล้ว แถมหน้าตาก็ดูเหมือนมีอะไรจะพูดกับผมอีกด้วย

“มีไรปะมึง”

“…ไม่มีไร กินต่อเถอะ”

กินต่อไม่นานทุกอย่างก็หมดเกลี้ยง ผมกับไอ้เจตแยกย้ายกันกลับหอใครหอมันต่อจากนั้น แบกหน้าท้องตึงๆ เข้ามาในห้อง เดินไปทิ้งตัวนั่งลงพิงขอบเตียงเอาไว้ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นพลางๆ ระหว่างรออาหารย่อย

พอดีกับที่มีคนส่งไลน์เข้ามาพอดี

พอกดเข้าไปดูถึงรู้ว่าเป็นปีศาจหัวใจเจ้าเก่าเจ้าเดิม พี่เพลิงส่งรูปเจ้าแมวน้อยแสนน่าเอ็นดูกำลังนั่งเล่นอยู่บนอกกว้าง เป็นจำนวนสามรูปมาให้

Plerng_ : คิดถึงหม่าม้าจังค่ะ

ถึงจะเป็นพี่เพลิงเองที่พิมพ์ แต่ประโยคนั่นมันโคตรจะเข้ากับหน้ามัดหมี่ในรูป อย่างน่ารักๆๆๆ

Kankaii : คิดถึงมัดหมี่ๆๆๆ

: ว่าแต่พี่กลับมาจากบ้านแล้วเหรอ

Plerng_ : ใช่ครับ

: พี่ขอเปลี่ยนเป็นคอลนะครับ

วินาทีถัดมาอีกฝ่ายก็วิดีโอคอลเข้ามาทันที ผมรีบกดรับสายเพราะอยากเห็นหน้ามัดหมี่บ้าง

“พี่เพลิง ผมขอดูมัดหมี่ๆ”

[มัดหมี่คะ...ปะป๊าน้อยใจหม่าม้าจังเลยค่ะ] คนที่มีเบ้าหน้าฟ้าประทานทำหน้าเศร้าปานสอบตก...แสดงได้ทุกบทบาทเลยมั้ยพี่มึง!

“เลิกเล่นใหญ่ ไหนแพนกล้องให้ผมเห็นมัดหมี่สิ”

[ครับๆ ใจเย็นนะครับ...มัดหมี่ หวัดดีหม่าม้าหน่อยสิครับ]

ภาพในหน้าจอตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นภาพเจ้าก้อนน้อยสีขาว ตากลมแป๋วมองกล้องอย่างน่ารัก ฮื่อ ใจมันหายละลาย ละลายละลายละไหลไปกับแมว

“คิดถึงจังเลยย~”

[คิดถึงก็มาหาสิครับ]

“ตอนนี้อะนะพี่?”

[ครับ...จริงๆ พี่ก็มีเรื่องอยากจะรบกวนกัลป์หน่อย]

“อะไรอะ”

[พอดีพรุ่งนี้พี่ว่าจะไปค้างที่ห้องไอ้ซัน ไปอ่านหนังสือสอบน่ะครับ...พี่เลยว่าจะฝากมัดหมี่ไว้กับกัลป์หน่อยได้มั้ยครับ]

หืมมมมมม

ฝากมัดหมี่ไว้กับผม

ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย! แบบนี้แผนลักพาตัวลูกสาวพี่เพลิงก็ล่มไปเลยน่ะสิ...เพราะผมน่ะโคตรอยากจะเอามัดหมี่มาอยู่ด้วยเลยล่ะ!

“ได้สิพี่ๆๆๆ ผมจะดูแลมัดหมี่เอง พูดแล้วห้ามคืนคำนะ! มาทำให้ผมดีใจเก้อไม่ได้นะเว้ยย”

[ฮะๆ ไม่หลอกหรอกครับ]

“แล้วยังไงอะ ให้ผมเข้าไปเอาน้องเลยเปล่าๆ”

[ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอครับ?]

พี่เพลิงว่าขำๆ มัดหมี่ตัวน้อยก็ถูกลูบหัวเบาๆ ไปด้วย ฮึ่ย เห็นแล้วมันอิจฉา! ผมก็อยากทำมั่งอะ

“ใช่สิพี่ ผมจะได้มัดหมี่มานอนกอดเลยนะๆ”

[โอเคครับ พี่เข้าใจแล้ว...มาตอนนี้เลยก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่ไปรับ]

“เฮ้ยไม่เป็นไรพี่ๆ ผมไปเองได้ พี่ดูแลมัดหมี่เถอะ”

[ได้ไงล่ะครับ] อีกฝ่ายขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เห็นด้วย...โห้ ผมนี่ผู้ชายแมนๆ ใครมันจะกล้ามาทำไรผมได้

“ไม่รู้ล่ะๆ ผมกำลังไปแล้ว แค่นี้นะครับ”

เพื่อไม่ให้ผมต้องเปลี่ยนเป้าหมายเลยทำการรีบกดวางไปซะเลย ตรงไปหยิบของจำเป็นมาจนครบก็รีบออกจากห้องมาทันที อารมณ์ดีหน้าบานสุดๆ เพราะจะได้ไปหาน้องขนนุ่มแล้ว

โทรศัพท์ผมเกิดเสียงสั่นระหว่างรอลิฟต์อยู่ หยิบขึ้นมาก็รู้ว่าเป็นพี่เพลิงนั่นแหละ

Plerng_ : ดื้อนะครับ

ผมหลุดขำเบาๆ เพราะแค่มาเป็นประโยคแท้ๆ แต่กลับนึกสีหน้าอีกคนออกเลย ว่าที่คุณหมอคงขมวดคิ้วจนผูกเป็นโบเลยอย่างแน่นอน

Plerng_ : ถ้าอย่างนั้นกัลป์นั่งแท็กซี่มาเลยนะครับ ขากลับพี่จะไปส่ง

: พี่จะไปยืนรออยู่กัลป์อยู่ข้างล่างนะครับ

พระเอกละครอะไรขนาดนี้เนี่ย...พ่อมัดหมี่นี่ผู้ชายในฝันสาวน้อยสุดๆ ไปเลย

Kankaii : โอเคครับ

ผมโบกแท็กซี่หน้าหอไปคอนโดพี่เพลิงทันที ระยะทางก็ไม่ได้ไกลกันมากเท่าไหร่ นั่งแป๊บๆ ก็มาจอดหน้าคอนโดสุดหรูของพี่มัน และแค่หันไปมองข้างหน้าต่างรถผมก็มองเห็นร่างสูงคุ้นตากำลังยืนอยู่

โห้...มายืนรอจริงด้วยว่ะ

“จอดตรงนี้ก็ได้ครับๆ”

ลุงโชเฟอร์เข้าชิดซ้ายตามที่บอก ผมก้มลงหยิบกระเป๋าสตางค์เตรียมหยิบเงินมาจ่ายลุงเขา แต่เพียงแค่รถจอดสนิทประตูรถฝั่งผมก็ถูกเปิดออก พอเงยหน้ามองก็เห็นพี่เพลิงก้มหัวลงมาในรถ ใช้มือยื่นแบงก์สีม่วงไปให้กับลุงคนขับ

“ไม่ต้องทอนครับ ขอบคุณมากนะครับ”

ในจังหวะที่ผมกำลังเหวอจัดๆ ก็ถูกกุมมือลงมาจากรถพร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพเรียบร้อย...แม่เจ้า นี่มันจะวิถีคนรวยเกินไปแล้ว

“พี่...ไม่เอาตังค์ทอนจริงดิ เยอะนะ”

อยากเป็นคนโชคดีเหมือนลุงแกมั่งจริงๆ ทุกวันนี้สั่งข้าวพิเศษผมยังคิดแล้วอีกอะ แหะๆ ...ไม่ใช่ไรหรอก เอาเงินไปเติมเกมหมดน่ะ

“ไม่ต้องอิจฉาลุงเขาหรอกครับ กัลป์โชคดีกว่านั้นเยอะ”

“ยังไงอะ”

อยากได้อะไรกัลป์แค่บอกพี่มา พี่ก็จะหามาให้...แล้วก็จะยินดีมากถ้ากัลป์จะขอนามสกุลไปใช้ด้วย :)

โว้ะ! ที่แท้ก็โปรโมตตัวเองอีกแหละ ผมทำหน้าเบื่อโลกพร้อมกลอกตาไปอีกล้านตลบ เดินนำหน้าคนขี้อ่อยไปอย่างไม่คิดสนใจอีก

ผมเป็นผัวนะ ทำไมต้องไปใช้นามสกุลพี่มันด้วย!

“เดี๋ยวครับกัลป์”

“อะไรอีกอะ”

คนจะเดินยังมารั้งกันอีก คนมันคิดถึงมัดหมี่แล้วเนี่ยไม่รู้เหรอ

“พี่สั่งพิซซ่าไป น่าจะใกล้มาส่งแล้ว ยืนรออีกแป๊บนะครับ”

“อ้อ เค...พี่ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ”

“กินมาจากที่บ้านแล้วครับ แต่กลัวกัลป์จะหิวเลยสั่งมาไว้เผื่อ”

“ตามใจผมไปปะเนี่ยย ถ้าผมนิสัยเสียขึ้นมาทำไง” คนอะไรมันจะประเสริฐขนาดนี้วะ ผัวแห่งชาติปะนิ “ผมเพิ่งกินข้าวเย็นมา...แต่จะกินอีกก็ดะ เดี๋ยวเสียของเปล่า”

พูดไปงั้นแหละ อันที่จริงคือพอได้ยินคำว่าพิซซ่าก็ท้องร้องทันที ที่สำคัญคือพี่เพลิงจ่าย มันคือของฟรีไงล่ะ!

พี่เพลิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่มองผมยิ้มๆ ไม่เลิกจนผมต้องถลึงตาว่า

“มองไรอะ!”

“มองคนน่ารักครับ”

“…”

“โคตรน่ามันเขี้ยวเลย”

ฮะ..เฮ้ย

อยู่ๆ พูดอะไรเนี่ย แล้วใจกูมันเป็นอะไรวะ! จะเต้นแรงทำไม หน้าด้วย...ทำไมกูต้องหน้าร้อนไปหมดแบบนี้ด้วย!

“เนี่ย แล้วก็เป็นแบบนี้”

“...”

เขินแล้วโคตรน่ารัก น่ารักฉิบหายเลยครับ

“พิซซ่ามาส่งแล้วนั่นไงพี่! เร็วเลยๆ เวลาพี่แกร็บเป็นเงินเป็นทองนะเว้ย”

ขอบคุณสวรรค์มากจริงๆ ที่ส่งพี่แกร็บเสื้อเขียวมาได้อย่างทันเวลา ผมรีบชี้นิ้วให้ปีศาจหัวใจดูจนสุดแขนพร้อมเอ่ยเร่ง แต่ดูพี่มันสิ! เอาแต่ทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่เลิก

จนไอ้หัวใจไม่รักดีมันเต้นจนจะหลุดออกมาอยู่แล้ว!

“ครับๆ พี่เข้าใจแล้วครับ”

“ดี!”

พี่เพลิงเดินนำผมไปเอาพิซซ่า ในระหว่างที่ตามหลังอีกคนไปผมถึงได้แอบมีโอกาสกุมใจตัวเองเอาไว้แน่นๆ ...เชี่ย เกือบหัวใจวายแล้วมั้ยล่ะ

“ลูกค้าสั่งพิซซ่าไว้ใช่มั้ยครับ”

“ใช่ครับ”

พี่เพลิงยื่นมือไปรับจนเต็มสองมือ...กินสองคนแต่สั่งไรมาเยอะแยะขนาดนั้นวะนั่น

“ทั้งหมดหกร้อยสามสิบบาทครับลูกค้า”

“ครับ...กัลป์ หยิบเงินในกระเป๋าตังค์จ่ายให้พี่เขาหน่อยสิครับ”

“อะ..อื้อครับ”

ผมล้วงมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนของพี่เพลิง เปิดออกมาก็แทบช็อกที่เห็นแบงก์สีเทาเป็นปึก...รวยไปไหนวะ!

ผมหยิบแบงก์พันไปให้พี่แกร็บ และเดาได้เลยว่าพี่เพลิงคงจะไม่เอาเงินทอนอีกเป็นแน่...เชื่อผมสี้

“ไม่ต้องทอนนะครับ ขอบคุณมากครับ”

นั่นไงล่ะ หล่อแล้วยังมีใจเอื้อเฟื้ออีก เกินไปมั้ยอะคนเรา

“ขอบคุณมากๆ เลยครับ ทานให้อร่อยนะครับ”

“ครับ”

เราก้มหัวให้พี่แกร็บน้อยๆ ก่อนจะพากันเดินขึ้นไปบนห้อง จะแย่งถุงพิซซ่ามาถือบ้างแต่พี่เพลิงก็ไม่ยอม บอกเลยว่าเซ็งมาก...มันจะไปหนักอะไรขนาดนั้นเล่า

พอเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่ผมพุ่งเข้าไปหาคือเจ้ามัดหมี่น้อย แถมมันยังน่ารักมากๆ ร้องเหมี๊ยวๆ วิ่งมาหาผมตาแป๋วเลย...โอ๊ยย ใจละลาย

“คิดถึงพี่กัลป์เหรอๆ” ผมอุ้มก้อนน้อยขึ้นมาจับฟัดยกใหญ่พร้อมแกล้งทำเสียงเล็กๆ เป็นมัดหมี่ด้วยตัวเอง “...ใช่ค่ะ คิดถึงมากๆๆๆ เลย~”

“หึ แล้วปะป๊าล่ะครับ คิดถึงมั้ย”

“พี่อะไม่ต้องยุ่ง! ผมคุยกับมัดหมี่อยู่เห็นปะๆ”

โดนผมไล่ก็ยังไม่มีสลดใจใดๆ แถมยังหัวเราะออกมามากกว่าเดิมซะอีก...แต่ดีที่พี่มันเปลี่ยนไปจัดการเปิดกล่องพิซซ่าแทนผมถึงได้หันกลับมานั่งคุยงุ้งงิ้งกับมัดหมี่ต่อแค่สองคน

“หม่าม้าปล่อยลูกก่อนเร็วครับ เดี๋ยวพิซซ่าเย็นจะไม่อร่อยนะ”

เสียงพูดมาพร้อมกลิ่นหอมๆ จากอาหารชวนเพิ่มน้ำหนัก ผมพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ลูบหัวมัดหมี่น้อยเบาๆ อีกสองสามทีก็ปล่อยให้น้องนั่งเล่นบนโซฟารอก่อน

“พี่เหยิบหน่อยดิ้ ที่ตั้งกว้างมานั่งกินที่อะไรนัก”

ผมบ่นโดยลืมคิดไปเลยว่านี่เป็นห้องของพี่เพลิงเอง

“ที่เต็มแล้ว กัลป์มานั่งตักพี่มั้ยครับ”

“ตลก! เหยิบไป”

รู้ละว่าทำไมนั่งกวนตีนขนาดนี้ หาเรื่องฉวยโอกาสผมอยู่นี่เอง...โคตรหมอหื่นเลย พี่เพลิงมันก็ยอมขยับแต่โดนดี เอาเป็นว่าแค่จะแกล้งผมแค่นั้นแหละ

“สั่งมาเยอะจังพี่ เหลือเสียดายแย่”

“กลัวกัลป์ไม่อิ่มนี่กลับ”

“สองกล่องขนาดนี้อิ่มตายเลยมากกว่า”

อะ ขำ...ขำเข้าไป โลกมันสว่างสดใสจังนะ อารมณ์ดีจนไม่รู้ว่าไปโดนตัวไหนมา มัดหมี่ช่วยด้วย...ป๊าหนูอาการหนักนะเนี่ย

“แล้วจะให้มัดหมี่อยู่กับผมกี่วันอะ” ถามขณะที่ไก่ทอดยังเต็มปาก

“น่าจะสักสองวันครับ”

“สอบสำคัญเลยดิพี่...”

“ครับ ครั้งนี้ยากหน่อย”

สำหรับคณะพี่มันก็ไม่เรียกว่ายากหน่อยแล้วมั้ง สำหรับผมคงเรียกว่ายากฉิบหายเลยแหละ...และถ้าให้เดาถ้าพี่เพลิงไปอ่านกับเพื่อนขนาดนี้คงได้อ่านทั้งวันทั้งคืนแบบไม่พักแน่

“ถ้าล้าก็พักนะพี่...อย่าหักโหมมาก ล้มป่วยขึ้นมาจะแย่เอา”

คนข้างกายผมชะงักไปน้อยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกันนิ่ง...ในตาสีดำสนิทคู่นั้นมันมีแววเปล่งประกายดีใจอย่างชัดเจน

“เป็นห่วงพี่เหรอครับ”

“…”

“…”

อืม ห่วง

พอได้รับคำตอบของผมไปแบบนั้นพี่เพลิงก็นิ่งอึ้งไปเลย เห็นแบบนั้นจากที่ผมทำหน้านิ่งจริงจังอยู่ตอนแรกก็ค่อยๆ เลิกคิ้วส่งยิ้มแบบตัวร้ายในละครไปด้วย

“หมายถึงพ่อกับแม่พี่อะ คงเป็นห่วงแย่”

ว้ายยย โดนแกล้งกลับบ้างเหวอแดกเลย...ผมหัวเราะออกมายกใหญ่กับสีหน้าตลกๆ ของพี่มัน ผิดหวังใหญ่เลยวะๆ

“ตัวแสบ”

“วร้ายๆๆ”

“มาให้ความหวังกันแบบนี้ได้ยังไงครับ...พี่ใจสั่นเกือบแย่เลยนะ”

“แล้วทีพี่ทำผมใจสั่น ผมยังไม่เห็นบ่น...”

คราวนี้กลับเป็นผมบ้างที่เอ๋อแดกกลางอากาศ...เชี่ย ทำไมกูถึงปากมากพูดอะไรแบบนั้นออกไปได้วะ! เชี่ยๆๆ แบบนี้พี่เพลิงมันก็รู้หมดอะดิ!

นั่นไง ไอ้พี่ว่าที่หมอมันยิ้มหน้าบานเลยเนี่ย

“กัลป์ใจสั่นเพราะพี่เลยเหรอครับ ว้าา...แบบนี้ให้พี่รับผิดชอบด้วยการเป็นแฟนเลยดีมั้ยครับ?”

ดีบ้าดีบออะไรกันละ! ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ฮึ่ยยยย

“หยุดพูดเรื่องนี้เลย!”

ผมหันกลับมากัดพิซซ่าและเคี้ยวแรงๆ เพื่อบ่งบอกถึงความโมโหโกรธา พี่มันชอบทำผมหงุดหงิดจริงๆ เลยโว้ยยย

 

จุ๊บ

“มันเขี้ยว”

 

ผมตาเบิกกว้าง อยู่ๆ ไอ้พี่เพลิงก็ก้มหน้าลงมาจุ๊บมือผมแรงๆ ในตอนที่ผมกำลังหยิบพิซซ่าขึ้นมากัดพอดี เลยทำให้หน้าพี่มันแทบชิดกับหน้าผม

และเหมือนจะใกล้ไม่พอพี่มันเลยทำการจุ๊บปากแรงๆ อีกหนึ่งทีจนดังจ๊วบ

...อะ ไอ้

“ไอ้พี่บ้านี่!!”

ตุ้บ!

ตั้บ!

“โอ๊ยกัลป์ครับ ฮะๆ พี่ผิดไปแล้วครับ”

“นักโทษไม่มีสิทธิ์ร้องขอชีวิต!”

ตุ้บ ตุ้บ...

“โดนกระทืบซะเลยดีมั้ย!”

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องคิดถึงพี่นะครับ”

“มโน”

พี่เพลิงหัวเราะเบาๆ อยู่หน้าประตูห้องผม ที่พี่มันขึ้นมาด้วยก็เพราะช่วยผมยกของใช้เกี่ยวกับมัดหมี่ขึ้นมา ดีนะที่หอผมสามารถเลี้ยงสัตว์ได้ ไม่งั้นผมคงเสียดายแย่ที่จะไม่ได้ใช้เวลากับมัดหมี่แค่สองต่อสอง

“อยู่กับหม่าม้าไปก่อนนะคะ เดี๋ยวปะป๊ามารับ อย่าซนให้หม่าม้าเหนื่อยรู้มั้ยคะ”

มือใหญ่ลูบก้อนนุ่มในอ้อมกอดผมไปมา เห็นความรักที่พี่เพลิงมีให้มัดหมี่แล้วผมก็รู้สึกใจมันอิ่มเอมแปลกๆ ...ก็พี่เพลิงถึงขนาดกล้าไว้วางใจฝากของรักไว้กับผมเลยนี่

“พี่กลับก่อนนะครับกัลป์”

“อื้อ ขับรถดีๆ ล่ะพี่”

ร่างสูงตรงหน้าระบายยิ้มออกมาจนโลกแทบสว่างไสว ก้มลงมาหอมหัวลูกรักเบาๆ เห็นแบบนั้นผมก็เตรียมปิดประตูแยกย้าย แต่ติดตรงที่พี่เพลิงดันเงยหน้าขึ้นมาหอมหน้าผากกันก่อนนี่สิ

“ฝันดีครับ...ทั้งแม่ทั้งลูกเลย”

พัง

พังหมด

ไอ้ที่ทำการปกป้องหัวใจตัวเองมาก่อนหน้าทั้งหมดอะพังไม่เหลือเลย

 

 

 

 

-------------------------

มัดหมี่ : ป๊ากับม้าจีบกันอยู่เหรอคะ ;--;

 

พี่เพลิงนี่ก็ขายนามสกุลให้น้องเก่งจังวุ้ยย

แอบกระซิบว่าตอนหน้าจะเข้มข้นมั้ก เห็นความรู้สึกยัยกัลป์ชัดเจนมากของจริงไปเลยค้าา พี่อ่อยแรงขนาดนี้ไม่หวั่นไหวได้ไงอะเนอะะ><

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 816 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

467 ความคิดเห็น

  1. #404 bunnyt248 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 03:04
    มีฝากดูแลลูก หาเรื่องผูกพัน
    #404
    0
  2. #356 Saltan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 23:51
    กรี้ดดดดดดด ไม่ไหวต่อใจอีกเเล้วอ่าเเงงงงงงง
    #356
    0
  3. #251 LaretraSawetwong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 20:16
    ฮืออออ น่ารักมากๆเลยค่ะ สนุกด้วยยยยย
    #251
    0
  4. #151 + SaiChil + (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:14
    อ๋อ...ปะป๊าเพลิงใช้ลูกสาวเป็นเหยื่อตกหม่าม้านี่เอง แหมมมม~
    #151
    0
  5. #150 mooyong_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:50
    มัดหมี่หนูน่ารักจังเลยลูก น่ารักเหมือนหม่าม้าเลย สมละที่ปาป๊ารัก
    #150
    0
  6. #149 cchenjj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:34
    อยากฟัดมัดหมี่ด้วยเลย น้องน่ารักทะลุตัวอักษร
    #149
    0
  7. #146 KiRasaKR (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:34
    ทาฟาหทดดฟ กิ้ดดดดด เขินไม่ไหว อุเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #146
    0
  8. #145 APTNp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:12
    น่ารักมากกกกกก โง้ยยยย
    #145
    0
  9. #144 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:16
    อ้ายยยย ฟินมากมาย
    #144
    0
  10. #143 MemoosinA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:15
    มัดหมี่ลูกเอ๊ยยย เบาหวานขึ้นไหมเนี่ย55555
    #143
    0
  11. #142 b_bbexam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:19
    ทำไมคุณป๊าคลั่งรักเก่งจังคะ คุณม๊าก้น่ารักมากด้วย คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลย;-;
    #142
    0
  12. #141 KaewwongLin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:34
    อบอุ่นหัวจายยยย
    #141
    0
  13. #140 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:04
    ฉันว่านะเจตชอบกัลป์แน่ๆเลยอ่ะ ตัดใจเถอะเจ้าของเขาแรงมากๆเด้อ
    #140
    0
  14. #139 Pploy_MB9397 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:31
    ใจเราไม่เป็นของเราอ่ะเนาะ ทำการปกป้องอีกกี่รอบก็พังค่ะลูกขา
    #139
    0
  15. #138 aom9090tangmo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:15
    เขินนนนน
    #138
    0
  16. #137 MoMo86_BI96 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:50
    ปล่อยเจตทิ้งไว้ร้านข้าวเหรอน่าฉงฉาน
    #137
    0
  17. #136 Na_wA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:46
    พี่เพลิงงงงงงงงงงงง โอ้ยพ่อรุกจนน้องไปไม่เป็นแร้ววววน้าาาาา
    #136
    0
  18. #135 210441029 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:39
    เขินจะตายแล้วว
    #135
    0
  19. #134 Begin97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:18
    ขอพี่เพลิงหนึ่งที่ ด่วน!!!!!!!!!
    #134
    0
  20. #133 XXZINBB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:11
    น่ารักมาก ฮือออ รอตอนต่อไปนะคะ ;____;
    #133
    0