ตอนที่ 151 : บทพร้อมรบ & เผชิญหน้า [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 714 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

“แล้วนี่หนักมากหรือไม่…ประเดี๋ยวก็จะเสร็จพิธีแล้ว” ข้าวจื่อถงกล่าวถามด้วยความเป็นห่วง เพราะน้ำเสียงของนางที่กล่าวออกมานั้นแลฟังดูเหนื่อยล้า





“หนักมากอยู่…...” หวังลี่กล่าวตอบเสียงแผ่วเบาเช่นเดิม





       จากนั้นพิธีการคำนับและยกน้ำชาก็ผ่านพ้นไปด้วยดี  และสุดท้ายก็มาถึงพิธีการต่อมาคือส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ  ... หวังลี่อิงก็เริ่มรู้สึกใจสั่นขึ้นมากะทันหัน ยามนี้ตัวนางยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหน้าประตูห้องหอพร้อมกับนึกถึงภาพหนังสือที่วาดฉากรัญจวนที่ท่านแม่ และแม่นำเอามาให้นางอ่านเมื่อคืนวาน แต่ละท่วงท่าชวนพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูกการที่จะมีลูกได้นั้นคนเราต้องทำท่าทางมากมายพวกนั้นด้วยรึ ?





“พระชายารีบเข้าห้องเถิดเพคะ” แม่สื่อกับพระชายาตัวน้อยที่ยืนตัวสั่นหงึกงักไม่ขยับกายไปไหน





“ข้ารู้แล้ว....” หวังลี่อิงกล่าวตอบเสียงแหบพร่าในคอด้วยหัวใจเต้นระทึก แล้วก้าวเท้าขึ้นช้าๆ เดินเข้าไปในห้อง แล้วหยุดลงหน้าเตียงไม้หลังใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูสีแดงสด จากนั้นนางก็ย้อนก้นนั่งลง ส่วนมือทั้งสองข้างกำเข้ากับอาภรณ์สีแดงของตนเอง





        แอ๊ก !  กึก !  เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้า ตึก !  ตึก ! สลับกันไปกับเสียงหัวใจเต้นของหวังลี่อิง





      จ้าวจื่อถงเปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกขึ้นมากเรื่อยๆ จนดวงตาของเขาโค้งเป็นเส้นเดียวกัน พลางสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของพระชายาตัวน้อยของเขา แล้วยื่นมือออกไปเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มโค้งไปด้านให้ใบหน้าของตนเองอยู่ในระดับเดียวกับนาง แล้วกล่าวออกไป





“เมื่อยคอมากหรือไม่ ?”





“//////”    หวังลี่อิงที่ถูกเลิ่กผ้าคลุมหน้าขึ้นไม่ทันได้ตั้งตัวก็สะดุ้งตัวขึ้นหลังเหยียดตรงทันใด และยิ่งไปกว่านั้นดวงหน้าหวานของพี่จื่อถงของนางยังอยู่ในระยะประชิด ดวงตาคู่นั้นของเขาที่จ้องมองมาหานางนั้นมันหวานฉ่ำราวกับน้ำผึ้ง พ่วงแก้มที่เคยเนียนสีเปลือกไข่ก็ระบายเป็นสีชมพูเจืออ่อนๆ ส่วนลมหายใจของเขายังผสมไปด้วยกินหอมของสุราลอยคลุ้งเข้ามาในจมูกของนาง





“เอ๋ .. ข้าถามว่าเมื่อยคอหรือไม่ ?” จ้าวจื่อถงเอียงคอไปด้านข้างเอ่ยปากถามย้ำขึ้นอีกครา





“เมื่อยเจ้าค่ะ….” หวังลี่อิงกล่าวตอบเสียงแผ่วเบาคลุมเครือในคอ พลางเบี่ยงสายตาที่สบกับเขาอยู่นั้นไปมองด้านข้างแทน





       จ้าวจื่อถงที่ยิ้มกว้างอยู่นั้นก็หุบยิ้มลง เปลี่ยนมาอมยิ้มที่มุมปากแทน พลางยืดกายขึ้นแล้วฉวยรวบร่างพระชายาตัวเล็กขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้ววางนางลงบนตักของเขาแทน พร้อมกับยกมือขึ้นแกะเครื่องประดับผมของนางออกทีละชิ้นอย่างนุ่มนวล





“พี่ถง ! จะช่วยแกะผมให้ข้าก็ควรจะกล่าวบอกกันดีๆ มิใช่กระทำเยี่ยงนี้” หวังลี่อิงกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ เพราะในช่วงพริบตาเดียวนั้นร่างกายนางก็ถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วจับวางลงให้นั่งอยู่บนตักของเขาเสียแล้ว





“พี่ถงหรือ….เรียกเช่นนั้นก็คงมิเหมาะแล้วกระมัง เซียงกงดีหรือไม่ ?” จ้าวจื่อถงที่ยามปกติจะกล่าวด้วยน้ำเสียงขึ้เล่น แต่มายามนี้กับกล่าวเสียงอ่อนเบาออกมาอยู่ข้างหูของนาง





“ไม่เรียกอันใดทั้งนั้น!  ท่านช่วยขยับปากออกไปหน่อย….ข้านั้นจั๊กจี้หูยิ่งนัก” หวังลี่อิงที่ขวยเขินก็กล่าวออกไปพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ





“นี่ไกลพอหรือยัง?” จ้าวจื่อถงหยอกเย้านางมากกว่าเดิมโดยขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบอยู่ข้างคอสีขาวของนาง ส่วนริมฝีปากของเขานั้นสัมผัสอยู่ที่ผิวหนังเรียบเนียนละเอียดของนางไปด้วย





“อย่างนี้เรียกว่าไกลแล้วหรือ ! …..เขยิบออกไปเสีย ตัวข้ายังโกรธเคืองท่านอยู่” หวังลี่อิงกล่าวขึ้นเสียงดุ พลางเอียงคอหลบจากริมฝีปากของจ้าวจื่อถง พร้อมกับยกแขนขึ้นมาดันศีรษะของเขาไปด้วย





“ยังมิหายโกรธกันอีกหรือ…..?” จ้าวจื่อถงแกล้งกล่าวเสียงอ่อน แล้วเอาใบหน้าดันมือของนางอออกเข้าไปซบลงที่ซอกคอขาวอย่างออดอ้อน





        ส่วนหวังลี่อิงที่สัมผัสถึงไอร้อนที่พ่นลดลงอย่างหนักหน่วงที่คอก็อดที่จะขนลุกขึ้นทั่วกายไม่ได้  นางพยายามเบี่ยงกายให้หลุดจากอ้อมแขนของจ้าวจื่อถง พลางกล่าวต่อว่าเขาไปด้วย





“ผู้ใดจะไปหายโกรธได้ง่ายๆ …..หากท่านไม่ขอโทษข้าก่อนอย่าหวังให้ข้าผู้นี้อุ้มท้องให้บุตรของท่านง่ายๆ ” หวังลี่อิงที่ได้ร่ำเรียนเรื่องระหว่างชายหญิงก่อนแต่งงานมาจากท่านแม่ และแม่นมก็ยื่นคำขาดออกไปทันที ว่าบุรุษนั้นมีจุดอ่อนไม่กี่อย่างแล้วยิ่งเรื่องอย่างว่าแล้วไซร้พวกเขาย่อมอ่อนลงมาให้พวกนาง ถ้าอยากได้อะไรหรือต้องการอะไรให้กล่าว หรือขอก่อนจะร่วมทำท่าทางพิสดารเหล่านั้นในหนังสือที่นางได้อ่าน





“ฮ่าๆ …… “ จ้าวจื่อถงที่ได้ยินนางกล่าวออกมาเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ และเอ็นดู เมื่อตัวเขาเราะจนหนำใจแล้วนั้นจึงกล่าวออกไปต่อ





“ข้าขอโทษ…..เจ้าพึงพอใจในคำกล่าวของข้าหรือไม่ยัง และมีสิ่งใดต้องการอีกหรือไม่ ?”





“อืมม….เช่นนั้นข้าขอเวลาคิดดูก่อน” นางกล่าวจบก็หลับตาลงครุ่นคิดในหัว





         ส่วนจ้าวจื่อถงที่เห็นท่าทางครุ่นคิดหนักใจของนาง ก็ยกมือขึ้นปลดปิ่นปักผมออกทีละอันอย่างเบามือไปพลางๆ  และแกะผมสีดำหนาที่ม้วนอยู่นั้นของนางออกอย่างระวังมือ เพราะกลัวว่านางจะเจ็บเอาได้ เขาทำทุกอย่างอย่างระวัง และนุ่มนวล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 714 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #5869 Hexmatrie (@Hexmatrie) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
    อร๊าาายน้องอิงน่ารักอะพี่จื่อถงก็ขี้แกล้ง..ฟินนนนเจ้าค่ะ
    #5869
    0
  2. #5836 umarutlovely (@umarutlovely) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:17

    ฟินจัง
    #5836
    0
  3. #5822 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:23
    ยังๆ ยังไม่เข้าหออีก
    #5822
    0
  4. #5819 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:09
    จะได้เข้าหอไหมน้อ
    #5819
    0
  5. #5812 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:11
    มีความงอน55555
    #5812
    0
  6. #5810 Wang_jiaying (@Wang_jiaying) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:07
    มาดึกนะคะไรท์ 55555
    ถงถงคงใกล้จะสมใจอยากแล้วสิคิกคิก
    #5810
    1
    • #5810-1 แมวใหญ่ (@THEDEEM) (จากตอนที่ 151)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:13
      เรียบร้อย ฮ่าๆ
      #5810-1