🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,035 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    698

    Overall
    2,035

ตอนที่ 7 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 07 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ก.พ. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************


#  Valentines.

          
#     สับสน .....




          ตอนนี้..ฉันกำลังเรียบเรียงลำดับทางความคิดของตัวเอง  ให้กลับมาเป็นปกติอย่างเดิม
บางที..ก็มีแวบนึงที่มายเดียร์กลับเข้ามามีอิทธิพลกับฉัน  เห้อออออ....
แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ฉันอยากรู้มากๆตอนนี้

          "  ....เขาไปรู้มาจากไหน...ว่าฉันคุยกับพี่เต้  ในเมื่อฉันไม่ได้บอกใคร ?    "

          "  แล้วถ้าเป็นพี่เต้  แล้วเขาจะบอกกับพี่เดียร์ทำไม ฉันยังมองไม่เห็นความจำเป็นเลย...
ช่างเถอะ !  ขี้เกียจคิดแล้ว...  ยังไงมันก็ผ่านมาแล้ว  แล้วมันก็จบแล้ว..."

          ฉันบอกกับตัวเองอย่างนั้น  ทั้งๆที่จริงๆแล้ว...ใจหาย....ว่าแล้วก็ขอเช็คทามไลน์สักแปบก่อนนอนดีกว่า
ฉันเลือกที่จะเข้าไปดูไลน์ของพี่เดียร์ก่อนใคร  เพราะหวังเล็กๆว่าเขาอาจจะโพส์อะไรลงไปบ้าง..แต่...

          "  เข้าดูไม่ได้ ?  นี่เราโดนบล็อคหรอ..พี่เดียร์...!!   "  

ฉันลองเข้าไปเช็คดูทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเฟส  ไลน์  หรือ IG ของเขาก็เข้าไม่ได้...  
นี่เขาบล็อคฉันหมดทุกทางเลยเหรอ...

          "  เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย..."   เท่านั้นแหล่ะ !  ฉันห้วเสียขึ้นมาทันที


PART  :  My DEAR

          ผมตัดสินใจเลือกที่จะตัดเธอออกจากความคิด  บล็อคเบอร์... และสื่อโซเชียลต่างๆ  
ที่ผมรู้ว่าเธอคุยกับเต้จนดึกนั่นก็ไม่ใช่อะไร...  แต่เพราะหน้าทามไลน์ของเต้ได้โพสเอาไว้  
และเวลามันก็โชว์สเตตัสสะขนาดนั้น...  ถ้าไม่โง่จนเกินไป  ก็น่าจะผูกเรื่องได้...จริงมั้ย ?

          ต่อไปคงไม่มีความจำเป็น  ที่จะต้องคอยตามติดชีวิตของเธออีกแล้ว  ....
ก็เธอพูดออกมาชัดเจนขนาดนั้นแล้ว    ที่ผมทำได้คือยอมแพ้   และหยุดทุกอย่างตามที่เคยบอกกับเธอ  

          สุดท้ายก็เป็นผมอีกครั้ง...ที่แพ้ไอ้เต้  สมัยก่อนเราเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก  แต่ทุกวันนี้  
ที่เรากลายเป็นศัตรูกัน  เพียงเพราะไปแอบชอบผู้หญิงคนเดียวกัน  ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนจบลง...
อย่างไม่ค่อยสวยเท่าไหร่  

          แต่ผมก็ไม่นึกว่าเหตุการณ์เดิมๆจะกลับเข้ามาให้เราต้องนึกถึงมันอีกครั้ง  ครั้งนั้น...ผู้หญิงก็เลือกมัน
และครั้งนี้....ก็ไม่ต่าง  เธอเลือกมัน...ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก  ผู้หญิงทุกคนชอบผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่น  
ผู้ชายที่พร้อมปกป้องเธอเสมอ  ผู้ชายที่เฟรนลี่สมายกับทุกคน  ต่างจากผม !  ที่คอยตีหน้ายักษ์ไปวันๆ  
จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้...มันก็สมควรแล้วที่ต้องถูกเมิน....จริงไหม ?

ลาก่อนวาเลนไทน์......


แล้ววันแห่งการอ่านหนังสือสอบก็มาถึง.....++

          อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบไล่แล้ว  เพราะฉะนั้นวันนี้ทุกคนจึงมารวมตัวกันเพื่อกิจกรรมนี้โดยเฉพาะ  
พวกรุ่นพี่ปีสูง ต่างก็มากันครบเพื่อช่วยน้องๆติวหนังสือ  บ้างก็ดูแลในส่วนของนันทนาการ  
คอยเสริฟน้ำเสริฟกาแฟ  เพื่อดับความง่วงให้เหล่าบรรดาหนอนหนังสือทั้งหลาย  ดูรวมๆแล้วก็สนุกไปอีกแบบ 
เป็นวันรวมพลที่น่าจดจำสำหรับปี 1 อย่างฉัน..

          ฉันพยายามมองหาใครบางคนที่ฉันคิดว่า...เขาน่าจะมาที่นี่ด้วย  แต่..ฉันกลับมองหาเขาไม่เจอ 
ไม่มีแม้แต่เงา  ฉันไปดูที่กลุ่มของพี่เบส  และกลุ่มเพื่อนๆของเขา  แต่ทุกคนก็ส่ายหน้าพร้อมกันหมด  
เขาหายหน้าหายตาตั้งแต่วันที่เข้าค่ายอาสาแล้ว  คงเป็นวันเดียวกันและคงเป็นครั้งสุดท้าย
ที่เราได้คุยกัน

          "  เขาหายไปตั้งแต่วันนั้นจริงๆ  "    

ฉันได้แต่พูดเบาๆกับตัวเอง  เขาไม่ได้หายออกไปจากสายตาของฉันเท่านั้น  
แต่เขาหายไปจากเพื่อนๆด้วยเช่นกัน  ฉันย้อนเดินกลับไปยังกลุ่มเดิมของตัวเอง  แล้วก็คิดเรื่องของเขาไปตลอดทาง
ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจเลย...เหมือนเรายังมีเรื่องค้างคาที่มันไม่เคลียร์  ทั้งๆที่  มันเหมือนจะเคลียร์......

...เขาเข้าเรียนปกติ และยังคงทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆเหมือนเดิม  เพียงแต่....  หลังเสร็จกิจกรรมหรือจบคลาส
เขาก็มักจะหายตัวทันที  ...นี่ฉันเป็นสาเหตุทำให้เขาล่องหนเหรอ ?....

          "  มองหาใครอยู่เหรอวาเลนไทน์   "

          "  อ้าวพี่เต้..เปล่าค่ะ  ไม่ได้มองหาใคร   "

          "  พี่เอากาแฟร้อนๆมาให้  จะได้ตาสว่าง... จะได้มีแรงอ่านหนังสือมากขึ้นด้วย...  "
  
          "  หนูยังไม่ง่วงขนาดนั้นหรอกพี่..."  แล้วสายตาก็หันไปเจอใครบางคนที่ฉันกำลังตามหาเข้าพอดี
มายเดียร์...ใช่เขาจริงๆ  แต่เขามากับใคร  เขามีเพื่อนผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

          "  พี่เต้คะ  เดี๋ยวหนูขอไปทางนู้นแปบนะคะ เดี๋ยวมา.."

          "  ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม ?   "

          "  อ๋อ..ไม่ค่ะ  แค่นี้เอง  "   

ฉันส่ายหน้าปฏิเสธทันที  ฉันอยากเข้าไปดูใกล้ๆ  อยากดูให้แน่ใจว่าเป็นจริงๆ  อยากรู้ว่าเขาหายไปไหนมา

          "  อ้าวมายเดียร์...  ไอ้เรารึก็นึกว่าแว๊ปหายไปไหนบ่อยๆที่แท้..ไปหลี่สาวบริหารนี่เอง  ไม่เบานะแก...."

เพื่อนๆต่างเอ่ยแซวเขากันยกใหญ่  จนฉันเดินเข้าไปในกลุ่มเพราะอยากจะรู้
ว่าถ้าเขาเจอฉัน  เขาจะมีปฏิกริยายังไงบ้าง....

          " นั่น !  น้องรหัสแกมาแล้ว  เมื่อกี้เห็นมาถามหาอยู่  ?  "  
แล้วเพื่อนอีกคนของพี่เดียร์ก็ตรงเข้าไปกอดคอเขาก่อนจะบอกกับฉันว่า

          "  นี่ไง...มันมาแล้วคับผม !  แถมควงสาวบริหารมาด้วยนี่ไง....น้องอยากเจอมันไม่ใช่เหรอ ?  "

รุ่นพี่อีกคนบอกฉัน  พี่เดียร์หันมามองฉันก่อนจะยิ้มให้ด้วยมุมปากเล็กน้อย  แล้วก็หันกลับไปสนใจ
รุ่นพี่บริหารคนนั้นต่อ   โดยไม่แม้แต่ถามไถ่ฉันเลยสักคำ  เล่นสะฉันหน้าเหว่อไปเลย..... 
(นี่เขายังเป็นพี่รหัสเธออยู่ไหมน่ะ !  )    
เหมือนถูกเทเลย....เห้ออออ.....

          "  รุ่นพี่คะ ?  หนูกลับไปอ่านหนังสือต่อนะคะ  "

ฉันหันไปมองเขาอีกครั้ง  ก่อนจะเดินออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย  ในใจลึกๆของฉันแล้วรู้สึกผิดหวัง
ที่ถูกเขาเมินใส่แบบนี้...แต่ช่างเถอะ ! ก็แค่เสียเซล์ฟเล็กน้อยเอง  เดี๋ยวก็ลืม...

          "  เป็นอะไร...ง่วงเหรอ ?  "  พี่เต้ถาม  เมื่อฉันเดินกลับเข้าไปนั่งในกลุ่มแล้ว

          "  เปล่าคะ  "    ฉันรีบส่ายหน้าทันทีที่พี่เต้ทักขึ้น  แล้วก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ  
แต่ก็มีบ้างที่แอบหันไปมองพี่เดียร์กับเพื่อนๆ  ไม่รู้ทำไมต้องสนใจ  เขามาติวกับเพื่อนๆได้ก็ดีแล้วนี่นา...

+++++++++++++++++++++++++

ตอนนี้...ก็จะตี1เข้าไปแล้ว  นี่พวกเราอ่านหนังสือกันมาราธอนจริง ๆ แต่ตอนนี้ตาฉันมันจะปิดลงให้ได้

          "  ไม่ไหว......"    พอจะหันไปชวนรุ่นพี่ให้ไปชงกาแฟเป็นเพื่อน  ก็ไม่ได้แล้ว...เพราะ..

          "  อ้าว...หลับเหมือนกันเหรอ......OK ไปเองก็ได้.."

แล้วฉันก็เดินไปยังห้องนันทนาการ โดยเดินผ่านเพื่อนไปแต่ละกลุ่ม  ก็ต่างพากันนอนเรียงรายกันเป็นแถว  
แบบนี้คงสอบได้กันทุกคนเลยมั้ง (ฮ่าฮ่า)

แต่แล้วฉันก็ต้องหยุดแค่หน้าห้อง  เพราะใครบางคน....  ฉันยืนตัดสินใจอยู่พักนึง
กับการที่จะเดินเข้าไปชงกาแฟ  หรือจะเดินกลับ !  แล้วมานอนพักสายตาสักงีบ  หรือ...
สรุป ! ควรถอยกลับดีกว่า....  (ฉันไม่อยากเจอเขาเวลานี้)

          "  จะรีบไปไหน ?   มาหากาแฟกินไม่ใช่เหรอ ?  "   

ฉันหยุดชะงักทันที  ที่เขาถามขึ้น

          "  เออ...ค่ะ !   ว่าจะ...แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...  ไม่ง่วงแล้ว  ขอบคุณนะคะ   ขอตัว..  "  
กลายเป็นคนติดอ่างไปแล้วฉัน  (เวรกรรม)
ฉันก้มหัวลงให้เขาเล็กน้อย  ก่อนจะก้าวถอยหลังกลับออกไป  แต่ก็ต้องหยุด ! เมื่ออีกฝ่ายก้าวมาขวางทางไว้

          "  เดี๋ยวฉันชงให้ !  "

          "  ...ไม่เป็นไรคะ  "  ฉันตอบโดยไม่มองหน้าเขา

          "  กลัวเหรอ ?  "   เขาถามพร้อมก้มมามองฉันใกล้ๆ จนฉันต้องเป็นฝ่ายถอย

          "  เปล่า...อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ ?  "

          "  แบบไหน...?  "  
เขายังคงเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ  จนตอนนี้ถอยจนไม่มีที่จะถอยแล้ว  
ทำไมไม่มีใครเดินผ่านมาน่ะ !!

.....เมื่อไหร่จะตื่นมาอ่านหนังสือกัน ฉันได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ...

เขาค่อยๆก้มลงมาใกล้ฉัน  จนตอนนี้หน้าเราทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงเซ็นต์ด้วยซ้ำ  ทำไมใจเต้นแรงอีกแล้ว 
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ...ทำไงดี  ไม่เจอเขาตั้งนาน...  แต่นิสัยเขาไม่เปลี่ยนไปเลย
ยังคงห่ามเหมือนเดิม  ไม่สิ ! เขาเปลี่ยน...เพราะเขาเริ่มที่จะมีใครนอกจากเพื่อนแล้ว..

....ทำไมแค่คิด ก็หงุดหงิดขึ้นมาน่ะ !.....

          "  หลีกไปค่ะ  เดี๋ยวหนูไปชงกาแฟเอง....   "

          "  วาเลนไทน์..."   เขาคว้าแขนฉันไว้  ก่อนจะดึงเข้ามากอด

          "  พี่เดียร์..!!  ทำอะไร...ปล่อย...!  "  

          "  ฉันอยากกอดเธอไว้แบบนี้ ไม่อยากปล่อยเลย......"

นี่เขาโกหก ! ปากบอกอยากกอดฉัน  แต่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา  ฉันยังเห็นเขากอดกับคนอื่นอยู่เลย
แค่นึกถึงภาพนั้นก็โกรธแล้ว  ฉันพยายามดิ้นให้หลุด ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คนโกหก ! ไม่อยาก !

          "  ปล่อย...!  พี่จะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้  !  "

          "  กับฉันเหรอ ?  เธอแทนตัวเองว่า  " ฉัน "   เธอไม่เคารพรุ่นพี่อย่างฉันเลยเหรอ ?  "

          "  ไม่จำเป็น !  อย่ายุ่งกับฉัน !  "  แต่ยิ่งดิ้น  เขาก็ยิ่งบีบแขนฉันแรงขึ้น

          "  พี่สัญญาแล้วน่ะ  ว่าจะเลิกยุ่งกับฉัน  แล้วมาทำแบบนี้อีกทำไม ?  "

          "  คนอย่างฉัน...มันเชื่อถือได้ด้วยเหรอ ?  "   เขาถามกลับเอาดื้อๆ

          "  ปล่อย !!  "  แล้วฉันก็หลุดจากเขา  แต่...

          "  วาเลนไทน์....  "    แล้วจู่เขาก็เรียกชื่อฉันพร้อมกับดึงฉันเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มมาจูบฉันอย่างจงใจ

          "  พี่ !!  "    ฉันเอามือมาปิดปากตัวเอง  ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปเพราะตกใจกับสิ่งที่เขาทำ

          "  เป็นบ้าอะไร !?  "  ฉันนึกโมโหเขาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ฉันเดินพูดไปแบบนี้ตลอดทาง แล้วน้ำตาก็ไหลไม่หยุดด้วย...
และเมื่อกลับมาที่กลุ่ม  คนอื่นๆก็ตื่นมากันแล้ว  และกำลังเตรียมติวหนังสือกันต่อ  
ฉันรีบเช็ดน้ำตาให้หมดไปจากหน้าตัวเอง  แล้วพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด...

          ....ทำไมคืนนี้มันถึงดูยาวนานกว่าทุกคืนน่ะ.....

          "  หายไปไหนมาวาเลนไทน์  ?  "  พี่เต้ถาม

          "  เออ...ไปหากาแฟแก้ห่วงมานะคะ  "

พี่เต้พยักหน้า  ก่อนจะเรียกฉันให้เข้ามาอ่านหนังสือต่อ
อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว  แล้วมันก็จะผ่านไป...เดี๋ยวมันก็ผ่าน  วาเลนไทน์.....  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้ววันสอบไล่ก็มาถึง....

          ฉันพยายามอ่านหนังสืออย่างหนัก ก็เพื่อวันนี้  จนกระทั่งตอนนี้  คือวันสอบวันสุดท้ายแล้ว
และวันนี้รุ่นพี่ปีสูง  ก็นัดเลี้ยงฉลองของสายรวมกับฉลองสอบเสร็จกันด้วย ณ ร้านเหล้าร้านประจำ

....บางทีการพักผ่อนหลังสอบแบบนี้  มันก็ช่วยผ่อนคลายดีนะ!   เจออะไรเครียดๆมา
ได้เพิ่มดีกรีบ้าง  มันก็ทำให้รู้สึกดี..ว่ามั้ย ?

          สำหรับฉันแล้ว  การดื่มของมึนเมาพวกนี้  มันก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่  แต่ทำไมวันนี้
ถึงนึกอยากดื่มมันขึ้นมาก็ไม่รู้ 
ฉันกับเพื่อนเดินเข้าร้านไปพร้อมกับเพื่อนกลุ่มอื่นๆ  วันนี้คนในร้านคึกคักมากเป็นพิเศษ

          "  วาเลนไทน์...."  

เสียงเพื่อนในกลุ่มของพี่เบสทักทายเมื่อเห็นฉันเดินผ่านโต๊ะพี่เค้าก่อนใคร

          "  หวัดดีค่ะ พี่ๆ  "  หลังทักทายพวกรุ่นพี่แล้ว  ฉันก็เดินไปยังโต๊ะของเพื่อนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

          "  พี่เต้...หวัดดีค่ะ  "  ฉันเลือกนั่งลงข้างๆพี่เต้ เพราะฉันสนิทกับเขามากกว่าใคร

           "  ไงเรา...หน้าตาดูเหนื่อยๆ  "  พี่เต้ถาม  พร้อมเอามือมายี้ผมหน้าม้าฉันเบาๆ

           "  เครื่องคงยังไม่ร้อนมั้งคะ.."        ฉันตอบออกไปอย่างขำๆ  แต่ลึกๆแล้ว ข้างในมันเศร้าน่ะ...

อยู่ในร้าน  ฉันมักหันไปมองที่โต๊ะของพวกพี่เบสอยู่บ่อยครั้ง  เพราะตอนนี้ฉันกำลังคิดว่า  เขาจะมาไหมคืนนี้...

          "  ....จะมามั้ยน่ะ...!?   งานแบบนี้เขาไม่น่าพลาดนี่นา...  "  

เพราะโดยปกติแล้ว  ร้านนี้จะเป็นร้านประจำของเขา  ต่อให้ไม่มีนัดเลี้ยงกัน  เขาก็มาประจำอยู่แล้ว....

แต่ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน  ทำไมต้องคอยสนใจเขาด้วย...?

          จนกระทั่งกลุ่มของพี่เบสปรบมือ...พร้อมเสียงโหร้องสะดังทั่วร้าน  ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกันหมด
รวมทั้งฉันด้วย  ถึงได้รู้ว่าที่ทุกคนโหแซวกันก็เพราะพี่เดียร์มานั่นเอง...เป็นธรรมดาของการมาปรากฏตัว
ของดาวเดือน

          "  เอ้ย ! หายไปนานเลยนะมึง  ตามตัวยากจริง  "    

แล้วเพื่อนก็หันไปมองคนที่มาพร้อมมายเดียร์     ก่อนจะบอกว่า

          "  เพราะอย่างนี่เอง...ไม่เบาเลยเพื่อน  ที่แท้ก็แอบไปกิ๊กสาวบริหารนี่เอง...  
วันนี้พามาเปิดตัวเลยเหรอวะ !  เจ๋งอ่ะ !  "

มายเดียร์ยิ้มให้กับเพื่อน ก่อนจะหันไปโอบเอวดาวคณะที่มาด้วยพร้อมทำสีหน้าประมาณว่าก็คนมัน Cool

ฉันได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ  อย่างหวิวๆที่เห็นว่าเขามากับใคร ?

          "  แบบนี้นี่เอง...คงจริงจังสิน่ะ  ! แล้วมาทำอะไรบ้าๆกับฉันทำไม  ?  "

ฉันได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ  เพราะมันเป็นเรื่องที่บอกใครไม่ได้ และยิ่งเห็นเขาสองคน
นั่งชิดตัวติดกันจนจะสิงร่างกันอยู่แล้ว  ฉันยิ่งหัวเสีย....  (ก็ไม่รู้จะบ้าจี้ตามทำไม )

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ชอบกับสิ่งที่เขาทำ ! มือที่ถือแก้วเบียร์ที่ตอนนี้ใกล้ละลายหมดแล้ว   
เลยถือโอกาสยกมันทีเดียวหมดแก้ว  เพื่อดับอารมณ์ตัวเองแทน  จนต้าร์ร้องห้าม !
เพราะไม่คิดว่าฉันจะยกมันเข้าปากหมดแก้วขนาดนั้น

          "  เอ้ย !!  เบาๆเดี๋ยวเมา..ฉันแบกแกกลับไม่ไหวนะ !?  "

          "  เออน่า...แค่นี้ไม่เมาหรอก !  "  

ฉันบอกเพื่อน  แล้วก็ยกมือขึ้นขอเบียร์เพิ่ม  แต่พี่เต้...ที่นั่งข้างๆฉันกลับสังเกตุเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง
แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามอะไร  ปล่อยให้ฉันดื่มตามใจ...

          ในหัวของฉันตอนนี้...มันมีแต่ภาพที่เขาโอบกอดฉัน  กับคำพูดบ้าๆที่ทำให้ฉันเผลอคิดตาม
ไหนจะจูบห่วยๆนั่นอีก !  ทำไมฉันถึงโง่ขนาดนี้....
คิดเองไปสารพัด !   ที่แท้มันแค่คนบ้าๆคนนึง !!

ฉันยกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า  จนพี่เต้ต้องห้าม  พร้อมดึงแก้วในมือฉันวางลงตามเดิม

          "  พอแล้ววาเลนไทน์....ดื่มหนักไปแล้ว  พี่ว่าพอเถอะ  !  "

ฉันหันไปมองหน้าพี่เต้อย่างเบลอๆ  เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะมึนๆแล้ว  ฉันยิ้มให้พี่เค้าก่อนจะถามออกไป

          "  ทำไม...วันนี้พี่ไม่ขึ้นไปร้องเพลงค่ะ  ปกติร้องนี่นา.... "

          "  ร้อง...แต่ยังไม่ถึงคิวขึ้น  ว่าแต่เราเหอะเพลาลงหน่อย..."  พี่เต้บอกด้วยความเป็นห่วง

          "  โธ่ ! พี่เต้...สอบเสร็จทั้งที  มันก็ต้องฉลองป่ะ !  จะมานั่งเซ็งทำไม....จริงมั๊ย ?  " 

น้ำเสียงฉันตอนนี้ก็เริ่มอ้อแอ้แล้ว  บงบอกว่าฉันเริ่มเมาแล้ว...นั่นเอง
ไม่นานพี่เค้าก็ขึ้นไปร้องเพลง  แรกๆฉันก็ยังมีสติ  พอจะฟังพี่แกร้องรู้เรื่องอยู่  แต่ตอนนี้...คงฟังอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว  
เพราะหูตามันลายไปหมด !  แล้วก็เริ่มมวนท้องขึ้นมา  เลยต้องรีบพาตัวเองไปห้องน้ำแบบด่วนๆ  

แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหน  ฉันก็ปล่อยอ๊วกมันตรงนั้นเลย..  ดีน่ะที่เดินออกมาหลังร้านแล้ว  พอได้ปลดปล่อย  ก็ทำให้สบายตัวไปเยอะอยู่....ฉันเลยขอนั่งพักสักแปบให้หายมึน....ก็พึ่งรู้ว่าเวลาเมามันเป็นแบบนี้นี่เอง....

          "  โครงเครงไปหมดเลย...ปวดหัวจัง...."  

ฉันนั่งพูดกับตัวเองอยู่ข้างๆเสาหลังร้าน  เพราะตอนนี้ฉันนั่งกอดเสาเพื่อพยายามพาตัวเองลุกขึ้นอยู่
ฉันพยายามรวบรวมสติ !  พาร่างตัวเองลุกเดินให้ไหว...  เพื่อพาตัวเองกลับเข้าไปในร้าน  

แต่ทำไมยิ่งเดินโลกมันก็ยิ่งหมุน   พื้นมันเอียงไปหมด...ไปไม่ถึงไหนเลย...

          "  โอยยยย  เมื่อไหร่จะถึงสะที ! ทำไมร้านมันอยู่ไกลจัง..."

          "  ปวดหัวจัง  ปวดมากๆ  "   

ฉันเอามือมาทุบหัวตัวเองอยู่หลายที จนเริ่มอ่อนแรงนั่งทรุดลงกับพื้นใกล้ม้านั่งหลังร้าน

          "  เกลียด...เกลียดพี่ที่สุดเลยรู้มั๊ย !!  "  แล้วจู่ฉันก็บ่นด่าใครบางคนออกมา

          "  ทำแบบนี้ทำไม  แกล้งฉันทำไม ?  ทำแบบนี้แล้วนึกว่าฉันจะแคร์เหรอ...ชิ !  ไม่มีทางงงง
ใครสนกัน....เฮือก !   "

สุดท้าย..ก็เหมือนจะมีน้ำใสๆไหลออกมาจากตาโดยไม่รู้ตัว...  ฉันนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นนานพอดู  
จนหลับไปเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไปเกินปริมาณนั่นเอง....  ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน  
แต่ที่แน่ๆ  ตรงที่ฉันอยู่ตอนนี้....มันไม่ใช่ที่เดิม...เหมือนฉันนั่งอยู่ในรถ...  

          "  แล้วมันรถของใครล่ะเนี่ย..."    

ฉันถามตัวเองก่อนจะค่อยๆ  ลุกนั่งทำตัวให้ตรง  แต่ก็ยากจัง...เพราะทันทีที่ลุกนั่งก็เหมือนมีใคร
เอาหินมาทับหัวไว้เลย... 

          "  หนักหัวเป็นบ้า !  "   ฉันเอามือมาทุบหัวตัวเองเบาๆ ก่อนจะลืมตาดูอีกที

          "  ที่ไหนเนี่ย..แล้วเราเข้ามาในนี้ได้ยังไง รถใคร ?  "   แต่ระหว่างที่ฉันรวบรวมสตินั้น  เสียงใครบางคนก็ทักขึ้น

          "  รู้ว่าคออ่อน... ทีหลังก็อย่าอวดเก่ง  ดื่มเข้าไปขนาดนั้น ... "

เสียงใคร ?  แต่ฟังแล้วมันคุ้นหูจัง  แต่ตามันหนักอึ้งลืมตาไม่ขึ้นเลย...
แต่ยิ่งพยายามมองหน้าเขามันก็มองไม่ชัดสักทีจนเขาถาม

          "  เธอพักห้องไหน แล้วกุญแจห้องเอามาด้วยไหม ? เดี๋ยวฉันไปส่ง !  "

          "  ใคร ?  "  

          "  นี่เมาขนาดนี้เลย...?    จริงๆเลย  "

          "  ขอโทษน่ะ !  "

มายเดียร์จำเป็นต้องค้นตัวเธอเพื่อหากุญแจห้อง  เพราะอย่างน้อยจะได้รู้เบอร์ห้องที่เธอพัก  
จะได้พาไปส่งถูก  แต่ด้วยเธอเมา  พอมีใครหรืออะไร  เข้ามายุ่มย่ามบนตัวก็เลยออกอาการ 
ปัดไม้ปัดมือเป็นพัลวัน

          "  ทำอารัย...  เอามือออกไป..ไอ้บ้า..!  "

          "  วาเลนไทน์...หยุด !  นี่ฉันเอง...หยุดดิ้นหยุดตีได้แล้ว..."

          "  ไม่..ออกไปอย่ามายุ่ง ! "     บอกขนาดนี้เธอก็ยังไม่ฟัง พยศอยู่นั่น !

          "  หยุด !  "  ผมจำเป็นต้องตะคอกเธอดังๆ

ผมต้องลุกจากที่นั่งคนขับเพื่อไปล็อคตัวเธอให้สงบ  จากเดิมที่แค่แตะที่กระเป๋ากางเกง
ของเธอ  เพื่อหาของจนตอนนี้จำเป็นต้องปลดเบลตัวเองเพื่อจะได้ถนัด  และเธอก็จะได้หยุดดิ้นสะที....

          "  วาเลนไทน์มองหน้าฉัน !  แล้วดูว่าเป็นใคร ?  เราจะได้กลับหอกัน โวยวายอยู่ได้ !  "

ส่วนเธอที่พยายามดันเขาให้ออกห่าง พอได้ยินเสียงที่บอก   ก็เพ่งมองไปที่หน้าเขาฝ่าความมืดสลัว 
เพื่อดูว่าเป็นใครอีกครั้ง

          "  พี่เดียร์...พี่เหรอ ? หึ ! ไปให้พ้นเลย ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน จะไปไหนก็ไป ! "

แทนที่เห็นว่าเป็นเขาแล้ว  เธอจะสงบที่ไหนได้...หนักกว่าเดิม...เฮ้อออออ

          "  ออกไปเลย..."  เธอออกแรงผลักผมให้ออกห่างเธอ  ทั้งที่ตอนนี้ผมก็ล็อคตัวเธอไว้แน่นพอดู

          "  วาเลนไทน์...  หยุด ! เลิกโวยวาย...เป็นบ้ารึไง !?  
ฉันจะไปส่ง  แค่บอกเบอร์ห้องมาเท่านั้น..."

          "  ไม่ต้อง ! ออกไป..."   

          แล้วก็ไม่รู้เธอเอาแรงมาจากไหน  พอหลุดจากมือที่ล็อคเธอได้  ก็กลับมากระชากคอเสื้อผมแทน
ทำให้ใบหน้าเราสองคนตอนนี้แทบจะติดกัน  แต่คงเพราะด้วยเธอเมา  เลยมองข้ามความใกล้นี้ไป...

          "  พี่กลับมาทำไม ? ไปให้พ้นเลย  ไม่ต้องมาหวังดี เกลียดที่สุดไอ้พี่บ้า ไอ้....."

แล้วความอดทนผมก็หมดลง  เพราะฝีปากบางๆนั้นที่ต่อว่าผมไม่หยุด  ทำให้ผมต้องหยุดมันด้วยปากของผมเอง
ผมปิดปากเธอไว้อยู่นาน จนเธอเริ่มหายใจไม่ออก และดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของผม จนต้องยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ  

เธอหอบหายใจอย่างแรงเพื่อสูดอากาศเข้าปอด...  แล้วก็จ้องหน้าผมเขม็ง

          "   สร่างเมาหรือยังตัวดี..  ?  "   

สิ้นคำผมเท่านั้นแหละครับ  เธอฝั่งเขี้ยวของเธอมาที่หัวไหล่ผมอย่างจมเขี้ยวเลยทีเดียว....
เล่นเอาร้องเสียงหลงทันที....

          "  โอยยยยย...หยุด !  มันเจ็บ... พอๆ  "  ผมบอกพร้อมกับผลักหัวเธอออก

เธอกัดจมเขี้ยวและแช่ไว้นาน... นานจนผมเริ่มรู้สึกว่ามีเลือดไหลซิบออกมาแน่ๆ
จนเธอปล่อย...  แต่พอผมเตรียมจะหันมาต่อว่าเธอ  แม่ตัวดีกลับสลบไปแล้ว...

          "  ให้มันได้อย่างนี้สิ !  ตัวแสบเอ้ย !!  เจ็บก็เจ็บ  แล้วฉันจะไปส่งเธอยังไงทีนี้...?  "

สุดท้าย....ผมก็ต้องพาเธอกลับหอตัวเอง  เพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะพาเธอไปหาใคร  
เพื่อนของเธอผมก็ไม่รุู้จักใครเลย

          "  ตัวหนักชะมัด !  "  ผมแอบบ่นพร้อมๆกับวางเธอที่เตียงนอนของผม

ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ  ก่อนจะนั่งลงข้างเธออย่างอ่อนแรงเช่นกัน ผมก้มมองหน้าเธออีกครั้ง

          "  ...  ทำไมฉันถึงตัดเธอไม่ได้...  วาเลนไทน์...."  

ผมบอกพร้อมเอามือมาปัดผม ที่ปิดหน้าเธอออก ก่อนจะใช้หลังมือลูบไปที่แก้มเธอเบาๆ  อย่างหาคำตอบ....


++++++++++++++++++++++++++++++
++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึง EP นี้นะคะ
++  ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
++ จากใจ TARA22 จ้า

++++++++++++++++++++++++++++++





( เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google )
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:14

    โอ๊ะ กำลังหนุกเลยง่ะ 555
    #5
    0