🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,030 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    693

    Overall
    2,030

ตอนที่ 17 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 17 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

# กินเลี้ยงวันเกิด....



คุณน้าที่เดินตามต้นน้ำมาหลังร้าน เพื่อจะบอกบางอย่างกับลูกชายแสนดื้อคนนี้....

          "  ต้นน้ำ..แม่ขอคุยด้วยหน่อยลูก  "

          "  ครับ  คุณแม่มีอะไรครับ  ?  "

          "  อยากคุยกับน้องเค้า...  ก็ไม่จำเป็นต้องทำทีเป็นโกรธอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอลูก  
พูดดีๆกับน้อง เขาก็คุยด้วยแล้ว..ไม่เห็นต้องแสดงอารมณ์เลย  "

          "  ผมเปล่า  "

          "  ยังจะเถียงอีก...  ถามจริง  ?  ลูกยังคิดะไรกับน้องอยู่เหรอ  "

          "  .....  "

          "  เงียบ...  คิดว่าแม่ดูไม่ออกเหรอ  "

          "  แม่..."  ต้นน้ำเสียงสูงใส่ที่เห็นว่าคนเป็นแม่แอบรู้ทัน

          "  น้องไม่ใช่คนเดิมแล้วนะลูก  แถมแม่เห็นหนุ่มๆล้อมหน้าล้อมหลังน้องเต็มเลย  "

          "  แต่เขาก็....."   ยังไม่ทันที่ลูกชายจะตอบดี  คุณแม่ก็พูดดักทางเสียก่อน

          "  เขาก็ยังเห็นเราเป็นพี่ชายอยู่ดี  จะกี่ปี....  เขาก็มองเราแบบเดิม  "

คราวนี้  ต้นน้ำเอาแต่ยืนนิ่งเงียบไม่โต้ตอบใดๆ  พร้อมถอนหายใจออกมาแทน

          "  เอาหล่ะ  ! แม่ก็แค่เตือน  แม่ไม่อยากให้น้องลำบากใจ..และตัวลูกเองอาจจะผิดหวังซ้ำสองก็ได้  
เข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม ?  "

          อีกฝ่ายไม่ตอบใดๆนอกจากนั่งหน้าจ๋อยอยู่อย่างนั้น  จริงๆแล้วที่แม่พูดก็ถูก  ผมยอมรับว่าตัวเองแอบชอบวาเลนไทน์  ตั้งแต่ตอนที่เค้ามาทำงานที่ร้านใหม่ๆแล้ว  แต่ก็ไม่เคยกล้าบอกตรงๆ  เพราะดูจากท่าทีของวาเลนไทน์  เธอก็ไม่ได้มีอะไรที่จะแสดงออกว่าคิดกับผมมากกว่าพี่ชายเลย  เพราะเหตุนี้  ผมถึงไม่เคยบอกความรู้สึกจริงๆ
ของตัวเองออกไปสักที...

          เมื่อก่อนผมอาจจะยังเด็กเกินไปกับเรื่องนี้  แต่ตอนนี้ผมเรียนจบแล้ว และเธอ..ก็โตมากพอที่รับรู้
แต่ก็ด้วยเวลาที่ผลัดเปลี่ยนอีกนั่นแหละ  แถมเธอได้เจอกับสังคมใหม่ๆในรั้วมหาวิทยาลัยนั่น  
ทำให้สิ่งที่ผมอยากจะบอกกับเธอ  มันกลับยากขึ้นไปอีก  

          ผมไม่เคยเจอผู้ชายของน้อง  ไม่ว่าจะเป็นคนที่เคยมาช่วยที่ร้าน  หรือคนที่โทรหา...
เพราะเหตุนี้...ผมถึงอยากไปส่งเธอ  เพราะผมอยากรู้ว่าคู่แข่งของตัวเองจะเป็นยังไง  และผมควรถอยหรือเดินหน้า


++หน้าหอพักวาเลนไทน์ ++

          "  จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ  "  

ฉันบอกเมื่อเขาเลี้ยวเข้ามาจนเกือบจะถึงหน้าหอจริงๆ  ( กะจะส่งให้ถึงบันไดรึไงก็ไม่รู้ )

          "  เธอพักกับเพื่อนเหรอ  ?  "  เขาถามพร้อมหันมาทางต้าร์

          "  ค่ะ...  แต่เช่าคนละห้อง  "

          "  ก็ดี.."  เขาตอบสั้นๆ

          "  ขอบคุณนะคะพี่ต้นน้ำที่มาส่ง   "   
ฝ่ายต้าร์ก็ยกมือไหว้ขอบคุณพี่แกไปด้วย  เพราะเห็นวาเลนไทน์ไหว้ เธอก็เลยทำตาม
แล้วฉันกับเพื่อนก็เดินกลับขึ้นหอไป  ต้นน้ำคอยมองอยู่สักพัก  ก่อนจะเคลื่อนตัวออกไป

          พอถึงห้องพัก  ฉันก็รีบชวนต้าร์ทันทีเรื่องงานกินเลี้ยงวันเกิดเพื่อนพี่เต้ ที่ร้านประจำหลังมอ

          "  จริง  ?   โห..ทำไมฉันมาถูกจังหวะขนาดนี้นะ  "  ต้าร์บอกด้วยความดีใจ

          "  แกเนี่ยนะ  เห็นแกกิน !  "

          "  แหม..ก็เหมือนกันนั่นแหละ  ฉันเห็นแกกิน ! ส่วนแกเห็นแกผู้ชาย...จริงไหม  ?  "  ต้าร์สวนกลับ

          "  บ้า  !  ฉันไม่ได้หื่นขนาดนั้นน่ะ  "

          "  หราาาาา  "   ต้าร์แกล้งแซวก่อนจะกลับห้องตัวเองไปอย่างอารมณ์ดี

          ว่าแต่ฉันเนี่ย...ทำไมเวลาพูดถึงพี่เต้...ถึงไม่รู้สึกเขินอายเหมือนก่อนนะ  ?
แล้วตอนนี้ฉันคิดยังไงกับพี่เค้ากัน  ?   หรือว่าที่ผ่านมามันเป็นแค่การแอบปลื้มเฉยๆ 
เห้อ...นี่ฉันเป็นอะไร...  ไม่เข้าใจตัวเองเลย...   ฉันเอามือมาทุบหัวตัวเองเบาๆ  
ก่อนจะล้มตัวลงนอน   แล้วก็นึกถึงใครบางคน

          "  พี่เดียร์...เขาหายไปไหน...  จะเป็นอะไรหรือเปล่า  ?  "

ยิ่งคิด  ฉันก็ยิ่งเครียดเพราะไม่รู้เหตุผลของการหายตัวของเขาครั้งนี้

          จนวันงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนพี่เต้ก็มาถึง  พี่เต้ขับรถมารอฉันกับเพื่อนที่หอ
ตั้งแต่ยังไม่หกโมงดีเลยจะรีบอะไรเบอร์นั้น   ^^

          "  มาเร็วจังคะ  รีบแต่งตัวกันแทบแย่  "  

ฉันบอกพี่เต้ออกไป  เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ  ฉันรีบแทบตายเพราะกลัวว่าจะทำให้พี่แกรอนาน  
แล้วไหนจะยังหาเสื้อผ้าที่จะใส่อีก  เอาจริงก็เลือกอยู่นาน... สุดท้าย...ก็เสื้อยืดกางเกงยีนส์ตามเคย

          แต่เพราะวันนี้เหมือนอากาศจะเข้าสู่หน้าหนาวแล้วมั้ง ! ดูมันเย็นๆยังไงพิกล
ฉันเลยเลือกเสื้อไหมพรมสีขาวตัวโครงใส่กับกางเกงยีนส์ยืดพอดีตัว  ตามด้วยรองเท้าผ้าใบคู่โปรด
ส่วนต้าร์ ก็คล้ายๆกัน  เพราะเราสองคนชอบทำอะไรเหมือนกันอยู่แล้ว...

ร้านอาหารหลังมอ......

ก่อนที่ฉันจะเดินตามพี่เต้กับเพื่อนเข้าไปในร้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี

ใครโทรมาเนี่ย....

          มายเดียร์ Call.....

          O . O!  โอ๊ะ !!

          "  ....พี่เดียร์...โทรมาทำไม  แล้วต้องรับไหม ?  จะเข้าไปในร้านแล้วด้วย  เอาไงดีวาเลนไทน์...
ทำไมโทรมาถูกวันแบบนี้น่ะ  "   ฉันเดินไป-มา บ่นกับตัวเองสักพักก็ตัดสินใจกดรับ

          "  ค่ะ...ว่าไงคะ  ? "  

          "  อยู่ไหน  "   ( มายเดียร์ )  

          "  อยู่....(ถ้าบอกจะตามมาไหม ? "  มีความคิดหนักอีกแล้วฉัน

          "  หูหนวกรึไง  ฉันถาม ! "

          "  พี่เดียร์...ตะคอกทำไม  เป็นอะไรอีก  "

          "  ฉันถามว่าอยู่ไหน ตอบเร็วๆ "

          "  ไม่บอก  หนูขอวางสายนะคะ  "

          ตูดๆๆๆๆๆๆๆๆ

          "  วาเลนไทน์  นี่เธอ !  เฮ้อออออ  "    แล้วมายเดียร์ก็ล้มตัวลงนอนพร้อมถอนหายใจเซ็งๆ

          ก็เขาไม่เจอเธอมาหลายวันแล้ว  อุตส่าห์คิดถึง...  ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงบึงรถไปหาเธอที่หอแล้ว
แต่ตอนนี้  ที่เขายังนอนอยู่ที่เดิมเพราะไม่อยากยุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของเธอมากเกินไป  
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนฝืนตัวเองได้นานแค่ไหน......

          แต่..เดี๋ยวน่ะ  !   เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินเสียงดนตรี  หรือว่าเธอไปที่ร้านไอ้เต้ !
มายเดียร์ลังเลว่าจะตามเธอไปหรือจะอยู่เฉยๆแล้วรอ  แต่..เพราะไม่ได้พบหน้าเธอเลยหลายวัน 
ทำให้ในใจของเขาตอนนี้...ร้อนรนแทบจะนั่งไม่ติดกันเลยทีเดียว....

ที่งานเลี้ยง...

          "   พี่เต้ค่ะ..เจ้าของงานอยู่ไหนคะ  หนูจะเข้าไปทักทายหน่อย  "

          "  น่าจะอยู่หลังร้านเตรียมขึ้นร้องเพลงมั้ง !  "

          "  ว้าว ! ดีจัง  "

          "  พี่ว่าเรากับเพื่อนไปนั่งเถอะ พี่จองโต๊ะไว้แล้ว  "

          "  ได้ค่ะ  "  แล้วก็ไม่ลืมที่จะหันไปหาเพื่อน จูงมือให้เดินตามทันที

จนถึงโต๊ะที่พี่เต้เตรียมไว้

          "  ตรงนี้แหล่ะ ...จะได้เห็นพี่ร้องเพลงชัดๆ  "  พี่เต้เลือกที่นั่งตรงด้านหน้าเวทีพอดี 

          "  แหม๋อยากอวดจังนะคะ  "  ต้าร์บอก

          "  ครับ  สั่งอะไรมาทานเลยนะ  คืนนี้ฟรีทุกอย่าง  "

          "  คร่า  พี่ไปเตรียมตัวเหอะ ! พวกหนูดูแลตัวเองได้ค่ะ  "
แล้วพี่เต้ก็เดินหายไปด้านหลังเพื่อเตรียมขึ้นร้อง

          "  คนเยอะดีเนาะ  ว่าม้๊ย  ? "   ต้าร์ถามขึ้น

          "  อืม..ก็ดีไม่เหงาดี  "  ฉันบอกพร้อมหยิบแก้วเบียร์ที่เด็กพึ่งเสิร์ฟมาให้เป็นแก้วแรก

          "  แก..งานนี้สงสัยพี่เดียร์ไม่น่ามา.."

ฉันเม้มปากเข้าหากันสนิท  ก่อนจะสอดสายตาไปรอบๆร้าน  เพื่อให้แน่ใจว่าพี่เดียร์ไม่มาแน่แล้วจริงๆ
แต่ถ้าเขาจะมามันก็คงไม่แปลก  เพราะเพื่อนกลุ่มนี้ก็รู้จักกับพี่เดียร์อยู่แล้ว....

          งานเลี้ยงดำเนินไปเรื่อยๆทามกลางเสียงดนตรี  และตอนนี้ก็ใกล้ 5 ทุ่มแล้ว  
เพื่อนพี่เต้เลือกเอาเวลานี้เป็นเวลาเป่าเค้ก...พอพวกพี่ๆยกเค้กมา  ยังไม่ทันที่ฉันจะร่วมเป่า  
มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง   และแน่นอนผู้ที่โทรเข้ามาก็เจ้าเดิม....

          ...มายเดียร์..

       
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้ต่อ EP หน้านะคะ
++  ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจกันนะคะ
++  จากใจTARA22

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++







(เครดิตภาพสวยๆจาก Google )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น