🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,115 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    778

    Overall
    2,115

ตอนที่ 18 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 18 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines & My Dear


....ช่วงเวลาที่น่าจดจำ....และวุ่นวาย....


 

          "  อีกแล้วเหรอเนี่ย..."  

ฉันตัดสินใจกดสายทิ้ง  แต่มันก็ดังขึ้นอีกเป็นอยู่อย่างนี้ 2-3ครั้ง  
จนฉันต้องรับและขอตัวเดินออกมาข้างนอก  ปล่อยให้พวกพี่ๆเขาเป่าเค้กกัน

          "  พี่เดียร์..อะไรคะเนี่ย โทรจิกอะไร...หนูมาธุระกับเพื่อนอยู่นะคะ  !  "

          "  ธุระไอ้เต้หละสิ !  "   เขาสวนกลับทันควัน

          "  ออกมาข้างนอก  มาคุยกันหน่อย  "  เขาสั่ง

          "  ไม่ได้..เกรงใจเจ้าของงานเขา..."

          "  จะออกมาเอง..หรือให้ฉันไปลากเธอออกมา...."

เขาขู่อีกแล้ว...แต่คนอย่างมายเดียร์  มีหรือจะพูดเล่น เขาไม่เคยอยู่แล้ว.....เห้ออออ
กรรมของฉันจริงๆ  พอโผล่มาก็หอบเอาความวุ่นวายมาให้ฉันเหมือนเดิม
นี่คงเป็นของฝากจากมายเดียร์......ฉันคิด

          "  โอเค...หนูออกไปเอง...  พี่อยู่ไหนหนูเดินออกมาแล้วเนี่ย  "   แต่ไม่ทันไร...ก็

          "  ว๊าย !!  พี่เดียร์  "
ไม่ร้องคงไม่ได้  เพราะพี่แกเล่นตรงมากระชากแขนฉันอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว  แถมโผล่มาจากทางไหนก็ไม่รู้ !

          "  พี่เดียร์...เล่นอะไรเนี่ย..ปล่อย !  "  พอสะบัดแขนหลุดได้  ฉันก็ชักสีหน้าทันที

          "  มาทำอะไรที่ร้าน  ? "  เขายิงคำถามใส่ทันที

          "  พี่นั่นแหละ ! มาทำอะไร ?  "

          "  เดินเล่น   !  "  เขาตอบหน้าตาเฉย

          "  ห่ะ !  "  ฉันขมวดคิ้วทันที  จนเขาพูดขึ้นอีกว่า

          "  อยากไปเดินเล่น  ไปเป็นเพื่อนหน่อย..  "

          "  อืม ?  "   ฉันมองเขาด้วยความแปลกใจ  ไปโดนตัวไหนมาอีก...

          "  เร็ว...ตามมา  "  เขาเรียกขณะที่เดินนำฉันไปก่อนแล้ว

          ฉันเดินตามเขาไปเรื่อยๆ  ซึ่งตอนนี้ก็ห่างร้านเหล้ามาพอสมควร  

          "  เขาจะไปไหนนะ...มาอารมณ์ไหน ? "   แค่เจอ..ก็ทำให้หัวใจฉันว้าวุ่นแล้ว...
ฉันเดินไปมองแผ่นหลังของเขาไป  ไม่รู้ว่าเพราะอะไรอยู่ดีๆฉันก็เผลอยิ้มออกมา
จนเขามาหยุดที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง...อย่าบอกนะว่าเขาหิว..โธ่...

          "  นั่ง  "  เขาบอกพร้อมขยับโต๊ะให้ฉันนั่งลง

          "  @ _  @!  "    งงสิค่ะ  เจอแบบนี้

          "  รับอะไรดีครับ  "  เด็กที่ร้านเดินมาถามเมนู

          "  ขอเล็กชิ้นต้มยำ 1 แล้ว...  เธอหล่ะ  กินไรดี  ?  "

          "  ฉัน...ขอเหมือนกันค่ะ   "

          "  ครับ  รอสักครู่นะครับ  "

จากนั้นเด็กที่ร้านก็เอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟก่อน 2 แก้ว

          "  ขอบคุณค่ะ  /ครับ   "  

          "  พี่หิวทำไมไม่เข้าไปหาอะไรกินที่ร้านหล่ะคะ  ?  ออกมาข้างนอกทำไม..."

          "  ไม่อยากกินในร้าน..อยากกินเตี๋ยวข้างทางมากกว่า  "

          "  ชิ !  เรื่องเยอะ !  "  ฉันเบะปากใส่ทันที
เขาเองก็ยักไหล่ขึ้นใส่ฉันเหมือนกัน  สักพักก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟ  

          "  หน้าตาจัดว่าน่าทานแฮะ !  "  ฉันพยักหน้าอย่างชื่นชมสำหรับด่านแรก

          แล้วจู่ๆอีกฝ่ายก็ยื่นตะเกียบให้  !  น้ำจะท่วมหลังเต่าป่ะเนี่ย...  มายเดียร์ Take Care....
(อยากร้องออกมาดังๆจริง)  ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง  
ก่อนจะรับตะเกียบมาพร้อมก้มหน้าก้มตากินเตี๋ยวแทนแก้เขินไป  (ไม่กล้ามอง...)

มายเดียร์เห็นอย่างนี้แล้ว  ก็ยิ้มที่มุมปาก  ก่อนจะจัดการกับก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าเหมือนกัน

          "  เป็นไงอร่อยไหม ?  "   เขาถาม

          "  อืม..อร่อยคะ  พี่เคยมาทานเหรอ ?  "

          "  อืม..แต่นานแล้ว..."

          "  หือ ? นานแล้ว.."  กับใคร  นี่คือคำถามของฉันแต่...มันแค่ในใจ  ฉันเม้มปากเข้าหากันจนสนิท  
ก่อนจะแอบเหลือบไปมองเขาอีกครั้ง  บางทีก็อยากถามแต่บางทีก็คิดว่าไม่น่า...
ช่างเถอะปล่อยผ่านดีกว่า...

          "  สงสัยอะไรก็ถามมา  คิดเองเออเองมันไม่ถูก ! "

          "  ใครคิด  !    พี่มานั่งอ่านใจหนูรึไง ?  รีบๆเลย  ป่านนี้พวกในงานตามตัววุ่นแล้ว  "

          "  ช่าง !  "  มายเดียร์ตอบ

          "  เอ๊า !  คนบ้าอะไรเห็นแกตัวสุดๆ  "  ฉันบ่นเขาพึมพำ  แต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

          "  สรุป !  จะถามไหม ?  "    มายเดียร์ถามย้ำอีกครั้ง

นี่เป็นโอกาสทอง  ถ้าเราไม่ถามตอนนี้  อาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้  เขายิ่งวัยทองอยู่  เอาว่ะถามก็ถาม...

          "  คือ..พี่บอก...เคยมาทาน ?   มา...กับใครเหรอ ?  "
มายเดียร์เม้มปากเข้าหากัน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

          "  อยากรู้จริง ๆ ?  "

          "  ค่ะ  !  แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกไม่ต้องก็ได้  "

          "  อยากตอบ..อิ่มแล้ว..ป่ะกลับ ! "

          "  อะไรน่ะ ?  "

อะไรของเขาอีกเนี่ย..นึกอยากจะกลับก็กลับ  แล้วเรื่องที่ถามค้างไว้หล่ะตอบดิ  ! ไม่ฟังฉันเลย
เดินไปถึงไหนแล้วเนี่ย...ฉันรีบวิ่งตามเขาทันที  ทำไงได้ก็ดันขาสั้น !

          "  พี่เดียร์..รอก่อน  กินพึ่งอิ่มชวนวิ่งทำไม.."

          "  ใครใช้ให้ขาสั้น  อีกอย่าง  ฉันเดินอยู่...ไม่ได้วิ่ง !  "

          "  เอ่อ..ไอ้คนขายาว..."    ฉันพูดประชดออกไปด้วยความเหนื่อยและ...จุก ! 
ขณะที่เขายังคงเดินไปเรื่อยๆ  แล้วเขาก็พูดเรื่องนึงขึ้นมา

          "  เรื่องที่ถาม  ถ้าเธออยากรู้ฉันก็จะบอก  "     ฉันทำหน้าอยากรู้สนใจขึ้นมาทันที  และรอฟัง

          "  ฉันเคยไปที่นั่นกับแฟนเก่า..."

          "  ห่ะ !  ขอโทษค่ะ  "

          "  ขอโทษทำไม  ?  "

          "  ก็เรื่อง..."

          "  มันนานแล้ว  ฉันลืมหมดแล้ว.."

          "  แต่พี่...ก็ยังไปกินร้านนั้นอยู่ ?  "

          "  ทำไมจะไปกินไม่ได้  เขาติดป้ายคนเลิกกันห้ามเข้ารึไง ? "
  
          "  ก็มันมีอดีตของพี่อยู่..."  ระหว่างนั้นเขาก็หยุดเดินเอาดื้อๆ  

ทำให้ฉันที่เดินตามและกำลังคุยกับเขาเพลินๆจนลืมสังเกตุ  ผลคือ..ชนค่ะ ! 
ชนแผ่นหลังแข็งๆของเขาจังเบ่อเร่อเลย...

          "  โอ้ยยยยย   พี่..."

          "  เป็นอะไรของเธอ  ไม่มีตาหรือไง  ?  "

          "  พี่นั่นแหล่ะ  !  อยู่ดีๆก็หยุด  !  "

          "  แล้วเจ็บไหม ?  "      เขาถามพร้อมก้มหน้ามาดู  
(ทำไมต้องจ้องใกล้ขนาดนี้..ใจฉันเต้นเป็นกลองรัวแล้วเนี่ย...โอยถอยไปๆ  )

          "  มะ ไม่  ไม่เจ็บ.."  ฉันปัดมือเขาออกทันที

          "  ทำไม..เขินเหรอ  ?  ถอยขนาดนั้น  เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี  "

          "  เปล่า  แค่ไม่ชอบให้ใครอยู่ใกล้มันอึดอัด !  "

          แต่ตอนนี้..เราก็เดินกันมาจนถึงหน้าร้านเหล้าแล้ว  และเหมือนงานจะเข้าฉัน
เมื่อคนที่เดินวนไปมาหน้าร้านนั่นคือพี่เต้ !  ฉันหลับตาอย่างเตรียมใจรับความวุ่นวาย
ที่จะตามมาแน่นอน..

          "  วาเลนไทน์  หายไปไหนมา  พี่ตามหาจนทั่ว  แล้วโทรไปทำไมไม่รับ  รู้ไหม..."

          "  เดี๋ยวๆค่ะพี่เต้  หายใจหายคอก่อน  ฟังหนูก่อน  "  

แต่แทนที่พี่เต้จะถามฉันต่อ  เขากลับเบี่ยงตัวไปหาพี่เดียร์แทนและตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่เดียร์  
จนฉันตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า

          "  เอ้ย !  พี่เต้อย่า !  "  ฉันรีบตรงเข้าไปขวางทันที

          "  พี่เต้...ปล่อยพี่เดียร์..  ใจเย็นๆสิค่ะ  คุยกันดีๆก็ได้  ไม่เห็นต้องใช้กำลังเลย..."

          "  นายยุ่งกับคนของฉัน !  "

          "  คนของนายเมื่อไหร่ ? เขาบอกเหรอ ?  "

          "  แก...!!  "  พี่เต้เตรียมกระโจนเข้าหามายเดียร์ทันทีที่จบประโยค

          "  พี่เต้อย่า ! !  "  ฉันรีบดึงแขนเขาไว้ทันที  เอะอะจะวิ่งชนกันอยู่เรื่อย  คนห้ามมันเหนื่อยน่ะ !

          "  วาเลนไทน์กลับเข้าในร้าน ! "   

แล้วเต้ก็คว้ามือของฉันแล้วดึงกลับเข้าร้านทันที   ฉันที่เดินตามก็อดไม่ได้
ที่จะหันกลับไปมองพี่เดียร์...

....เราเกือบจะรู้อยู่แล้ว  เกี่ยวกับความลับของเขา...โธ่.....

          ส่วนมายเดียร์ที่ยืนอยู่หน้าร้าน  ในหัวก็คิดแต่เรื่องของวาเลนไทน์

          "  ครั้งนี้..ฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอให้กับแกอีก  ไอ้เพื่อนเลว !  "
ก่อนที่เขาจะเดินไปขึ้นรถและขับออกไป

++  ในร้านเหล้า ++

          "  พี่เต้ค่ะ  ปล่อยมือได้แล้วค่ะ ?  " 

ฉันบอก  เมื่อเรากลับมานั่งที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว  แต่เขาก็ยังคงจับมือฉันไว้แน่น

          "  พี่ขอโทษ..."

          "  วันนี้พี่เป็นอะไร  ทำไมไปทำแบบนั้นกับพี่เดียร์  เขาเคยเป็นเพื่อนพี่นะคะ
ทำไมไม่คุยกันดีๆ  "

          "  ....  "

          "  พี่เต้..หนูถาม  พี่กับพี่เดียร์เคยมีเรื่องอะไรกัน  "

เขาก็ยังคงนิ่งเงียบตามเคย  จนฉันขี้เกียจจะรอฟัง จึงลุกขึ้นเตรียมเดินออกจากร้านอย่างหงุดหงิด

          "  เดี๋ยว..."    เขาเรียกไว้พร้อมดึงแขนฉันไว้

          "  เธอชอบมายเดียร์เหรอ ?  "

          "  อะไรนะคะ ?  "

          "  พี่ถาม...ว่าเธอชอบมายเดียร์เหรอ ?  "  เขาตะโกนย้ำอีกครั้ง

          "  ทำไมคะ ?  "

          "  แล้วกับพี่..  กับทุกอย่างที่มันเคยเกิดขึ้นระหว่างเรา  พี่เป็นได้แค่ไหนสำหรับเธอ  ?  "

          "  หนูไม่เข้าใจ  พี่กำลังจะพูดอะไร..."

          "  พี่ชอบเธอ  ชอบมานานแล้ว.."

          "  ....  "

          "  เราเองก็ชอบพี่  พี่ดูออก  แล้วพี่ก็ไม่ได้หลอกตัวเองด้วย  "

          "  พี่เต้...."

          "  บอกสิ ! ว่าพี่เข้าใจถูกแล้ว..."

ตอนนี้ฉันเองเหมือนคนน้ำท่วมปาก  ไม่รู้จะเริ่มตอบคำถามไหนก่อน และความรู้สึกตอนนี้อีก
มันคืออะไร  แต่ฉันไม่ชอบให้มันเป็นแบบนี้เลย

          "  วาเลนไทน์  ตอบ  อย่าเอาแต่เงียบ  "

          "  หนูตอบไม่ได้  '

          "  อะไรคือตอบไม่ได้  "

          "  หนู...ยังไม่พร้อมจะตอบคำถามพวกนี้ตอนนี้ และเวลานี้ ...หนูขอโทษ..."

แล้วฉันก็เดินไปหาต้าร์เพื่อชวนกลับเดี๋ยวนั้น  เพราะถ้าอยู่ต่อก็คงไม่สนุกแล้ว

          "  เดี๋ยว...วาเลนไทน์  จะไปไหน  "

          "  หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ  ดึกมากแล้ว..."  ก่อนจะหันไปชวนเพื่อนแล้วเดินออกจากร้านไป

          "  เดี๋ยวพี่ส่ง !  "

          "  ก็ได้ค่ะ  "


หน้าหอพัก  ++

          "  แก..ฉันขึ้นห้องก่อนนะ  "  ต้าร์บอกเพราะดูเหมือนบรรยากาศตอนนี้ไม่น่าอยู่สักเท่าไหร่

          "   พี่เต้..ขอบคุณนะคะ  "

ส่วนฉันที่ยังคงนั่งอยู่ในรถพร้อมกับความสับสนและอะไรอีกหลายๆอย่าง

          "  ขอบคุณนะคะที่มาส่ง  "  ฉันตัดสินใจก้าวลงจากรถ

          "  เดี๋ยวครับ   "

          "  คะ ?  "

          "  ที่พี่พูดที่ร้าน  มันคือความจริง   และมันออกมาจากใจของพี่  "

          "  หนูยังไม่พร้อม  เราอย่าคุยเรื่องนี้กันเลยนะคะ  "

          "  ต้องคุย !  "   อยู่ๆเขาก็ตะโกนขึ้นมา

          "  พี่เชื่อ..ว่าเรายังรู้สึกดีกับพี่  "

          "  พี่เต้ค่ะ  พอเถอะคะ...  หนูว่าพี่คงเมาแล้ว  "

แน่นอนว่าเมาจริง  เพราะขณะที่เขาพูดอยู่ในระยะใกล้ฉันแค่นี้  ฉันก็ได้กลิ่นแล้ว
คงดื่มหนักตอนที่ฉันหายไป

          "  อย่าเปลี่ยนเรื่องได้ไหม  ?  "

          "  หนูจะกลับขึ้นหอแล้ว  แค่นี้ดีกว่าคะ  "    แล้วฉันก็เปิดประตูก้าวลงจากรถทันที
ส่วนแต่ที่เห็นเธอลงไปแล้ว ก็รีบลงจากรถแล้วเดินตามเธอไป

          "  วาเลนไทน์  "  เขาตรงเข้าไปขวางหน้าเธอไว้

          "  พี่เต้..อย่าทำแบบนี้ นี่พี่เมามากแล้วนะ !   กลับเถอะคะ ถึงคุยไปก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี  "

          "  พี่อยากฟังคำตอบ เดี๋ยวนี้...."

           "  ไม่มีคำตอบอะไรจะตอบทั้งนั้นแหละคะ !  "  

ฉันบอกพร้อมปัดมือเขาออก  เมื่อเขาพยายามที่จะจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้

          "  พี่เต้...ปล่อย  หนูเจ็บพี่บีบแรงไปแล้วนะ  !  "

แล้วจู่เขาก็ดึงฉันเข้าไปใกล้พร้อมประกบปากตัวเองลงปิดปากฉันแบบไม่ทันตั้งตัว
ฉันตกใจไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้....

          อุ๊บ !
ฉันพยายามผลักอกเขาให้ออกห่าง  และดิ้นให้หลุด ! จนสำเร็จ

          "  พี่เต้..หยุด !!  "  ฉันห้ามเพราะเหมือนเขาจะทำแบบเดิมอีกครั้ง

          "  ถ้าพี่รังแกหนูอีก  ความเป็นเพื่อน เป็นพี่ขาดวันนี้ !!  "

          "  วาเลนไทน์..."    ฝ่ายเต้ ก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกเหมือนกันที่เธอยื่นคำขาดแบบนี้

          "  พี่ขอโทษ ...."  เหมือนเขาจะได้สติกลับมา

          "  พี่เป็นอะไร  พี่ไม่เคยหยาบคายแบบนี้  พี่เปลี่ยนไปนะรู้ตัวรึเปล่า ?  "

          แล้วฉันก็เดินกลับขึ้นห้องทันที  โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองเขาอีก  ก่อนที่น้ำตาแห่งความผิดหวังจะไหลออกมา
พอถึงห้องฉันก็ยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่  ฉันทรุดตัวลงตรงหน้าประตูอย่างคนหมดแรง
ก่อนจะกอดเข่าตัวเองร้องไห้อยู่อย่างนั้น

          ...ทำไมคนที่ฉันเคยชื่นชม  เคยคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษ  ถึงทำกับฉันแบบนี้...
เขาเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด  แล้วทำไมถึงทำแบบนี้..

ฉันได้แต่เฝ้าถามตัวเองอยู่อย่างนั้น

"  ทำไมต้องทำลายความไว้ใจที่ฉันมีให้ด้วย....  "


+++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  เฮ้ออออ.....  ไม่รู้ตอนนี้งานจะเข้ามายเดียร์  หรือเข้าวาเลนไทน์กันแน่ !
++  ทำไมเหมือนมันจะวุ่นวายหนักขึ้นเรื่อยๆ
++  ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ
++  ผิดพลาดประการใด  ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ขอบคุณจากใจ TARA22

+++++++++++++++++++++++++++

                         








(เครดิตภาพสวยๆจาก Google ค่ะ )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น