Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 29 : #28 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,611 ครั้ง
    29 ม.ค. 63

 

 

 

 

 

“ป่า?” ผมเงยหน้ามองม๊าที่วันนี้มาหาถึงห้องทำงาน ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ที่อยู่ๆก็ส่งกระดาษสองสามแผ่นมาให้ เป็นข้อมูลรีสอร์ทธรรมชาติแห่งหนึ่ง

“ใช่จ้ะ เขาสร้างเลียนแบบเมืองนอกน่ะ บ้านหลังเล็กๆสามเหลี่ยมเหมือนเต้นท์กลางป่า ด้านหนึ่งทำเป็นกระจกเห็นวิวสวยๆข้างนอก ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับธรรมชาติจริงๆ แต่ด้านในหรูหราสะดวกสบาย ชาไม่ต้องห่วงนะลูก”

“แล้วชาต้องห่วงอะไรเหรอม๊า”

“ก็ไม่ต้องห่วงว่าเวลาสวีทกับฮอว์กแล้วจะมีใครมาเห็นไงคะ โอ๊ยย แค่คิดก็โรแมนติกแล้ว” ม๊าทำหน้าเพ้อฝันเหมือนเด็กสาววัยสิบสี่

“ชาไม่เข้าใจ” ผมไม่อินตามไปด้วย ม๊าเลยต้องหยุดเพ้อ มองค้อนก่อนจะพูดเข้าเรื่อง

“คืออย่างนี้ จริงๆแล้วรีสอร์ทนี้เป็นของลูกชายเพื่อนสนิทม๊าเอง ก็ตามประสาวัยรุ่นไฟแรงอยากจะทำนั่นทำนี่นั่นแหละ พอดีตอนนี้หมดไฟซะแล้วเลยว่าจะขายหันไปทำอย่างอื่นแทน” อ้อ พวกลูกคนรวย

เอ๊ะ แต่ผมก็ถือว่าเป็นลูกคนรวยเหมือนกัน ด่าแบบนั้นไม่ได้สินะ

“แล้วม๊าเลยจะให้ชาไปดูให้เหรอว่าควรซื้อหรือเปล่า”

“แหม แสนรู้” อันนั้นมันหมาแล้วม๊า “ม๊าเห็นว่าน่าสนใจดี เรายังไม่มีธุรกิจประเภทนี้ด้วย แต่กลุ่มเป้าหมายของที่นี่คือพวกวัยรุ่นถึงวัยทำงานอย่างชานี่แหละ ม๊าไปเองก็คงไม่อินเท่าไหร่ ชาลองไปพักแล้วเอามาบอกม๊านะว่าชอบหรือไม่ชอบ ม๊าจะได้ตัดสินใจ”

“หลอกใช้งานลูกนี่นา” บ่นแต่ผมก็ทำให้อยู่ดี หลังจากตกลงคุยรายละเอียดกันเรียบร้อย ก็เริ่มคิดถึงวันที่จะเดินทาง ไม่รู้ว่าช่วงนี้ปลอดภัยพอไปได้หรือเปล่า

ประตูห้องทำงานถูกเคาะสองสามครั้ง เมื่อผมออกปากอนุญาตให้เข้ามา เสียงร่าเริงกับใบหน้าสดใสของน้องวินทร์ก็นำมาก่อน ตามด้วยพี่ไคที่เดินตามมา

“พี่ชาครับ ผมมาชวนไปทานข้าวเที่ยง...อ๊ะ สวัสดีครับม๊า ม๊าก็อยู่ด้วย ดีจังเลย ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ”

“ได้สิคะ โธ่ น่ารักจริงๆเลยน้องวินทร์” ม๊าตอบรับลูกรักทันที น้องวินทร์ขี้อ้อนกว่าผมอีกม๊าเลยหลงมาก ต่อให้ชวนไปกินข้าวที่ดวงจันทร์ก็คงไป

“แล้วพี่ชาล่ะครับว่างหรือเปล่า ผมโทรชวนพี่ฮอว์กแล้วเหลือแค่มาชวนพี่ชา...เอ๊ะ อันนี้อะไรครับ” น้องเดินเข้ามาที่โต๊ะ เลยเห็นกระดาษที่ม๊าเอามาให้ สายตามองด้วยความสนใจ พอผมอธิบายให้ฟังตาก็ลุกวาว ฉายแววซุกซน พี่ไคคงรู้ทันความคิดถึงหัวเราะออกมา

“อยากไปล่ะสิ”

“กะ ก็ ครับ” คนพูดอะไรตรงๆพยักหน้าเขินเล็กน้อย สงสัยจะอายที่แสดงออกมากเกินไป

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะพาไปนะครับ” พี่ไคยิ้มใจดีให้ คนได้ฟังก็ยิ้มกว้าง ผิดกับผมที่แอบยิ้มเจ้าเล่ห์คนเดียว รู้ทันหรอกว่ากะหลอกเด็กไปแทะเล็มน่ะ ก็สถานที่อย่างนี้มันเหมาะจะตายไป

ท่ามกลางป่าเขา ธรรมชาติสวยงาม ตอนเช้ามีน้ำค้างกับสายหมอก ตอนกลางคืนมีดาวกับเสียงจิ้งหรีด

ท่าทางเด็กจะถูกกลืนลงท้องแล้วล่ะรอบนี้

 

อาทิตย์ต่อมาขบวนรถสีดำนับสิบคันก็ได้วิ่งตามกันมาจนถึงจุดหมาย นับว่าเป็นการคุ้มกันที่เหมือนจะน้อยแต่มากด้วยคุณภาพ อันที่จริงแล้วพี่ไคบอกผมว่าช่วงนี้เราไม่ควรมาเที่ยวกันเท่าไหร่ เนื่องจากโปรเจกต์คาสิโนใกล้เสร็จสมบูรณ์ และแน่นอนว่าเจ้าถิ่นย่อมเกิดความไม่พอใจที่จางกรุ๊ปไปแย่งลูกค้าเขามา

ก่อนหน้านั้นก็เคยส่งคนมาลอบทำร้ายพี่ไคครั้งหนึ่ง แต่ไม่สำเร็จ เรื่องนี้น้องวินทร์ยังไม่รู้ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามาเที่ยวเพราะห่วงความปลอดภัยของพี่ไคแน่นอน

ส่วนผมตอนแรกฮอว์กก็ไม่เห็นด้วย แต่ใช้วิชาออดอ้อน คนที่ไม่เคยไม่ตามใจผมก็ยอมอย่างง่ายดาย โดยมีข้อแม้คือการจัดบอดี้การ์ดฝีมือดีที่สุดตามมาด้วย ถือว่าคัดสรรมาแล้วอย่างดีจากฮอว์กและคุณเยียน

“จัดเวรยามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่บ้านทั้งสองหลังนะ แต่ละทีมต้องทำงานเป็นคู่ ห้ามขาดการติดต่อกันเองและรายงานตัวกับคุณเยียนทุกห้านาที ใครหายไปให้สงสัยว่าอาจจะมีอะไรผิดปกติ” บอดี้การ์ดส่วนตัวแบบยิ่งกว่าส่วนตัวของผมกำลังสั่งงานด้วยหน้าตาเคร่งเครียด ได้ยินว่าก่อนพวกเราจะมาส่งคนมาเปลี่ยนกำแพงกระจกทั้งบานให้เป็นแบบกันกระสุนแล้วด้วย

“ฮอว์ก เรามาเที่ยวกันนะ” ผมเดินเข้าไปลากแขนฮอว์กออกมา

“รอก่อนสิ แค่สั่งอะไรนิดหน่อย” คุณเหยี่ยวเขาว่างั้น แล้วก็ประชุมเครียดกับคุณเยียนต่ออีกเกือบสิบนาที ผมยืนมองคนรักที่ตอนนี้เปลี่ยนไปพอสมควร ทั้งความมั่นใจและความเป็นผู้นำที่เพิ่มขึ้น เห็นแบบนี้จะงี่เง่ากับเขาคงไม่ได้ รอจนเราสองคนได้เข้ามาในบ้านพักของตัวเอง

นับว่าสวยมากจริงๆ บ้านหลังเล็กทรงสามเหลี่ยมยกพื้นสูงสองเมตรสร้างจากไม้อย่างดี ทาสีเขียวอ่อนกลมกลืนกับธรรมชาติ เฟอร์นิเจอร์ด้านในทันสมัยเหมาะกับวัยรุ่นและวัยทำงาน มีเตียงนุ่ม โทรทัศน์จอแบนติดผนัง โต๊ะเขียนหนังสือ ไอแพดที่สามารถยืมใช้ได้ กับหนังสือตรงชั้นสำหรับอ่านเล่น

เหมือนอยู่บ้านตัวเอง แต่ก็เป็นบ้านที่มองผ่านผนังกระจกบานใหญ่ออกไปแล้วเจอแต่ต้นไม้สีเขียวสูงใหญ่ ลำธาร และผืนหญ้า

“ถ้าม๊าไม่ซื้อ เราว่าจะซื้อที่นี่ไว้เองแล้วล่ะ” ผมมองรอบตัวด้วยความพึงพอใจ จำนวนบ้านก็ไม่เยอะด้วย นับว่าเป็นส่วนตัวมาก เก็บเอาไว้พักผ่อนเองกับครอบครัวหรือชวนเพื่อนมาเที่ยวก็ดี

“ชอบเหรอ” ฮอว์กเดินมายืนซ้อนด้านหลัง สอดแขนเข้ามากอดรอบเอว วางคางไว้บนไหล่ผมแล้วมองวิวด้านนอกไปด้วยกัน สิ่งเดียวที่ขัดกับธรรมชาติสวยงามคือบอดี้การ์ดหลายคนที่เดินเพ่นพ่านด้วยชุดสูทสีดำเป็นทางการ

ผมคิดภาพคนพวกนี้ใส่ชุดธรรมดาไม่ออกเลย แม้กระทั่งคุณเยียนเองก็เป็นไปกับเขาด้วย ตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยจะเห็นคุณเยียนใส่ชุดอื่นนอกจากสูทดำ ผมเรียบ ใบหน้านิ่งสนิท แบบนี้เมื่อไหร่จะหาแฟนได้ อายุก็สี่สิบต้นๆเข้าไปแล้ว

เอ๊ะ หรือมีแต่ซุกไว้ผมเลยไม่รู้

“ทำเป็นบ้านพักตากอากาศดีไหม ฮอว์กชอบหรือเปล่า”

“ก็...เงียบสงบดี” ตอบแค่นี้ก็รู้ว่าคงถูกใจเขามากเหมือนกัน

ยิ่งเย็นบรรยากาศก็ยิ่งดี พระอาทิตย์ใกล้จะลับภูเขาย้อมสีท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้ม จวบจนลาลับไปแล้วแสงไฟตามจุดต่างๆก็เริ่มทำงานให้ความสว่าง เพียงแค่พอดีๆให้มองเห็นเส้นทางเท่านั้น

ประมาณหนึ่งทุ่มน้องวินทร์กับพี่ไคก็มาเคาะห้องชวนไปทานมื้อเย็น เส้นทางโรยด้วยหินกรวด สองข้างทางประดับคบเพลิงไฟสูงประมาณเอว ส่วนของร้านอาหารก็เน้นการใกล้ชิดธรรมชาติตามคอนเซปของที่นี่

“ที่นี่ดีมากๆเลยนะพี่ชา ทำไมเขาถึงจะขายล่ะ ลูกค้าน้อยเหรอ” น้องวินทร์ที่รู้รายละเอียดบางส่วนเอ่ยปากถามขณะที่ทานอาหารกัน

“จากเอกสารที่ม๊าให้ดู ยอดแขกที่เข้าพักเต็มยาวตลอดโดยเฉพาะช่วงหน้าหนาว แต่ที่ขายเป็นเพราะเจ้าของขี้เกียจเข้ามาดูแลแล้ว ส่วนมากอยู่กรุงเทพฯไม่อยากขับรถไกล”

“อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ มีผลกำไรอยู่ตรงหน้าแต่ไม่เก็บไว้ คนรวยนี่ก็แปลกดีเนอะ”

“วินทร์ชอบที่นี่เหรอ ถ้าชอบพี่จะ...”

“อย่าตามใจมากครับ” ก่อนที่พี่ไคจะสปอยด์น้อง คนรู้ทันอย่างพี่ชายน้องวินทร์ก็รีบพูดดักก่อน เสียงนิ่งเรียบแต่แฝงความจริงจัง “เดี๋ยวเคยตัว ให้ตั้งใจเรียนให้จบไปก่อน”

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ฉันเลี้ยงชามาสปอยด์ยิ่งกว่านี้อีก ไม่เห็นคนดีจะเคยตัวอะไร” พี่ไคตอบยิ้มๆ ก็ถูกฮอว์กสวนกลับทันควัน

“ดื้อเก่ง”

“แล้วยังไงล่ะ นายจะคืนน้องชายฉันมาก็ได้นะ ถ้าคิดอย่างนั้น”

“ผมไม่คืน”

“ผมว่าเราพักเรื่องนี้ไปก่อนนะครับ พี่ไคครับ ผมไม่ได้อยากได้ที่นี่หรอก เอ้าพี่ฮอว์ก ทานอันนี้ดีกว่า ของโปรดพี่เลยนะ กินเยอะๆ ผมตักให้” น้องวินทร์เห็นสถานการณ์สิงโตกับเหยี่ยวทำท่าจะก่อสงครามเลยรีบแยก ปลอบทางโน้นทีเอาใจทางนี้ที ผิดกับผมที่กอดอกมองอย่างสนุกสนาน

น้องวินทร์ไม่น่ารีบห้ามเลย อยากรู้ว่าใครจะชนะ...เสียดาย

 

50%

**********

 

“เราก็อย่าพูดไปเรื่อย ต้องคิดไว้อยู่เสมอว่าตัวเองเป็นใครรู้ไหมวินทร์” ไม่วายยังถูกฮอว์กดุอยู่ดี

“เอาน่า น้องแค่ถามเอง ผิดที่พี่ไคต่างหากที่อยากจะทำตัวเป็นสายเปย์ น้องวินทร์น่ารักอยู่แล้ว คุณป๊ากับม๊ายังชมบ่อยๆ ฮอว์กอย่าดุน้องสิ” ผมออกหน้ารับแทนให้ รู้นิสัยดีว่าน้องวินทร์แค่พูดตามประสาคนช่างพูด ซึ่งแตกต่างกับพี่ชายที่จริงจังไปซะหมดทุกเรื่อง

แต่ฮอว์กจะเป็นอย่างนี้ก็ไม่แปลกหรอก เขาก้าวเข้ามาในฐานะคนรักของผม ผู้คนในสังคมต่อหน้าก็ชื่นชมลับหลังก็ดูถูก หาว่าเกาะครอบครัวผมกันทั้งพี่น้อง ทำให้เจ้าตัวต้องพยายามลบคำสบประมาทพวกนั้นเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า และเรื่องนี้ผมไม่เคยคิดจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือหรือจัดการอะไร รู้นิสัยฮอว์กดีว่ารักในเกียรติของตัวเองแค่ไหน ถ้าเขาไม่เอ่ยปากขอให้ช่วย ผมก็มีหน้าที่เป็นกำลังใจให้เท่านั้น

แต่เชื่อเถอะ ทำงานกับคุณป๊าด้วยความสามารถอย่างฮอว์กแล้วอีกไม่นานก็เลี้ยงผมได้สบาย ผมต่างหากที่รอเป็นฝ่ายเกาะเขากิน

“วินทร์จะเสียคน แล้วก็ดื้อแหมือนนาย”

“วินทร์เป็นเด็กดี ไม่ต้องห่วงหรอกนะ นายอย่าตึงนักเลย ฉันรู้ว่านายกังวลเรื่องอะไร ปล่อยน้องไปตามธรรมชาติจะดีกว่าจำกัดเขาเพียงเพราะคำพูดของพวกขี้อิจฉาสิ” พี่ไคเองก็เลิกเล่นแล้ว เขาเตือนสติฮอว์กด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ผม..”

“ครอบครัวเราไม่มีวันมองคนผิดหรอก แทนที่จะฟังคำพูดของคนอื่น เชื่อมั่นใจตัวเองดีกว่านะ ถ้านายไม่มีดีฉันคงไม่ให้คบกับน้องฉันง่ายๆ นายดูถูกตัวเองเท่ากับดูถูกฉันกับคุณป๊าไปด้วย” จริงอย่างที่พี่ไคพูดทั้งหมด ครอบครัวผมดูเหมือนจะใจดีก็จริงแต่ไม่ใช่พวกใจดีพร่ำเพรื่อ ดูอย่างตอนพี่เคน พี่ไคก็ไม่ยอมให้ผ่าน ที่ไม่ต่อต้านรุนแรงเพราะรู้ว่าผมไม่ได้มีใจให้กับพี่เคน

“ครับ”

“ผ่อนคลายเถอะน่า ทุกวันนี้นายทำดีแล้ว ดีเกินไปด้วยซ้ำจนคุณป๊าเริ่มจะเปรียบเทียบนายกับฉันแล้วนะ อย่างโครงการคาสิโนที่ให้เข้าไปดูก็เรียบร้อยไม่มีที่ติ ทั้งที่เพิ่งจับงานใหญ่เป็นครั้งแรก อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด นายมันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ”

“ไม่หรอกครับ ผมยังไม่สามารถจัดการปัญหาเรื่องคู่แข่งให้เรียบร้อยได้ ถือว่ายังทำไม่ดีพอ”

“พวกนั้นมันเก๋าเกมแล้ว อยู่ในวงการเป็นสิบๆปี ไม่ยอมเสียผลประโยชน์ง่ายๆ ต่อให้ฉันหรือคุณป๊าลงไปคุยเองก็ไม่แน่ว่าจะ...”

“พอเถอะครับ” ผมรีบยกมือห้ามสองหนุ่มที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะตีกัน แต่ตอนนี้กลับจะวกเข้าเรื่องงานแล้ว “นี่เรามาเที่ยวกันนะ ไม่คุยเรื่องเครียดสิ ไว้ค่อยกลับไปคุยที่กรุงเทพฯโน่น”

“ก็ได้ครับ ตามใจคนดี”

สีหน้าน้องวินทร์เหรอหราแบบนั้นผมว่าที่พี่ไคยอมหยุดเพราะกลัวน้องจะสงสัยมากกว่า ดีไม่ดีอาจจะคุยเพลินจนถึงเรื่องที่พี่ไคเพิ่งถูกลอบทำร้ายมาก็ได้

วันที่สองกิจกรรมที่เราทำคือการพักผ่อนอยู่แต่ในห้องพักตัวเอง ผมถูกฮอว์กกอดอย่างเร่าร้อนทั้งคืนจนไม่มีแรงจะลุกไปเดินสำรวจป่า อีกสองคนที่มาด้วยกันวันนี้ก็ไม่ได้มาเรียกแม้แต่มื้อกลางวันก็สั่งไปกินห้องใครห้องมัน และตอนนี้บ่ายกว่า แดดค่อนข้างแรงผมนอนตะแคงซุกกับร่างกายอบอุ่นของคุณเหยี่ยว ปล่อยให้มือหนาสางเส้นผมเล่นเพลินๆ บางครั้งฮอว์กก็กดจูบมาตรงหัวไหล่บ้าง ริมฝีปากบ้าง

“สงบดีเนอะ” ผมลูบแผ่นอกล่ำสัน เมื่อก่อนก็ว่าแน่นน่ากัดอยู่แล้ว ตอนนี้เขาเติบโตสมวัยขึ้นไปอีก กล้ามเป็นมัด ลำตัวบึกบึน ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของเขาทำให้ผมสุขแทบสำลักทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน

ก็นะ แทบจุกเลยนี่นา

“อืม” ฮอว์กตอบสั้นๆในลำคอ ดวงตาเหยี่ยวยังคงปิดสนิท มีเพียงมือไม้ที่ซุกซนไปทั่ว

“เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอนอยู่แล้วนะ”

“แล้วยังไหวไหมล่ะ?” คุณเหยี่ยวยิ้มที่มุมปากเมื่อจบคำถามแล้วพบว่าผมย้ายตัวเองมานั่งอยู่บนเอวเขาเป็นที่เรียบร้อย บดก้นนุ่มเข้ากับจุดกลางกายที่เริ่มจะตื่นตามเจ้าตัว

“ฮอว์กต่างหากที่จะไม่ไหว”

“หึ ขี้ยั่ว”

ใบหน้าเราเคลื่อนเข้าหากันราวกับแม่เหล็กดึงดูด ฮอว์กบีบเค้นสะโพกเปลื่อยเปล่าของผมขณะที่กำลังจะจรดริมฝีปากลงมาเริ่มต้นศึกรักร้อนแรงอีกครั้ง เสียงจากภายนอกก็ดังสนั่นจนตัวบ้านสั่นสะเทือน

ตู้ม!

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

ด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไว ฮอว์กพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างกายปกป้องผมเอาไว้ทันที หากยังไม่มีสิ่งใดทะลุเข้ามาในตัวบ้านได้ เขาจึงรีบลากผมลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าที่ตกบนพื้นโยนส่งให้ เราแต่งตัวด้วยความรวดเร็ว เมื่อผมใส่กางเกงเสร็จเรียบร้อย ฮอว์กก็อยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้กับปืนหนึ่งกระบอกในมือแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณฮอว์ก คุณหนู เราถูกศัตรูเล่นแล้วครับ ยังไม่ทราบว่าเป็นพวกไหน อยู่ข้างในอย่าออกมาโดยเด็ดขาดนะครับ” จวินตะโกนเข้ามาไม่ถึงสิบห้าวิ การโจมตีก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงกระสุนปืนที่สองฝ่ายสาดใส่กันดังลั่นป่า

ใจผมนึกเป็นห่วงพี่ไคกับวินทร์มาก แต่ก็เชื่อว่าคุณเยียนคงจะเอาอยู่ ตอนนี้คงต้องรอฟังสถานการณ์ไปก่อน เราจะทำอะไรสุ่มเสี่ยงไม่ได้ จะยิ่งอันตรายไปกันใหญ่และทำให้บอดี้การ์ดทำงานยากด้วย

“ฮอว์ก ทางนั้น” ผมหันไปมองทางป่าผ่านกระจกบานใหญ่ เห็นเงาศัตรูที่ซุ่มอยู่หลังต้นไม้สูง และกำลังเล็งปืนมาทางบ้านของพวกเรา

“มานี่” ฮอว์กดึงผมไปหลบที่หลังชั้นหนังสือ พุ่งตัวอย่างรวดเร็วไปกระตุกม่านลง ผมทันเห็นก่อนที่ผ้าม่านผืนหนาจะปิดบังสายตา ว่ากระสุนถูกยิงออกมาแล้ว

ยังดีที่เป็นกระจกกันกระสุน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทานเอาไว้ได้นานแค่ไหน

“เอาไงดีฮอว์ก จะอยู่ในนี้เหรอ ถ้าพวกมันเล่นอาวุธหนักบ้านหลังแค่นี้คงทนไม่ไหวหรอก”

“รู้” ฮอว์กหยิบหูฟังไร้สารที่ใช้สื่อสารระยะใกล้บนโต๊ะมาเสียบหู กดปุ่มแล้วสั่งการอย่างรวดเร็ว “รายงานสถานการณ์...อืม...ฉันจะพาชาหนีเข้าป่า ล่อพวกมันไปทางด้านซ้ายของบ้านด้วย...อืม...แล้วจะติดต่อมา”

จบการสนทนาฮอว์กก็เดินมาริมผนังฝั่งขวาของบ้าน มืออีกข้างเขาจับผมเอาไว้ไม่ปล่อย ใต้แผ่นไม้ที่มีพรมปูทับเอาไว้ เมื่อเปิดออกกลายเป็นทางลับที่มุดลงไปด้านล่างได้ บ้านหลังเล็กยกพื้นสูงแต่ก็มีพุ่มไม้บดบังสายตา ฮอว์กกระโดดลงไปก่อนแล้วรอรับผมที่กระโดดตามลงมา วิถีกระสุนยังคงอยู่ที่ตัวบ้านและไม่มีใครเห็นเรา

ด้านขวาของบ้านติดกับป่าทึบมีต้นไม้สูง เราลัดเลาะไปตามแนวชายป่าอย่างเงียบเชียบ มีพบศัตรูบ้างแต่ไม่มาก ฮอว์กกับผมสามารถจัดการรับมือได้ หลบอยู่ในที่ปลอดภัยจนผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเสียงปืนก็เงียบลง

“เรากลับไปดูกันดีไหม” ผมยังไม่คิดไว้ใจติดต่อกลับไปด้วยวิทยุสื่อสาร ในเมื่อทางนั้นเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับมา ถ้าเกิดเรียกไปแล้วศัตรูได้ยินเข้า จะมาตามล่าเราเปล่าๆ

“อืม ตามฉันมา แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าอยู่ห่างจากฉัน” ฮอว์กเองคงไม่ปล่อยให้ผมรออยู่ในป่าตามลำพัง เลือกพาผมกลับไปด้วยจะอุ่นใจมากกว่า อีกอย่างผมเองไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกลอบยิงด้วย

เราค่อยๆย่องกลับมาที่รีสอร์ทอีกครั้ง พบว่าศัตรูส่วนมากบาดเจ็บล้มตาย และที่เหลือก็หายไป มีแต่คนของพวกเราที่ยืนคุมพื้นที่จึงพอวางใจเรียกวิทยุสื่อสารกับจวินได้

“คุณหนู” จวินกับโฉวเดินมารับพวกผมถึงที่ พาขึ้นรถไปยังที่ปลอดภัยกว่านี้ ระหว่างทางผมเริ่มสังเกตเห็นว่ามีสิ่งผิดปกติ

“พี่ไคกับวินทร์ล่ะ” คนข้างๆผมชิงถามก่อนเพราะเห็นเหมือนกันว่าไม่มีพี่ไคกับน้องวินทร์อยู่ที่นี่

“เอ่อ...”

“อะไรจวิน เกิดอะไรขึ้น” ผมเร่งเอาคำตอบอย่างร้อนใจ ท่าทางอึกอักนั่นคงเกิดเรื่องไม่ดีแน่

“คุณวินทร์ถูกพวกมันจับไปครับ คุณชายใหญ่กับคุณเยียนกำลังตามไปช่วย”

“เหี้ยเอ๊ย” ฮอว์กสบถเสียงดังหยาบคายอีกหลายคำ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมวินทร์ถึงถูกจับไป”

“พวกนั้นเหมือนจะรู้ว่าคุณชายใหญ่พักที่บ้านหลังไหนเลยมุ่งไปโจมตีจุดนั้นมากกว่า แล้วก็...มีหนอนอยู่ในพวกเราครับ มันทำทีเป็นคุ้มกันคุณวินทร์แล้วลักพาตัวไป คนที่ตามพวกมันไปทันตอนนี้มีแค่คุณเยียนกับคุณชายใหญ่สองคนเท่านั้น”

“บ้าน่า คนของเราเนี่ยนะ” ในเมื่อทุกคนที่จะทำงานกับจางกรุ๊ปถูกตรวจสอบประวัติอย่างดีแล้วว่าไม่เคยข้องเกี่ยวกับแก๊งอื่นมาก่อน และส่วนมากจะเป็นคนที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก นับว่าพวกที่โจมตีมีฝีมือน่าดูถึงส่งหน่อนเข้ามาได้

“พวกมันเป็นใคร คาสิโนคู่แข่งที่ขัดผลประโยชน์?”

“ไม่ใช่ครับคุณฮอว์ก เป็นมาเฟียฮ่องกงครับ”

มาเฟียฮ่องกง? ศัตรูตลอดกาลของจางกรุ๊ปที่แค้นพี่ไคมาก เคยถล่มยิงพี่ไคกลางกรุงมาแล้วเมื่อหกปีก่อนนั่นน่ะเหรอ

“จอดรถ” ฮอว์กนิ่งไปนาน สุดท้ายเขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง ผมหันไปมองใบหน้าด้านข้างที่เด็ดเดี่ยว สายตากรุ่นโกรธไม่มองกลับมา

“จะทำอะไรฮอว์ก”

“จะไปช่วยวินทร์”

“พี่ไคตามไปแล้ว ยังไงพี่ไคก็ต้องช่วยน้องวินทร์กลับมาได้แน่ ตอนนี้เราติดต่อทีมพี่ไคไม่ได้ จะไปช่วยที่ไหนล่ะ”

“ฉันจะไปช่วยน้องฉัน นายไปซ่อนตัวที่เซฟเฮ้าส์กับจวินซะ...โฉว สั่งขบวนรถด้านหลังจอด ฉันจะแยกไปอีกทาง”

“ไม่นะฮอว์ก เราจะไปด้วย” ผมเกาะแขนเขาเอาไว้แน่น ส่งสายตาอ้อนวอนทั้งที่เขาไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ

“อันตราย ไปหลบซะ เสร็จแล้วจะกลับมารับ”

“ไม่เอา เราจะไป เราก็ห่วงน้องวินทร์เหมือนกัน”

“อย่าดื้อได้ไหม!” เขาตวาดผม เป็นครั้งแรกเลยที่ถูกฮอว์กตวาดใส่ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่โกรธเขาสักนิด เข้าใจว่ากำลังห่วงน้องวินทร์อยู่

“เราไม่ได้ดื้อ”

“จะทำให้เป็นห่วงสองทางหรือไง ฉันไม่อยากห่วงทั้งวินทร์ ห่วงทั้งนาย”

“ยังไงเราก็จะไป อย่าลืมสิว่าเราเป็นใคร ฮอว์กนั่นแหละที่ต้องสงบสติอารมณ์ เอาแต่ใจร้อนอย่างนี้ช่วยน้องวินทร์ไม่ได้หรอกนะ มีแต่จะทำให้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่มากกว่า เวลาอย่างนี้เราต้องค่อยๆคิดสิ”

“.....”

“จวิน ติดต่อพี่ไคหรือคุณเยียนได้หรือยัง” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่ง ผมเลยเหมาเอาว่าเขายอมรับแล้ว จึงกลับไปคุยกับคนสนิทตัวเองต่อ

“ได้แล้วครับ”

“ให้แน่ใจว่าเป็นคุณเยียนหรือพี่ไคเท่านั้นนะ ตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้แล้ว บางทีอาจจะเป็นกับดัก” คนกลับมานิ่งสุขุมเหมือนเดิมย้ำกับจวินบ้าง

“ครับ เข้ารหัสเรียบร้อย เป็นคุณเยียนครับ ส่งพิกัดมาอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้”

“อืม งั้นไปเลย บอกให้ทุกคนเตรียมตัวด้วย”

รถมุ่งหน้าไปยังจุดที่คุณเยียนส่งมาให้ เป็นลานจอดสนามบินส่วนตัวแห่งหนึ่งที่ปัจจุบันไม่ได้ใช้งานแล้ว คิดว่าพวกมันจะพาวินทร์หนีไปทางเครื่องบินกลับฮ่องกงถิ่นของมันก่อนค่อยติดต่อกลับมาต่อรองบางอย่างกับพี่ไค หรือไม่ก็...ฆ่าทิ้ง

ไม่ว่าจะทางไหนน้องวินทร์ก็อยู่ในอันตรายทั้งนั้น ยิ่งฮอว์กรู้ก็ยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ เขามีน้องชายคนเดียว รักไม่ต่างจากที่พี่ไครักผมหรอก ผมคอยจับมือให้กำลังใจเขาตลอดจนเราถึงจุดหมาย

ปัง

เสียงปืนดังขึ้นเพียงนัดเดียว ฮอว์กรีบถลาลงจากรถ ผมวิ่งตามเขาลงไปติดๆกัน ภาพที่เห็นคือพี่ไคที่กอดวินทร์ไว้และล้มลงกับพื้นด้วยกัน ส่วนคุณเยียนกำลังยิงสกัดพวกที่เหลือ เมื่อผมกับบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ไปถึง พวกมันเห็นว่ากำลังเสริมมากกว่าก็เริ่มลนลาน และล่าถอยไป

 

 

100%

******

ตอนหน้าจบแล้ว เนื้อหาตอนพิเศษติดตามได้ในเล่มนะคะ ใครสนใจฝากน้องชา ที่สนพ SENSEBook ด้วยนะคะ

 

และวันพรุ่งนี้เราจะเริ่มอัพเรื่องใหม่ ดวงดาวในเวหา แล้วนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.611K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,789 ความคิดเห็น

  1. #2758 IIISKY__ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 18:43
    พี่ฮอร์กใจเย็นก๊อนนนน พี่ไคกับน้องวินทร์ต้องปลอดภัยน้า
    #2,758
    0
  2. #2717 Earn0624 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 23:53
    ไอต้าวน้องวินทร์ พี่ไค กลับมาปลอดภัยนะคะ
    #2,717
    0
  3. #2687 我的王子 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 18:35

    เป็นอะไรไม่รู้อยู่ๆน้ำตาก็ไหล
    #2,687
    0
  4. #2569 Sansuyu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 22:07
    กลุ่มไหนเนี่ยยน
    #2,569
    0
  5. #2507 nuneny_NJ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:05
    น้ำตาไหลเฉย แงแงงง
    #2,507
    0
  6. #2503 CallistoJpt (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:11
    อย่ามีใครเป็นอะไรนะคะ ฮือๆ
    #2,503
    0
  7. #2446 mileyduchess (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:06
    พี่ไค แงงงงง
    #2,446
    0
  8. #2341 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:03
    แงงงงง อย่าเป็นอะไรนะ
    #2,341
    0
  9. #2330 RealThxnB (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:53
    ฆ่าทิ้งให้หมดเลยยยย
    #2,330
    0
  10. #2213 Jinjoo.K (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 00:34
    อิพวกหนอนต้องโดนถล่มให้เข็ด!!!! แต่แง้งงงมากตอนนี้ กำลังหวิวๆฟินๆกับเลิฟซีนบรรยากาศเริ่ด ไม่ทันไรงานเข้าเฉยเลย
    #2,213
    0
  11. #2204 zujune2000 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:46
    ค้างงงง่าาาา มาต่อไวไวนะคะไรท์
    #2,204
    0
  12. #2184 Freegirl Aundy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:58
    เจอศึกหลายทางเลย
    #2,184
    0
  13. #2183 nongsasa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:55
    อย่าให้ชั้นเจอนะอีพวกลอบกัด พวกไม่มีหัวคิดลอบกัดเป็นสุนัขเหอะ น่าเตะซะจริงๆ

    เอาเถอะ พวกเเกลอบกัดยังไงเดี๋ยวเเม่จะส่งลูกชายทั้งสองรอบกัดให้ไม่มีเนื้อหนังเหลือเลย..

    หึหึไๆๆ
    #2,183
    0
  14. #2182 manejanb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:25

    พี่ไคช่วยน้องวินทร์ให้ได้นะ
    #2,182
    0
  15. #2171 mooky9924 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 15:05
    พี่ไคไม่ตายง่ายๆหรอกใช่ไหม สู้ๆนะ
    #2,171
    0
  16. #2169 Sugar_Hub (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 13:32
    มี e book ไหมคะ
    #2,169
    0
  17. #2167 Joq19 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 13:06
    ทุกคนอย่าเป็นไรเลยนะะ
    #2,167
    0
  18. #2166 hyokt_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:27
    แงงง ขออย่าให้ใครเป็นอะไรน้าาาา
    #2,166
    0
  19. #2162 Stamppu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 10:24
    วินอย่าเป็นไรเด้อ
    #2,162
    0
  20. #2161 Ruruka Buta (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 10:12

    เวรเอ๊ยยยยย พี่ไคโดนยิงรึป่าว อย่าเป็นไรนะทั้งพี่ไค ทั้งน้องวินทร์เลย

    #2,161
    0
  21. #2159 Nanthara (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 08:09
    ขออย่าให้ใครเป็นอะไรเลยน้า
    #2,159
    0
  22. #2158 2335beer (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 08:08
    รอออเลย
    #2,158
    0
  23. #2157 แมวว (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 07:59

    อย่าเป็นอะไรกันนะเด็กๆ

    #2,157
    0
  24. #2156 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 07:45
    รออค่าา
    #2,156
    0
  25. #2155 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 07:39
    กรี้ด ใครถูกยิง!!!
    #2,155
    0