Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 30 : #29 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,892 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

 

 

 

 

พี่ไคถูกยิงเข้าที่กลางอกหนึ่งนัดต้องผ่าตัดเอากระสุนออกอย่างเร่งด่วน น้องวินทร์เล่าว่าศัตรูพาตัวมาเพื่อจะเอาตัวน้องวินทร์ออกนอกประเทศไว้ใช้ต่อรองกับจางกรุ๊ป แต่พี่ไคกับคุณเยียนไม่ยอมแพ้ ไล่ล่าตามมาติดๆทำให้มันเปลี่ยนใจจะฆ่าน้องวินทร์ทิ้งเนื่องจากน้องวินทร์เองก็ขัดขืนไม่ยอมไปกับมันง่ายๆ

กระสุนนัดนั้นพี่ชายผมรับเอาไว้แทน

หลายชั่วโมงหน้าห้องฉุกเฉินอันทรมานได้สิ้นสุดลงเมื่อคุณหมอออกมาแจ้งว่าพี่ไคพ้นขีดอันตรายแล้ว กระสุนไม่ได้เข้าจุดสำคัญ และร่างกายเขาแข็งแรงมากเลยรอดมาได้ ฟังอย่างนี้แล้วไม่อยากจะคิดเลยว่าหากคนถูกยิงเป็นน้องวินทร์จะเป็นยังไง ฮอว์กเองก็คงคิดไม่ต่างกัน

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยชีวิตวินทร์” คุณเหยี่ยวก้มหัวให้กับผู้ป่วยบนเตียงที่ฟื้นขึ้นหลังจากผ่านไปหนึ่งวันเต็ม

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ทั้งที่รับปากเอาไว้แล้วว่าจะดูแลวินทร์อย่างดี ครั้งนี้ฉันพลาดปล่อยให้มันพาวินทร์ไปได้เพราะคนที่พวกมันส่งมาแทรกซึมอยู่หลายปี”

“แต่พี่ไคก็ช่วยวินทร์เอาไว้ได้ ขอบคุณที่รักษาสัญญาว่าจะปกป้องน้องชายผมนะครับ”

“อืม นายเองก็ช่วยชาเอาไว้ตั้งหลายครั้ง ถึงจะแทนกันไม่ได้ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกขอบคุณของนายนะ” พี่ไคยิ้มน้อยๆ ร่างกายยังอ่อนเพลียเพราะเสียเลือดมาก

“ตาบวม” คนเจ็บยกมือขึ้นแตะปลายนิ้วลงไปบนเปลือกตาแดงก่ำของน้องวินทร์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร้องไห้หนักแค่ไหน ตั้งแต่ที่พี่ไคถูกยิงจนกระทั่งหมอบอกว่าปลอดภัย พอพี่ไคฟื้นก็ร้องอีกรอบด้วยความดีใจ

“ผมเป็นห่วงพี่ไค” น้องยังพูดเสียงเครือ ทาบมือเล็กซ้อนทับมือใหญ่ที่ประคองแก้มตัวเอง

“พี่ไม่ยอมเป็นอะไรง่ายๆหรอก ต้องอยู่ดูแลปกป้องวินทร์ไปอีกนาน”

“สัญญานะครับ ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ ผมเห็นตอนพี่ถูกยิงแล้ว...ผมแทบจะบ้าตาย”

“ครับ สัญญา” ไม่นานพี่ไคก็หลับไปอีกครั้ง น้องวินทร์จัดแจงให้คนถูกยิงนอนในท่าที่สบาย ไม่กดทับแผล ห่มผ้าคลุมเหนืออก นั่งลงข้างเตียงกุมมือที่มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ไว้ตลอดเวลา

“ผมจะเฝ้าพี่ไคเอง พี่ชากับพี่ฮอว์กไปพักเถอะครับ”

ผมไม่คิดจะขัดน้อง เข้าใจความรู้สึกนี้ดี ถ้าเป็นฮอว์กนอนอยู่ตรงนั้นผมเองก็คงไม่อยากจะไปไหน ต่อให้โรงพยาบาลจะไร้สิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีเตียงดีๆนอน ไม่ใช่ว่าผมไม่ห่วงพี่ไคแต่น้องวินทร์คงอยากทำหน้าที่นี้คนเดียวมากกว่า

“พี่จะให้คุณเยียนอยู่ที่นี่ด้วยนะ แล้วพรุ่งนี้ตอนเช้าจะกลับมาใหม่ วินทร์อยากได้อะไรก็โทรไปบอกนะครับ”

“ครับพี่ชา”

พรุ่งนี้จะมีการย้ายตัวพี่ไคไปโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ คืนนี้เราเลยเปิดห้องพักในโรงแรมค้างกันไปก่อน หลังจากผมโทรรายงานคุณป๊ากับม๊าว่าพี่ไคปลอดภัยแล้ว พวกท่านเลยไม่เดินทางมาที่นี่แต่รอประสานงานกับโรงพยาบาลทางโน้นแทน จวินกับโฉวที่ถูกไล่ไปพักผ่อนก็ไม่ยอมทำตามคำสั่ง ยืนยันจะเฝ้าหน้าห้องเอาไว้เพื่อความปลอดภัย ผมเลยไม่ขัดเพราะยังไงก็ไม่ฟังผมอยู่ดี เอาไว้กลับไปถึงโน่นค่อยให้พักก็แล้วกัน

“ขอโทษที่ตะคอกไป” ได้อยู่กันตามลำพังฮอว์กก็สวมกอดผมเอาไว้แน่น คำพูดสั้นๆที่ทำให้ผมยิ้มออกมาได้

“เราไม่โกรธเลยสักนิด เราเข้าใจดีนะ”

“ขอบคุณที่เตือนสติ ฉันเองก็ยังฝึกไม่พอจริงๆ”

“เพิ่งปีสองปีเองนะฮอว์ก อย่ารีบร้อนมากนักเลย ขนาดพี่ไคกว่าจะเป็นพี่ไคอย่างวันนี้ได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆหรอกนะ จางกรุ๊ปเริ่มต้นด้วยมือคุณป๊าสร้างมาเอง เมื่อตอนพี่ไคเด็กๆก็เป็นแค่เด็กธรรมดาไม่ได้เป็นลูกมาเฟียตั้งแต่เกิด”

“อืม ฉันจะแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ เพื่อปกป้องนายและทุกคน ฉันสัญญา”

“มันไม่ใช่ความผิดของฮอว์กเลย นายควรโกรธเราด้วยซ้ำที่ครอบครัวเราเป็นต้นเหตุให้วินทร์เจ็บตัว เราต่างหากที่ควรขอโทษฮอว์กน่ะ”

“ฉันเข้าใจ เรื่องพวกนี้ยังไงก็ต้องเกิดในเมื่อวินทร์เลือกจะคบกับพี่ไค...เหมือนที่ฉันเลือกรักนาย” ไม่ดีเลยที่เขาทำให้ผมใจเต้นแรงแบบนี้ คำบอกรักที่ไม่ได้ยินบ่อยนักจากคนปากแข็ง เลยเกิดอาการที่เรียกว่าไปไม่เป็นกะทันหัน

“อยู่ๆก็หวาน เราเขินเป็นเหมือนกันนะ”

“หึหึ ขี้ยั่วอย่างนาย ลองเขินบ้างก็น่ารักดี”

“อย่าแกล้งเรานะ งื้อออ” เขินไปหมดแล้ว นานๆครั้งจะได้เห็นมุมหวานอย่างนี้จากคุณเหยี่ยวของผม ไอ้การมายืนทำตากรุ้มกริ่มแซวเล่นอย่างนี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆนะ

ส่วนมากถ้าไม่นิ่งก็หื่นไปเลย

“โอเค ไม่แกล้งก็ได้ ว่าแต่หิวไหม ตั้งหลายชั่วโมงแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่” ผมส่ายหน้า “ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้า แล้วก็เดินทางกลับด้วย”

ผมยอมทำตามอย่างว่าง่าย หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกช้าๆทีละชิ้น มีร่องรอยของกิ่งไม้ที่เกี่ยวผิวตอนวิ่งเข้าป่า และแขนขาที่ฟกช้ำอีกเล็กน้อย ตอนที่ปะทะกันผมไม่ได้สู้มากเท่าไหร่นัก มีฮอว์กคอยป้องกันเอาไว้ รอสนับสนุนอยู่ด้านหลัง

แบบนี้คุณเหยี่ยวจะบาดเจ็บมากกว่าผมไหมนะ ตอนอยู่โรงพยาบาลขอให้ไปตรวจก็ไม่ไป ยืนยันว่าไม่เป็นอะไร จากที่มองภายนอกเขาไม่มีเลือดหรือบาดแผลรุนแรง ผมเลยไม่ได้ตื๊อมาก

เมื่อร่างกายเปลือยเปล่า ผมก็ตะโดนออกไปนอกห้องน้ำ

“โอ๊ยยยย”

“เป็นอะไรปั้นชา” ฮอว์กพุ่งเข้ามาในทันทีตามคาด สีหน้าเขาดูห่วงใยพาให้แอบรู้สึกผิดเล็กน้อย พอเห็นว่าผมยืนอยู่ด้วยท่าทีสบายดวงตาคมดุที่สำรวจไปตามร่างกายก็เปลี่ยนไปทีละน้อย

“เจ็บแขนตอนถอดเสื้อน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก”

“.......”

“แต่ไหนๆก็เข้ามาแล้ว...อาบน้ำด้วยกันเลยไหม”

“หึ แผนขี้ยั่วนี่เหมาะกับนายจริงๆ” ฮอว์กยังคงยืนอยู่ที่เดิม หากสายตานั้นลุ่มลึกราวกับจะแผดเผาผมให้มอดไหม้ ต้องใช้สติมากพอสมควรที่จะไม่เผลอทำตัวเขินอายหรือหน้าแดงให้โดนหัวเราะซ้ำ ฉีกยิ้มยั่วพาตัวเองไปใต้ชาวเวอร์เรนอย่างอ้อยอิ่ง พร้อมทิ้งสายตาให้อีกฝ่ายไปด้วย

“ก็แค่จะช่วยประหยัดเวลา ทำไมมองเราในแง่ร้ายจัง”

“งั้นเหรอ” สองเท้าก้าวพาร่างสูงใหญ่เข้ามาในห้องน้ำ ฮอว์ถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้นจนหมดเผยร่างกายสีน้ำผึ้งที่เสริมให้ดูแข็งแกร่งน่าซุกซบ ผมกัดริมฝีปากล่างตัวเองมองทั่วตัวเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม บางอย่างในร่างกายค่อยๆร้อนผ่าว

“สีหน้าแบบนี้” เขาเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือผ่านร่างกายของผมไปเปิดระบบน้ำอุ่น สายน้ำร่วงลงมาใส่พวกเราจนเปียกปอน “จะกลืนฉันลงท้องหรือไง”

“อย่าท้านะ”

“แล้ว?”

“ก็จะกลืนจริงๆน่ะสิ” พูดจบก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น สองมือประคองบางสิ่งเอาไว้ ปากและลิ้นเริ่มทำงานหนักขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคำรามต่ำในลำคอ

“ชา” ฮอว์กขยุ้มเส้นผมของผมแล้วเริ่มสวนเอวกลับมา จวบจนความต้องการของเขาพุ่งถึงขีดสุดและปลดปล่อยน้ำสีขุ่นเข้ามาในปาก

ผมกลืนเขาลงท้องอย่างที่ได้ประกาศไว้ ปลายนิ้วโป้งเช็ดมุมปากที่เลอะเปรอะเปื้อนก่อนจะเลียมันเข้าไปทั้งหมด

“เราอาบน้ำให้นะ”

“ไหนบอกว่าเจ็บแขน” เขาถามพลางพยุงผมให้ลุกขึ้นยืน บีบสบู่เหลวชโลมไปทั่วร่างกาย เห็นแบบนั้นผมก็ทำบ้าง ต่างฝ่ายลูบไล้กันและกันไปทุกซอกมุม

“ก็รู้ว่าเราอ่อยตั้งแต่ไม่ล็อกห้องน้ำแล้วมั้ง” ทำปากยื่นใส่ไปที รู้ว่าตั้งใจเรียกมาอาบน้ำด้วยกันก็ยังจะแซว ฮอว์กหัวเราะเสียงทุ้มในคอ ผมโน้มคอคนตัวสูงกว่าเข้ามาใกล้แนบริมฝีปากลงไป เขาจูบตอบกลับมา ทั้งอ่อนโยน นุ่มนวล คลอเคลียริมฝีปากอยู่อย่างนั้นหลายนาที

เป็นการอาบน้ำที่โคตรจะวูบวาบเลย

แต่สุดท้ายมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมากกว่านั้น ผมเริ่มหนาวฮอว์กเลยปิดน้ำ เช็ดผมแต่งตัวให้จนเสร็จก็พากันขึ้นเตียงนอน กอดกันใต้ผ้าห่มอุ่นๆหลังจากผ่านวันที่แสนจะวุ่นวาย

“ฝันดีนะฮอว์ก”

“อืม ฝันดีปั้นชา”

 

50%

***********

 

เรื่องของมาเฟียฮ่องกงเมื่อสืบลึกไปอีกพบว่าได้รับความร่วมมือจากเจ้าของคาสิโนคู่แข่งในไทยศัตรูใหม่ของจางกรุ๊ป เมื่อพี่ไคหายดีจึงจัดการสวนกลับจนฝ่ายนั้นแทบกลายสภาพเป็นคนล้มละลาย ตัวการใหญ่ที่ฮ่องกงหมดแขนขาในไทยก็เงียบลงไปได้บ้าง คิดว่าน่าจะรอจังหวะอีกครั้งทำให้เราประมาทไม่ได้ ถึงอย่างนั้นช่วงหลังมานี่ทุกอย่างในชีวิตของเราก็สงบราบรื่น

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่บ้านใหญ่ได้จัดปาร์ตี้เล็กๆกันภายในครอบครัวเนื่องในวันฉลองเรียนจบของน้องวินทร์

เวลาผ่านไปไวเหลือเกิน ราวกับผมเพิ่งได้คุยกับฮอว์กครั้งแรกในห้องเรียนเมื่อไม่กี่วันนี้เองแต่ก็ผ่านมาถึงสี่ปีแล้ว นอกจากบ้านของผมกับบ้านของฮอว์ก ก็มีเพื่อนๆน้องวินทร์มาร่วมฉลองด้วย ดูเด็กๆจะเกร็งกันพอตัวที่ต้องเข้ามาในบ้านตระกูลจาง

“ใครอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม” ผมโฉบมายังโต๊ะอีกฟากที่น้องวินทร์นั่งกับเพื่อนๆ ทำหน้าที่เป็นเจ้าของบ้านที่ดี

“พอแล้วค่ะพี่ชา เท่านี้ก็ทานแทบไม่ไหมดแล้ว” น้องชวาส่งยิ้มหวานมาให้ แต่น้องตั้มกลับยกจานยำหมูย่างคุโรบุตะขึ้นมาทำท่าจะขอเพิ่ม เลยถูกน้องชวาตีเข้าให้ 

“อะไรเนี่ยไอ้ชวา”

“พอแล้ว เกรงใจบ้าง”

“ก็มันอร่อยนี่หว่า มึงกินจนหมดจานกูเพิ่งกินได้สองคำเองก็เกรงใจได้ดิวะ อิ่มแล้วนี่”

“ไอ้ตั้ม!”

“ฮ่าๆ พอครับๆ ไม่ต้องทะเลาะกันนะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งคนในครัวให้ทำเพิ่มให้เอง อาหารอื่นๆด้วย กินเยอะๆเลยไม่ต้องใจ”

“เดี๋ยวผมไปเองก็ได้ครับพี่ชา” น้องวินทร์ทำท่าจะลุก ผมเลยกดไหล่เอาไว้ที่เดิม

“นั่งกับเพื่อนไปเถอะ วันนี้วินทร์เป็นเจ้าของงานนะ พี่บริการเองไม่ต้องห่วง”

“พี่ชาเนี่ยใจดีจังเลย ตอนแรกผมคิดว่าจะดุๆซะอีก ไอ้ชวายังบ่นเลยว่าเกร็งแทบแย่” คนพูดถูกน้องชวาตะครุบปากเอาไว้ดังเพียะ

“ยะ อย่าไปฟังมันนะคะพี่ชา ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”

“ไม่เป็นไร พี่เข้าใจครับ ตอนนี้ก็หายเกร็งแล้วใช่ไหมล่ะ” ผมส่ายหน้าให้น้อยๆ รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม คล้ายกับจะเริ่มชินแล้วกับความหวาดกลัวของคนรอบข้าง ตอนนี้ผมไม่ได้โหยหาเพื่อนมาล้อมรอบตัวมากมายอีกต่อไป รวมถึงไม่ได้แคร์ว่าใครจะมองแล้วหลบตาด้วย 

ส่วนหนึ่งคงเพราะผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ที่ผ่านมาได้เรียนรู้อะไรมากมาย

และอีกส่วนก็เพราะมีเพื่อนแท้อย่างพัดและนานา

“ก็หายเกร็งค่ะ...แต่กับพี่ชาคนเดียวนะคะ” ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มแอบกระซิบ สายตาเหลือบมองไปทางโต๊ะใหญ่ที่รวมเหล่ามาเฟียพ่อลูกตระกูลจางและฮอว์กนั่งกันอยู่ ส่วนแม่กับม๊าเข้าไปสอนสูตรทำขนมไทยอะไรกันก็ไม่รู้ในครัวโน่น

“ฮ่าๆๆ เพราะอย่างนี้ไง พี่ถึงได้อาสามาคอยดูแลทุกคนเอง ถ้าให้พี่ไคหรือฮอว์กมา คงไม่มีใครกล้ากลืนอาหารลงท้องหรอก ใช่รึเปล่า” แกล้งแซวพร้อมขยิบตาให้หนึ่งครั้ง เด็กๆนั่งฟังก็หัวเราะชอบใจกันใหญ่

ผมคุยเล่นได้ไม่นานก็ปล่อยให้สนุกกันเอง สั่งแม่บ้านให้เข้าไปบอกรายการอาหารเพิ่มเติมในครัวแล้วกลับไปนั่งข้างๆฮอว์ก หยิบเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นจิบ ฟังคุณป๊าคุยงานกับสองหนุ่มไป

“อีกสองสามปีป๊าว่าจะวางมือแล้วนะ” แก้วในมือผมชะงัก มองคนพูดที่ยังคงมีสีหน้าสบายๆ พี่ไคที่พยักหน้ารับรู้และฮอว์กที่นิ่งเฉย

“คุณป๊าก็ยังไม่แก่นี่ครับ ทำไมรีบวางมือล่ะ ชาว่ายังทำงานได้อีกนานเลย”

“ที่จริงแล้วป๊าไม่เคยคิดว่าเราจะมาถึงจุดนี้กันเลยนะ ที่ป๊าทำงานหนัก ลงทุนในธุรกิจต่างๆก็เพื่อไคกับชา ตอนนี้ลูกๆก็โตรับผิดชอบตัวเองกันได้แล้ว ป๊าหมดห่วงแล้ว ถึงเวลาที่ป๊าจะตอบแทนม๊าของลูกๆบ้าง ม๊าบอกว่าเข้าใจและไม่เคยเรียกร้องอะไรจากป๊า แต่ก็คงอยากจะให้ป๊าวางมือ ใช้เวลาบั้นปลายชีวิตด้วยกันสองคน” เป็นประโยคที่ยาวที่สุดรวมถึงอ่อนโยนที่สุดตั้งแต่ผมเห็นคุณป๊ามา สายตายามที่เอ่ยถึงม๊าเต็มไปด้วยความรัก

“แล้วคุณป๊าจะทำอะไรล่ะครับ”

“คงจะพาม๊าเที่ยวไปเรื่อยๆ นานๆครั้งก็กลับมาเยี่ยมลูกๆสักที ม๊าคงจะมีความสุขมาก ยี่สิบกว่าปีแล้วที่เขาไม่ได้อิสระไปไหนมาไหนอย่างใจเลย” การเป็นภรรยาของมาเฟียไม่ใช่เรื่องง่าย ผมที่เป็นลูกเข้าใจความรู้สึกนั้นดี และเห็นด้วยกับสิ่งที่ป๊าทำ เมื่อไม่มีใครคัดค้าน ป๊าก็พูดต่อ

“ป๊าคุยกับไคไว้หลายปีแล้วล่ะ ที่จริงตอนแรกจะส่งไคกลับไปคุมที่ฮ่องกงเพราะที่นี่มีฮอว์กอยู่แล้ว แต่น้องวินทร์ยังเรียนไม่จบ ไคเลยมาขอยืดระยะเวลาเอาไว้”

“ครับ?” คนที่เหมือนจะติดเรื่องนี้กลับเป็นฮอว์ก เขาทำหน้าเหมือนไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เห็นแล้วผมอดจะแซวไม่ได้

“โรคหวงน้องกำเริบเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่...แปลกใจ” 

“ฉันคุยกับวินทร์แล้ว” พี่ไคเป็นคนอธิบาย “ทีแรกน้องก็ห่วงแม่กับนาย แต่งานทางโน้นก็ทิ้งไว้นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว พอไปปรึกษากับคุณแม่ท่านเลยบอกว่ารอให้วินทร์เรียนจบก่อน”

“ถ้าแม่อนุญาตแล้ว ผมก็ไม่มีปัญหา” ฮอว์กยอมรับอย่างง่ายๆ ที่ผ่านมาหลายปีพี่ไคก็พิสูจน์แล้วว่าสามารถดูแลวินทร์ได้ ก็อย่างที่บอก แค่โรคหวงน้องนั่นแหละ

“ถ้าอย่างนั้นเราชวนคุณแม่มาอยู่ด้วยกันที่นี่ดีไหมฮอว์ก คุณแม่จะได้ไม่เหงา” ผมเสนอความคิดดีๆขึ้นมา ผมย้ายมาอยู่บ้านใหญ่ตั้งแต่เรียนจบ ฮอว์กก็ไปๆมาๆส่วนมากก็ค้างที่นี่เพราะต้องทำงานคุยงานกับพี่ไคและคุณป๊าตลอด ถ้าเกิดว่าพี่ไคย้ายไปฮ่องกงกับน้องวินทร์ คุณแม่ก็ต้องอยู่คนเดียว “ไหนๆคุณป๊ากับม๊าก็วางแผนจะหนีเราเที่ยวแล้วด้วย”

“เอาสิ ป๊าอนุญาต”

“ผมต้องขอคุยกับแม่ก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวให้ม๊าช่วยคุยให้ เขาสนิทกัน” อย่างที่คุณป๊าบอก สองคนนั้นเป็นเพื่อนรักกันไปแล้ว

 

หลังจากที่คุยกันวันนั้นผ่านไปสองเดือน น้องวินทร์ก็บินไปอยู่ฮ่องกงกับพี่ไค คุณป๊าตามไปช่วยเป็นที่ปรึกษาให้บ้างสลับกับทางนี้แน่นอนว่าม๊าก็ต้องตามไปด้วย ส่วนผมกับฮอว์กก็สัญญาว่าจะพาแม่บินไปเยี่ยมบ้างถ้ามีโอกาส ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ งานที่ไทยก็เยอะไม่ต่างจากฮ่องกง บางครั้งผมก็สงสัยว่าลูกแค่สองคนทำไมคุณป๊าต้องขยันสร้างอะไรไว้มากมายขนาดนี้ ถ้าเกิดไม่มีฮอว์กคอยช่วย ผมจะขายทิ้งให้หมดเลย

ปั้นชาเหนื่อย!

ปัง!

“อ๊ากกกกกกกกก”

ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือขึ้นไปมองเจ้าของเสียงที่ร้องอย่างทุกข์ทรมาน เห็นกระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่หัวเข่าของมันจนดิ้นพล่านอยู่บนพื้น จากนั้นก็ถูกจวินหิ้วกลับมาบังคับให้คุกเข่าใหม่

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจเลยก้มลงไปคุยแชทกลุ่มกับเพื่อนต่อ หูได้ยินเสียงสนทนาบ้างเป็นบางครั้ง

NaNaถึงไหนแล้วเนี่ย

PanChaรออีกนิด

NaNa แกบอกงี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว รถติดอะไรนักหนา อยู่ใกล้แค่เนี้ยะ

รถไม่ได้ติดหรอก แต่ติดที่ฮอว์กยังจัดการธุระไม่เสร็จ และคงบอกเพื่อนไม่ได้ด้วยว่าธุระอะไร ก็พัดน่ะขี้กลัวจะตายไป อย่าให้รู้เรื่องเลยจะดีกว่า

“เลือกเอาว่าจะตอบคุณฮอว์กดีๆแล้วไปสบาย หรือจะตายอย่างทรมาน”

“ไม่ ผมไม่รู้เรื่องจริงๆนะคุณฮอว์ก ผม...อ๊ากกกกก” หัวเข่าที่ถูกกระสุนเมื่อครู่ถูกปลายเท้าของฮอว์กบดขยี้ลงไป กลิ่นเลือดคาวคลุ้งไปทั่วโกดัง

PatC นานาโมโหหิวแล้วอะชา

NaNa เออสิ

PanCha รออีกครึ่งชั่วโมงนะ เดี๋ยวรีบไป

จบบทสนทนาด้วยการปิดหน้าจอหนี ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเหยียบคราบฝุ่นบนพื้นเข้าไปหากลุ่มคนที่ยังรุมล้อมชายผู้โชคร้าย ไม่รู้รายละเอียดอะไรมากนักหรอก เหมือนจะได้ยินโฉวมารายงานว่า มันแอบยัดใส้ของในเรือสินค้าที่ส่งไปฮ่องกงเพื่อให้ตำรวจจับเรา ดีที่คนของเราเจอพิรุธมันก่อนเลยรอดมาได้

“นานาบ่นแล้วนะฮอว์ก ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงไปไม่ถึง พัดโดนกินหัวแทนพวกเราแน่” ผมเข้าไปกอดแขนออดอ้อนคุณแฟนที่เหลือบมามองกันแค่แวบเดียว

“ไปก่อนไหม”

“ไม่เอาหรอก รอไปพร้อมกันสิ ตั้งแต่กลางวันฮอว์กยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ มัวแต่จัดการเรื่องนี้อยู่”

“อืม รออีกแป๊บ”

“คุ คุณหนู ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ ช่วยผมด้วยนะคุณหนู” อยู่ๆก็มีมือจับเข้าที่ข้อเท้าของผม ไม่ทันต้องสะบัดออกเองฮอว์กก็แตะมือนั้นออกอย่างแรง ตามด้วยการกระทืบจนเสียงกระดูกแตกเลือดสาดกระจาย

“เราไม่ชอบกลิ่นเลือดนะ” บอกไปเท่านั้นลูกน้องก็รีบลากมันออกห่างไปอีกสิบเมตร ฮอว์กตวัดตาคมดุมาทางผมบ้าง

“ทำไมให้มันจับขา”

“อ้าว ก็เราไม่ทันระวังตัวนี่นา โทษเราได้ไงอะ”

“อย่างนายเหรอจะหลบไม่ได้”

“ก็ขี้เกียจนี่ ขยับตัวทีฝุ่นกระจายไปหมด อย่าหึงไม่เข้าเรื่องสิ รีบๆจัดการได้ไหม เราหิวแล้วนะ” จะโมโหหิวตามนานาอีกคนแล้ว ผมโน้มคอฮอว์กลงมาใกล้ ขยับไปกระซิบริมหูให้ได้ยินกันสองคน “ถ้าปล่อยให้หิวมากๆ เราจะกินฮอว์กโชว์ลูกน้องเลยนะ”

“ปั้นชา” คุณเหยี่ยวเสียงเย็นขึ้นมาทันที แขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวอย่างว่องไวราวกับจะคาดโทษ ผมคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องทำอย่างนี้เลยหมุนตัวหลบ หัวเราะเสียงใสแข่งกับเสียงร้องโหยหวนของอีกคนที่ถูกพวกจวินซ้อมอยู่

“รีบตามมานะ แล้วเราจะให้รางวัล...บนรถดีไหม” ทิ้งสายตาอ่อยให้เหยี่ยวมาล่าเหยื่อเอาไว้ จากนั้นผมก็เดินออกจากโกดังไปรอในรถที่จอดด้านหน้า

เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัดทุกอย่างก็สงบลง ไม่นานฮอว์กก็ตามออกมา เขาโบกมือใส่บอดี้การ์ดที่จะทำหน้าที่ขับรถ พวกนั้นเลยต้องย้ายไปนั่งขบวนรถติดตาม เท่ากับว่าวันนี้เราจะขับรถไปกันเอง

“ต่อไปห้ามยั่วต่อหน้าผู้ชายคนอื่นอีก” ฮอว์กบอกด้วยเสียงไม่สบอารมณ์ ผมหัวเราะน้อยๆ ดึงเขาเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม ปิดท้ายด้วยการงับริมฝีปากล่างอีกสองครั้งก็ผละออก

“โมโหหิวตามนานากันหมดแล้ว รีบไปดีกว่านะ”

“แล้วรางวัล?”

“ไม่ลืมหรอกน่า คืนนี้เลยเป็นไง กินข้าวเสร็จขับรถเล่นไปแถวริมชายหาด จอดรถให้รางวัลที่นั่นกันดีไหม”

“หึ ยั่วเก่ง”

“ไม่เอา?”

“เอา” คนหื่นเน้นเสียงหนักคำว่าเอาเข้ามาเต็มหน้าผม ไม่รู้ว่าเอาในความหมายไหน ปั้นชาเป็นคนไสยๆไม่รู้อะไรด้วยหรอก เนอะ

โอเค ยอมรับก็ได้ว่าผมแกล้งใส แต่ทุกวันนี้มีเรื่องให้จัดการมากพออยู่แล้ว ไม่อยากให้ฮอว์กกลายเป็นมาเฟียที่ไร้หัวใจ อยากให้เขาอบอุ่นอ่อนโยนกับผมอย่างนี้ตลอดไป การได้แหย่ ได้สร้างเสียงหัวเราะให้เราในแต่ละวันเป็นเรื่องสำคัญมาก ชีวิตทุกวันนี้จึงลงตัวแล้ว แม้ว่าจะเป็นชีวิตสีเทาๆ ถูกบ้างผิดบ้าง หากก็เป็นชีวิตที่เราเลือกมันด้วยตัวเอง

จุ๊บ!

“มัดจำไว้ก่อน...ขอบคุณนะฮอว์กที่เลือกเรา”

“ครับ” สายตาที่ทอดมองแสดงให้เห็นว่า คุณเหยี่ยวของผม ยังคงมีหัวใจ

 

End

 

***********

จบแล้วว แงงงง

ถ้าใครยังอยากรู้เรื่องราวของพิฮอว์กกับน้องชาต่อ

ติดตามได้ที่ตอนพิเศษท้ายเล่มนะคะ มีทั้งในเวปของSense book และร้านหนังสือทั่วไปค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ให้กำลังใจและข้อเสนอแนะต่างๆจะนำไปปรับปรุงให้ดีกว่านี้นะคะ สัญญา

 

เจอกันเรื่องต่อไปที่ ดวงดาวในเวหา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.892K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,791 ความคิดเห็น

  1. #2760 CB_ChanBaek:) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 16:30
    ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะπ^π. ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆแบบนี้นะค้าบ
    #2,760
    0
  2. #2759 IIISKY__ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 07:47
    พี่ฮอร์กเป็นคุณมาเฟียเต็มตัว ส่วนยัยปั้นชาก็นั่งสวยๆ มุแง้ สนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #2,759
    0
  3. #2728 SandSeaSun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 22:40
    สนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #2,728
    0
  4. #2721 Funikami Hane (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:50
    สนุกมากกก
    #2,721
    0
  5. #2718 Earn0624 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 00:06
    รักพวกต้าวมาเฟียไปแล้วทำไงดี
    #2,718
    0
  6. #2675 CB_ChanBaek:) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 17:55
    ยังไม่อยากให้จบเลยอ่า.ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆแบบนี้นะค้าบบบบบ
    #2,675
    0
  7. #2663 Suprig1324 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 00:41
    ไม่นะจบแล้วหรอยังสนุกอยู่เลย
    #2,663
    0
  8. #2660 Habbie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:03
    อยากส่งหัวใจให้ไปอีกสักสิบล้านดวงงงงง
    #2,660
    0
  9. #2644 jaja230742 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    ขอบคุณค่ะสำหรับนิยายดีๆ
    #2,644
    0
  10. #2626 Kamobee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 19:27

    จบซะแล้ว!!!!
    งือออยังสนุกอยู่เลย
    ยอมรับว่าเป็นเรื่องที่กดเข้ากดออกกว่าจะมาอ่านได้ก็เป็นปีๆเลย
    แถวไม่ได้เฟบไว้อีกต่างหาก
    แต่ขอบอกว่าคุณจะพลาดดดดมากที่ไม่อ่าน!!!!!
    สนุกครบรสมากๆ
    ชอบแบบสุดๆ
    รักเรื่องนี้เลยหล่ะ
    ขอบคุณอีกครังสำหรับนอยายดีๆแบบนี้

    **เราจะอ่านครทุกเรื่องที่เขียนจบแล้วน้าาาา***
    #2,626
    0
  11. #2615 THIRDJK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:12
    สนุกครับบบ
    #2,615
    0
  12. #2607 pixcooo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:07
    ขอบคุณมากๆค่า
    #2,607
    0
  13. วันที่ 12 เมษายน 2563 / 14:19
    ขอโทษที่มาเม้นรวบนะคะ ตอนแรกเห็นคำโปรยในเล่มมั้งนึกว่าจะดราม่า เป็นเพื่อนคิดไม่ซื่อแบบเฟรนโซน มาเจอคนแนะนำในเฟสอีกทีว่าเป็นลูกมาเฟียแต่ไม่เปิดเผยเลยลองเปิดใจอ่านดู พออ่านจริงก็คือดีมากค่ะ รักน้องมากชอบคาแรกเตอร์น้อง ชอบทุกอย่างของน้อง ความแกล้งใส ขี้ยั่ว ยั่วแบบไม่ปกปิด จะว่าไงดี ก็แกล้งฮอว์ค ยั่วก็บอกตรงๆ ยั่วแบบมึนๆ อ่อยเนียนๆ 5555เห็นบางคนบอกรำคาญชาที่ตอนแรกไม่สู้คนนางเอกเกินไป แต่เราเข้าใจน้องอะ เหมือนน้องแกล้งไม่รู้ แกล้งปิดตาข้างนึงเพราะอยากมีเพื่อน ที่บอกฮอว์คว่าเคยเจอกันอาจหลุด ก็ยังงงที่ฮอว์คไม่เอะใจ หรืออาจจะจำพวกการ์ดไม่ค่อยได้ แต่ที่น้องให้อดีตเพื่อนคนอื่นด่าว่า อาจจะยังแบบเออก็เพื่อนไรงี้ ยังให้โอกาส แต่ก็ไม่สนใจแล้ว พวกคนที่ด่าทั้งหลายไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิต พอน้องสู้จริงแบบนิ่มๆก็แบบโอ้ยยยดีจังน้อง ชอบอะไรแบบนี้ ไม่โต้ตอบ แต่เดี๋ยวคนอื่นพอรู้โดยที่น้องไม่ได้พูดเองก็คือกระแสเปลี่ยนสะใจมาก5555555 ชอบนิสัยฮอว์คมากอะ อย่างมึน55555 กวน มันแบบฮอว์คคือชัดเจนมาตลอด รักพระเอกแบบนี้ ชอบความบู๊ต่อสู้ด้วย ดูกึ่งๆแนวมาเฟีย คือดีอะ ชอบอารมณ์บรรยากาศของนิยายเรื่องนี้มากๆ แล้วก็ชอบความตัวร้ายเรื่องนี้ด้วย ผู้หญิงดูไม่โวยวาย เปล่าประโยชน์วี๊ดว้ายน่ารำคาญ แต่คำด่าคำพูดเจ็บแสบเหมือนคนปกติที่ไม่โง่อะ บางทีเจอในเรื่องอื่นแบบ แก! แกด่าฉัน! ไรงี้ อ่านแล้วหมดอารมณ์ ถามทำไมวะ5555 แต่พวกนี้ด่าแบบคนปกติ ชอบตรงนี้แต่เป็นเหมือนหลาย ๆ เรื่อง ที่ไม่ค่อยชอบคู่รอง ทำให้ชอบอ่านข้าม ขอโทษนะคะ แต่ช่วงหลัง ๆ ก็เริ่มอ่านไม่ข้าม เริ่มชอบน้องวินทร์ แต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ กับคู่รอง
    อ่านจบ มีอีบุ้คคือซื้อแน่นอนไม่คิดแล้ว5555 อยากเก็บมาก ดีมาก ๆ เลยเรื่องนี้ ขอบคุณที่เขียนนิยายดี ๆ ให้อ่านนะคะ
    #2,600
    1
    • #2600-1 baitong25(จากตอนที่ 30)
      3 พฤษภาคม 2563 / 15:29

      เห็นเม้นนี้แล้วตื้นตันแทนคุณไรท์สุดๆ รู้เลยว่าตั้งใจพิมพ์มาก
      #2600-1
  14. #2593 sarunya1245p (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:04

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะเราเป็นกำลังใจให้ต่อไปค่ะ♥️✌️

    #2,593
    0
  15. #2581 Nyoong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 11:31
    ไม่รู้ใครร้ายและหื่นเก่งกว่ากันเลย สนุกมากกกก
    #2,581
    0
  16. #2580 tiawlilg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:09
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ อบอุ่นหัวใจนะคะ ชอบมากๆเลยค่ะ :)
    #2,580
    0
  17. #2576 ซินเดอหวีโดว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 01:36
    ขอบคุณคุณไรท์มากเลยนะคะะะะ มันดีต่อใจมากเลยยยยย น้องกับคนพี่นี่แสนจะลงตัวมากเลยยย
    #2,576
    0
  18. #2570 Sansuyu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 22:19
    อบอุ่นมากคุณฮอร์กกก น่ารักกก
    #2,570
    0
  19. #2525 Midnight2602 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 12:11
    แงงงง จบแล้วววว ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆน๊า
    #2,525
    0
  20. #2519 PikazZA (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:08

    สนุกกกก ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ

    #2,519
    0
  21. #2513 Mui05 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:44
    เรื่องนี้สนุกมากชอบมาก
    #2,513
    0
  22. #2512 เลดี้วาย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:15
    แง จบแล้ว ดีต่อใจฝุดๆ ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ เลิ้ปปปปป
    #2,512
    0
  23. #2504 CallistoJpt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:08
    น้องชายั่วเก่งจริงๆเลยลูก ส่วนฮอร์กอย่างโหด แต่น่ารักกันทั้งสองคู่เลยค่ะ ^^
    #2,504
    0
  24. #2471 Jleena (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:53
    คือเรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ ครบรสสุดๆ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆออกมานะคะ
    #2,471
    0
  25. #2457 Wiwha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:05
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากเลย อ่านเพลินเลยค่ะ
    #2,457
    0