Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 25 : #24 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,799 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

 

 

 

พอมีความสุขเวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็หมดเทอมอีกแล้ว จะเรียกว่าเรียนจบก็คงได้ในเมื่อปีสี่เทอมสองที่เหลือเป็นช่วงเวลาของการฝึกงาน ชีวิตที่ผ่านมาของผมค่อนข้างสงบเลยล่ะ ได้คบกับฮอว์กอย่างเป็นทางการ พาไปพบกับคุณป๊าและม๊าตั้งแต่สองอาทิตย์แรกที่ตกลงคบกัน

ดูแล้วม๊าจะชอบฮอว์กมาก ไม่เจอก็ถามถึง ไปไหนก็ซื้อของมาฝาก ต่างจากคุณป๊าจะบ่นมากหน่อยที่เขาตามใจผมเกินไป

เรื่องเดียวที่ผมกังวลและเป็นห่วงคือบาดแผลฟกช้ำบนใบหน้าที่กลับมาอีกครั้งในช่วงหลัง คิดว่าฮอว์กคงจะรับงานสตั๊นแมนอีกแล้วแน่ๆ แต่ผมก็ไม่คิดจะห้ามเขาหรอกนะ มันเป็นความฝันของเขา ผมอยากจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ แค่เตือนให้เซฟตัวเองไม่ให้บาดเจ็บหนักเท่านั้น

การคบกันของเราไม่ได้หวือหวาอะไร เจอกันบ้าง ค้างที่คอนโดฯด้วยกันบ้าง แต่ไม่ได้ทำตัวติดกันเหมือนฝาแฝด ต่างคนก็มีสังคมมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบกันไป ผมเริ่มเข้าไปศึกษางานในจางกรุ๊ปกับดูแลโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ของตัวเองอย่างจริงจังมากขึ้น

“ฮอว์ก เลือกที่ฝึกงานเทอมหน้าไว้หรือยัง” สำหรับหัวข้อหลักในช่วงนี้ของนักศึกษาปีสี่คงหนีไม่พ้นเรื่องฝึกงาน อีกเดือนกว่าก็ต้องส่งรายชื่อบริษัทที่อยากจะฝึกให้กับอาจารย์แล้ว ส่วนผมเลือกฝึกที่สาขาใหญ่บริษัทในเครือของตัวเอง ไม่มีความคิดพิเรนจะไปฝึกที่อื่นหรือปกปิดตัวตนแน่นอน

ก็ตอนนี้ใบหน้าลูกชายคนเล็กของจางกรุ๊ปกระจายไปทั่วตั้งแต่เปิดตัวเมื่อปีที่แล้วแล้วนี่ อย่าถามว่ามีใครรู้จักไหม ต้องถามว่ามีใครไม่รู้จักจะง่ายกว่า เกิดมาไม่เคยดังเป็นเซเลปแรกๆทำตัวลำบากไม่น้อย ผิดกับอีกคนที่มีรูปแอบถ่ายติดมากับผมประจำที่ยังชิลไม่เปลี่ยนแปลง

“อืม”

“ที่ไหน?” ปากก็ถาม มือก็ป้ายยาลงบนรอยช้ำบนหน้า คุณแฟนดูดิบเถื่อนจนมีข่าวลืออีกครั้ง ยิ่งเปิดตัวว่าคบกับผมที่เป็นตระกูลมาเฟียก็ยิ่งเสริมความน่าเชื่อถือเข้าไปอีก

“จางคอร์ปอเรชั่น” ตอบมาเสียงเรียบ

แต่ชื่อบริษัทคุ้นๆนะว่าไหม

“ถามจริง?”

“อือ”

“ใครบังคับอะไรฮอว์กหรือเปล่า ถ้าไม่อยากไปฝึกที่นั่นก็ไม่ต้องฝึกหรอกนะ” จางคอร์ปอเรชั่นที่พูดถึงเป็นหนึ่งในกิจการของจางกรุ๊ป แล้วคนที่อยากเป็นสตั๊นแมนจะมาฝึกบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ไปเพื่ออะไร

ไม่ใช่คุณป๊าก็ต้องเป็นพี่ไคที่บังคับเขา

“อย่าลืมว่าฉันก็เรียนบริหารฯเหมือนกับนาย ถ้าไม่ฝึกที่นี่จะให้ไปฝึกที่ไหน บริษัทคู่แข่งก็คงไม่ได้นี่” ฮอว์กพูดติดตลก พาสเตอร์ยาอันสุดท้ายเลยถูกติดด้วยแรงที่มากขึ้นเพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ

“ก็ลองไปฝึกบริษัทคู่แข่งสิ ไม่ต้องรอให้เราจัดการหรอก คุณเยียนได้เอาปืนมาจ่อหัวนายแน่ ถ้าจะฝึกงานบริษัทพวกนี้จริงๆก็ต้องเป็นจางคอปฯ”

“หึ ก็รู้นี่” กวนประสาท!

“ที่ถามเพราะคิดว่าฮอว์กจะฝึกพวกกองถ่าย หรืองานเบื้องหลังอะไรแบบนี้ต่างหาก”

“อย่างนั้นฉันก็ต้องไปเรียนนิเทศฯอย่างวินทร์ไหม...โอเค ไม่กวนก็ได้ ฉันคิดจะฝึกเองจริงๆ แต่ก็ยอมรับว่าส่วนหนึ่งเพราะคุณป๊าชวน” พอเห็นผมแยกเขี้ยวใส่ คนกวนประสาทถึงได้ยกสองมือยอมแพ้แล้วอธิบายดีๆ

“แน่ใจจะว่าชวน ไม่ได้บังคับ”

“ไม่ แค่ส่งรายชื่อทุกบริษัทในเครือมา กำกับว่าอยากฝึกที่ไหนก็ได้ แบบนี้ไม่ได้เรียกบังคับถูกไหม” ถูก เพราะจางกรุ๊ปมีกิจการครอบจักรวาล ถ้าจะฝึกงานกองถ่ายก็มีหลายค่ายที่บริษัทของเราเป็นนายทุนหรือหุ้นส่วน

“เอาใจยิ่งกว่าเราอีก ของเราแค่ส่งคนมาถามว่าจะฝึกที่ไหนเอง” สงสัยตำแหน่งลูกรักของผมจะหลุดมือแล้วล่ะ...ล้อเล่นนะ คงเป็นเพราะผมรู้อยู่แล้วว่าบริษัทในตระกูลมีอะไรบ้าง แต่ฮอว์กไม่รู้มากกว่า

“หึหึ หิวหรือยัง”

“หิวแล้วสิ” เก็บอุปกรณ์ทำแผลเรียบร้อย นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น เวลาของรถติดเลยล่ะ ถึงอย่างนั้นในตู้เย็นก็ไม่มีวัตถุดิบทำอาหารเหลือแม้แต่อย่างเดียว “เราไปกินข้างนอกกันดีกว่า”

“เอาสิ อยากกินอะไร” ฮอว์กดึงผมไปนั่งตัก ลูบหัวเล่นเหมือนหัวโยโย่ แขนอีกข้างกอดเอวเอาไว้หลวมๆ

“อยากกินก๋วยเตี๋ยว ร้านที่เราเคยไปกินด้วยกันครั้งแรกน่ะ จำได้ไหม”

“ร้านข้างทางนั่นน่ะเหรอ” ที่เขาพูดไม่ใช่เพราะดูถูกอาหารข้างทางหรือเปลี่ยนไปหรอกนะ เดี๋ยวนี้ฮอว์กกลายเป็นพวกติดนิสัยจะไปไหนต้องคิดถึงความปลอดภัยของผมมาก่อนเสมอ แล้วร้านนั้นก็เปิดโล่งเข้าถึงตัวได้ง่ายเกินไป

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เวลานี้คนน่าจะเยอะ เดี๋ยวเรานั่งด้านในๆก็ได้นี่”

“ถ้าจะมีโต๊ะน่ะนะ สั่งไลน์แมนเอาดีไหม”

“อยากไปนั่งกินนี่ ไม่ได้กินนานแล้วนะ ไปเถอะฮอว์ก” ผมอ้อน มั่นใจว่าต้องได้ผลอยู่แล้วกับคนที่ไม่ค่อยจะขัดใจผมเท่าไหร่

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวบอกให้จวินเตรียมคนกับรถ...”

“ไม่เอา” ผมปฏิเสธโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ “ไม่ได้นั่งบิ๊กไบก์นานแล้ว”

“ไม่ได้ เรื่องนี้ฉันไม่ยอมแน่ นายก็รู้ว่าตอนนี้จางกรุ๊ปกำลังจะประมูลโครงการก่อสร้างโครงการใหญ่ของรัฐบาลอยู่ คู่แข่งแต่ละคนที่จะยื่นประมูลก็ไม่ต่างจากตระกูลนายเท่าไหร่ มันไม่ปลอดภัย”

“ฮอว์ก นี่ถูกวิญญาณพี่ไคเข้าสิงหรือไงเนี่ย พูดเหมือนกันเป๊ะเลย” แถมรู้ดีกว่าผมอีกนะ ว่าตอนนี้คู่แข่งกำลังจ้องเล่นงานคนในตระกูล

“ถ้าจะกินก็ต้องไปรถยนต์”

“แถวนั้นมันหาที่จอดรถยนต์ได้ง่ายที่ไหนกันเล่า แล้วเวลานี้รถก็ติดจะตาย ไม่เอาดิ อย่าคิดมาก มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก วันยื่นซองประมูลก็ตั้งเดือนหน้าโน่น จับตัวเราไปตอนนี้ก็ต้องเลี้ยงดูเปลืองข้าวเปลืองน้ำอีกนานเลย”

“อย่าพูดเล่นแบบนี้ปั้นชา” เมื่อเป็นเรื่องความปลอดภัยของผม ฮอว์กจะดุและไม่ยอมฟังต่อให้อ้อนแค่ไหนก็ตาม ผมหน้าบึ้งลุกออกจากตักเขาทันที “อย่าดื้อสิ”

“เราแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนรักปกติทั่วไป เดทกันบ้าง มีเวลาส่วนตัวบ้างโดยไม่ต้องมีใครตามเป็นขบวน เราผิดเหรอ”

“....”

“ขอแค่นี้ไม่ได้เหรอฮอว์ก” ผมรู้ว่าผมดื้อ เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผลเพราะถูกฮอว์กสปอยด์อย่างที่คุณป๊าบ่นไว้ แต่ก็ไม่ได้ขอให้เราไปแบบนี้ทุกครั้งนี่ ก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว “ชีวิตเรามีคนติดตามมาตั้งแต่จำความไม่ได้จนโต ยี่สิบกว่าปีที่เราฝันอยากเดทแบบคนธรรมดาสักครั้ง ไม่ใช่กฤตลิน จาง...แค่ครั้งเดียวก็ยังดี”

“โอเค แต่...” ปลายนิ้วชี้มาที่ผม เสียงเข้มเน้นคำว่าแต่หยุดอาการที่จะร้องด้วยความดีใจของผมเอาไว้ “ครั้งเดียวจริงๆนะ ห้ามขออะไรแบบนี้อีก”

“อื้อ ครั้งเดียว แค่ครั้งนี้ก็พอแล้ว ตกลงนะ”

“เฮ้อออ ฉันเคยไม่ตามใจนายด้วยเหรอ” ถ้าบอกว่าบ่อยไปจะถูกยกเลิกข้อตกลงไหม งั้นไม่พูดดีกว่า

เกือบปีแล้วแต่ร้านก๋วยเตี๋ยวก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม พาลให้คิดถึงครั้งแรกที่ได้มากินข้าวกับฮอว์ก ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตในแบบของเขา ได้กินร้านข้างทางที่ไม่เคยกินมาก่อน โต๊ะเกือบสิบว่างอยู่แค่สองซ้ำยังเป็นโต๊ะริมถนนอีกด้วย เมื่อไม่มีทางเลือกฮอว์กก็ให้ผมนั่งด้านในส่วนเขานั่งเก้าอี้ด้านนอก

ตอนแรกที่จะนั่งบิ๊กไบก์มาก็เปลี่ยนเป็นรถยนต์เพราะรถเขาสตาร์ทไม่ติด ผมรู้ว่าเขาต้องแอบทำอะไรบางอย่างกับรถตัวเองแต่ขี้เกียจจะเถียงแล้ว แค่ได้มาโดยไม่มีมนุษย์สูทดำที่เห็นทั้งชีวิตจนเบื่ออยู่ในสายตาก็พอแล้ว

“เส้นเล็กหมูรวมน้ำตกพิเศษสองครับ” ผมสั่งอาหารเองอย่างมั่นใจโดยไม่ถาม จำเมนูที่เขาพามากินครั้งก่อนได้ ฮอว์กยกคิ้วประหลาดใจก่อนจะหลุดรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

“เก่ง”

“เราปรับตัวเก่งเหอะ กินแบบนี้ออกบ่อย มีแค่ช่วงหลังนี่แหละที่ไม่ได้ตระเวนกินของอร่อยกับฮอว์กเลย”

“ไว้ผ่านการประมูลไปจนแน่ใจว่านายจะปลอดภัยแล้ว จะพาไปอีกนะ” เขายกมือดีดหน้าผากแทนคำสัญญา ผมพยักหน้ารับว่าง่ายเพราะตกลงกันไว้แล้วว่าครั้งนี้ครั้งเดียว

ก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องอะไรให้ตึงเครียด ผมจะไปไหนทำอะไรก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

“สัญญาแล้วนะ วันก่อนคุยกับน้องวินทร์ บอกว่าไปเดินตลาดนัดหลังมอมา ส่งรูปของกินมาอวดด้วย เราอยากไปบ้าง พาเราไปนะ”

“อืม”

“เย้ ฮอว์กน่ารักที่สุด” ผมกอดแขนด้วยความดีใจ นึกถึงอนาคตที่จะได้ไปเดินตลาดหาของกินก็อารมณ์ดีขึ้นมา

ก็ได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ สักพักฮอว์กก็กลับเข้าโหมดบอดี้การ์ด เอาแต่มองรอบตัว ไม่ถึงกับเซ็งแต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เลยแซะไปหน่อยตอนที่กินเสร็จแล้วเดินไปที่รถกับคนทำตัวระแวงเกินเหตุ

“ไม่ยกปืนขึ้นมาเตรียมเอาไว้ด้วยล่ะ เผื่อว่าจะมีรถตู้พุ่งมาจอดตรงนี้ แล้วพวกศัตรูก็กรูกันลงมาจับตัวเรา....”

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

------------------------

 

 

แม่ง ปากผมเป็นปากพระร่วงหรือยังไง แค่พูดประชดไม่ทันจบด้วยซ้ำ รถตู้สีดำฟิมล์ทึบก็แล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง จอดที่ริมทางที่เราเดินกันอยู่ แสงไฟหน้ารถสาดเข้าที่ใบหน้าของพวกเรา ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว ประตูรถตู้ถูกเปิดออกพร้อมกับคนประมาณสิบคน

ผัวะ ผลั่ก ผัวะ ผัวะ

ทันทีที่ฮอว์กได้ยินเสียงรถเบรกยาวผมถูกดันตัวไปอยู่ด้านหลัง ใช้ตัวเองเป็นป้อมปราการคุ้มภัย ราวกับเป็นสัญชาตญาณของเขาที่จะปกป้องผมเอาไว้ 

การต่อสู้เกิดขึ้นโดยไร้บทสนทนา ไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ เจตนาก็รู้ๆกันอยู่ว่าใครคือเป้าหมาย ฮอว์กใช้ความไวตอบโต้คนแรกที่พุ่งมา ในพริบตาก็จัดการคนที่สองสลบไป

แต่หนึ่งคนจะสู้สิบคนได้ก็เหลือเชื่อเกินไปหน่อย มีบางคนในพวกมันหลุดมาถึงผมได้ และถูกผมจัดการด้วยศิลปะการต่อสู้ที่เรียนมา อาจจะใช้เวลานานกว่าฮอว์กหน่อยแต่ก็คว่ำมันได้เหมือนกัน

“ชา อย่าไปไกลจากฉัน” เสียงฮอว์กตะโกนบอกทั้งที่ยังซัดนัวเนียแบบสองต่อหนึ่งกับกลุ่มศัตรู คอยใช้ตัวเองกั้นพวกที่เหลืออย่างชาญฉลาด ด้วยการพาผมถอยไปในซอกกำแพงแคบ เท่านี้พวกมันก็ติดกันอยู่ตรงทางเข้า ไม่สามารถผ่านมาถึงตัวผมได้ แถมฮอว์กยังไม่ต้องระแวงว่าจะมีใครย่องมาด้านหลังหรือด้านข้างอีกด้วย

ผมเข้าไปช่วยบ้างบางครั้งที่ฮอว์กถูกรุมจากหลายคนเกินไป แต่ก็ไม่พลาดถูกทำร้ายมากนัก เขาป้องกันตัวได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทักษะการต่อสู้เหมือนจะเพิ่มขึ้นจากที่เคยเห็นตอนเล่นบทสตั๊นแมนเมื่อปีก่อน ซ้ำยัง...

ฟึ่บ! หมับ!

ปัง! ปัง!

ฮอว์กสับสันมือขวาที่ข้อศอกของคนหนึ่งหักเหวิถีหมัดที่กำลังจะพุ่งชนหน้าตัวเองไปทางอื่น

ในเวลาเดียวกันก็ล้วงมืออีกข้างไปที่เอวผู้ชายคนนั้น ดึงเอาปืนพกของมันออกมา ขึ้นนก เหนี่ยวไก และยิงเข้าที่หัวไหล่กับต้นขาในระยะประชิด

โดยไม่มีความลังเล ไม่แม้แต่จะกระพริบตา

ดวงตาเย็นชาและสงบนิ่งแบบที่ลูกมาเฟียอย่างผมยังอดจะทึ่งไม่ได้

เลือดจากหัวไหล่คนถูกยิงกระเด็นเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของเขาเล็กน้อย และตามเสื้อผ้า

ปัง!

ตามด้วยอีกนัดที่ยิงคนต่อมาจนล้มลงแน่นิ่ง

เมื่อพวกตัวเองถูกยิง ที่เหลือก็ควักอาวุธออกมาบ้าง ทั้งมีดรวมถึงปืนอย่างไม่กลัวว่าชาวบ้านแถวนี้จะตกใจเสียงแล้วออกมาดู แต่ถ้าจะออกก็คงออกตั้งแต่ที่ฮอว์กยิงสามนัดแรกแล้วมั้ง

ความรุนแรงในการจัดการกับพวกเราเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่สามารถจับตัวผมโยนขึ้นรถได้สักที เพราะฝีมือการต่อสู้ของคนที่มากับผมคงเกินกว่าที่คาดไว้ ทำให้ใช้เวลามากไปกับการซุ่มโจมตีแบบกองโจร

“ฮอว์ก!!”

เสียงมีดแหวกอากาศฟังน่ากลัว ยิ่งเห็นว่าคนรักของผมหลบได้อย่างเฉียดฉิวก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปแตะมีดนั่นออกจากมือมันทันที ฝ่าเท้ายังไม่แตะพื้นสะบัดต่อเนื่องเข้าที่ใบหน้าของอีกคนข้างๆกัน

จากสิบเหลืออีกห้า และคนหลังสุดที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมกำลังวิทยุเรียกกำลังเสริม ไม่ทันได้พูดจนจบ มีดอันหนึ่งก็พุ่งเข้าปักที่มือของมัน เครื่องมือสื่อสารร่วงลงพื้นแตกกระจาย 

“อ้ากกกกกกกกกก”

ที่เหลือตกใจผงะเมื่อตัวหัวหน้าถูกเล่นงาน เลิ่กลั่กกันครู่เดียวก็กลับมาสู้ต่อ

เวลาเหมือนจะยาวนานในความรู้สึก แต่จริงๆแล้วผ่านไปเพียงสองสามนาทีเท่านั้น 

บอดี้การ์ดคนสนิทของผมก็นำลูกน้องตัวเองเข้ามาเปลี่ยนกระแสของการต่อสู้ให้ได้เปรียบขึ้น โดยไม่จำเป็นต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือใดๆ ก่อนหน้านี้คงถูกฮอว์กสั่งให้ตามห่างๆไม่ปรากฎตัวให้ผมหงุดหงิดเท่านั้น

ผมไม่ได้สนใจว่าจวินกับโฉวที่จัดการคนที่เหลือยังไง

แต่กลับมองคนที่ปามีดอย่างแม่นยำใส่มือศัตรูตาไม่กระพริบ

“รีบไป พวกมันอาจจะมาอีก” ฮอว์กลากมือผมกลับมาที่รถ มีจวินกับลูกน้องอีกคนวิ่งตามมาขึ้นรถคันเดียวกันเพื่อคุ้มครอง เขาเหยียบคันเร่งอย่างแรงจนเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาก็ลดความเร็วลง

“ไม่เป็นไรนะครับคุณหนู โชคดีที่พวกผมตามอยู่ไม่ห่างมาก” จวินถามขณะที่มือกดโทรศัพท์ติดต่อกับโฉวที่คอยคุมสถานการณ์ทางที่เกิดเหตุ ได้ยินคำพูดสั้นๆว่าให้รีบเก็บหลักฐานแล้วถอยออกมา อย่าให้ใบหน้าถูกกล้องวงจรปิดเก็บภาพเอาไว้ได้ 

“ไม่...ฮอว์กเจ็บตรงไหนไหม”

“ไม่เป็นไร” เขาตอบหลังจากสำรวจดูแล้วว่าผมปลอดภัย กลับไปตั้งสมาธิกับการขับรถกลับคอนโดฯต่อ ไม่มีเสียงต่อว่าซ้ำเติมจากอีกฝ่าย มีเพียงสายตาที่มองด้วยความห่วงใย

นั่นยิ่งทำให้ผมสำนึกผิด ไม่กล้าที่จะร้องออกไปไหนทั้งที่ไม่มีบอดี้การ์ดอีกแล้ว 

“ขอโทษนะ” เมื่อถึงห้องผมที่ถูกดึงไปกอดก็พูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกกว้าง เสื้อผ้าเลอะเทอะไปด้วยเลือดของคนที่ถูกฮอว์กยิงก็ไม่คิดรังเกียจแม้แต่น้อย “เพราะเราดื้อ”

“ช่างเถอะ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว โชคดีที่พวกมันมากันน้อย คงเพราะไม่ต้องการให้เป็นจุดสนใจ แล้วก็น่าจะคิดว่าฉันมากับนายแค่สองคน”

“อือ”

“ไม่บาดเจ็บนะ”

“ไม่”

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ” ปลายนิ้วเชยคางผมให้เงยหน้ารับจูบปลอบโยน ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล ความรู้สึกผมดีขึ้นเมื่อเขาผละออก สบตาที่แสดงถึงความรักใคร่ไร้ความโกรธเคือง

“เราผิดเอง จะไม่ทำอีกแล้ว”

“อืม ฉันก็ไม่ได้อยากขัดใจ ที่ไม่อนุญาตเพราะเป็นห่วง เอาเถอะ ไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” คนกำลังจะหมุนตัวไปยังห้องน้ำถูกดึงแขนเอาไว้

“เดี๋ยวฮอว์ก”

“?”

“ขอบคุณนะที่ช่วยเราไว้”

“มันคือสิ่งที่ฉันต้องทำอยู่แล้ว...เพื่อปกป้องนาย”

อะไรคือสิ่งที่สำคัญกว่าคำพูด...การกระทำ

วันนี้ผมเข้าใจแล้ว คำบอกรัก คำหวานต่างๆทำให้รู้สึกดีก็จริง หากการได้เห็นแผ่นหลังของคนที่กำลังต่อสู้เพื่อปกป้องเรานั้น กลับติดตรึงประทับแน่นอยู่ภายในใจมากกว่า

“เพื่อเป็นการขอบคุณและขอโทษ...เดี๋ยวเราถูหลังให้ดีไหม” ผมยิ้มหวาน กรีดปลายนิ้วผ่านอกเสื้อ กระดุมเชิ้ตหลุดออกทีละเม็ดช้าๆ สบดวงตาเหยี่ยวที่เริ่มเปล่งประกายปรารถนา

“แค่ถูหลัง?”

“ทุกอย่างที่ต้องการ”

“หึ ตกลง” การดีลเป็นอันสิ้นสุด ผมถูกเจ้าของร่างกายแข็งแกร่งอุ้มลอยเหนือพื้นมุ่งตรงไปยังห้องอาบน้ำ เสียงของผลจาก ’ทุกอย่างที่ฮอว์กต้องการ’ ดังสะท้อนและหลุดลอดออกมาแผ่วเบา

อารมณ์กับความสุขที่ปริ่มล้นจากท่อนเนื้อร้อนผ่าวที่ขยับอยู่ภายในตัวทำให้ผมลืมทุกสิ่ง ลืมแม้กระทั่งความสงสัยที่ค้างคาอยู่ในใจ

ทำไมเขาถึงได้สู้กับคนพวกนั้นอย่างคล่องแคล่ว

ทำไมเขาใช้อาวุธต่างๆอย่างชำนาญ ทั้งมีดและปืน

ทำไม...นั่นมันนักฆ่ามืออาชีพเชียวนะ

 

100%

************

แบ่งเปอร์เซ็นผิดค่ะ ตอนนี้น่าจะแค่ 40%เอง กราบขออภัยด้วยค่ะ แงงงง

เอ...นักเทควันโดทำไมยิงปืนได้ ปามีดคล่อง น่าฉงฉัยเนอะ

ปล. คนบ่นนุ้งชาเพียบเลย ข้อหาดื้อ แหะๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.799K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,789 ความคิดเห็น

  1. #2754 IIISKY__ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 13:26
    ความจริงแล้วแผลที่ได้นี่ไม่ใช่ไปเป็นสตั๊นแมนหรอก แอบไปฝึกมาเพื่อน้องใช่ม้ายยยยย พี่ฮอร์กเท่มากเลย อยากได้ๆๆๆ
    #2,754
    0
  2. #2713 Earn0624 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 22:50
    คุณป๊ากับพี่ไคจับเขาคอร์สเรียนหมดแล้วมั้งน่ะ ลูกเขยป๊าเก่งมาก
    #2,713
    0
  3. #2671 0818770547 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 11:38
    แม่ อยากได้น้องฮอก...จัง

    ได้มั้ยค่ะปั้นชา...
    #2,671
    0
  4. #2640 jaja230742 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 13:44
    จบตอนได้สวยย5555
    #2,640
    0
  5. #2568 Sansuyu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 20:20
    เกือบไปแล้ว
    #2,568
    0
  6. #2499 CallistoJpt (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:54
    น้องชาเกือบไปต่อไปนี้ไม่ดื้ออีกแล้วนะคะ
    #2,499
    0
  7. #2442 mileyduchess (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:01
    ฮอว์กไปฝึกเพิ่มเพื่อเอาไว้ปกป้องชาแหงๆ เลย น่ารักเนอะ การกระทำสำคัญกว่าคำพูดจริงๆ
    #2,442
    0
  8. #2378 Spices_smile (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:06
    พี่ค้าบบบบบ
    #2,378
    0
  9. #2352 Kibibiza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:24
    มันน่าสงสัยนะ จริงๆเราก็แอบสงสัยว่ามันแปลกๆมาหลายครั้งละ
    #2,352
    0
  10. #2322 RealThxnB (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 23:31
    แอบไปฝึกแหละะะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นน
    #2,322
    0
  11. #2298 BBAI520 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 17:15
    ไม่นะ ไม่ดราม่าใช่มั้ยคะ แงงงงงง ลุ้นมากกหห
    #2,298
    0
  12. #2203 Jinjoo.K (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:38
    ใช่มั้ย แค่ฝึกเพิ่มเนอะ แฟนเป็นลูกมาเฟียนี่นา ไม่ได้มีลับลมคมในมากกว่านี้เนอะ ฮรืออ
    #2,203
    0
  13. #2202 Jinjoo.K (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:36
    ไปฝึกเพิ่มมาแน่ๆเลย
    #2,202
    0
  14. #2131 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 17:10
    รู้และว่าได้แผลมาได้ไง
    #2,131
    0
  15. #1933 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 23:31
    ไม่ฉงฉัยเลยยยยยย ที่ได้แผลกลับมาทุกวัน
    #1,933
    0
  16. #1911 tagza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 01:04
    พี่เขาอาจจะโดนบังคับให้ไปฝึก หรืออออ *-*
    #1,911
    0
  17. #1895 Miki_milky (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 16:33
    พี่ฮอว์กแอบสุ่มป่าวเนี้ย
    #1,895
    0
  18. #1822 jjoy_03 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 02:09
    เกือบไปแล้วน้องชา
    #1,822
    0
  19. #1809 Ruruka Buta (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 23:46
    น้องชาเกือบไปแล้วววมั้ย น่าตีจริงๆ ดื้อนะเรา // ฮอว์กโดนคุณพี่ไคให้ไปฝึกเพิ่มแน่เลย
    #1,809
    0
  20. #1804 Maei_Ai (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 20:09
    ฮอว์กถูกฝึกมาแน่ๆ ทีหลังน้องไม่ดื้อแล้วนะลูกกก
    #1,804
    0
  21. #1773 nongsasa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 07:56
    โดนจางฝึกเเน่เลยยยยยย ไม่หักเหลี่ยมนะ55555 เเต่ก็ชอบบบบ ยิ่งตอนท้ายยิ่งฟินมากก
    #1,773
    0
  22. #1718 nn1998 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 19:29
    ฮอว์กต้องถูกฝึกมาอีกแน่ๆเลยยยย
    #1,718
    0
  23. #1715 kmrllpd (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 18:42
    ฮอว์กฝึกกับจางชัวๆ!
    #1,715
    0
  24. #1711 SPDDP Dayn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 17:02
    ฮอว์กทำตัวน่าฉงฉัยจังเลยยนนยนยย
    #1,711
    0
  25. #1709 punchyjamm_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 16:12
    หวังว่าฮอว์กคงมะใช่สายสืบ!
    #1,709
    0