ตอนที่ 17 : รักษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    30 ส.ค. 60






Loma side


กริบ


ห้องพักสีครีม โคมไฟแชนเดอเรีย เตียงนอนหนานุ่มกว้างหกฟุต โต๊ะ ตู้ โซฟา ข้าวของต่างๆดูหรูหราสมราคาแพงแสนแพง ตอนนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจแต่อย่างใด


อะไรดลใจให้ผมลากแวมไพร์บาดเจ็บที่กำลังขาดเลือดเข้ามาในห้องสองต่อสองวะ


แถมยังเป็นแวมไพร์ที่หลอกดูดเลือดผมไปหลายครั้งแล้วด้วย


มึงไปเอาความกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้มาจากไหนไอ้โลม๊าาา


"เป็นอะไร" แวมไพร์กวนประสาทที่ยืนด้านหลังออกปากถาม คงเพราะว่าผมยืนอยู่หน้าประตูไม่ยอมขยับ ทำให้พี่มันเดินเข้ามาในห้องไม่ได้...มั้ง


"ปะ เปล่า ไป เอ่อ ไปอาบน้ำก่อนมั้ย เดี๋ยวผมทำแผลให้ เมื่อกี้ขออุปกรณ์ทำแผลเค้ามาให้แล้ว" ผมหมุนตัวกลับไปดันหลังพี่เอริคให้เข้าไปห้องน้ำ แต่เจ้าตัวเค้าฝืนตัวเองเอาไว้ แรงเยอะมาก ไม่สะดุ้งขยับเหมือนเสาหลักปักลงดินสามกิโลเมตรครึ่ง แข็งแรงทนทานยิ่งกว่าเสาไฟฟ้า หนายิ่งกว่าตอหม้อ


"ไม่จำเป็น พวกเราไม่สามารถรักษาแผลได้ด้วยการใส่ยาหรอก"


"อ้าว แล้วจะต้องทำไงอ่ะ"


"................" พี่เอริคเงียบ ในความเงียบ สีหน้านั้นจริงจังแบบที่ไม่ได้เห็นบ่อยๆ เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรบอกหรือไม่ควรบอกดี แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็เลือกที่จะพูดออกมา


"ฉันต้องหาเลือด"


กริบอีกรอบ สรุปวิธีรักษาแผลของแวมไพร์คือเลือด อาหารแวมไพร์คือเลือด แหล่งพลังงานแวมไพร์ก็คือเลือด ทุกอย่างต้องมีเลือดใช่ป่ะวะ


"เอ่อ" แล้วแบบนี้ ผมควรทำไงล่ะเนี่ย


"ไปอาบน้ำไป แล้วก็นอนพักซะ" คนต้องการเลือดโบกมือไล่ ใบหน้าซีดเผือก รอยแผลลึกสองจุดก็ยังไม่หาย เลือดสีดำสนิทก็ยังคงไหลไม่ยอมหยุดเปรอะเปื้อนฝ่ามือที่พี่มันกุมเอาไว้ตรงท้อง


"แล้วพี่ล่ะ"


"ไม่ต้องห่วง นอนไปก่อนเลย ฉันจะไปหาทางรักษาตัวเอง" พูดจบพี่มันก็หมุนตัวเหมือนจะออกไปจากห้อง


ด้วยความคนดีหรืออะไรก็แล้วแต่ที่คงติดมาจากไอ้คริส ทำให้ผมผวาไปดึงแขนเอาไว้ เจ้าของแขนเหลียวกลับมามองหน้า ยกคิ้วขึ้นทีนึงเป็นเชิงส่งคำถามว่ารั้งมันเอาไว้ทำไม ประมาณนั้น


"พี่หมายความว่าไง"


"อะไร?"


"ก็ที่บอกว่าจะไปรักษาตัวเอง พี่บอกเองว่าต้องได้เลือดไม่ใช่เหรอ"


"อืม"


"แล้วดึกแบบนี้จะไปหาเลือดที่ไหน ขโมยที่โรงพยาบาลเหรอ?"


"หึหึ อย่ามาทำใสซื่อปลาน้อย ฉันรู้ว่านายเข้าใจ นายไม่ได้โง่เหมือนพ่อคนดีเพื่อนนายหรอกนะ"


พี่เอริคพูดถูกทุกอย่าง มันก็พอจะเดาได้ว่าวิธีที่จะได้เลือดมารักษาแผลตัวเองคงไม่ใช่วิธีดีๆ(?)อย่างการไปขโมยเลือดที่รับบริจาคจากโรงพยาบาลแน่ คงจะเป็นการออกไปหาเหยื่อแล้วก็กัดและดูดเลือดใครซักคนด้านนอก


"ก็รู้ แล้วแบบนี้พี่สิงโตล่ะ พี่สิงโตก็บาดเจ็บ สีหน้าก็ไม่ค่อยดี จะไปทั้งคู่เลยเหรอ"


"เปล่า คาเวลล์มันคงไม่เป็นไร ในเมื่อเพื่อนนายเต็มใจที่จะรักษาให้อยู่แล้ว"


"ไอ้คริสจะไม่ตายเหรอ ต้องใช้เลือดเยอะรึเปล่า เมื่อตอนสู้กัน ได้ยินไอ้คริสมันเสนอเลือดให้ พี่สิงโตบอกว่าไม่พอนี่นา"


"ที่จริงก็พอนะ แต่คงมากจนพรุ่งนี้อาจจะต้องนอนนานหน่อยเพื่อฟื้นฟูร่างกาย หรืออาจถึงขั้นสลบได้ แต่ก็ไม่ถึงตาย อีกอย่าง ฉันมั่นใจว่าคาเวลล์ไม่มีทางปล่อยให้คนรักมันต้องตายแน่ ถ้าให้เลือกมันคงเลือกที่จะตายเอง"


"ไม่ถึงตายเหรอ"


"ใช่ อาจจะไม่สามารถรักษาพวกเราให้สมบูรณ์เต็มร้อย แต่ก็พอให้ต่อพลังงานไปได้อีกวันสองวัน ถึงตอนนั้นก็คงจะหาทางได้เลือดมาโดยไม่เข่นฆ่าล่ะมั้ง เพราะเพื่อนนายคงไม่มีทางยอมให้คาเวลล์ไปทำร้ายใคร คนดีซะขนาดนั้น"


"...................." ผมนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด พี่เอริคก็ขมวดคิ้วและร้องขึ้นมา


"อ๊ะ แย่ล่ะ"


"อะไรพี่"


"กลิ่นเลือดของเพื่อนนายน่ะปลาน้อย หอมชะมัด ฉันต้องรีบไปแล้ว ก่อนที่จะแย่ไปมากกว่านี้"


"ทำไม?" ยังไงผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี


"นายคงไม่เคยรู้ว่าเพื่อนสนิทของนายมีกลิ่นเลือดที่หอมหวานมาก กลิ่นนั่นแม้จะไม่ถูกกัดยังสามารถทำให้แวมไพร์คลั่งได้ ก็คงคล้ายๆกับเวลามีอารมณ์เมื่อถูกสาวสวยๆยั่วยวนล่ะมั้ง และตอนนี้ฉันว่าคาเวลล์มันคงเริ่มการรักษาตัวเองแล้ว กลิ่นเลือดถึงได้แรงมากขึ้น ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ต้องไปหาเลือดให้ตัวเองบ้าง"


"เดี๋ยว!" ผมกระชับฝ่ามือที่จับแขนพี่เอริคให้แน่นขึ้น เจ้าตัวเหมือนกำลังข่มอารมณ์และจะออกไปจากห้องให้ได้


"อะไรอีก ฉันรีบนะโลมา" อีกฝ่ายเริ่มที่จะจริงจังมากขึ้นแล้วด้วยการเรียกชื่อเล่นจริงๆ


"พี่จะออกไปกัดคนอื่น ไปฆ่าคนเหรอ"


"ทำไม นายกลัวฉันฆ่าพวกมนุษย์เหรอ"


"............"


"โลกนี้มันไม่ได้สวยงามหรอกนะ ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่าเป็นเรื่องธรรมดา อาจจะฟังดูโหดร้ายสำหรับมนุษย์อย่างนาย แต่พวกนายก็คืออาหารที่จะต่อชีวิตพวกเรา"


"ฟังดูโหดร้ายจริงๆด้วย"


"ใช่มั้ยล่ะ เพราะฉนั้นปล่อยฉันซะก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว และใช้นายเป็นอาหารแทนพวกข้างนอก อันที่จริงฉันก็ไม่ใช่ว่าจะดีอะไรมากมายหรอกนะ เคยคิดจะฆ่าเพื่อนนายมาแล้วด้วยซ้ำเพื่อไม่ให้มาเป็นจุดอ่อนให้กับคาเวลล์"


"............"


"ปล่อย" เมื่อผมนิ่ง พี่เอริคก็สะบัดแขนออก หลุดจากการเกาะกุม พูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส


สองเท้าวิ่งไปด้านหน้าประตูห้องนอน ดักทางพี่เอริคเอาไว้ สองแขนกางขึ้นแสดงเจตนาว่าไม่มีทางให้อีกฝ่ายออกไปจากห้องได้แน่ๆ ทำให้เจ้าตัวชักสีหน้าหงุดหงิดน่าดู


"กัดผม" ผมรีบพูดดักเอาไว้ก่อนจะโดนด่า


"ว่าไงนะ"


"เอาเลือดผมไป"


"นายหมายความว่านายอยากตายงั้นเหรอ" พี่เอริคยังคงจ้องนิ่งๆด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้


"ปะ เปล่า เปล่านะ ก็พี่บอกว่าเอาเลือดไม่มากไม่ใช่รึไง ไม่ถึงตายไม่ใช่เหรอ"


"อ้อ นายจะให้เลือดฉันแบบที่เพื่อนสนิทนายให้กับคาเวลล์งั้นเหรอ" สีหน้าเคร่งขรึมเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย มุมปากกระตุกยกขึ้นราวกับเยาะเย้ย


".....อืม"


"รู้รึเปล่าว่าสองคนนั้นรักษากันแบบไหน"


"ก็กัดเหมือนที่พี่กัดผมเมื่อหัวค่ำรึเปล่า" ผมเอียงคอมองคนถามอย่างไม่เข้าใจ มีวิธีรักษาหลายแบบหรือไง


"โลมา" คนเรียกยกยิ้มที่กว้างกว่าเดิม มองราวกับคนถูกจ้องเป็นเด็กน้อย เท้าก้าวขยับเข้ามาจนเกือบจะชิด ตัวที่สูงกว่าทำให้ต้องโน้มหน้าลงมาใกล้ ได้รับรู้ถึงลมหายใจที่เป่ารดตรงหน้าผาก กับสายตาเจ้าเล่ห์นิดๆ


"อะไรล่ะ ก็พี่บอกว่าได้เลือดแล้วจะหาย ผมไม่อยากให้พี่เป็นอะไร แล้วก็ไม่อยากให้ไปทำร้ายคนอื่นด้วย ถึงจะไม่ได้ดีเท่าไอ้คริส แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะใจดำขนาดที่รู้ว่าพี่กำลังจะทำอะไรแล้วปล่อยไว้เฉยๆหรอกนะ"


"งั้นเหรอ" พี่เอริคยังคงยิ้มเหมือนรู้ทัน น้ำเสียงหยอกล้อไม่เหมาะกับสถานการณ์เอ่ยขึ้น "ฉันคิดว่านายหึงซะอีก"


"ห๊ะ หะ หึง หึงอะไร๊"


"เสียงสูงนะ"


"หึงอะไหร่"


"หึหึ ต่ำไป"


"อะไรเล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น ผมกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะหึงได้ไง อีกอย่างเคยบอกแล้วไงว่าพี่ไม่ใช่สเป็ค อย่างผมต้องตัวเล็กๆกว่าเท่านั้น"


"ถ้าอย่างนั้นฉันไปล่ะ"


"เห้ย" ผมรีบคว้าชายเสื้อพี่เอริคไว้ทันที


"เอาเป็นว่าจะไม่ดูดเหยื่อพวกนั้นถึงตายก็แล้วกัน ปล่อยฉันได้รึยัง ตอนนี้ฉันต้องการเลือดด่วนๆนะ"


"ก็ ก็"


"ก็อะไร ไว้ฉันหายแล้วค่อยมาคุยได้รึเปล่า"


พี่เอริคทำเหมือนไม่สนใจ ดึงมือผมออกจากชายเสื้อตัว(ผม)เอง (หมายถึงเสื้อที่พี่มันใส่อยู่เป็นเสื้อนอนผมอ่ะ) หมุนตัวไปที่ประตูห้องอีกครั้งด้วยความเร็ว


"ยะ อย่าไป" ผมรีบขยับไปกอดแขนพี่เอริคเอาไว้แน่น ไม่เห็นว่าคนตัวสูงกว่าที่ยืนหันหลังให้มีสีหน้าแบบไหน


"อย่าไปพี่เอริค เอาเลือดผมเถอะ"


"ฟังนะเจ้ามนุษย์" เกมส์ยื้อหยุดที่เหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุดคงทำให้คนพูดหงุดหงิดน่าดู ไม่มีโลมา ไม่มีปลาน้อย แต่เรียกผมว่าเจ้ามนุษย์แล้ว


"ฉันต้องการเลือดเดี๋ยวนี้ และวิธีรักษามันก็ต้องกัดเอาเลือดออกมา นายถูกกัดไปตอนหัวค่ำ ถ้าครั้งนี้ถูกกัดอีกคงสลบแน่ๆ ไม่แค่นั้นนะ การดูดเลือดของแวมไพร์ค่อนข้างจะถึงเนื้อถึงตัว นายเองก็คงพอจะเดาได้จากการที่ถูกแอบย่องเข้าห้องนอนอยู่หลายครั้งใช่รึเปล่า"


คนพูดยืดยาวตอกย้ำความทรงจำเมื่ออาทิตย์ก่อน นอกจากที่จะมีรอยเขี้ยวอยู่บนคอแล้ว  ฝันก็แปลกประหลาดแล้ว ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นผมต้องตื่นมาด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยชนิด18+ กับรอยเปียกจางๆที่กางเกง /////


"อา ฉันไม่น่าพูดเลย ยิ่งนายเขินเลือดในตัวนายก็ยิ่งพุ่งพล่าน ปล่อยฉันซะก่อนที่ฉันจะกัดนายเข้าจริงๆ" พี่เอริคใช้มือข้างที่ไม่ได้ถูกกอดไว้ลูบหน้าตัวเองคล้ายเรียกสติ


"กัดเถอะ อย่าไปเลย" ผมยืนยันคำพูดตัวเองอีกครั้งด้วยเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม


"แน่ใจ?"


"แน่ ไม่ถึงตายใช่รึเปล่า"


"สำหรับคนอื่นฉันไม่รับปาก แต่ถ้ากับนาย ฉันสัญญาว่าไม่ถึงตายแน่นอน"


"แต่คงสลบใช่มั้ย"


"ก็ประมาณนั้น"


"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ถ้าพี่ดีขึ้นแล้ว ขออะไรหวานๆมาเตรียมให้ด้วยนะ แล้วก็ดูแลผมดีๆล่ะ ทดแทนบุญคุณที่ผมบริจาคเลือดให้พี่เยอะๆด้วย"


"หึหึ นายนี่แปลกคนอย่างคาดไม่ถึงจริงๆ"


"แน่นอน ผมไม่เหมือนใครอยู่แล้ว" ผมยกคิ้วเหมือนจะกวนประสาท แต่ในใจหวาดกลัวสุดๆ ไม่ใช่ว่าท่าทางภายนอกเหมือนเก่งกล้า ดูชิว ดูไม่แตกตื่นกับการเจอแวมไพร์แล้วจะเป็นอย่างที่แสดงออกนะ


เอาจริงๆเป็นใครใครก็กลัว แค่ผมตั้งตัวได้เร็ว


"งั้นก็ตามนั้น มานี่" พี่เอริคขยับถอยเท้าไปนิด จับเข้าที่ข้อมือจูงให้เดินตามไปที่เตียง กดไหล่ผมให้นั่งลงตรงปลายเตียงใหญ่กว้างแสนกว้างและหนานุ่ม นั่งทีตัวแทบจะเด้ง นี่เตียงหรือแทรมโพลีน


ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก


"หึ หัวใจนายเต้นแรงนะ"


"กะ ก็ ก็แค่เคยถูกกัดแบบรู้ตัวครั้งแรก ไม่ได้กลัวนะเว้ย" ผมเถียงเสียงแข็งกลบเกลื่อน เอาจริงๆ ตื่นเต้นชิบ


"หลับตาสิ"


"ไม่ ผมอยากเห็นว่าพี่จะกัดยังไง" แม้จะกลัว แต่คนอย่างไอ้โลก็ยังคงคอนเซปอยากรู้อยากเห็นเหมือนเดิม "อ้อ แล้วผมจะไม่กลายเป็นแวมไพร์ใช่ป่ะ ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย"


"ไม่หรอก ฉันสามารถเปลี่ยนให้นายกลายเป็นพวกเลือดผสมได้ก็จริง แต่จะไม่ทำแบบนั้น"


"งั้นเหรอ ก็ดี ผมไม่อยากเป็นแวมไพร์ว่ะ"


"ทำไมล่ะ ไม่อยากเป็นอมตะอยู่กับเพื่อนรักนายเหรอ"


"ไอ้คริสมันอยากเป็นแวมไพร์เหรอ"


"ถ้ารักกับคาเวลล์ ซักวันนึงก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"


"แล้วผมล่ะ...."


"ทำไม?"


"เปล่า ไม่มีอะไร ผมหมดคำถามแล้ว พี่รีบๆรักษาตัวเถอะ เหี้ยเอ๊ย เลือดจะเยอะไปไหน" ตลอดเวลาที่เถียงกันมา เลือดพี่เอริคก็ยังไม่หยุดไหล หน้าก็ยิ่งซีดขึ้นเรื่อยๆ คงเสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


"ก็ดีนะ ฉันก็ห้ามใจไม่ไหวแล้วเหมือนกัน กับเลือดหวานๆของนาย"


แวมไพร์ชนชั้นสูงวางมือลงมาที่ไหล่ทั้งสองข้าง แยกเขี้ยวออกช้าๆโน้มตัวลงมาหาผมที่นั่งจ้องทุกการกระทำตาไม่กระพริบ เป้าหมายของเขี้ยวคมคือต้นคอที่มือแกร่งรั้งคอเสื้อหลุดลงไปพ้นหัวไหล่


"อ๊ะ" ความเจ็บจี๊ดแล่นแปล๊บบริเวณผิวหนัง และเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ฟันแหลมๆยังคงเจาะลึกลงไป


จ๊วบๆๆ


เสียงดูดเลือดสร้างความตื่นเต้นปนหวาดเสียว แต่แทนที่จะผละหนีผมกลับเอียงคอเปิดทางให้กว้างขึ้นราวกับถูกมนต์สะกด


"อื้ออออ...พะ...พี่...เจ็บจัง"


"อืมม" พี่เอริคขานรับในลำคอ ไม่ได้เบาแรงลงแม้แต่น้อย กลับเพิ่มความดิบเถื่อนให้มากขึ้น


ความอุ่นร้อนของเลื่อนที่ไหลพล่านอยู่ในร่างกายถูกเปลี่ยนถ่ายไปสู่เจ้าของริมฝีปากสีแดงสด


"ฮึก...อื้มมมม" คล้ายจะหมดแรง ผมก็ยกมือขึ้นไปบีบไหล่พี่เอริค ส่วนเจ้าตัวก็ละมือออกจากหัวไล่ ข้างขวาอ้อมไปวางทาบไว้ด้านหลังรั้งให้ตัวผมขยับเข้าไปใกล้พี่มันกว่าเดิม มือข้างซ้ายเลื่อนลงไปลูบเบาๆที่สะโพก


ผมหลับตาลง


เงยหน้าเชิดขึ้นสูง


ส่งเสียงร้องในลำคอ


เพียงไม่นานแผ่นหลังก็แตะกับเตียงกว้างแสนนุ่ม มีร่างสูงใหญ่ทาบตามลงมาไม่ห่าง คมเขี้ยวก็ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีไม่ละออกไป


มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามข้างลำตัว ลากชายเสื้อตัวใหญ่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ


"ดะ เดี๋ยว.....อืออ...พี่...เอริค...ยะ...อย่า"


เจ้าของฟันแหลมยาวถอนเขี้ยวของตัวเองออกไป เลื่อนใบหน้าจากซอกคอขึ้นมาเสมอกับใบหน้าของผม กระซิบแหบแห้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


"ฉันเตือนแล้ว และตอนนี้ฉันจะไม่หยุด...ปลาน้อย"


"////////// ตะแต่ แต่ผมบอกแค่ดูดเลือดนะ มือพี่ไม่ซนไปเหรอวะ"


"มันเป็นขั้นตอนการรักษา เห็นรึเปล่าว่าแผลฉันเริ่มดีขึ้น" คนอวดอ้างดึงตัวเองขึ้นไปนั่งโดยที่ตัวยังนั่งทับตรงเอวผมเอาไว้ ถอดเสื้อยืดออกไปให้พ้นหัวเพื่อโชว์ซิกแพ็คล่ำๆ เอ๊ย แผลตรงท้อง


"ขึ้นตอน?" ทั้งๆที่งง แต่สายตาก็ยังคงจ้องมองหน้าท้องคนด้านบนไม่ละไปไหน


"ใช่ ขั้นตอนการรักษา มองเห็นอะไรบ้าง"


"อ่า...ซิกแพ็คพี่..น่ากัด เอ๊ย ไม่ใช่ๆ แผลพี่ใหญ่มากเลย"


"หึหึ ถ้าเจ็บ ก็กัดฉันกลับได้นะ"


"ผมไม่มีเขี้ยวอย่างพี่ซักหน่อย"


"ก็กัดแรงๆ" จำเป็นมั้ยต้องกระซิบริมหูแบบแนบชิดชนิดที่ผิวหนังสนิทกันด้วยเสียงเซ็กซี่เบอร์นี้


"ฮื้อออ" ผมหันหน้าหนีไปอีกด้านเพื่อหลบริมฝีปากที่คลอเคลียข้างหู ก่อความรู้สึกขนลุกขนชัน


แต่นั่นกลับเป็นการสร้างโอกาสให้อีกฝ่ายได้กัดลงไปบนซอกคออีกครั้ง คราวนี้ในจุดที่ต่ำกว่าเดิมใกล้ๆกับไหปลาร้า


"อึ๊ก...เจ็บ"


จ๊วบๆๆๆๆๆ


"อ๊ะ...พี่....มือพี่...ยะ อย่า" ก่อนที่จะได้ห้ามไปมากกว่านี้ ผมก็รู้สึกหน้ามืด ห้องทั้งห้องหมุนติ้วๆ ดวงตาเริ่มจะปิดสนิท กับคำพูดเบาๆของพี่เอริคที่ลอยเข้ามา


"นายกำลังจะเป็นจุดอ่อนของฉัน....ปลาน้อย"


และผมก็หมดสติไป 

End Loma side

 



Erik side


มนุษย์ประหลาดหมดสติไปซะแล้ว แต่ผมก็ยังคงไม่หยุดที่จะดื่มเลือดอุ่นๆจากร่างกายขาวที่นอนอยู่ใต้ร่าง เลือดของโลมามีกลิ่นหวานไม่ต่างจากเจ้าคนดีคนรักของคาเวลล์เลย อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ ไม่รู้สิ ผมไม่เคยชิมเลือดของคนรักคาเวลล์ซะด้วย


แต่กลิ่นหอมจากห้องนอนอีกห้องบวกกับความหวานของร่างกายตรงหน้า ก็ทำเอาเกือบจะห้ามตัวเองไม่ได้


เลือดในกายเจ้าปลาน้อยเกือบจะถึงขีดจำกัด ผมต้องกัดฟันและผละออก เพียงเท่านี้ก็คงจะเพียงพอแล้วล่ะที่จะรักษาบาดแผลและหล่อเลี้ยงชีวิตไปได้อีกระยะนึง


"นาย..กำลังจะเป็นจุดอ่อนของฉัน..ปลาน้อย" ผมเกลี่ยปลายนิ้วปัดเอาเส้นผมที่ปกปิดหน้าใสของโลมาออก ขยับขึ้นไปคร่อมคนตัวเล็กเต็มตัว


มองใบหน้าเนียนที่มีเลือดฝาดเล็กน้อยนิ่งเนิ่นนาน


กับสิ่งที่เคยเตือนและต่อต้านคาเวลล์ มันกำลังจะเกิดขึ้นกับผมแล้ว


น่ากลัว


ความรู้สึกเหล่านี้ช่างน่ากลัวจริงๆ ความห่วงใยและหวาดกลัวเมื่ออีกฝ่ายตกอยู่ในอันตราย ความรู้สึกที่ไม่สามารถละสายตาไปจากคนๆนึงได้มันปรากฎขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กว่าจะรู้สึกตัว


ก็ไม่รู้ว่าจะถอยทันรึเปล่า


ผมเลียเลือดที่ไหลออกมาจากรอยสีแดงสี่จุดตรงต้นคอและไหปลาร้าเพื่อให้มันหยุดไหล ดึงเสื้อของคนไม่ได้สติออกทางหัว และดึงกางเกงบ๊อกเซอร์ออกไปด้วย


ร่างเปลือยเปล่าของมนุษย์ตรงหน้าทำให้อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวกลับลงไปอีกครั้ง หลังจากจ้องใบหน้าหลับไหลเกือบๆสิบนาที ผมก็กดปากลงไปบนริมฝีปากสีชมพูอ่อน จูบครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ ทั้งรู้สึกตัวและไม่รู้สึกตัว


ใช่ ผมย่องไปห้องนอนของปลาน้อยหลายครั้งแล้ว ดังนั้นการลักลับอย่างเช่นการลวนลามเล็กๆน้อยๆน่ะ ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งนี้ครั้งแรกแน่


ริมฝีปากนุ่มที่ถูกบดเคล้า เจ้าของมันเผยอนิดๆเมื่อร่างกายกำลังขาดอ็อกซิเจนทำให้ผมสามารถควานลิ้นเข้าไปชิมความหวานด้านในได้อย่างถนัด มีเสียงอือๆดังขึ้นบางครั้งที่ผิวเนื้อเนียนเรียบถูกสัมผัสแรงๆด้วยฝ่ามือผมอย่างหมั่นเขี้ยว


อยากฟัดให้จมเตียง ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าปลาน้อยของผมนั้นเสียเลือดมากเกินไป


แค่นี้ก็รังแกมากเกินไปแล้ว


"เอาไว้ตื่นมารับรู้ร่วมกันดีกว่านะปลาน้อย ฉันอยากฟังเสียงหวานๆเหมือนเมื่อกี้ไปด้วยมากกว่าลักลับนายแบบนี้" ผมส่งยิ้มให้คนที่หลับไม่รู้เรื่องราว ผละออกจากตัวขาวๆก่อนที่จะทนไม่ไหว ห่มผ้าให้ร่างเปลือยเปล่าจนมิดคอแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองบ้างหลังจากเห็นว่าแผลเริ่มปิดสนิทดีแล้ว


แม้จะรู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่ร้ายแรง แต่เหตุผลช่างค้านกับความรู้สึกเหลือเกิน


ชักเข้าใจความรู้สึกของคาเวลล์แล้วสิ 

End Erik side


................................................................................................

พาร์ทคู่รองเต็มๆ ไม่ว่ากันเนอะ ตอนหน้าค่อยมาพาร์ทคู่หลัก

ตอนแรกว่าจะยี่สิบตอน แต่คิดว่าเนื้อเรื่องน่าจะไปถึง ยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสองตอนแล้วล่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1623 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 11:22
    เข้าใจความรู้สึกของพี่สิงแล้วนะเอริค ว่ารักเป็นยังไง. ส่วนคู่หลักเค้ารักษากันถึงไหนแล้วนะ
    #1623
    0
  2. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:42
    ชอบทั้งสองคู่
    #1561
    0
  3. #1404 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:38
    คู่ไหนก็ฟินน์
    #1404
    0
  4. #1167 Cin Lee (@cinlee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:18
    พาร์ทคู่รองก็ดีไม่แพ้คู่หลักเลยค่า ไรท์แต่งคู่ไหนก็สนุก^^
    #1167
    0
  5. #1012 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 09:37
    มีความฟินแลความเขิน~~~
    #1012
    0
  6. #954 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 13:27
    เอริคจะมีความรักกับโลมา
    #954
    0
  7. #952 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 11:53
    แอบเขินน่ารักดีจังโลมา
    #952
    0
  8. #944 Black Burn (@freedomink-191) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 09:09
    ชอบคู่นี้มากกกกกกกก
    #944
    0
  9. #930 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:46
    คู่นี้ก็เขินดี~
    #930
    0
  10. #929 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:25
    ฟินไปค่ะ
    #929
    0
  11. #928 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:52
    โอ้ยปู่เอกัดโลมาจนสลบไปเลย ยังมีน่าจะมาลักหลับอีกนะ. หื่นพอๆกับปู่สิงเลยนะ
    #928
    0
  12. #927 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:33
    ในที่สุดก็มีอีกคู่จนได้
    #927
    0
  13. #926 แสนดี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:03
    ปู่เอริคหลงปลาน้อยเต็มๆ ล่ะ เข้าใจปู่คาเวลล์แล้วใช่มั้ย
    #926
    0
  14. #924 mintra_kh (@mintra_kh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 17:38
    รอออออออออออ
    #924
    0
  15. #923 conankun17406 (@conankun17406) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:44
    สนุกมากค่ะ^^(ชอบ)
    #923
    0
  16. #922 name"a" (@arin46) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:42
    จุดอ่อนของเอริค คือ ปลาน้อย เขินอะ
    #922
    0
  17. #921 Kaya_lee (@Kaya_lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 15:41
    ถูกใจมากค่าาาา นึกว่าวันนี้จะไม่ได้อ่านซะแล้ววววว
    #921
    0
  18. #920 Tita2212 (@Tita2212) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 13:38
    อ่านไปพร้อมความตื่นเต้นค่ะ ใจเต้นตึกตักๆ
    #920
    0
  19. #919 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 13:03
    ชอบบบบ
    #919
    0
  20. #918 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:46
    คู่รองน่าสนใจ ต่อคู่รองเลยคร๊ กำลัวลุ้นว่าปลาจะบอกรักเอริกยังไง
    #918
    0
  21. #917 bestapinya (@bestapinya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:40
    งือตอนี้คู่หลักคู่รองชอบหมดอ่ะ เจ้าปลาน้อยของผมมมมมม
    #917
    0
  22. #916 creamsarang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:37
    ชอบง่าาาชอบทั้งคู่หลักคู่รอง แต่งมาเลยพี่ไรท์

    เอายาวๆสี่สิบห้าสิบตอนก็ได้นะพี่แต่งไหว สนุกมาก
    #916
    0
  23. #915 mini (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:30
    เอาแล้วพี่เอริค.แพ้ทางปลาน้อยของเราแล้ววว
    #915
    0
  24. #914 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:20
    อี๋ๆใส่เอริค หมั่นไส้
    #914
    0
  25. #910 Jumttt555 (@Jumttt555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 11:24
    ยาวๆเลยก็ดีค่ะไรท ชอบๆๆ
    #910
    0
  26. #889 Sk_Surikan (@Sk_Surikan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 07:22
    อ่านไม่ได้ค่ะ ไรน์ 😫😂
    #889
    1
    • #889-1 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 17)
      30 สิงหาคม 2560 / 11:39
      20 ตอนมันน้อยไปอ่ะไรต์ 555 สนุกแบบนี้อย่าเพิ่งจบเลยนะ อยากอ่านแบบยาวๆ
      #889-1