ตอนที่ 16 : เอริค vs อามันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    29 ส.ค. 60




แฟนอาร์ตจาก @kuma_V_series

ปู่เคาะหัวนู๋คริส กับสองเพื่อนซี้และอาวุธสุดแซ่บ(ไม้ดูดส้วม)

ฮามาก ขอบคุณค่ะ








สองมนุษย์และสองแวมไพร์อย่างพวกเรากำลังยืนมองอีกหนึ่งแวมไพร์ที่ปรากฎตัวหมาดๆ ท่าทางบุคลิกแตกต่างจากตัวอื่นที่เคยเจอมา ความนิ่ง ไม่แสดงอาการกระหาย และสายตาที่ไม่ได้เกรงกลัวแม้จะรู้ว่าหนึ่งในพวกเรามีเหล่าผู้นำของบรรดาแวมไพร์อยู่


คนที่เป็นเลือดบริสุทธ์จากตระกูลชั้นสูง


"ท่านคาเวลล์" ผู้ชายที่เอริคบอกว่าเป็นเลือดบริสุทธ์เหมือนกัน คาดว่าน่าจะเป็นผู้นำพวกแวมไพร์ที่อยู่ในโรงแรมนี้ทั้งหมดด้วยกำลังยกแขนขวาขึ้นตั้งฉากไว้ประมาณหน้าท้อง โค้งตัวลงมาสี่สิบห้าองศา เป็นการแสดงความเคารพที่ดูเหมือนจะเคารพ หากไม่มีสายตากวนประสาทนิดๆ


คล้ายกับเอริคนั่นแหละ


"แกเป็นใคร" อีกหนึ่งแวมไพร์กวนประสาทเดินไปอยู่หน้าสุดของกลุ่ม ใช้ตัวเองบังตัวสิงโตเอาไว้และถามกลับด้วยท่าทางเรียบเฉย


"สวัสดี ผมชื่ออามันต์"


"พวกเลือดบริสุทธ์สินะ" เอริค


"ใช่ ส่วนคุณก็คงจะเป็นพวกตระกูลชั้นสูงสินะ" ผู้ชายที่แนะนำตัวว่าชื่ออามันต์ถามเอริคกลับ


"ถ้ารู้ว่าพวกเราเป็นใคร ก็ถอยไปซะ ถึงจะเป็นเลือดบริสุทธ์เหมือนกันฉันก็ไม่เกรงใจหรอกนะ"


"ใจเย็นๆสิคุณเอริค"


เจ้าของชื่อชะงักกึกแว๊บนึงแล้วพูดต่อ ตลอดการสนทนาสิงโตไม่พูดอะไรเลยซักคำนอกจากยืนนิ่งๆ ปล่อยให้เอริคเป็นคนพูดแทน


"แกรู้จักพวกเราจริงๆ แกเป็นใคร ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าแกมาก่อน"


"ผมก็แค่เจ้าของโรงแรม นักธุรกิจธรรมดา ถึงจะเป็นเลือดบริสุทธ์แต่ก็มาจากตระกูลปลายแถว ชนชั้นสูงอย่างพวกคุณไม่มีทางรู้จักหรอก"


"แต่ในเมื่อแกรู้ ก็ยังกล้าจะสั่งพวกสวะนั่นโจมตีคาเวลล์อย่างนั้นเหรอ อยากตายรึไง ไม่รู้เหรอว่าใครก็ตามที่แตะต้องคาเวลล์จะต้องถูกลงโทษ ไม่ใช่แค่แก แต่ทั้งตระกูลของแกจะถูกนับเป็นกบฎ"


"วู้วๆ ใจเย็นๆสิคุณข้ารับใช้" อามันต์ทำหน้าตากวนประสาทกลับมา คนกวนประสาทอีกคนถึงกับชักสีหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด


"แกว่าไงนะ!!"


"ใครๆก็พูดกัน ว่าคุณน่ะเป็นข้ารับใช้ท่านคาเวลล์ที่โคตรจะซื่อสัตย์ เหมือนพวกอะไรนะ หมาใช่รึเปล่า"


"ไอ้!!"


"พอแล้วเอริค" สิงโตพูดเสียงเรียบ ดึงไหล่เอริคให้ถอยไปด้านหลังและเป็นฝ่ายก้าวไปยืนด้านหน้าแทน


"แกน่ะ"


"โอ้ ไม่น่าเชื่อว่าอย่างท่านคาเวลล์จะลดตัวลงมาพูดกับพวกปลายแถวอย่างผม"


"ถึงแม้ว่าเอริคจะเป็นผู้ติดตามฉัน แต่ก็อยู่ในตระกูลชนชั้นสูง แกควรรู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควร" เสียงผู้นำแวมไพร์ยังคงเรียบเสมอต้นเสมอปลายยามจ้องมองไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาคุกคาม


"ขึ้นชื่อว่าผู้ติดตาม หรือคนรับใช้ ยังไงก็เป็นคนรับใช้ ส่วนผมนี่สิ ผมแยกตัวออกมาอิสระ ไม่ขึ้นกับใคร ผมเป็นนายของตัวเอง เป็นผู้นำแวมไพร์ทั้งฝูง ก็ถือว่าผมเป็นผู้นำคนนึงเหมือนกัน"


"นำพวกสวะเลือดผสมนั่น น่าภูมิใจตรงไหน" ท่าทางกับคำพูดเย้ยหยันของเอริคทำให้ดวงตาสีแดงของอามันต์ลุกโชน


"ก็ยังดีกว่าหมารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ก็แล้วกัน"


"เข้าใจผิดแล้วล่ะ" สิงโตแทรกขึ้นมาเสียงนิ่ง "แกคงจะแยกตัวออกมาทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยสินะ น่าจะมาจากพวกปลายแถวมากจริงๆ"


"หมายความว่าไงคาเวลล์!" อามันต์เริ่มโกรธและก้าวร้าวมากขึ้น โดยที่ไม่ได้มีท่าทาง(แกล้ง)เคารพสิงโตเหลืออยู่แล้ว แถมยังเรียกชื่อห้วนๆด้วย นั่นทำให้เอริคกัดฟันกรอดทำท่าจะพุ่งไปขย้ำอามันต์ถ้าไม่ติดมือแกร่งของสิงโตขวางเอาไว้และพูดต่อ


"เอริคอยู่ในฐานะผู้ติดตามก็จริง แต่ถ้าให้เทียบก็เท่ากับเป็นรองฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น หากไม่มีฉัน คนที่จะขึ้นมาเป็นผู้นำคนต่อไปก็คือเอริค เรื่องพวกนี้แม้แต่พวกเลือดผสมก็ยังรู้ แต่เลือดบริสุทธ์ปลายแถวอย่างแกกลับไม่รู้ ควรส่งตระกูลของแกไปทำความเข้าใจกับเรื่องพวกนี้ใหม่นะ"


"งั้นเหรอ" ทั้งๆที่ดูออกได้อย่างง่ายดายว่าเจ้าตัวกำลังโกรธที่โดนสิงโตดูถูก แต่อามันต์ก็ยังฝืนที่จะพูดแบบเยาะเย้ย "ถ้าอย่างนั้นกำจัดพวกแกสองคน ฉันคงจะได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งผู้นำบ้างรึเปล่านะ ถ้าเอาหัวแกสองคนไปโยนหน้าปราสาทของตระกูลชนชั้นสูงให้ดูว่า ผู้นำของมันน่ะ กระจอกแค่ไหน"


"เหี้ย กูคิดว่าแวมไพร์ธรรมดา มีผู้นำแวมไพร์กับชนชั้นสูงชนชั้นต่ำ เลือดบริสุทธ์เลือดสีโคลนด้วยเหรอวะ ยังกะแฮรี่พ๊อตเตอร์" ไอ้เพื่อนข้างๆแอบขยับมากระซิบ


"มึงเงียบก่อนเหอะไอ้โล แล้วมองรอบตัวด้วย มีพวกมันล้อมเต็มไปหมด เดี๋ยวก็ถูกลากไปแดกหรอก อีกอย่าง เค้าเรียกเลือดผสมคือแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์แต่ถูกกัด ไม่ใช่เลือดสีโคลน" ผมหันไปกระซิบเตือนมัน


"รู้น่า เห็นตาแดงๆเต็มไปหมด กูพูดคลายเครียดเว้ย ไม่งั้นกูจะต้องเป็นบ้า โรคประสาทแดกในอีกไม่กี่นาทีแน่ๆ นี่มันเรื่องจริงเหรอวะ กูยังไม่อยากจะเชื่อแม้ว่าจะเห็นกับตา"


"คิดว่าทำได้ก็ลองดู" เสียงนิ่งเย็นอย่างไม่สะทกสะท้านของสิงโตขัดจังหวะการเถียงกันของสองมนุษย์อย่างพวกเรา ฟังแล้วรู้สึกเหมือนกับว่าสิ่งที่พูดออกมามันไม่มีความสำคัญอะไรเท่าไหร่ เป็นการดูถูกอีกฝ่ายอย่างชัดเจน และแบบต่อเนื่องด้วย


ผมรู้ว่าสิงโตไม่ได้ตั้งใจจะแสดงออกว่าดูถูกอามันต์ จากที่เห็น เค้าไม่ได้ใส่ใจอะไรในตัวอามันต์เลยจริงๆต่างหาก สายตาที่มองก็แตกต่างกับตอนที่อยู่กับผมมาก ในตอนอยู่ด้วยกันที่บ้านแม้ดวงตาจะนิ่งเรียบ แต่ไม่ได้มองใครเหมือนเป็นอากาศแบบนี้


ไม่แปลกเลยที่อามันต์จะเริ่มโกรธจนควบคุมไม่ได้ขึ้นเรื่อยๆ


"คิดว่าแค่พวกแก แวมไพร์สองตน กับมนุษย์อ่อนแอนั่นจะต่อสู้กับคนของฉันที่มากกว่าหลายเท่าได้เหรอ"


"อ้อ จะหมาหมู่เหรอวะ"


"ไอ้โล!" ผมตะโกนห้ามเพื่อนอย่างตกใจกับความกล้าของมันที่บ้าเลือดไปด่าแวมไพร์


"ทำไมวะ กลัวมันทำไม ขี้ขลาดจะตาย กลัวสู้ไม่ได้อ่ะดิถึงได้จะรุม" ดูมันยังไม่ยอมหยุด


"หึหึ กล้าดีนะปลาน้อย" แถมเอริคก็ไม่ห้ามยังหัวเราะชอบใจอีก


"อยู่แล้ว นี่ใครล่ะ"


อืม เอาเลยครับ เอาให้เต็มที่ครับเพื่อน


คิดภาพครั้งแรกที่ตัวเองรู้ว่ามีแวมไพร์อยู่บนโลกนี้ กลัวจนตัวสั่นแล้วหนีไปหลบในห้องน้ำ กับเพื่อนสนิทที่ตะโดนด่าแวมไพร์ ช่างแตกต่างจริงๆ


"ถ้าอย่างนั้นก็ให้คาเวลล์มาสู้กันไปเลย ถ้าคนย่างแกแพ้ ฉันจะได้บอกใครๆได้อย่างเต็มปาก ดีเหมือนกัน ไอ้พวกชนชั้นสูงจะได้ตาสว่าง เลิกที่จะเลือกผู้นำจากลำดับชั้นของตระกูลซะที ให้รู้กันไปว่า เลือดบริสุทธ์จากตระกูลธรรมดาก็สามารถเป็นผู้นำได้" อามันต์แม้จะโกรธโลมา แต่ก็เลือกไม่สนใจ เปลี่ยนไปท้าสิงโตสู้แทน


"ไม่ได้นะ สิงโตมีพลังไม่พอหรอก เราหนีก่อนเถอะ" ผมขยับไปกอดแขนและกระซิบด้วยความกังวล จากที่ฝ่าฝูงแวมไพร์เกือบสิบตัวแค่นั้นก็แทบจะหมดแรงแล้ว ใบหน้าเรียบเฉยที่ฉาบเอาไว้นั่นซีดสนิทเกือบจะคล้ายวันที่เจอมาสลบอยู่หน้าบ้าน


"ใจเย็นคริส" สิงโตหันมาบอกผม ก่อนจะหันไปหาอามันต์


"ฉันไม่สู้กับแกหรอก อย่างแกแค่เอริคก็ถูกขยี้เหมือนมดปลวกแล้ว"


"ไอ้คาเวลล์!!" คนโดนดูถูกคำรามลั่น


"ใช่ ปลายแถวอย่างแก คิดเหรอว่าคาเวลล์มันจะลดตัวลงไปสู้ด้วย หึ" เอริคก็สำทับไปอีก


"งั้นมาเลยเอริค มาสู้กัน ฉันฆ่าแกเสร็จ คนต่อไปที่จะตายก็คือนายเหนือหัวของแก"


"พี่เอริค" ก่อนที่เจ้าของชื่อจะได้ก้าวออกไป โลมาก็รีบขยับไปดึงแขนเอริคเอาไว้ก่อน อีกฝ่ายหันกลับมามองแล้วยกคิ้วขึ้นข้างนึง


"ทำไม จะห้ามเหรอ ไม่เชื่อฝีมือฉันรึไง"


"เปล่าเว้ย จะบอกว่า อัดมันให้จมดิน กระทืบแม่งให้ตายเลยนะ" ไอ้โลยกคิ้วหลายจึ๊กอย่างกวนประสาททำให้เอริคหัวเราะลั่น


"ฮ่าๆๆๆ มันต้องแบบนี้สิปลาน้อย คอยดูก็แล้วกัน"


"พวกแก อยากจะอวดดีกันก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ถ้าฉันจัดการแกได้นะเอริค ฉันจะโยนเด็กนั่นให้เด็กๆของฉันรุมทึ้งมันจนไม่เหลือซาก"


"แกคงไม่มีวันได้ทำแบบนั้นหรอกอามันต์" คนหัวเราะร่าเริงเปลี่ยนสายตาเป็นโหดเหี้ยมพร้อมรบทันที


เอริคกับอามันต์คำรามแยกเขี้ยวใส่กันอีกครั้ง จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ต่างกระโจนเข้าหากัน คมเล็บแหลมคมกับการต่อสู้ราวกับสัตว์ป่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มันแตกต่างกับตอนที่สู้กับพวกเลือดผสมที่ไร้สติมากกว่าเลือดบริสุทธ์ ทุกการเคลื่อนไหวไม่เคยเสียเปล่า อามันต์ดูเหมือนจะเก่งพอตัวเมื่อรับการโจมตีของเอริคได้ถึงสองครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเอริคได้เช่นกัน


แวมไพร์เลือดบริสุทธ์ทั้งสองจ้องหน้าเดินหมุนหาช่องว่างของกันเป็นวงกลม เอริคดูจะเสียเปรียบที่รูปร่างและยังผ่านการต่อสู้ที่ลดพลังงานไปก่อนหน้านี้ แต่ก็มีความไวกับพละกำลังเป็นข้อได้เปรียบ


เมื่ออามันต์พุ่งเข้ามาคล้ายจะหาจังหวะได้แล้ว เอริคก็ขยับตัวหลบถอยหลังไปนิด แล้วแจกหมัดที่มีกรงเล็บคมๆเข้าที่ปลายคางของอามันต์ ตามด้วยการแทงเข้าที่คอจนเลือดทะลักพุ่งออกมา ผมต้องหลับตากับภาพชวนสยองขวัญนั่น ผิดกับเพื่อนสนิทที่เฮลั่นเหมือนกำลังเชียร์มวย


"เอาเลยพี่เอริค เอามันให้ตาย"


"ไอ้โล ถึงจะแวมไพร์ก็หนึ่งชีวิตนะเว้ย น่าสงสาร"


"อย่ามาทำคนดีตอนนี้ไอ้คริส มึงน่ะ สงสารคนอื่นจนเดือดร้อนมาเท่าไหร่แล้ว ไม่เป็นไรน่า ไม่มีกฎหมายคุ้มครองแวมไพร์ ไม่ถูกจับหรอก" ได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้มึงยังจะไปมอบตัวอยู่เลย


"ตกลงมึงเชื่อเรื่องแวมไพร์มีจริงแล้วเหรอวะ"


"จะให้ทำไงล่ะ เห็นคาตาแบบนี้ ตอนแยกกับมึงกูยังเกือบโดนกัดเลย แม่งน่ากลัวชิบหาย ถ้าพี่เอริคไม่ช่วยไว้ ป่านนี้เลือดหยดเดียวก็ไม่เหลือให้สภากาชาดไทยแล้วล่ะมึง"


"ยังจะมีอารมณ์เล่นอีกนะมึง จะรอดไปได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย"


"กูเชื่อว่าพี่เอริคเก่ง กูเห็นมาแล้ว พอละ ห้ามชวนคุย กูจะเชียร์พี่เอริคต่อ"


"เห้อออออ" หมดปัญญาจะห้ามกับความบ้าบิ่นของมันจริงๆ


"แบบนั้นแหละพี่เอริค กัดแม่งเลย ต่อยมัน ถีบมัน เตะมัน" เสียงโลมายังภาคราวกับภาคมวยออกอากาศทางช่องเจ็ดไปเรื่อยๆ


ขณะที่เอริคก็อามันต์ก็สู้กันไปเรื่อย ไม่นานนักอามันต์ก็เสียท่า เมื่อเอริคหาช่องโหว่ได้ จู่โจมด้วยการแทงกรงเล็บทั้งห้าเข้าไปกลางลำตัว ทะลุจากท้องโผล่ไปด้านหลังให้ชวนหวาดเสียว


สองแผลใหญ่บนร่างกายทำให้อามันต์ทรุดลงไปคุกข่าลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด เอริคคำรามด้วยเสียงคล้ายสัตว์ดุร้ายแล้วกระชากมือกลับออกมา เลือดสดๆสีดำสนิทพุ่งตามท่อนแขนแข็งแรงกระฉูด


อามันต์ล้มลงนอนตะแคงหายใจรวยรินกับพื้น ดวงตาค่อยๆปิดลง


"กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร" เมื่อตัวหัวหน้าล้ม ลูกน้องที่เหลือก็เริ่มแตกตื่น ร้องขู่อยู่รอบตัวเรา


"เยอะเกิน นายเสียพลังมากเกินไปเอริค บาดเจ็บอีกด้วย รีบไปเถอะ" สิงโตเห็นท่าไม่ดีเมื่อแวมไพร์อีกเกือบยี่สิบตัวทำท่าจะกระโจนเข้าหาพวกเราพร้อมกัน


"แล้วมันล่ะ" เอริคทำท่าอยากจะซ้ำอามันต์อีกรอบ


"ไม่น่ารอดแล้วล่ะ ปล่อยไว้นี่แหละเดี๋ยวก็สลายไปเอง ตอนนี้เราต้องรีบหนี มีแค่นายกับฉันไม่เป็นไร แต่คงคุ้มครองมนุษย์สองคนจากแวมไพร์ฝูงใหญ่ในที่โล่งแบบนี้ไม่ได้แน่"


"อืม โลมา ขึ้นรถ" เอริคพยักหน้าเห็นด้วยรับคำ แล้วหันไปสั่งไอ้โล ผมได้สติตาม รีบกดปลดล็อครถแล้วกระโดนขึ้นที่นั่งฝั่งคนขับทันที


อีกสามคนที่เหลือก็รีบจะตามขึ้นมา แต่โลมาอยู่ไกลที่สุด ช้ากว่าเพื่อน ถูกแวมไพร์ตัวนึงคว้าไหล่เอาไว้ ดึงให้หันกลับไปเผชิญหน้า


สิ่งที่เคยเป็นมนุษย์แยกเขี้ยวแหลมคมขึ้น ตั้งใจจะฝังคมเขี้ยวนั้นลงไปที่คอของเพื่อนสนิทผม ส่วนพวกที่เหลือก็รีบพุ่งเข้าไปจะร่วมด้วย กับอีกบางส่วนที่กำลังจะจู่โจมรถ


"บ้าจริง" เพราะยังไม่ทันปิดประตูรถดี เอริคสบถเสร็จก็พุ่งกลับไปยืนซ้อนหลังโลมา ดึงตัวมันให้ถอยออกห่าง ใช้ลำแขนขวางเอาไว้ เขี้ยวของแวมไพร์ที่กำลังจะกัดโลมาจึงไปกัดลงที่แขนเอริคแทน


พอมันชะงักเอริคก็สะบัดแขนให้หลุด เปลี่ยนไปบีบคอไอ้แวมไพร์เลือดผสมลอยขึ้นจากพื้นโดยที่มืออีกข้างยังกอดโลมาเอาไว้ ออกแรงบีบคล้ายๆกับที่สิงโตเคยทำบนห้อง ร่างกายทั้งร่างก็ติดไฟลุกพรึ่บทั้งๆที่มันยังดิ้นทุรนทุรานอยู่


ผมรีบปิดประตูรถ เหลือบมองสิงโตที่เพิ่งป้องกันฝูงแวมไพร์ไม่ให้โจมตีรถ พุ่งเข้ามาที่นั่งข้างคนขับ ปิดประตูรถปุ๊บ ผมก็กระชากเกียร์ออกรถไปจุดที่โลมากับเอริคอยู่ ตรงจุดนั้นมีแวมไพร์สี่ห้าตัวกำลังล้อมรอบสองคนนั้นอยู่


รถพุ่งไปชนกับแวมไพร์สองสามตัวล้มบ้างกระเด็นบ้าง เปิดไฟสูงหน้ารถส่องไปที่ตาพวกมันจนทุกอย่างหยุดชะงักชั่วคราว


"ขึ้นรถเร็ว" พอถูกตะโกนเร่ง สองคนด้านนอกก็รีบพุ่งเข้ามาในรถอย่างเร็ว จากนั้นก็ได้เวลาหนีกันจริงๆซักที


ปึง ปัง ปึง ปึง


เสียงกระจกรถกับตัวรถถูกทุบจากฝูงแวมไพร์ที่พยายามจะบุกเข้ามา บางตัวเกาะอยู่หน้ากระโปรงรถ ผมเหยียบคันเร่งอีกรอบด้วยความแรงสูงสูดจนมันตกลงไป รถพุ่งออกจากลานจอดรถมุ่งหน้าสู่ถนนที่เล็กและเปลี่ยวซึ่งเป็นทางเดียวที่จะไปถึงถนนใหญ่


"เห้อออออ กลัวชิบหาย นึกว่าจะตายอยู่ที่นี่ซะแล้ว กูโดนกัดมั้ยวะเนี่ย" พอหลุดออกมาได้ไอ้โลก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเริ่มสำรวจเนื้อตัวตัวเอง


"ถ้าโดนกัด ป่านนี้มึงตายไปแล้วมั้ง หรือไม่ก็กลายเป็นอย่างไอ้พวกนั้น" ผมบอก


"ไม่หรอก ถ้าถูกพวกเลือดผสมกัด จะไม่กลายเป็นเลือดผสม แต่จะตายถ้าโดนดูดเลือดจนหมดตัว" เอริค


"อ้าว ไม่ได้มีเชื้อไวรัสที่กัดปุ๊บก็กลายพันธุ์เหรอพี่"


"มึงดูเรดซิเด้นท์อีวิลล์มากไปรึเปล่าไอ้โล นั่นซอมบี้ นี่ผีดิบเว้ย"


"จะรู้มั้ยไอ้คริส เห้ย จะว่าไป พวกพี่สองคนก็เป็นแวมไพร์นี่หว่า" ไอ้โลร้องเมื่อนึกขึ้นมาได้ แต่รู้สึกตัวช้าไปมั้ยวะ


"กลัวเหรอ" เอริคถามหยั่งเชิง


"เปล่าจะบอกว่าโคตรเจ๋ง จริงรึเปล่าที่เค้าบอกว่าจะไม่มีวันตาย เป็นอัมตะไรงี้อ่ะ" แทนที่มันจะกลัว ดันตื่นเต้นซะงั้น


"เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ ว่าแวมไพร์น่ะตายได้"


"ไม่ดิ ไม่นับรวมต่อสู้ เอาแบบถ้าอยู่เฉยๆน่ะ อยู่ได้ตลอดไปเลยรึเปล่า"


"ไม่หรอก เพียงแต่อายุยืนกว่ามนุษย์หลายเท่าเท่านั้นเอง และถ้าไม่ได้ดื่มเลือดก็ตายได้เหมือนกัน"


"เลือด? จริงด้วย" ไอ้โลมาตาโต จากนั้นก็ดึงเอริคให้ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบอะไรกันสองคนที่ผมไม่สามารถได้ยิน


ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเผือก ผมจึงหันไปตั้งสมาธิกับการขับรถแทน


"สิงโต โอเคนะ" และหันไปถามแวมไพร์ที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ สีหน้าซีดจนไร้สีเลือด


"อืม"


"แต่สิงโตดูไม่โอเคเลย ตอนนี้เราคงต้องหาที่พักที่ใหม่ให้ได้ตอน มันมืดมากแล้ว เลือดที่มีก็ทิ้งไว้ที่โรงแรมเมื่อกี้หมดเลย คงต้องหาทางคิดกันอีกทีแล้วล่ะ ว่าสิงโตกับเอริคจะทำยังไงต่อ"


"ไม่เป็นไร ฉันทนไหว"


"อย่าฝืนเลยน่า ตอนนี้นอนพักไปก่อนนะ สภาพนายดูแย่พอๆกับเอริคนั่นแหละ" ผมว่าแล้วเหลือบตาไปเบาะหลัง อีกหนึ่งแวมไพร์ที่กำลังกระซิบกระซาบกับโลมาอยู่ก็ไม่ได้มีอาการดีเท่าไหร่ เหงื่อชุ่ม บาดแผลก็เยอะ หน้าก็ซีดไม่ต่างกัน


"เรายังหนีมาได้ไม่ไกลมาก ยังวางใจไม่ได้ อย่าประมาทดีกว่าคริส"


เมื่อเค้าพูดมาแบบนี้แล้ว จะให้ผมว่ายังไงได้ล่ะ บังคับได้ที่ไหน แวมไพร์เอาแต่ใจที่ชินกับการออกคำสั่งตัวนี้น่ะ เห้อออออ

 




Loma side


"บอกมานะ เคยแอบย่องเข้าห้องผมกี่ครั้งแล้ว" เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าพี่เอริคเป็นแวมไพร์จริงๆ ไอ้รอยที่คอผมเมื่อหลายคืนก่อนก็ไม่ได้มโนไปสินะ


ที่จริงอยากจะคิดว่าเป็นแค่ความฝัน แต่หลักฐานมันคาคอขนาดนั้นจะเป็นฝันไปได้ยังไง


ผมเลยดึงแขนพี่เอริคมากระซิบถาม ไม่อยากให้ไอ้คริสได้ยินแล้วกังวลใจ ดูท่าทางมันห่วงผมน่าดู มิน่าล่ะเอาแต่สั่งห้ามเจอ ห้ามไปไหนกับพี่เอริคตลอด เพราะมันรู้นี่เองว่าเค้าเป็นแวมไพร์ แล้วก็ไม่กระซิบบอกกันบ้าง กูโดนดูดเลือดไปกี่รอบแล้ววะไอ้เพื่อนเวร


"พูดอะไร" คน ไม่สิ แวมไพร์หน้าซีดเหงื่อซึมตรงขมับยังฝืนยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางกวนประสาทกันสุดๆ


"อย่ามาทำไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนมาเที่ยวมีอยู่สองสามคืนที่ผมมีรอยถูกกัดเหมือนตอนนี้ที่ต้นคอ ถ้าไม่ใช่พี่จะใคร" ผมพูดไปนิ้วก็ชี้รอยใหม่ๆสดๆที่พี่มันกัดเอาไว้ก่อนออกที่สงครามแวมไพร์จะเริ่มต้น


"อาจจะมีแวมไพร์ตัวอื่นย่องเข้าไปกัดนายก็ได้นี่ มั่นใจได้ยังไงว่าเป็นฉัน"


"ถ้าเป็นตัวอื่น ผมคงตายไปแล้วล่ะ มันคงดูดไม่เหลือ"


"งั้นก็อาจจะเป็นคาเวลล์ก็ได้"


"พี่สิงโตมีไอ้คริสแล้วไง เพื่อนแร่ดมันเสนอเลือดตัวเองแทบจะทุกเวลา คงไม่ปล่อยให้ออกจากบ้านตั้งไกลเพื่อมากัดผมหรอก อีกอย่างเวลาที่รอยกัดเมื่อไหร่ผมก็ฝันว่าพี่กับผมมี....อุ๊ปส์"


"หืม? อะไร" พี่เอริคยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เห็นผมหลุดอะไรออกมาแล้วต้องรีบตะครุบปากแทบไม่ทัน


"ปะ เปล่า"


"หึหึ บางทีมันอาจจะไม่ใช่ฝันก็ได้นะ" คนกวนตี... กระซิบอยู่ข้างหูเสียงแหบพร่า


แม่ง


"..............." ผมเลือกที่จะเงียบ นั่งหันตรงไปด้านหน้าตามเดิม กอดอกตัวเองเอาไว้


โลมาจะไม่ตอบโต้


"หึหึ" เสียงหัวเราะก็ยังแอบตามมาหลอกหลอน ดีหน่อยที่ไม่พูดแซวอะไรแล้ว ไอ้แวมไพร์ลามกเอ๊ย


"เอริค โอเครึเปล่า" เสียงไอ้คริสดังมาจากที่นั่งคนขับ มันเหมือนได้จังหวะช่วยชีวิตผมพอดีเลย


"ไม่โอเค"


"เห็นก็รู้แล้วล่ะ" คริส


"ฉันไม่ใช่พระเอกหรอกนะ ที่จะฝืนทำตัวว่าไม่มีอะไรเหมือนแวมไพร์บางตนน่ะ" คนพูดแอบเหลือบตาไปมองพี่สิงโตเพื่อให้รู้ว่าหมายถึงใคร


"เดี๋ยวก็โดนจ่าฝูงเชือดเอาหรอก นั่งอยู่ดีๆไปประชดเค้าทำไมวะพี่" ผมแอบดุพี่มันไป ปากนี่หาเรื่องจริงๆ


"เค้าเรียกผู้นำ จ่าฝูงน่ะเอาใช้กับสัตว์ เด็กบ้านี่" แล้วพี่มันก็ดุกลับมา


"เออๆ เหมือนๆกันนั่นแหละ แล้วนี่เราจะเอาไงต่อดีวะไอ้คริส ข้าวของอะไรก็อยู่ที่โรงแรมหมดเลย กลับไปเอาคงไม่ได้แล้วด้วย" รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า ถึงจะดูกวนประสาทแต่ถ้าโกรธขึ้นมาจริงๆพี่เอริคก็แอบดุเหมือนกันนะ


"กูว่าต้องหาโรงแรมใหม่พัก คราวนี้เลือกที่คนเยอะๆหน่อย หรือถ้าหาไม่ได้ก็จอดตามปั้มใหญ่ๆที่มีร้านเปิดบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง เอริคกับสิงโตต้องรีบรักษาแผลกับได้รับเลือด" ไอ้คริสตอบกลับมา


"ถึงจะหาโรงแรมได้ แล้วจะเอาตังค์ที่ไหนไปจ่ายเค้า สภาพเราแต่ละคน กูว่าเค้าคงเก็บตังค์ก่อนแน่ๆ" ผมก้มมองตัวเองที่แย่สุด มีแค่กางเกงบ๊อกเซอร์กับเสื้อยืดของพี่เอริค ส่วนพี่เอริคก็ใส่ชุดนอนที่เป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดผมที่เล็กจนพอดีตัวเกินไป ไอ้สองคนด้านหน้ายังอยู่ในชุดเดิมไม่ได้เปลี่ยนแต่ก็เลอะเทอะน่าดู


"ตอนที่หยิบกุญแจรถ กูหยิบเป้กับกวาดของบนโต๊ะมึงมาด้วย ดูสิว่ามีกระเป๋าตังค์หรือของมีค่าอะไรรึเปล่า"


"เป้กูเหรอ โชคดีไป กูใส่กระเป๋าตังค์ไว้ในนั้น" ผมรับเป้ที่คริสส่งมาให้ ค้นหากระเป๋าตังค์และก็เจอจริงๆ


รอดแล้ว


"มีมั้ย"


"อืม มี ไปเปิดโรงแรมห้าดาวก็ได้ทีนี้ ยกเลิกแบ็คแพ็คไปก่อนเหอะ ห้องไหนก็เอา" ตอนแรกที่มา คือตกลงกันไว้ว่าจะนอนแค่โรงแรมธรรมดา ไปจนถึงกางเต้นท์ ไม่เน้นหรูหรา แต่นี่ไม่ใช่เวลาท่องเที่ยวแล้ว


"ก็ต้องอย่างนั้นมั้ยวะ กูหมดอารมณ์เที่ยวแล้ว คืนนี้หาที่พักก่อน พรุ่งนี้คงต้องกลับกันแล้วล่ะ"


เมื่อตกลงกันได้ เราก็นั่งเงียบ รถยนต์ของผมที่คริสขับก็ออกจากเส้นทางเล็กเข้าสู่ถนนใหญ่พอดี ถือว่ารอดไปอีกนิด เพราะถนนใหญ่ดึกแค่ไหนรถก็ยังวิ่งกันอยู่ มีบ้านเรือนผู้คนเป็นระยะ พวกนั้นคงไม่กล้าตามมาแล้วล่ะ


ขับอยู่เกือบชั่วโมง เราก็เข้าสู่ตัวเมือง แสงไฟยามค่ำคืนที่ไม่ยอมหลับไหล มีโรงแรมน้อยใหญ่มากมาย ครั้งนี้เพื่อความปลอดภัยผมกับคริสเลยเลือกโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเอาไว้ก่อน จอดรถที่ลานจอดรถเสร็จก็ปลุกพี่เอริคที่นอนพิงหัวซบกับไหล่ผมให้ตื่น ส่วนพี่สิงโตแค่นั่งนิ่งไม่ได้หลับ


"เดี๋ยวกูลงไปติดต่อห้องพักเอง ในสี่คนสภาพกูคงดีที่สุดแล้ว เอากระเป๋าตังค์มึงมาไอ้โล" ไอ้คริสเปิดประตูรถแล้วรับกระเป๋าตังค์ที่ผมส่งให้ จากนั้นก็เดินเข้าไปในตัวโรงแรม


ไม่นานก็กลับออกมาเรียกพวกเราให้ตามเข้าไป เนื่องจากมีห้องว่าง แม้จะราคาแพงไปหน่อยเพราะความกระทันหันก็ยังดีกว่าไม่มีที่อยู่ล่ะนะ


"มึงมานอนกับกูมั้ยไอ้โล" ไอ้คริสถามเมื่อเราเข้ามาอยู่ในห้องสวีทตรงโซนห้องรับแขก ห้องนี้มีสองห้องนอนพอดีสำหรับสี่คน


"..................." ผมเงียบและชั่งใจอยู่พักนึง มองไอ้คริส มองพี่สิงโต แล้วก็มองพี่เอริค


"ไม่เป็นไรไปนอนกับเพื่อนนายเถอะ" พี่เอริคว่า


"มึงนอนกับกู กับสิงโตได้นะ เตียงมันกว้าง"


"......ไม่ล่ะ มึงนอนกับพี่สิงโตเถอะ กูนอนกับพี่เอริคเอง"


"แต่ว่า....."


"ไม่มีแต่ แยกย้ายเหอะ พี่สิงโตหน้าซีดมากแล้ว มึงจะไม่เป็นไรใช่รึเปล่า"


"ห่วงตัวเองเถอะ มึงรู้รึเปล่าว่าเลือกแบบนี้ตัวมึงเอง.."


"ไม่เป็นไร ถ้างั้นก็เอาตามนี้ ไปนอนพักเถอะพี่" ผมตัดบทไอ้คริสเป็นครั้งที่สองแล้วลากพี่เอริคเข้าห้องนอนอีกห้อง ซึ่งเจ้าตัวก็ตามมาแต่โดยดี


เอาวะ อย่างมากก็ถูกดูดเลือดหมดตัว ถือว่าทดแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไปตั้งหลายครั้งที่โรงแรมนรกนั่นก็แล้วกัน


สู้ๆ ไอ้โลมา


......................................................

ตอนนี้ให้ปู่เอริคเค้าเท่ไปก่อนเนอะ ส่วนปู่เวลล์เดี๋ยวไปฉะกับลาสบอสเอา

ระดับหัวหน้าต้องนิ่งเข้าไว้ 

ปล. แฟนอาร์ตลกอ่ะ ชอบสองเพื่อนซี้ กับอาวุธคู่ใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

1,637 ความคิดเห็น

  1. #1622 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 11:10
    สองเพื่อนซี้น่ารัก ส่วนเอริคเท่ห์สุดๆเลย ส่วนคุณบอสก็เก็บแรงไว้ต่อสู้กับศึกใหญ่อีกทีละกัน.
    #1622
    0
  2. #1403 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:31
    โลมาน่ารัก
    #1403
    0
  3. #981 10Winter (@ruttika) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 11:13
    เอริคเท่มากกกกกกก
    #981
    0
  4. #953 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 13:16
    เอริคเก่งเหมือนกันนะ
    #953
    0
  5. #913 creamsarang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:12
    ชอบโลมาอ่ะ นางเป็นคนฮาได้ตลอดเวลาจริงๆ

    อ่านไปขำไปกับโลมานี่แหละโอ้ยยยย
    #913
    0
  6. #885 แสนดี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:58
    ปลาน้อยนี่สุดๆ เลยนะ
    #885
    0
  7. #884 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:44
    ไรต์มีสปอยด้วย อะ555
    #884
    0
  8. #883 priteesm (@priteesm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:29
    ชอบอะ ต่อเร็วๆนะคะ
    #883
    0
  9. #882 Ice_Iris (@Ice_Iris) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:18

    เลือดสาดกันไป
    #882
    0
  10. #880 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 21:15
    กำลังสนุกเลยอะ
    #880
    0
  11. #879 bestapinya (@bestapinya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 20:40
    คู่ปลาน้อยก็ตั๊ลล๊ากกกก555
    #879
    0
  12. #878 warethip (@warethip) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 16:34
    พี่โลคนโหดกับอาวุธคู่ใจ555
    #878
    0
  13. #877 Amphai Komnoy (@0861352503) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 15:23
    อามันต์มันยังไม่ตายแน่ๆ
    #877
    0
  14. #876 S_suika (@suikajang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 14:04
    ปลาน้อยน่ารักจริงๆ
    #876
    0
  15. #875 Ann_piyatida (@Ann_piyatida) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 13:36
    สู้ๆนะโลมา555
    #875
    0
  16. #874 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 12:51
    ขอฉากชับๆๆ5555
    #874
    0
  17. #872 180126 (@180126) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 12:42
    อยากอ่านต่ออ่ะ...ฮรึก😂
    #872
    0
  18. #870 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 11:31
    บางทีก็ชิวไปนะ5555
    #870
    0
  19. #869 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 10:35
    ความแมนของปู่เอริค โฮกกกกกกกกกกกก เพื่อนซี้สายฮาแม้ในวินาทีสุดท้าย 55555555555555
    #869
    0
  20. #868 a_liew (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 10:29
    +1 ให้อิพี่เอริค >///< มีความปกป้องน้องโล

    ส่วนอิปู่ความนิ่ง + ความหล่อ ชนะทุกสิ่งอย่าง

    ขนาดเค้าตีกันจะเป็นจะตาย คู่เพื่อนซี้สายฮา ก็ยังจะหรรษาในทุกสถานการณ์

    ว่าแต่คืนนี้ ต่างคนต่างแยกห้อง แล้วจะมีปล่อยแมวมั๊ยยยย!!!!

    เตรียมอาหารแมวแปร๊บบบบบบ .___.
    #868
    0
  21. #867 naughtiest (@naughtiest) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 10:21
    กราบเลยโลมา ชิลล์อะไรเบอร์นั้นลูกกกก 5555
    #867
    0
  22. #866 keehukder (@keehukder) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 09:17
    สุดยอดเลยอ่ะโลมา ชีววววได้อีก ขอncแมวน้า
    #866
    0
  23. #865 สุวรรณา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 09:05
    ขอแมวๆๆๆๆ คู่เอริคกับปลาน้อยหน่อยดี้ ตอนดูดเลือดเติมพลังง่ะ ไรท์ เพราะเราหื่นนนน5555
    #865
    0
  24. #864 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 08:40
    อามันต์มันน่าจะยังไม่ตายป่ะ แล้วมันจะไปรวมตัวกับอีกตัว แล้วกลับมาทำร้ายปู่ๆแน่ๆเลย
    #864
    0
  25. #863 shipyou (@shipyou) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 08:40
    ขอncโลมาได้มั๊ย ว้อนสุด 55555 เราล้อเล่นนะคับไรท์ 555
    #863
    0