Super rookie ขอโทษที..พอดีผมน่ะร้าย [SingtoKrist]

ตอนที่ 102 : สเปเชียล ฟง พอร์ช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    24 ธ.ค. 59


พอร์ชพาร์ท


          "ขอบคุณที่เลี้ยงนะพี่ อิ๊มมมอิ่ม แล้วนี่รถพี่จอดที่ไหนล่ะ" ผมมองน้องชายที่ยิ้มสดใสร่าเริงอยู่ตลอดเวลา แล้วอดยิ้มตามไม่ได้ ผมน่าจะเปิดใจคุยกับคริสให้เร็วกว่านี้ ไม่ใช่ปล่อยให้เวลาผ่านไปตั้งหลายปี


          คริสที่เป็นแบบนี้นี่ดีจังเลย ผมรู้สึกว่ากลับมาครั้งนี้ เราสนิทกันมากกว่าเกือบยี่สิบปีที่รู้จักกันมาซะอีก คริสกล้าพูดคุย กล้าแหย่เล่น มีโมเม้นกวนประสาท ขี้อ้อน เอาแต่ใจ ทำให้รู้สึกว่าเราเหมือนครอบครัว เหมือนพี่น้องกันจริงๆซักที


          "รถพี่เสียจอดอยู่ที่ธนาคาร นั่งรถเค้ามาน่ะ แล้วคริสล่ะจะไปไหนกันต่อ" ผมเลี่ยงจะเรียกชื่อ เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกยังไง ถามน้องชายที่เดินมาหยุดหน้ารถของสิงโต เผื่อจะติดรถกลับไปด้วย


          "เรียนสิ พี่สิงมีแลปตอนสี่โมง ผมมีนัดกับเพื่อนทำรายงาน ถ้ารถเสีย แล้วพี่จะกลับยังไงล่ะ" คริส


          "พี่พอร์ชกลับด้วยกันก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านก่อน หรือว่าจะไปที่ไหน" สิงโตส่งยิ้มให้อย่างมีน้ำใจ แต่ผมมองนาฬิกานี่มันก็บ่ายสามเข้าไปแล้ว ถ้าให้ไปส่งก็ต้องขับรถไปมาเสียเวลาจนไม่น่าจะเข้าเรียนทันสี่โมงเย็นแน่ๆ


          "เดี๋ยวพี่โทรให้คนมารับ หรือไม่ก็กลับแท็กซี่ก็ได้ ไปเรียนกันต่อเถอะ ขอบใจนะที่มา ไว้ครั้งหน้าไปเที่ยวฮ่องกงบ้างสิ ปิดเทอมเมื่อไหร่ล่ะ"


          "ก็ช่วงปีใหม่น่ะ แต่ไม่ไปหรอก ทำไมใครๆชอบชวนไปฮ่องกงวะ กูจนมั้ยล่ะ จะเอาปัญญาที่ไหนไป" คริสแบะปากบ่นพึมพำช่วงท้ายๆ


          "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ครอบครัวเราจะจนได้ยังไง ถ้าน้องชายมองไม่เห็นพวกเราเป็นครอบครัว ไม่ยอมใช้เงินที่ให้ไป ไม่ยอมรับความช่วยเหลืออะไร ทั้งๆที่ปากก็บอกว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน"


          "พี่อย่าพูดงี้ดิ มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะ คือผม ผมเกรงใจน่ะ" คริสหน้าเสียรีบปฏิเสธแก้ตัว


          "คนในครอบครัวเค้าไม่เกรงใจกันหรอกกับเรื่องแบบนี้ คริสเป็นน้องชายของพี่นะจำไว้ คริสก็เหมือนขวัญพี่รักเท่าๆกัน อย่าคิดแบบนี้อีก ต่อไปนี้พี่จะโอนค่าใช้จ่ายให้ทุกเดือน แล้วต้องใช้ด้วย ตกลงมั้ย"


          "ไม่เอาหรอกพี่พอร์ช ขอบคุณมาก ผมบ่นเล่นๆไปแบบนั้นแหละ จริงๆผมไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ฮ่องกงไปเองก็ได้ ง่ายๆอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆ" ได้ยินเพื่อนมันบ่นเมื่อคืนว่าจะกินข้าวยังต้องเกาะสิงโตอยู่เลย สบายตรงไหน


          ผมไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากใช้สายตาจ้องคนเป็นน้องชายนิ่งๆ กึ่งบังคับกึ่งดุ


          ".........เห้ออออ เอางั้นก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำเถอะ เดี๋ยวหาว่าไม่เป็นครอบครัวอีก" คริสนิ่งเงียบไปพักใหญ่ แล้วก็ยอมพยักหน้าตกลง


          "ส่วนเรื่องไปฮ่องกงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ส่งตั๋วเครื่องบินมาให้ เอาหลังปีใหม่ละกันนะ ช่วงนั้นพี่คงว่างพาเที่ยวด้วย ครั้งนี้พี่ต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องสัญญาของเดอะสเตชั่น อยู่นานไม่ได้ แต่อยากคุยกับคริสแล้วก็สิงโตให้มากกว่านี้" ผมอยากรู้ว่าที่ผ่านมาน้องชายใช้ชีวิตยังไง มีเพื่อนแบบไหน ทำไมถึงได้สร้างกำแพงมากั้นตัวเองออกจากพวกเรา


          "ของผมไม่ต้องหรอกครับ แค่คริสก็พอแล้ว พี่น้องจะได้คุยกัน^ ^" สิงโตส่งยิ้ม เปิดทางให้ผมอย่างเข้าใจว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ มันดูเป็นคนดีเหมือนกันนะเท่าที่ดูมา มันห่วงคริส ไม่พาให้เสียคน ไม่ตามใจจนเกินไป ดูจากการที่มันบังคับให้คริสเรียนหนังสือ ติวให้ แถมยังบ่นเรื่องการกินเหล้าหนักมากของคริส(ที่ผมเพิ่งรู้)อีกด้วย


          "ผู้ใหญ่ให้ของห้ามปฏิเสธรู้มั้ย ไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ วันนี้คุยยังไม่จบเท่าไหร่ ไม่ค่อยสะดวก ไว้ค่อยไปคุยกันต่อที่โน่นละกัน ไปกันได้แล้วมั้ง เดี๋ยวรถติดจะไปถึงมหาลัยสายนะ" ผมตัดบทเพราะสิงโตเหมือนจะอ้าปากปฏิเสธอีกครั้ง สองคนมองหน้ากันพยักหน้าแล้วบอกลาขับรถออกไป


          "ผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้าสัญญาร่างเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะให้เลขาส่งเมลไปให้ก็แล้วกัน สวัสดี" ผมรีบบอกลาคนที่ยังยืนยิ้มนิ่งอยู่ด้านหลัง ไม่ยอมไปซักทีทั้งๆที่ผมถ่วงเวลาคุยกับน้องชายอยู่ตั้งนาน


          จริงๆผมก็ยังอยู่ที่ไทยต่ออีกสองสามวันนะ จะคุยกับคริสเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ที่รีบนัดคริสมากินข้าว เพราะไม่อยากอยู่กับไอ้เด็กมาเฟียนี่ตามลำพังสองคน


          "เดี๋ยวสิ ไม่มีรถไม่ใช่เหรอ ผมไปส่งให้ที่บ้านนะ คุณพัชระ^ ^" คนกวนประสาทส่งยิ้มเดินตามผมไปที่ถนน


          "ไม่ต้องหรอก ครั้งนี้ไม่ใช่ทางเดียวกันแล้ว ผมกลับเองได้ ไม่ใช่เด็กๆ"


          "แน่ใจนะว่า..."


          "นายครับ" ฟงยังพูดไม่ทันจบ ลูกน้องคนสนิทที่ผมเพิ่งจะเห็นหน้าก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ทำหน้าเครียด สายตาพุ่งไปที่เจ้านายตัวเอง แต่พอเห็นผมยืนอยู่ด้วย ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทักทาย


          "สวัสดีครับ คุณพอร์ช ไม่ได้เจอตั้งนาน สบายดีนะครับ" เหลียงทักทายผมเป็นภาษาไทยแบบที่ผมเคยสอน แล้วก็พูดคุยเป็นภาษาจีนเหมือนเดิม


          "สวัสดี สบายดี แล้วเหลียงล่ะ สบายดีนะ ยังจำภาษาไทยที่ผมสอนให้ได้ด้วยเหรอ เก่งจังเลย^ ^"


          "ผม.."


          "มีอะไรก็รีบพูดมา จะทักทายกันอีกนานมั้ย" คนที่ถูกลืมยืนอยู่ระหว่างกลางพวกเราพูดขัดขึ้นด้วยเสียงหงุดหงิดนิดหน่อย ทำหน้าตาแบบเดียวกับน้ำเสียง ลืมรอยยิ้มปีศาจร้ายที่ตัวเองชอบปั้นหน้าทำ


          "ครับ คนของเราบอกว่า เห็นพวกมือปืนที่เคยลอบทำร้ายนายครั้งก่อน ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆนี้ ผมเลยรีบมาเตือน นายรีบขึ้นรถเถอะ ตอนนี้คนของเราน้อยมาก ถ้าอยู่กลางแจ้งแบบนี้อันตราย แล้วก็คุ้มกันลำบากด้วย" เหลียงกลับไปพูดหน้าเครียดแบบเดิม เหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน นี่มันเรื่องความเป็นความตาย จำเป็นมั้ยต้องมาแวะทักผมเป็นภาษาไทยก่อนเนี่ย บ้าเอ๊ย


          "งั้นคุณรีบขึ้นรถ กลับไปเถอะ ผมขอตัวล่ะ" ผมรีบบอกแล้วจะเดินหนี ขืนให้เด็กบ้านี่ยืนอยู่ที่โล่งๆแบบนี้นานๆไม่ดีแน่ ถ้าผมรีบไป มันจะได้ขึ้นรถไปซักที


          "กลับด้วยกันเถอะ มันอันตรายนะ ขึ้นรถมาได้แล้ว เหลียงสั่งคนของเราถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้คุ้มครอง พอ.. คุณพัชระก่อนเลยนะ" คนสั่งลูกน้องลากแขนผมแบบเผด็จการจับยัดขึ้นรถแบบไม่ฟังคำปฏิเสธ ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีการถามความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น


          "นี่คุณ!! อยากจะลากคนมาตายเป็นเพื่อนรึไง ไปหาคนอื่นสิ ผมไม่ไป ผมจะกลับแท็กซี่ เหลียงบอกให้คนขับรถจอดเดี๋ยวนี้นะ"


          "เหลียงขับไป ถ้าไม่สั่งก็ไม่ต้องจอด ใครกล้าขัดคำสั่งแล้วฟังคนอื่น กลับไปจะถูกตัดหูทิ้ง" ไอ้บ้า ไอ้เลือดเย็น ไอ้เผด็จการ


          "เหลียง จอดรถเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมจะกระโดดลงไปตอนนี้แหละ" ผมไม่ได้ขู่ แต่เตรียมจะเปิดประตูจริงๆ


          "คุณพอร์ชครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะ ผมก็อยากจะเชื่อฟัง แต่คุณทำตามที่นายพูดดีกว่า มันอันตราย ผมไม่รู้ว่าพวกมันเห็นคุณอยู่กับนายรึยัง ถ้ามันเปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานคุณแทน เราจะคุ้มกันยากนะ ที่นี่ไม่ใช่ฮ่องกง คนของเราไม่พอ"


          "แล้วผมไปเกี่ยวอะไรกับเรื่องของพวกมาเฟียกันล่ะ ผมแค่คนธรรมดา ปลดล็อครถเดี๋ยวนี้นะ!!!!!" ผมดึงประตูให้เปิดเท่าไหร่มันก็ไม่ออก เพราะติดล็อคแล้วก็ไม่สามารถปลดออกเองได้ด้วย รถบ้าอะไรวะ ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน ผู้โดยสารจะออกยังไง คนออกแบบต้องบ้าเบอร์ไหนถึงให้ระบบนิรภัยอยู่ที่คนขับทั้งหมด ถ้าเกิดมันถูกยิงตาย เราก็ออกจากรถไม่ได้เลยสินะ


          "พอร์ช อย่าดื้อสิ อยู่บนนี้แหละ เห็นรถคันหลังรึเปล่าเหลียง มันแปลกๆนะ สั่งให้คนของเราคอยประกบไว้" ฟงรวบตัวผมเอาไว้ ไม่ให้ดิ้นหาทางออกจากรถ ปากก็สั่งลูกน้อง สายตาเหลือบมองไปด้านหลัง


          "ครับนาย"


          "นี่ปล่อยนะ ปล่อยมือ แล้วเคยบอกไปแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าเรียกแบบนี้อีก เป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย" ผมพยายามดึงแขนคนที่กอดผมเอาไว้แน่น วงแขนที่แข็งแรงยิ่งกว่าคีม แขนที่ดิ้นยังไงก็ไม่เคยหลุดเลยซักครั้ง


          "มันใช่เวลามาโกรธ มางอนกันมั้ยพอร์ช รถคันหลังต้องเป็นไอ้พวกลอบกัดครั้งก่อนแน่ ก้มหัวลงมานี่ ถึงรถคันนี้จะกันกระสุนแต่ผมก็ไม่มั่นใจว่าจะปลอดภัย อยู่กับผมไว้นะ ตรงทางข้างหน้าเป็นทางโล่งแล้ว ไม่รู้พวกมันจะจัดการตรงนี้เลยรึเปล่า" ไม่พูดอย่างเดียว ฟงดึงหัวผมลงไปแนบกับอก ล้อมรอบตัวผมด้วยร่างกายอุ่นๆของตัวเอง เหมือนจะปกป้องเอาไว้


          เพราะรถเราถูกตามคนขับเลยพามาเส้นทางที่เปลี่ยวไร้ผู้คน หวังจะสลัดหลุดให้พ้นจากพวกนั้น


          ไอ้เด็กบ้านี่ พูดบ้าอะไรของมันน่ะ


          "ไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่ได้งอนด้วย ลืมไปแล้วรึไง ว่าเราเลิกกันไปแล้ว อย่ามาพูดแบบนี้นะ ห้ามเรียกชื่อด้วย ไอ้เด็กบ้า จอดรถสิวะ" ผมโกนอย่างโมโห จะโกรธจะงอนไปทำไม ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ไม่เลยสักนิด  


          "เหลียง เอาปืนมา" มันฟังที่คนอื่นพูดบ้างมั้ยเนี่ย


          มือขวาคนสนิทรีบส่งปืนหนึ่งกระบอกให้ตามคำสั่งเจ้านายตัวเองทันที นี่รำคาญกันขนาดไหน คิดจะเอาปืนมายิงกันทิ้งตรงนี้เลยรึไงวะ


          ล้อเล่นน่ะ ฟงกระชับปืนไว้ด้วยมือข้างนึง อีกข้างโอบตัวผมเอาไว้ ตั้งท่าเตรียมพร้อมปะทะเต็มที่ สายตามองลงมาที่ผม


          "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะปกป้องพอร์ชให้ได้แน่นอน^ ^" ใครห่วงเรื่องนั้นกันวะ


          "ห่วงตัวเองไปเถอะ ถ้าโดนยิงบาดเจ็บขึ้นมา ส่งปืนมานะ จะช่วยยิงซ้ำให้ไปสบายในนัดเดียวเลย"


          "ใจร้ายจัง แต่จริงๆแล้วเป็นห่วงผมใช่มั้ยล่ะ ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ^ ^" พูดเฉยๆก็ได้มั้ย ไม่ต้องมามองปากเว้ย


          ".............."


          "พอร์ช...จูบหน่อยสิ คิดถึงจัง^ ^" แล้วมันก็โน้มหน้าลงมาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ


          "มันใช่เวลามั้ยไอ้เด็กบ้า ไอ้ปีนเกลียว ดูสถานการณ์....."


          ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!


          ผมยังด่าไม่ทันจบเลยเห็นมั้ย อยู่ๆรถคันหลังก็เร่งความเร็วมาตีคู่รถเรา เปิดกระจกลง สาดกระสุนมายิ่งกว่าสงครามเวียดนามซะอีก ผมสะดุ้งตกใจ ผวาเข้าหาอ้อมกอดคนตรงหน้า มันไม่ใช่เวลาโกรธกันจริงๆด้วยว่ะ นี่มันบ้าอะไร บ้านป่าเมืองเถื่อนก็ไม่ใช่ ทำไมกล้ายิงกันกลางวันแสกๆ นี่เราอยู่ในเกมส์ทำสงครามกันรึไง เว่อร์วังเบอร์ไหนวะนิยายเรื่องนี้ เวรเอ๊ยย


          "ก้มลงพอร์ช เหลียง ให้คนของเราด้านหลังประกบอีกฝั่งไว้!!" ผมถูกดันก้มหัวลงไปจนชิดกับเบาะรถ คนสั่งกดกระจกรถลงแล้วยิงสวนกลับไป


          "ฟงระวังนะ อย่าออกไปแบบนั้นสิ เดี๋ยวถูกยิงหรอก" ถึงหัวจะถูกดันลงไปติดกับเบาะ แต่ผมก็ยังฝืนหันหน้าขึ้นไปมองคนที่กล้ายื่นตัวออกไปนอกกระจก เพื่อเล็งยิงอีกฝ่าย


          ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!


          ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!  ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!


          เปรี้ยง!! ตู้มมม!!!!!!!


          "แย่แล้วมันเล็งยางรถเราครับนาย" รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงเกิดอาการเหวี่ยงไปมาอย่างแรงจนควบคุมไม่ได้  รถถลาออกนอกถนน พุ่งไปทางต้นไม้ใหญ่ข้างทาง


          "พอร์ชช!!" สิ่งสุดท้ายที่ผมมองเห็นคือสีหน้าตกใจและเป็นห่วงของฟงที่รีบดึงตัวผมไปกอดเอาไว้ ก่อนที่เสียงดังสนั่นจะตามมา

 




          "พอร์ช รู้สึกตัวสิ พอร์ช พอร์ช!!" ใครเรียกน่ะ มึนจัง นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วเสียงที่ดังเหมือนปืนนี่คืออะไร


          ปัง!! .............ปัง!!.................. ปัง!!


          "อื้ออ ฟง?" ไอ้เด็กนี่มาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ แล้วผมอยู่ที่ไหน ผมมองรอบตัว ตัวเองนั่งพิงต้นไม้ มีฟงเขย่าไหล่มองอย่างเป็นกังวล อ้อ ผมนึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น


          ปัง!!   ปัง!!   ปัง!!    ปัง!!  


          "ผมเรียกทีมบีมาแล้ว แต่ต้องใช้เวลานิดหน่อย ตรงนี้ผมจะถ่วงเอาไว้ให้ นายพาคุณพอร์ชไปที่จุดนัดที่คุยกันไว้ก่อนเลย" เหลียงยิงสวนกลับไปสองนัดแล้วหันกลับมาพูดกับฟงอย่างเร่งรีบ


          "ได้ ไปพอร์ช เดินได้มั้ย? ไหวรึเปล่า" ผมพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตามฟงออกไปทางด้านหลังของจุดที่มีการยิงปะทะกัน เหลียงยิงคุ้มกันให้เพื่อให้เราหนีออกมาได้


          "เราต้องเข้าไปลึกกว่านี้ ผมว่าผมได้ยินเสียงเหมือนพวกมันจะตามมานะ"


          "อืม" ผมตอบกลับไปเบาๆ ทำให้คนที่เดินนำหยุดชะงัก หันกลับมามอง


          "กลัวเหรอ? ไม่ต้องห่วงนะ ผมปกป้องพอร์ชได้แน่นอน รับรองด้วยชีวิตของตัวเองเลย^ ^" อวดดีจริงๆเลยนะ เวลาแบบนี้ยังจะยิ้มอยู่อีก


          "ไม่ได้กลัว รีบเดินนำไปเถอะ มาหยุดเต๊าะ หยุดคุยอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวพวกมันตามมาทน ผมจะเอาคุณเป็นกำบัง ทิ้งไว้กับพวกมัน แล้วหนีไปคนเดียว คอยดูสิ"

     

          "อยากเห็นจังว่าจะทำแบบนั้นจริงๆรึเปล่า^ ^"


          "หยุดยิ้มกวนประสาทซักทีได้มั้ย มันใช่เวลาพูดเล่นเหรอ ทำไมไม่เคยทุกข์เคยร้อนอะไรเลยนะ ไอ้เด็กบ้านี่"


          "หึหึ^ ^"


          "ขำอะไร หรือกลัวพวกมันจะตามมาฆ่าจนเป็นบ้าไปแล้ว รีบๆเดินให้เร็วกว่านี้สิวะ"


          "ไม่ได้ขำ แค่ดีใจ ไม่ได้ยินใครบางคนเรียก ไอ้เด็กบ้ามาตั้งนานแล้ว ไม่คิดถึงกันจริงๆเหรอ กลับมาดีกันได้แล้วมั้ง ผมอยากมีคนคอยทะเลาะกันเหมือนสองคนนั้นนะ น่าอิจฉาออก^ ^"


          "เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว จะพูดถึงอีกทำไม อยากมีคนทะเลาะด้วยก็ไปหาคนอื่นสิ มีคนอีกตั้งมากมายที่อยากได้คุณจนตัวสั่นน่ะ ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นเป็นเด็กๆด้วยหรอกนะ"


          "คำก็เด็กสองคำก็เด็ก ทีเมื่อวานตอนจูบ ยังแทบจะกินเด็กคนนี้อยู่เลย คิดถึงผมเหมือนกันใช่ม๊า^ ^" อะ ไอ้เวรเอ๊ย พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมวะ ///


          "เลิกพูดเล่นได้แล้ว อย่าพูดจาอะไรแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นได้ยิน เค้าจะเข้าใจผิดเอา แล้วเวลาอยู่ต่อหน้าน้องชายผม ไม่ต้องพูดเรื่องของคุณกับผมขึ้นมาอีก เดี๋ยวคริสรู้ เข้าใจรึเปล่า"


          "ทำไมใจแข็งจัง ไม่มีแม้แต่คำว่าเราแล้วรึไง  ..........พอร์ช บอกหน่อยสิ ทำไมถึงทิ้งผมไป"


          ".......ทางนั้นใช่รึเปล่า ผมได้ยินเสียงเหมือนคน คงจะเป็นคนของคุณสินะ" ผมเลี่ยงที่จะมองสายตาเจ็บปวดปนกับคำถามที่มองมา แล้วเดินนำไปด้านที่ได้ยินเสียงคนหลายคนกำลังคุยกัน


          "พอร์ชไม่ใช่ทางนั้น พวกนั้นมัน......"


          ปัง!!!


          "ฟง!!!!"


พี่ฟง


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: อัพให้หนึ่งตอน เจอกันวันพรุ่งนี้เลยนะ เวลาไหนยังไม่รู้เลย ^^(ยิ้มแบบพี่ฟง) // เฉลยแล้วน้า สองคนนี้เคยคบกันมาก่อน หุหุ เซอร์ไพรส์มั้ยล่า มีบางคนเดาได้อยู่นะ อุตส่าห์พยายามเลี่ยงพูดถึงความสัมพันธ์แต่งหลอกคนอ่านไปมา 555555  // ไปแล้วนะ เมอรี่คริสมาสจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3658 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 14:44
    พี่พอร์ชคะพี่ฟงงานดีมากนะคะ ปล่อยไว้อีกสักพักมีหมามาคาบไปแน่ๆ
    #3658
    0
  2. #3417 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 11:46
    สนั่นวงการเลยมั้ยล่ะ
    #3417
    0
  3. #3072 s.lattecoffee (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:56
    ทำไมปากแข็งแบบนี้นะพี่พอร์ช



    พี่ฟงอย่าพึ่งตายนะ ง้อเมียก่อน
    #3072
    0
  4. #2073 neung_no (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:25
    เปิดคู่ไหนมาชอบทุกคู่เลยอ่ะ
    #2073
    0
  5. #2053 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 04:16
    ต่ออออออ
    #2053
    0
  6. #2052 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:02
    ป๊าดดดดดด คู่นี้เคยคบกันมาก่อน
    #2052
    0
  7. #2051 pia09 (@pia09) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:46
    merry x-mas
    #2051
    0
  8. #2050 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:55
    ทำไมมีความเจ็บปวดทุกคู่เลย ไรท์ใจร้ายมาก T_T #merry X'mas ค่ะไรท์
    #2050
    0
  9. #2049 Siridream13 (@Siridream13) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:17
    เหยยยยย คู่นี้น่าสนุกจังงง
    #2049
    0
  10. #2048 letgo (@letgoza) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:06
    ชอบๆๆๆๆ น้องฟง พี่พอร์ช สมคิด สมถุย อิอิ
    #2048
    0
  11. #2046 ManowNnch (@ManowNnch) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 17:59
    คือบับว่าาทำไมเขาเลิกกัน ในความร่าเริงทุกตัวละครจะมีความเศร้าแฝงอยู่ในนั้นสินะ
    #2046
    0
  12. #2044 a_liew (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:36
    อืออออออ.. ซัมวันปากแข็งอ่ะ -//////-

    ห่วงเค้าก็บอกเค้าปายยยยย

    ชอบพี่ฟงเรียก "พอร์ช" โอ๊ยยยยย... รู้สึกได้ถึงพลังงานนน >//<

    สมคิดกับสมถุย ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว

    ที่อาการน่าเป็นห่วง ก็คู่อิพี่นี่ล่ะ - -''
    #2044
    0
  13. #2043 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:29
    รอนะไรท์ ชื่นชมจีจี สนุกทุกคู่ ฟินทุกคู่ เริ่มหลงรักไรท์แล้วนะ55555
    #2043
    0
  14. #2042 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:27
    โอ๊ยยยยยย
    #2042
    0
  15. #2041 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:25
    โอ้ยอีพี่ก้มีปมไงเรยหวงน้อง งั่มๆ
    #2041
    0
  16. #2040 cattiyalim (@cattiyalim) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:25
    Merry Christmas ค่ะ รอๆๆ นะคร้า
    #2040
    0
  17. #2039 Yodyha (@Yodyha) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:24
    รออออออออออออออออ
    #2039
    0
  18. #2038 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:04
    โอ้ยยยย รอค่าาาาาา # Merry Christmas ค่า
    #2038
    0
  19. #2037 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:55
    ลุ้นนนนนนนน
    #2037
    0
  20. #2035 โสตฯ ธัญรัตน์ (@wheelkung) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:50
    รอนะคะไรต์ เมอร์รี่คริสมาสเช่นกันค่ะ
    #2035
    0
  21. #2034 saraz99 (@saraz99) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:48
    รอนะคะๆๆๆ
    ว่าแล้ว2คนนั้นต้องเคยคบกันจริงๆๆด้วย
    #2034
    0
  22. #2033 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:42
    เคยคบกันจริงๆด้วย
    ตอนนี้หัวใจจะวายยิงกันสนั่นหวั่นไหวแล้วพี่ฟงเป็นอะไรอะไม่น้าาาาาา......
    #2033
    0
  23. #2032 Amika (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:22
    รอนะคะ เมื่อไหร่ ยังไงก็รอ (แต่อย่านานนะ)
    #2032
    0
  24. #2031 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:10
    รุ่นใหญ่คิวบู๊อลังมากกกกกกก ว้ายๆๆๆแฟนเก่าจริงด้วยย มีความวัวแก่เคี้ยวหญ้าอ่อน /โดนตบ เนื้อเรื่องเจ้มจ้นมากกก ชอบๆ ปล. merry x'mas นะไรท์
    #2031
    0
  25. #2030 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:06
    จากนิยายรักคอมเมดี้เป็นนิยายบู๊แอ๊คชั่นยิงสนั่นไปแล้วจ้า555555 สามารถ?เปลี่ยนได้ทุกแนวจีจีทั้งดราม่าทั้งแอ๊คชั่น ถ้ามีแฟนตาซีนี่ครบเลย5555
    #2030
    0