ตอนที่ 103 : สเปเชียล ฟง พอร์ช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59



ฟงพาร์ท


          ผมดึงแขนพอร์ชให้มาหลบอยู่หลังต้นไม้ อยู่ๆก็เดินพรวดเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังตามล่าพวกเราอยู่ ไม่ได้ดูเลยว่าใครเป็นใคร ทำไมไม่ได้สัญชาตญาณจากผมไปบ้าง ถึงจะดูน่ารักน่าปกป้องดี แต่ทำแบบนี้ก็น่าเป็นห่วงนะครับ


          ปัง!!


          พวกมันเล็งปืนมาทางเราทันทีที่เห็นหน้า ผมเป็นเป้าหมายของมันอยู่แล้ว จากนัดเดียวก็กลายเป็นกระหน่ำยิงจนต้นไม้ที่เราหลบอยู่แทบจะพรุนแล้ว


          ปัง!! ปัง!! ปัง!!


          "ฟง!!! เลือด ถูกยิงนี่นา เจ็บมากรึเปล่า" ผมมองแขนตัวเองที่มีเลือดซึมออกมา แต่มันใช่เวลาห่วงว่าจะเจ็บมากหรือเจ็บน้อยมั้ยล่ะครับ ผมส่ายหน้ายัดปืนเข้าไปที่มือของคนตั้งคำถาม จนหน้าเหวอไปเลย


          "ช่างมันเถอะ ยิงต้านหน่อย ผมจะโทรให้ทางนั้นมาช่วยเรา"


          "จะ จะบ้าเหรอ ไม่เอาหรอก ไม่เคยยิงคน เกิดยิงไปแล้วโดนเค้าตายขึ้นมา ไม่ปาบไปตลอดชีวิตเหรอ"


          "ถ้าพอร์ชไม่ทำ เราก็จะเป็นคนที่ตายแทนนะ ผมเคยสอนยิงปืนไปแล้วนี่นา จำได้ใช่รึเปล่า ปลดเซฟแล้วเล็ง ยึดปืนให้แน่น รุ่นนี้ยิงง่ายอยู่แล้ว"


          "ไม่เกี่ยวว่ายิงง่ายรึเปล่ามั้ยล่ะ เอางี้ ฟงยิงสิ เดี๋ยวพอร์ชคุยกับเหลียงให้" คนที่เคยประกาศว่าเราเลิกกันไปแล้ว ลืมตัวยัดปืนใส่มือแล้วดึงโทรศัพท์มือถือผมไปพูดเอง


          ^  ^ ถ้าไม่ลืมตัว จะแทนตัวเองแบบนี้มั้ยนะ คงไม่มีทางหรอก


          ปัง ปัง ปัง ปัง


          โธ่เว้ย ก็อยากขอบใจหรอกนะ ที่พวกมันโผล่มาทำให้พอร์ชลืมตัวพูดกับผมแบบนี้ แต่ขัดจังหวะตอนที่ผมกำลังดีใจ มันก็มีสิทธิ์ตายได้เหมือนกัน


          ผมหันกลับไปยิงต้านเอาไว้ ไม่ให้พวกมือปืนเข้ามาใกล้เราได้ไปมากกว่านี้ หูก็คอยฟังพอร์ชที่อธิบายสถานการณ์ของเราให้เหลียงฟังเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ถ้าไม่มาภายในห้านาที ผมคงไม่มีสิทธิ์จะได้ง้อขอคืนดีคนที่ยืนตรงนี้อีกแล้วล่ะ กระสุนก็ใกล้หมด พวกมันก็เยอะกว่าและขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว


          "เร็วๆนะเหลียง อยู่ไม่ไกลมากหรอก เราตรงมาทางด้านหลังเลย ฟงคนเดียวไม่ไหวแล้วล่ะ พวกมันมีตั้งสี่ห้าคน"


          ปัง!!  ปัง!!   ปัง!!  ปัง!!  ปัง!!


          "แย่แล้วล่ะ.....กระสุนหมด" ผมหันไปบอกคนที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ พร้อมกับคิดหาหนทางให้เรารอดไปได้อย่างปลอดภัย


          "ห๊ะ!! เอาไงดีล่ะฟง หรือเราจะวิ่ง ถ้าไปทางนี้ก็คงจะพอหนีไปได้ พวกมันคงยิงทะลุต้นไม้ใหญ่ไปไม่ได้หรอก" พอร์ชชี้ไปทางที่พอจะหลบกระสุนปืนของพวกมันไปได้ เพราะมีต้นไม้ขึ้นเยอะและเป็นจุดอับวิถีกระสุน แต่จะวิ่งไปยังไงก็น่าจะหนีได้ไม่ไกลอยู่ดี มันต้องมีคนถ่วงเวลาเอาไว้


          "งั้นไปกันเลย นับหนึ่งถึงสามแล้ววิ่งสุดแรงเลยนะ ไม่ต้องหันกลับมาดู วิ่งไปข้างหน้าอย่างเดียวเลย เอาโทรศัพท์ไป ในนั้นมีพิกัดจุดนัดพบที่ผมนัดกับทีมบีเอาไว้" ผมยัดโทรศัพท์กลับไปที่พอร์ชอีกครั้ง มองหน้าคนที่ผมรักเทียบได้กับหัวใจของตัวเอง ดึงตัวมากอดเอาไว้แน่นแค่แป๊บเดียว


          "นี่!! มันใช่เวลามั้ย จะวิ่งก็รีบวิ่งกันได้แล้ว มันเงียบแบบนี้ต้องรู้แน่ว่าเรากระสุนหมดน่ะ" ก็ไม่ได้อยากให้เสียเวลาหรอกนะ แต่ไม่รู้ว่าถ้าไม่กอดตอนนี้ผมจะมีโอกาสอีกรึเปล่าน่ะสิ


          "ครับๆ นับแล้ววิ่งเลยนะ อย่าลืมล่ะ ไม่ต้องหันกลับมา วิ่งสุดกำลังเลย" ผมจับมือพอร์ชเอาไว้แน่น แล้วต้องรีบปล่อยเพราะไม่มีเวลาแล้ว


          "อือ" พอร์ชพยักหน้า หันไปทางที่ตัวเองชี้เมื่อกี้


          "หนึ่ง สอง สาม ไปเลยพอร์ช" ผมดันหลังคนที่ต่อไปนี้ผมอาจจะไม่ได้เห็นหน้าอีกแล้ว ให้ออกวิ่งไป มองตามหลังไปจบลับสายตา


          ส่วนตัวเองก็หันกลับไป หยิบมืดพกที่ซ่อนเอาไว้ออกมา ถึงจะรู้ดีว่าคงสู้ปืนไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรไว้ในมือเลย ผมถอยหลังไปนิดเตรียมตั้งรับเพราะพวกมือปืนสี่คนเดินเข้ามาประจันหน้าในระยะร้อยเมตรเห็นจะได้ แสยะยิ้มอย่างพอใจที่ผมไร้หนทางจะสู้


          "หึ แบ่งสองคนไปตามไอ้คนนั้นกลับมา อย่าให้ถึงตายล่ะ นายสั่งให้จับกลับไปถ้าทำได้"


          สองคนที่คนเป็นหัวหน้าสั่งพยักหน้าแล้วจะเดินแยกออกไปตามพอร์ชกลับมา ผมก้าวไปดักทางเอาไว้ แล้วต่อยเข้าไปที่ท้องคนที่เดินนำหน้าสุด แตะคนที่เดินตามมาด้านหลัง เพื่อถ่วงเวลาไว้ให้ ถึงจะต่อสู้เป็น แต่สี่ต่อหนึ่งแบบนี้ ไม่มีทางที่ผมจะชนะได้หรอก ถึงผมจะเก่ง แต่พวกมันก็คงต้องเก่งเหมือนกัน


          ผั๊วะ!!!


          หมัดหนักๆซัดเข้ามาเต็มหน้า ในจังหวะที่ผมกำลังถูกรุม ไม่รู้ว่าหมัดใครเท้าใครบ้าง จนผมเซถลาถอยหลังลงไปนั่งกับพื้น


          "ฤทธิ์เยอะขนาดนี้ คงต้องทำให้ใกล้ตายซะก่อน จะได้พาตัวไปได้สะดวกๆหน่อยนะ คุณฟง" หัวหน้ากลุ่มยกปืนขึ้นเล็งมาที่ผม ผมหลับตารู้ดีว่าถึงไม่ตายตอนนี้ แต่ถ้าถูกพาตัวไปก็คงไม่รอดอยู่ดี


          "อย่า!!"


          "พอร์ช?!"


          ปัง!!


          "ฟง!!"


          ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!


          "นายครับ หลบไปก่อน" เหลียงพุ่งตัวเข้ามาหาผมหลังจากที่พาคนมาเพิ่ม และช่วยสกัดกันกลุ่มคนที่ตอนแรกเล็งปืนมาที่ผมจนต้องถอยกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง เพราะคนของเรามีเยอะกว่า


          ผมดึงแขนพอร์ชให้เดินตามลูกน้องที่นำทางเราไปที่จุดนัดพบ เพื่อขึ้นรถอีกคันหลบออกไปจากตรงนี้ ระหว่างทางที่เดินมา ผมบีบแขนคนที่วิ่งกลับมาบังตัวผมเอาไว้จากกระสุนปืนแน่นด้วยความโกรธจัด


          พอถึงรถลูกน้องอีกห้าหกคนก็ยืนคุ้มกันรอบรถ ผมยัดตัวพอร์ชเข้าไป ก้าวขึ้นรถตาม จากนั้นก็นั่งนิ่ง พยายามระงับความโกรธตัวเอง ไม่หันไปมองหน้า เพราะกลัวว่าจะเผลอใส่อารมณ์กับพอร์ช


          "ฟง ทำไงดี เลือดไหลไม่หยุดแล้ว เป็นบ้าอะไรวะ ถึงได้ไม่ยอมวิ่งตามมา นี่ถ้า....."


          "พอร์ชนั่นแหละเป็นบ้าอะไร!!! ผมบอกให้วิ่งหนีไปไง จะกลับมาอีกทำไม ถ้า...ถ้าเกิดว่าเมื่อกี้ โธ่เว้ยยยยยยยยยยย!!!!!!" สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ตะโกนใส่หน้าไปจนได้


          เมื่อกี้ผมตกใจแทบบ้าตายที่เห็นว่าเป้าหมายของปืน เปลี่ยนจากผมเป็นพอร์ช เพราะเจ้าตัววิ่งเอาตัวเองมาบังผมไว้ โชคดีแค่ไหนที่ผมไวกว่า ดึงตัวให้กลับมาหลบอยู่หลังผมได้ทัน ก่อนที่พวกมันจะยิงปืนออกมา


          ผมหันกลับไปชกกระชกรถระบายความโกรธตัวเอง ทำไมต้องกลับมา ทำไมต้องเอาตัวเองมาบังไว้ ตัวผมน่ะไม่เป็นไร แต่พอร์ชจะตายไม่ได้เด็ดขาด คอยดูเถอะ ถ้ากลับไปเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีกับพวกมันให้หมดทุกคนเลย


          "นี่หยุดนะ จะหาเรื่องให้เจ็บตัวเพิ่มอีกทำไม เป็นบ้าไปแล้วเหรอ พอร์ชต้องโกรธฟงไม่ใช่รึไง ถ้าไม่ย้อนกลับมา ป่านนี้ฟงอาจจะถูกยิงตายไปแล้วก็ได้ แล้วเมื่อกี้ทำไมต้องเอาตัวมาบังไว้เพื่อกันกระสุนแทนด้วย จะต้องมีอีกกี่แผลกันถึงจะพอใจ นี่ไปโรงพยาบาลด่วนเลยนะ ขับเร็วๆเข้าสิวะ" ต่อว่าผมเสร็จ พอร์ชก็หันไปเร่งคนขับรถด้วยเสียงที่ร้อนรนมาก ดึงเสื้อสูทตัวเองออกเขวี้ยงทิ้งไป แล้วถอดเสื้อเชิ้ตด้านในมากดแผลผมเอาไว้


          "นี่พอร์ช!! ทำบ้าอะไร ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เรานะ ใส่เสื้อกลับเข้าไป ผมหวง" จะต้องมาโชว์ผิวขาวๆของตัวเองต่อหน้าคนอื่นทำไม ผมคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์เห็นได้


          "เงียบไปเลยนะ!! นี่ไม่ใช่เวลามาหึงหวงนะฟง เวรเอ๊ย มีผ้าตรงไหนบ้างเนี่ย เลือดตรงแขนก็ยังไหลไม่หยุดเลย นี่เมื่อไหร่จะถึงโรงพยาบาล" เสียงร้อนรน สายตากังวลใจ ไม่ได้ทำให้ผมดีใจเท่าไหร่ กลับรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ทำไมไม่ฟังกันบ้างวะ ก็รู้อยู่ว่าผมขี้หึง ขี้หวงแค่ไหน แม้แต่ตอนนั้นที่แตะตัวน้องชายผม ผมยังทนไม่ได้เลย ผมไม่ชอบให้พอร์ชถูกตัวใครทั้งนั้น ผมรู้ว่าผมมันบ้า แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้


          "ไม่ต้องไป กลับคอนโดฯเลย" พูดจบผมก็ดึงม่านที่กั้นระหว่างคนขับกับผู้โดยสารปิด เพื่อตัดบทการสนทนา เพราะรู้ดีว่าเดี๋ยวพอร์ชก็ต้องโวยวายไม่ยอมอยู่ดี แล้วก็เพื่อบังสายตาไม่ให้ใครมองร่างกายขาวๆนี่ด้วย ถึงแม้มันจะไม่กล้ามองก็เถอะ


          "ทำไมล่ะ นี่ถูกยิงตั้งสองที่นะ เลือดไหลไม่หยุดขนาดนี้ ยังไงก็ต้องไปหาหมอ" เห็นมั้ยล่ะ โวยวายจริงๆด้วย ใครจะรู้จักเค้าดีเท่าผมล่ะ


          "ไม่เอา ที่นี่ไม่ใช่ฮ่องกงนะพอร์ช ถูกยิงแบบนี้ โรงพยาบาลก็ต้องแจ้งตำรวจแน่ๆ ผมขี้เกียจเคลีย แผลแค่นี้เอง เดี๋ยวเหลียงกลับมา ผมให้มันทำก็ได้ หรือไม่ พอร์ชก็ทำสิ^^"


          "นี่ไม่ใช่เวลามายิ้มนะฟง พอร์ชไม่ใช่หมอ จะทำแผลให้ได้ยังไง เกิดเลือดไหลไม่หยุด หรือกระสุนฝังอยู่ด้านใน แล้วถ้าเกิด...ถ้าเกิด เป็นอะไรไป ไม่ได้หรอก จะต้องให้คนขับพาไปโรงพยาบาล" พอร์ชเอื้อมมือไปที่กั้นเพื่อจะเปิดมันออก


          "พอเถอะ ตั้งสติหน่อยสิ พอร์ชกำลังสติแตกแล้วนะ รู้รึเปล่า ผมไม่ใช่ว่าเพิ่งเคยถูกยิงครั้งแรกนะ ไม่มีกระสุนฝังหรืออะไรทั้งนั้นแหละ แปะพาสเตอร์ยาก็หายแล้วน่า^^"


          "นี่จะบ้าเหรอ นี่มันไม่ใช่แผลหกล้มนะเว้ย ไม่ได้ยังไงก็ต้องไป..อุ๊บ"


          "อื้อออออออ" เสียงคนที่ถูกผมปิดปากร้องประท้วงในลำคอ มือยกขึ้นมาดันไหล่ผมให้ออกไป แต่ผมรวบตัวเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้พอร์ชดิ้น


          "อืมมมมม พอร์ช" ผมกัดแล้วดูดแรงๆที่ริมฝีปาก เรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างโหยหา ลืมไปแล้วว่าตั้งใจแค่จะหยุดเสียงโวยวายเท่านั้น มือลูบไปตามผิวนิ่มๆที่ไม่มีเสื้อ เพราะพอร์ชถอดออกมากดแผลผมเอาไว้


          ผมคิดถึง คิดถึงแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่หยุดทรมานผมซักที


          "อืออ อะ  ยะ อย่า ฟง"


          "พอร์ช....พอร์ชครับ พอร์ช" ผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะใจอ่อนยอมกลับมาหาผมซักที


          "อย่าฟง อย่าทำแบบนี้ ฟง หยุด" เจ้าของผิวขาวๆที่ผมกำลังไล่ริมฝีปากตัวเองเลาะลงไปจากคอ ลงหัวไหล่ แล้วไล่กลับขึ้นมาที่ซอกคออีกครั้ง ทั้งร้องทั้งดันตัวผมให้ออกห่าง


          "โอ้ยยย" แล้วดันตรงไหนไม่ดัน มาดันตรงที่ผมถูกยิงพอดี นี่จงใจแกล้งกันรึเปล่าวะ ผมรีบปล่อยมือ แล้วถอยห่างออกมา กุมแผลตัวเองเอาไว้


          "ขอโทษ เจ็บมามั้ย ก็บอกแล้วไงว่าให้ปล่อยน่ะ โดนแผลเหรอ? .......ไหนดูหน่อย"


          "ช่างหัวมัน แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า" ผมไม่อยากหงุดหงิดใส่เท่าไหร่ เลยหยิบเสื้อสูทมาใส่ทับไว้ให้พอร์ช หันหน้าหนีไปทางหน้าต่างแล้วไม่ตอบคำถามอะไรอีก เจ้าตัวเลยได้แต่ถอนหายใจ เงียบไป แล้วหันไปสนใจปฐมพยาบาลเบื้องต้นผมแทน

 

 


          "คืนนี้เตรียมตัวกลับฮ่องกงพร้อมผมเลยนะพอร์ช" ผมเดินเข้าห้องตัวเอง มีพอร์ชเดินตามมา มองซ้ายมองขวาไปทั่วห้องนอนผม


          "ไม่กลับหรอก อีกสองวันถึงจะกลับไป แล้วนี่กล่องยาอยู่ตรงไหน จะทำแผลให้"


          "อย่าดื้อนะ คนพวกนั้นมันจะต้องรู้ตัวแล้วว่าพอร์ชเป็นจุดอ่อนของผม ตอนนี้พอร์ชไม่ปลอดภัย อยู่ใกล้ๆผมไว้ ที่นี่ผมให้คนคอยคุ้มกันไม่ถนัด ถ้าเกิดมันขนคนมามากกว่านี้ เราต้องแย่แน่ๆ"


          "ฟง กล่องยาอยู่ที่ไหน ทำแผลก่อนแล้วค่อยว่ากัน"


          "อยู่บนตู้เสื้อผ้าน่ะ" ผมชี้ขึ้นไปบนตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ พอร์ชรีบเปิดตู้ด้านบนออกแล้วเอื้อมมือไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา เดินกลับมานั่งที่เตียงข้างๆผม เริ่มลงมือทำแผลให้


          "เวรเอ๊ย ต้องห้ามเลือดยังไงให้หยุดไหลเนี่ย ไปโรงพยาบาลเถอะ พอร์ชรับผิดชอบไม่ไหวหรอก ขอร้องล่ะนะ" ผมเกือบจะใจอ่อนกับสายตาวิงวอนและห่วงใยที่ส่งมาให้ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะส่ายหน้า แล้วหันหนีไป เลี่ยงไม่สบตา


          "โอ้ยยย ทำไมดื้อแบบนี้นะ งั้นก็ทำเท่าที่ทำได้แล้วกัน ใครจะไปกล้าสั่งมาเฟียได้วะ" 


          "พอร์ชไง สั่งผมได้ทุกอย่าง^ ^"


          "ถ้าสั่งได้ ก็นั่งนิ่งๆ จะทำแผลให้" พอร์ชค่อยๆถอดเสื้อสูทผมออก เลื่อนมือมาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ต ค่อยๆถอดอย่างเบามือ ตามองสำรวจแผลผมไปด้วย หน้าเริ่มเสียเมื่อเห็นว่าผมมีแผลถูกยิงที่เอวด้วย


          "ทำไปเถอะ ไม่ต้องกังวล ผมภูมิใจที่สองแผลนี้ได้มาจากการปกป้องพอร์ช เดี๋ยวจะถ่ายรูปอัพลงโซเชียลด้วย^ ^"


          "ยังจะทำเล่นอีก เลือดไหลเยอะมากเลยนะเนี่ย ต้องห้ามเลือดก่อน" 


          ผมนั่งมองหน้าพอร์ช ระหว่างทำแผล นานแค่ไหนที่เราไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ตั้งแต่ที่ผมถูกบอกเลิกไป พอร์ชก็ไม่เข้าใกล้ผมตามลำพังอีกเลย แม้ผมจะหาข้ออ้างเรื่องการทำสัญญา เรื่องงาน แต่พอร์ชก็หาทางเลี่ยงไปได้ตลอด 


          "เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย ไม่ว่าผมจะทำผิดอะไร ผมขอโทษทุกอย่างเลย ^ ^"


          "..............."


          ^   ^


          "เท่านี้ก็คงใช้ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวกินยาหน่อยนะ จะได้ไม่ปวดแผลมาก ถ้าเหลียงกลับมา คุณก็ให้จัดการเรื่องพาหมอมาดูแผลที่นี่ก็แล้วกัน ผมจะไปเอาน้ำมาให้ กินยาแล้วพักซะ" ดูเหมือนว่า พอร์ชจะรู้สึกตัวแล้วสินะ ผมไม่น่ารีบพูดเรื่องให้เราเป็นเหมือนเดิมเลย พอร์ชเป็นเหมือนเดิมทันที แต่ไม่ใช่ตอนเรารักกัน แต่เป็นตอนเราเลิกกันต่างหากล่ะ คำแทนตัวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว


          "หมอคงรักษาให้ไม่ได้หรอก มีแค่พอร์ชที่ช่วยได้^ ^"

 

          "????????" พอร์ชหยุดนิ่ง ส่งสายตาไม่เข้าใจมาให้ผม


          "ผมเจ็บแผลน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ปวดที่ใจนี่สิ รักษาให้ผมทีได้รึเปล่า? นะครับพอร์ช" 


          "คุณพัชระต่างหากล่ะ อย่าเรียกแบบนี้อีก ขอโทษนะที่ผมคงช่วยรักษาอะไรให้ไม่ได้ ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวเหลียงก็คงมาแล้ว ยาอยู่ตรงนี้ น้ำก็ไปหาเอาเองแล้วกัน ปากดีขนาดนี้คงไม่เป็นไรมากแล้วมั้ง" พอร์ชวางยาไว้บนเตียงนอน ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องไป


          "โอ้ยยยยย" ผมบีบแผลตัวให้ ให้เลือดที่เกือบจะหยุดไหล ซึมออกมาจากผ้าพันแผลสีขาวที่พอร์ชพันไว้ให้ จนตอนนี้มันกลายเป็นวงกว้างสีแดงสด แล้วแกล้งร้องเสียงดัง 


          ช่างหัวแผลมันเถอะ ต่อให้ตายผมก็ต้องรั้งพอร์ชเอาไว้ให้ได้ ถ้าปล่อยให้กลับไป แล้วมีพวกมันมาคอยดักเล่นงาน ผมจะทำยังไง


          "ฟง เป็นอะไร แล้วนี่ทำไมเลือดไหลอีกแล้ว ไปหาหมอเถอะ ขอร้องล่ะ" คนใจแข็ง ปากแข็ง รีบวิ่งถลากลับเข้าห้องมา พอเห็นผ้าพันแผลที่เคยเป็นสีขาว ก็หน้าซีดปากสั่น เริ่มสติแตกอีกครั้ง


          "ไม่ ช่างมันสิ ผมไม่อยากหายแล้วล่ะ ปล่อยมันเอาไว้แบบนี้แหละ ถ้าคุณอยากกลับมากก็กลับไปได้เลยนะ เชิญเถอะครับ คุณพัชระ ^ ^"


          "ฟง อย่าดื้อนะ เอาแขนมา จะห้ามเลือดให้" พอร์ชขยับเข้ามาใกล้ ผมเบี่ยงแขนตัวเองถอยไปด้านหลัง ไม่ยอมให้อีกฝ่ายแตะแผลตัวเองได้


          "ไม่ต้องครับ คุณพัชระ ให้มันไหลไปเถอะ อีกไม่นานเดี๋ยวผมก็ตายแล้วล่ะ^ ^"


          "อย่ามาพูดบ้าๆนะฟง ส่งแขนมาให้พอร์ช อย่าทำแบบนี้ นี่เลือดไหลออกมาจากผ้าพันแผลแล้วนะ ฟง...บอกให้ส่งแขนมาไง" เสียงของคนที่ร้องอ้อนวอนผมอย่างห่วงใย ทำให้หัวใจผมกลับมาเต้นอีกครั้ง หลังจากที่มันตายมาเกือบครึ่งปีแล้ว อย่างน้อยก็ยังห่วงใยผมสินะ สายตานั่น ทำให้ผมคิดถึงอดีตจัง


          ถ้ายังรักกันอยู่ ทำไมถึงได้ทิ้งผมไปนะ ถ้ายังมีเยื่อใย ทำไมถึงไม่ใจอ่อนซักที


          "ผมให้ทำก็ได้ แต่ต้องมีข้อแม้นะ ผมจะให้ทำแผล แล้วจะให้เหลียงไปรับหมอมาดูอาการ ตกลงมั้ย? ^ ^"


          "ได้ จะให้ทำอะไร บอกมาสิ เร็วๆเข้า เลือดมันเยอะมากเลยนะฟง ถ้าช็อคขึ้นมา อาจจะพาไปโรงพยาบาลไม่ทันก็ได้นะ" ขอบตาของพอร์ชเริ่มแดง มองแต่แผลผมเท่านั้น ไม่ได้เอะใจรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผมส่งไปให้เลย


          "ข้อแรก พอร์ชต้องกลับไปฮ่องกงกับผมคืนนี้เลย"


          "ได้ จะให้กลับตอนนี้ก็ได้ แต่ต้องทำแผลก่อน เร็วๆเข้าส่งแขนมา" พอร์ชตอบตกลงทันทีไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ


          "ยัง ข้อที่สอง..." ผมดึงแขนตัวเองหลบอีกครั้ง คนตั้งท่าจะทำแผลให้ เริ่มหงุดหงิดทันที


          "โอ้ยยย อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ จะทำให้ทุกอย่างเลย รีบส่งแขนมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพอร์ชนี่แหละจะเอาปืนยิงฟงให้จบๆไปซะที" ขู่อะไรมองหน้าตัวเองก่อนมั้ย คงทำได้หรอก เมื่อกี้ยังจะเอาตัวมารับกระสุนแทนผมอยู่เลย ไอ้ปากแข็งๆนั่นน่ะ เดี๋ยวผมจะทำให้อ่อนปวกเปียกเอง^ ^


          "รับปากแล้วนะ พอร์ชพูดคำไหนคำนั้นใช่มั้ย^ ^"


          "เออ รีบๆว่ามา จะได้ทำแผลซักที" พอร์ชบอกอย่างร้อนใจ เพราะตอนนี้เลือดผมไหลจนท่วมแขนไปหมดแล้ว ผมคงบีบแรงไปนิดสินะ _  _


          "ข้อที่สอง พอร์ชต้องนอนกับผม^ ^"


          !!!!!!!!!



พี่พอร์ช



#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: วรั้ย นี่มันนิยายอัลไล ทำไมรุนแรงขนาดนี้ เด็กๆที่อายุยังไม่ถึงสิบแปดควรอ่านพร้อมผู้ปกครองนะ ฮ่าๆๆๆๆ //ไอ้ข้อแม้ข้อที่สองของพี่ฟง มันชั่ง....ฮึ้ยยยย เจ้าเล่ห์อะไรเบอร์นี้วะ มีบีบแผลตัวเองให้เลือดไหล เพื่อดึงความสนใจด้วย ไอ้เด็กบ้ามาเฟียเนี่ย แล้วพี่พอร์ชจะยอมตกลงมั้ย? หุหุ// ตอนต่อไปมาต่อบ่ายๆเย็นๆนะ พอพักหายใจหน่อย วันนี้โคตรรรรเหนื่อย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3743 Peraya18 (@Peraya18) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 18:40
    พี่ฟงนี้โดนยิงจริงๆใช่ม่ะ. บร้าไปแล๊ววว
    #3743
    0
  2. #3419 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 12:49
    วรั้ยยยย ข้อสองนี้~~
    #3419
    0
  3. #3289 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 13:03
    ทำไมถึงทิ้งพี่ฟงไปหนอออ
    #3289
    0
  4. #3074 s.lattecoffee (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:12
    พี่ฟงเจ้าเล่ห์มากอ่ะ 555+



    แอบนึกถึงคุณหญิงแม่ของพี่พอร์ช ถ้าเกิดรู้เรื่องนี้เข้าไม่เป็นลมเลยเหรอ5555+
    #3074
    0
  5. #2169 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 20:43
    ก็คิดแล้วว่าฟงพอร์ชมันมีซั่มติ่งง
    #2169
    0
  6. #2085 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 18:36
    สู้ๆคะ
    #2085
    0
  7. #2080 sky-238 (@fah-blue) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 17:35
    ชอบคู่นี้ ขออีกรัวๆ
    #2080
    0
  8. #2079 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 17:27
    เรื่องนี้ชอบทุกคู่เบยยย ฟินมว๊ากกก ค่า
    #2079
    0
  9. #2078 saraz99 (@saraz99) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 16:54
    ฟงมันร้ายยยคะ
    ตอนนี้คู่นี้น่ารักมากคะ
    #2078
    0
  10. #2077 Thitiworada (@pamworada) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 16:06
    พี่พอร์ช รู้สึกว่าตอนนี้จะดูน่ารัก น่าปกป้องเลยนะ ชอบคู่นี้ 555555555
    #2077
    0
  11. #2075 Kamonporn13 (@Kamonporn13) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 13:18
    พี่ฟงมันร้ายย5555
    #2075
    0
  12. #2074 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 13:00
    ดีต่อใจอ่ะ
    #2074
    0
  13. #2072 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:06
    โอ้ยเฮียอย่างอ่อย ><
    #2072
    0
  14. #2071 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:04
    ฟงงงงงงงง ทำไมเจ้าเล่ห์ขนาดเน้ 5555 เเล้วทำไมตอนนี้พอร์ชทำตัวดูน่าปกป้องน่าถนุถนอมงี้ 555
    #2071
    0
  15. #2070 a_liew (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:02
    แล้วคนแต่งก็จะหักมุมว่า แค่ "นอนข้าง ๆ กัน เฉย ๆ " -____-''

    อิพี่ฟงมันร้ายยยยยยนะคะ

    ยอมทำร้ายตัวเอง เพื่อรั้งพี่พอร์ชไว้ ไม่ธรรมดาาาาา

    หวังว่าความร้ายแบบนี้ คงไม่ออสโมซิสไปหาคนอื่นหรอกนะ

    คู่พี่ นี่แซ่บบบบบมว๊ากกกกก >// [ ] //< แวร๊ยยยยยยย!!!!!!
    #2070
    0
  16. #2069 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:22
    งุ้ยยยยย ชอบนิยายเรื่องนี้จัง รักไรท์
    #2069
    0
  17. #2068 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:10
    สู้ๆหน่าไรท์ แต่ค้างมาก
    #2068
    0
  18. #2067 Mild1047 (@Mild1047) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 09:45
    พี่ฟงเยี่ยมคะเอาให้อยู่เลย5555555//ชอบคู่นี้น่ารักๆๆๆ//สู้ๆน่ะค่ะไรท์
    #2067
    0
  19. #2066 methaweejai (@methaweejai) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 09:39
    คู่นี้น่ารัก///ต่อไวๆนะ
    #2066
    0
  20. #2065 devilnamfon (@devilnamfon) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 09:25
    คู่นี้น่ารักอ่ะ ชอบๆๆๆ
    #2065
    0
  21. #2064 nititpran (@nititpran) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 09:02
    ฟินคู่นี้มากกกกดก
    #2064
    0
  22. #2063 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 08:51
    คือดีงามฟงพอร์ช><
    #2063
    0
  23. วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 08:39
    เอาอีกๆๆๆๆ ชอบคู่นี้จังฮือออออ เหมือนจะแย่งซีนสมคิดกับสมถุยเต็มๆเลยยยยย
    #2062
    0
  24. #2061 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 08:30
    ทำไมเราเขินท่ามกลางเสียงกระสุนและเลือดล่ะฮ่าาาาาา
    พี่พอร์ชน่ารักอะพี่ฟงเจ้าเล่ห์มากมาย อิอิ
    #2061
    0
  25. #2060 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 08:23
    ยืมคำพี่สิงแปป-เกลียดอ่ะ555555 เจ้าเล่ห์นัก
    #2060
    0