คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 9 : ซื้อกิจการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,496 ครั้ง
    5 ก.ย. 62





จื่อลู่พาข้าตระเวณไปตามบ่อนพนันต่างๆทั่วเมือง คราวนี้ข้าสวมหมวกที่มีผ้าห้อยลงมาปิดบังใบหน้าระมัดระวังตัวยิ่ง และเปลี่ยนยุทธวิธีใหม่ ด้วยการทุ่มเงินทายลูกเต๋าครั้งละห้าร้อยตำลึง ดูเหมือนจะเสี่ยงสูงมากหากสูญเงินก้อนนี้ไป แต่ก็ได้กำไรมากเช่นกัน เล่นไปสามตาข้าก็เปลี่ยนบ่อนใหม่เพื่อป้องกันมิให้ผู้คนจดจำได้ และอีกอย่างก็คือหลีกเลี่ยงการมีปัญหากับทางบ่อนพนัน เนื่องจากข้ามีบทเรียนอันน่าหลาบจำมาจากครั้งก่อนแล้วจึงมิกล้าที่จะทุ่มพนันจนหมดตัวเช่นเดิมอีก อนึ่งการทายลูกเต๋าชนะติดต่อกันหลายตาก็นับว่าเป็นการท้าทายอย่างหนึ่งซึ่งอาจทำให้ข้าโดนทางบ่อนเขม่นหมายหัวอีกก็เป็นได้ ข้าจึงวางแผนกับจื่อลู่เอาไว้ว่าจะทายลูกเต๋าให้ถูกแค่บ่อนละสามตาเท่านั้น จากนั้นก็จะรีบชิ่งทันทีเพื่อป้องกันมิให้เกิดเรื่องเดือดร้อนขึ้นมาอีก จื่อลู่พาข้าวนเวียนทำเช่นนี้ซ้ำๆจนครบทุกบ่อนในเมืองข้าก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ค่อยคลายใจได้นิดนึงไม่ต้องกังวลถึงเรื่องปากท้องในอนาคตไปอีกระยะหนึ่งเลยทีเดียว

ขณะที่ข้ากำลังเดินออกจากบ่อนพนันแห่งสุดท้าย ข้ากับจื่อลู่พลันได้ยินเสียงทุบตีผู้คนมาจากตรอกเล็กๆด้านข้าง จื่อลู่รีบพาข้าเดินผ่านเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาโดยไม่เหลียวมองผู้เคราะห์ร้ายในตรอกแห่งนั้น

"โอย...ได้โปรดอย่าทำข้าเลย ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับไปนำเงินมาใช้คืนแน่ๆ" เสียงแหบพร่าแผ่วระโหยดังออกมาจากตรอกแคบๆ

"ดี! เถ้าแก่หลิ่ง ถ้าเช่นนั้น...รวมดอกเบี้ยแล้วท่านค้างเงินบ่อนของเราอยู่แปดพันตำลึง" เถ้าแก่หลิ่ง? ชื่อแซ่นี้ฟังดูคุ้นๆหูอย่างไรชอบกล ข้าจึงหยุดฟังบทสนทนาต่อโดยมีจื่อลู่กระตุกชายแขนเสื้อยืนส่ายหน้ามองอยู่ด้านข้าง คล้ายกับพยายามจะห้ามไม่ให้ข้าแกว่งเท้าหาเสี้ยน

"อะ...อะไรนะ?! ข้าจำได้ว่าข้าติดหนี้แค่สามพันตำลึงเท่านั้นเอง!" เถ้าแก่หลิ่งร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นล้นพ้น

"หึ! ไม่เคยได้ยินเรื่องดอกเบี้ยทบต้นทบดอกหรือไร? เถ้าแก่หลิ่ง ท่านติดค้างบ่อนเรามานานหลายเดือนแล้ว กิจการที่ภัตตาคารหลิ่งจูก็ซบเซาเนื่องจากมีคู่แข่ง แล้วท่านจะหาเงินจากที่ใดมาใช้หนี้ ขืนท่านยังคงติดเงินกับทางบ่อนนานไปกว่านี้ละก็ ดีไม่ดีท่านอาจจะต้องขายลูกสาวขัดดอกแล้วกระมัง?" ข้าได้แต่นึกสงสารผู้ที่กู้หนี้ยืมสินมาจากบ่อนพนันล้วนไม่มีผู้ใดจบเรื่องด้วยดีสักราย 

"ไม่นะ...พวกเจ้าจะเอาภัตตาคารหลิ่งจูไปก็ได้ แต่ห้ามแตะต้องลูกสาวและครอบครัวของข้า" อืม...ถึงจะเป็นผีพนันแต่ก็ยังมีความดีที่รักลูกรักเมียอยู่บ้าง

"ผู้ใดจะเอาภัตตาคารซอมซ่อของเจ้ากัน ถุย! ตั้งแต่หอลู่หลินเปิดภัตตาคารที่ชั้นล่างถึงทำเลจะไม่ดีเท่าหลิ่งจูของเจ้า แต่ด้วยการบริการอันเป็นเลิศ พร้อมทั้งชื่อเสียงที่โด่งดังว่าเป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งจึงทำให้พวกผู้ดีมีเงินหรือแม้แต่เชื้อพระวงศ์ยังพากันตบเท้าแวะเวียนไปรับประทานอาหารที่นี่กันอย่างไม่ขาดสาย ให้ข้าเดาสถานการณ์ในตอนนี้ของหลิ่งจูก็คงไม่พ้นขาดทุนทุกวันไม่เว้น" กระไรนะ? เถ้าแก่ผู้นี้เป็นเจ้าของภัตตาคารหลิ่งจูที่ข้าเพิ่งแวะไปเมื่อวันก่อนนั่นน่ะหรือ?

"เจ้านายของเราพึงใจและอยากได้ลูกสาวของเจ้ามาเป็นอนุนานแล้ว ถ้าเจ้ายอมยกบุตรีของเจ้าให้เจ้านายข้า ข้ารับประกันได้ว่าเจ้านายยินดีที่จะยกหนี้สินทุกอย่างของเจ้าให้เป็นโมฆะอย่างแน่นอน..." ข้าได้ยินตรงจุดนี้ถึงกับต้องขมวดคิ้ว นี่ต้องเป็นแผนหลอกล่อให้เถ้าแก่หลิ่งติดหนี้พนันเป็นจำนวนมาก จากนั้นก็บีบบังคับให้เขาใช้หนี้ อา...แผนการช่างชั่วร้ายนัก เพื่อให้ได้ตัวหญิงงามมาไว้ในกำมือถึงกับวางแผนได้ซับซ้อนมากมายขนาดนี้

"ขะ...ข้า...ข้า...ขอไปปรึกษาฮูหยินที่บ้านก่อน แล้วจะมาให้คำตอบวันพรุ่ง" เถ้าแก่หลิ่งเริ่มลังเลกับข้อเสนอ 

"ดี...พรุ่งนี้พวกข้าจะรอฟังข่าวดี! ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะค่อยๆแผ่วจางหายไป คนกลุ่มนั้นคงจะจากไปแล้ว ข้าจึงชะโงกหน้ามองไปในตรอกลึกเห็นเถ้าแก่หลิ่งที่นอนหมดสภาพกองอยู่บนพื้น ตามเนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำดำเขียวดูแล้วน่าอเนจอนาถยิ่งนัก ข้ารีบเข้าไปช่วยประคอง จื่อลู่จึงรีบเข้ามาช่วยข้าพยุงเถ้าแก่ขึ้นอีกแรง พวกข้าพาเถ้าแก่หลิ่งกลับไปยังภัตตาคารหลิ่งจู

"แค่กๆ ข้าขอขอบพระคุณคุณชายมากที่ช่วยเหลือคนแก่อย่างข้า" เถ้าแก่หลิ่งคารวะขอบคุณข้า พร้อมกับรินชาลงถ้วยสองถ้วยแล้วดันถ้วยนึงมาให้ข้า จากนั้นก็ทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวยกถ้วยชาขึ้นมาจิบลงลำคอที่แห้งผาก

"ไม่เป็นกระไร เพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆเท่านั้น เถ้าแก่หลิ่ง...ข้ามีเรื่องอยากเจรจากับท่าน" ข้าคิดว่าตนเองมีความคิดดีๆที่จะหาเงินได้ในระยะยาวแล้ว

"สิ่งใดงั้นหรือ?" 

"เป็นข้อเสนอทางการค้า"

"เชิญคุณชายกล่าวต่อไปเถิด"

"ข้าได้ยินมาว่า ท่านติดค้างเงินกับบ่อนเป็นจำนวนแปดพันตำลึง" ข้ารุกเข้าเรื่องทันที เถ้าแก่หลิ่งถึงกับสำลักชาไอค่อกแค่ก เขาใช้ชายแขนเสื้อเช็ดปากอย่างลวกๆจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาข้า สีหน้าของเขาซีดราวกับศพ 

"ท่านคงได้ยินตอนที่พวกมันซ้อมข้า" 

"มิผิด...ข้าจึงมีโอกาสทางธุรกิจเพื่อจะมาเจรจากับท่าน..."

ข้าทิ้งช่วงครู่นึงจึงค่อยกล่าวต่อ

"ข้าจะขอซื้อภัตตาคารหลิ่งจูนี่ในราคาหมื่นสองพันตำลึง!" เถ้าแก่หลิ่งเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง ความจริงภัตตาคารแห่งนี้ไม่น่าจะมีมูลค่าถึงหมื่นตำลึงเสียด้วยซ้ำแต่ที่ข้าเสนอราคาสูงขนาดนี้ย่อมมีเหตุผลของตนเอง

"ขะ...ข้า...ข้าจะขายที่นี่ให้ท่านได้อย่างไรกัน ร้านนี้เป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ หากข้าทำเช่นนั้นผีอาเตีย(พ่อ) อาเหนียง(แม่)คงมาฆ่าข้าแน่" ข้าคาดเอาไว้แล้วว่าเขาจะต้องตอบปฏิเสธ คนเราย่อมยึดติดกับสิ่งที่ตนเองคุ้นเคย เขาคลุกคลีกับที่แห่งนี้มาตั้งแต่เกิด คงไม่สามารถตัดใจขายมันทิ้งได้ง่ายๆ

"หรือท่านจะยอมให้บุตรีของท่านไปเป็นนางบำเรอ?" ข้าจึงจำเป็นต้องพูดจี้ใจดำเพื่อลองหยั่งเชิง

"มะไม่ ข้าจักไม่ยอมให้ลูกสาวที่น่ารักของข้าต้องกลายไปเป็นนางบำเรอให้กับตาแก่ที่ไหนแน่!" ในทัศนคติของข้านั้นพวกอนุก็เปรียบเสมือนนางบำเรอในบ้าน ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงเท่าภรรยาเอก อีกทั้งยังต้องคอยปรนเปรอปรนนิบัติสามีราวกับเป็นทาสกาม ถ้าเจอสามีที่มีคุณธรรมหน่อยคอยเลี้ยงดูปูเสื่อกันอย่างดีก็โชคดีไป แต่ทว่าหากเจอภรรยาเอกที่ชอบกินน้ำส้ม*(ขี้หึง)ก็คงแย่หน่อย ดีไม่ดีอาจถูกกดขี่ข่มเหงจนน้ำตาเช็ดหัวเข่าก็เป็นได้ ไม่ต้องดูผู้ใดที่ไหนไกล มองตำหนักหวางเย่เป็นตัวอย่าง หวางเฟยที่เป็นภรรยาเอกนั้นได้รับเกียรติชูคอเหนือผู้ใด ส่วนเช่อเฟยนั้นแม้จะได้รับการเชิดชูให้เป็นชายารอง แต่ก็ยังต้องเชื่อฟังหวางเฟยไม่สามารถมีปากมีเสียงได้ ส่วนพวกเฉี้ยล้วนต่ำศักดิ์กว่าเช่อเฟยอีก ดังนั้นนายบำเรออุ่นเตียงเช่นข้าย่อมมิต้องกล่าวถึงให้มากความ เพราะเป็นได้เพียงแค่ของเล่นของพวกมากตัณหาเท่านั้น โชคดีที่หวางเย่มิได้ฝักใฝ่ในบุรุษ ข้าจึงไม่ต้องถูกใช้เพื่อสนองตัณหาราคะดังเช่นที่นายบำเรอลูกสวาทผู้อื่นๆเขาโดนกัน แต่ก็ยังโดนพิษน้ำส้มของอนุชายากระเด็นใส่จนต้องมาสูญสิ้นความทรงจำเช่นนี้

"นั่นอย่างไรเล่า...ท่านคิดให้ดีนะ เหตุผลที่ข้ายอมซื้อที่แห่งนี้ด้วยราคาแพงหูฉี่ก็เพราะหนึ่งข้าต้องการให้ท่านนำเงินแปดพันตำลึงไปใช้หนี้ สองข้าเพิ่มเงินให้ท่านอีกสี่พันตำลึงก็เพื่อมอบให้ท่านใช้เป็นเงินทุนอพยพครอบครัวไปตั้งตัวใหม่ยังถิ่นที่อื่น ขืนอยู่ที่นี่ต่อไป ท่านคิดว่าคนของบ่อนจะเลิกตามราวีท่านหรือไม่ ในเมื่อสิ่งที่พวกมันหวังมิใช่เงินทองแต่กลับเป็นตัวบุตรีของท่าน" ข้าค่อยๆแจกแจงให้เขาฟังอย่างใจเย็น 

"แต่ภัตตาคารแห่งนี้สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ เริ่มมาจากเพิงเล็กๆจนกระทั่งค่อยๆขยับขยายกลายเป็นภัตตาคารเช่นนี้..."

"ข้าเข้าใจว่าท่านย่อมมีความผูกพันต่อที่แห่งนี้เป็นพิเศษ แต่ทว่าความปลอดภัยของลูกสาวท่านและครอบครัวย่อมสำคัญที่สุด สมบัติพัสถานเงินทองของนอกกายย่อมหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ เงินสี่พันตำลึงน่าจะเอาไปเป็นเงินทุนบุกเบิกสร้างภัตตาคารหรือโรงเตี๊ยมที่เมืองอื่นๆได้ ท่านจงรับเงินก้อนนี้ไปเสียเถิด..." ข้าพยายามเกลี้ยกล่อมพร้อมทั้งขยี้จุดตายนั่นก็คือความปลอดภัยของบุตรสาวของเขา

"ตกลง!" เถ้าแก่หลิ่งยอมตกลงในที่สุด ข้าจึงล้วงตั๋วเงินจำนวนหมื่นสองพันตำลึงที่เล่นพนันได้มาในวันนี้ออกมาส่งมอบให้เขายื่นหมูยื่นแมวแลกกับสัญญาซื้อขายภัตตาคาร โดยมีการลงลายมือชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือเพื่อเป็นการยืนยันและถือว่าสัญญาฉบับนี้เสร็จสมบูรณ์ บัดนี้ข้าก็มีภัตตาคารเป็นของตนเองแล้ว

เถ้าแก่หลิ่งนำข้าไปแนะนำให้หลงจู๊รู้จัก และบอกกล่าวแก่เขาว่าข้าเป็นเจ้าของคนใหม่ของที่นี่ หลงจู๊ผู้นี้มีนามว่าหลิ่งฟู่ เขาเป็นญาติห่างๆของเถ้าแก่หลิ่งนั่นเอง คราแรกหลิ่งฟู่ดูตระหนกตกใจไม่น้อยที่จู่กรรมสิทธิ์ภัตตาคารก็ตกไปอยู่ในมือของผู้ใดก็ไม่ทราบ เขาไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของข้าเลย อีกทั้งข้าสวมหมวกงอบมีผ้าปิดบังใบหน้า ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่คนดีกระไร เขาจึงยิ่งเพิ่มความหวาดระแวงมากขึ้นไปอีก

"นายท่าน...ไม่ทราบว่าท่านวางแผนจะทำเช่นไรกับภัตตาคารแห่งนี้ขอรับ?" หลงจู๊หลิ่งถามอย่างระมัดระวัง ข้าเข้าใจดีเขาย่อมเป็นห่วงอาชีพการงานและปากท้องของตน

"ข้าจะปรับเปลี่ยนภัตตาคารแห่งนี้เป็นหอดนตรี และเปลี่ยนชื่อที่แห่งนี้เป็นหอดนตรีหลิ่งอิน (เสียงแห่งสายลม)"

"แล้วท่านจะทำเช่นไรกับพวกคนงานทั้งหลายขอรับ?" เขาเริ่มหน้าซีดคงกลัวว่าจะไม่มีงานทำนั่นเอง

"ไม่ต้องห่วง ข้าจะจ้างทุกคนทำงานต่อ หอดนตรีหลิ่งอินของข้าจะดำเนินกิจการเช่นที่แล้วมา แต่จะเพิ่มในส่วนของนักดนตรีและนางรำ จะมีการจัดแสดงดนตรีหลากหลายประเภทในทุกๆวัน ส่วนที่เป็นภัตตาคารจะให้คงไว้เช่นเดิมเพื่อให้ผู้มาชมการแสดงได้รับประทานอาหารและของว่างระหว่างชมการแสดงต่างๆ นี่คือเสี่ยวลู่เป็นเด็กรับใช้ส่วนตัวของข้า ข้าจะมอบหมายให้เขาเข้ามาสั่งงานเจ้าแทนข้าในบางวันจงจดจำหน้าตาเขาเอาไว้ให้ดี" ข้าเปลี่ยนชื่อจื่อลู่เป็นเสี่ยวลู่แทน อย่างน้อยระมัดระวังตัวเอาไว้ก่อนย่อมดีกว่ามาตามแก้ไขเอาทีหลัง

"ขอรับ" 

"เจ้าจงไปติดประกาศให้ลูกค้าทราบว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เราจะปิดร้านชั้นสองและสามเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อปรับปรุงร้านใหม่ ส่วนร้านอาหารชั้นล่างยังคงเปิดให้บริการเช่นเคย และเจ้าช่วยไปตามช่างไม้มาและช่างเขียนภาพศิลป์ มาให้ข้าด้วย ยิ่งหลายคนยิ่งดี เอาจำนวนมากเท่าที่พอจะหาได้ เรื่องราคาไม่เกี่ยง"

"ช่างเขียนภาพศิลป์?" หลงจู๊หลิ่งทำสีหน้าประหลาดใจราวกับอยากจะถามข้าว่าต้องการตัวช่างเขียนภาพไปทำอันใด?

"ข้าสั่งสิ่งใดก็จงทำตามมิต้องมีคำถามให้มากมาย อ้อ...ช่างเขียนภาพข้าขอเป็นผู้ที่มีฝีมือวาดภาพดอกไม้และธรรมชาติเป็นพิเศษจะยิ่งดี" 

"ขอรับนายท่าน...."



--------------

Talk2 (2/12/16)
วันนี้มาต่อให้จนจบละนะ
คำชักชวนให้เถ้าแก่ขายร้านก็ยังกับชวนมาขายตรง555
สรุปผู่เยว่ของเราก็ได้เป็นเจ้าของกิจการแล้ว
ว่าแต่จะดำเนินกิจการไปในทิศทางไหนกัน

ปล.มีรีดบางคนสงสัยเรื่องค่าของเงิน จริงๆ เงิน10ตำลึงนี่เยอะนะสำหรับคนจน กินอยู่อย่างประหยัดน่าจะได้เกือบปีอ่ะ แต่เสี่ยวเยว่เรามือเติบค่ะ นางเห็นว่าขายของเก่าได้ นางเลยช้อปกระจาย อยากได้ไรก็เปย์ นางใจดีกะเด็กรับใช้ด้วย ซื้อของใช้เสื้อผ้าให้ เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ข้าวปลาอาหารก็อิ่มหนำ ถึงจะมีกับข้าวแค่มื้อละ3อย่าง แต่ก็ได้กินครบทุกมื้อนะ เพราะฉะนั้น5000ตำลึงก็คือเยอะแหละ ใช้ไม่หมดหรอก แต่นางนอยค่ะ ประสาคนเคยจนอ่ะ กลิ่นเค็มโชยแรง555 นางก็เลยคิดว่ากัวเงินหมด กัวเงินไม่พอ แต่นางคิดเผื่ออนาคตด้วยแหละ เพราะนี่จื่อลู่ก็ไม่สบายไปหนนึงละ ถ้าไม่มีเงินก็จะไม่มีตังค์รักษา อะไรแบบนี้ นางเลยอยากมีตังค์เยอะๆกว่านี้ แววเจ้าสัวมาแรงแหะ555

T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.496K ครั้ง

7,087 ความคิดเห็น

  1. #6930 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 00:11
    เทคโอเวอร์กันเรยทีเดียว
    #6930
    0
  2. #6431 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:58
    น้องจะรวยแล้วพระเอกว่าไงคะ555
    #6431
    0
  3. #6419 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:03
    อนาคตก้าวไกล
    #6419
    0
  4. #6245 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:44
    น้องแบบ เก่ง ฉลาดดดด
    #6245
    0
  5. #5878 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 19:18
    เอาล่ะ น้องจะเศรษฐีแล้วนา
    #5878
    0
  6. #5830 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:08
    ดีมากกก
    #5830
    0
  7. #5691 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:06
    ดีใจน้องไม่ต้องกัดก้อนเกลือกินแล้ว
    #5691
    0
  8. #5623 ข้าน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 19:39

    ชอมสนุกมากๆ นิยายจีน ภัตตาคาร น่าจะเป็น เหลานะ

    #5623
    0
  9. #5511 นันดา (@chompoo_2545) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 00:35
    นักธุรกิจจริงๆจ้าาาาา
    #5511
    0
  10. #5507 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 00:06
    รวยไปอี้กกก สั่งๆๆๆ
    #5507
    0
  11. #5308 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:51
    ปุปปับกลายเป็นเจ้าของภัตตาคาร ช่างแยบยล
    #5308
    0
  12. วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:33
    อนาคตเถ้าแก่เนี๊ยะ
    #5185
    0
  13. #5093 Recekalte (@Recekalte) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 23:48
    กลิ่นความรวยออกมาเลยค่าาา
    #5093
    0
  14. #5078 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:27

    น้องรวยเเล้วคราวนี้

    #5078
    0
  15. #5035 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 10:21
    เราว่า สาน้องต้องตามมาประดุจติ GPS ไว้กะน้อง ///555
    #5035
    0
  16. #4967 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:20
    เอาล่ะ สามีบะตามมาอีกมั้ย
    #4967
    0
  17. #4776 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:59
    ทำดีๆชอบบบบ
    #4776
    0
  18. #4753 อ๊ากกก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:21

    น้องนี่หัวธุรกิจดีมากนะ อยู่ได้ไม่อดตายแน่นอน ว่าแต่พระเอกเรื่องนี้ยังจำเป็นอยู่ไหมคะ5555หยอกๆ

    #4753
    0
  19. #4703 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:19

    ใจปล้ำเหมือนกันนะเนี่ย จ่ายเป็นจ่ายเลยทีเดียว

    #4703
    0
  20. #4675 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 15:22
    น้องจารวยแล้วววววววว
    #4675
    0
  21. #4661 แวมน้อย (@0956016325) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 18:57

    หนูรวยแล้ว หนูจะทำไรก็ได้ 555+

    #4661
    0
  22. #4613 Suksaart (@Suksaart) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:09
    โอ้ยยยยย ไม่เคยเจอนายเอกฉลาดขนาดนี้มาก่อน รักเลยยยย
    #4613
    0
  23. #4509 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 03:06
    มีร้านเป็นของตัวเองด้วยยยย
    #4509
    0
  24. #4483 ปลายหลังคา (@Bangboom94) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:00
    อยากรู้ว่าตอนเล่นพิณ หวางเย่จะจำพิณได้ไหมเพราะเป็นคนสั่งให้คนนำมาให้ หรือนายเอกเราเอาพิณของร้าน พอดีอ่านไม่ละเอียดดีนัก แต่ก็ขอเดาไว้ก่อน
    #4483
    1
    • #4483-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 9)
      26 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:13
      พิณของที่ร้านค่ะ^^
      #4483-1
  25. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:09
    เย้ มีธุรกิจแล้ว
    #4308
    0