คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 8 : แบบนี้ต้องลาออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,597 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




ได้หยุดงานสองวัน แต่หนึ่งในสองวันนั้นข้าก็ยังพบหน้าหวางเย่โดยมิได้ตั้งใจ ดังนั้นในวันถัดมาข้าจึงมิคิดออกไปไหนและตั้งใจจะอยู่บ้านเพื่อพักผ่อนร่างกายและจิตใจที่โดนหวางเย่เคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงจนผมข้าแทบจะร่วงหมดหัวแล้ว

จิ้นอิ๋งชื่นชอบเสื้อผ้าฤดูหนาวที่ข้าเลือกซื้อมาให้เขายิ่งนัก เขานำเสื้อผ้าทั้งหมดไปซักตาก ปากก็พร่ำบอกว่าทีหลังข้ามิต้องใช้เงินซื้อของสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ให้เขาเพราะเขาสามารถตัดเย็บเสื้อบุนวมเองได้ แต่ข้ามองแววตาระยิบระยับนั่นออกว่าเขายินดีขนาดไหน จิ้นอิ๋งบอกกับข้าว่าโดยปกติแล้วเด็กรับใช้ในเรือนแต่ละหลังจะได้รับเสื้อผ้าใหม่ตอนเริ่มต้นฤดูหนาวสองชุด และช่วงผลัดเปลี่ยนฤดูเป็นหน้าร้อนก็จะได้อีกสองชุด ส่วนตัวข้าก็จะได้อาภรณ์ใหม่ฤดูละเจ็ดชุด ระหว่างนั้นจะได้เพิ่มเติมอีกหรือไม่นั้นก็แล้วแต่หวางเฟยจะพิจารณา ข้าได้ฟังถึงตรงนี้ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นี่ก็เริ่มเข้าเหมันตฤดูแล้วแต่ไฉนยังมิมีเสื้อผ้าอาภรณ์ส่งมายังเรือนเยว่ชิงเลยแม้แต่ตัวเดียว

พอข้าเอ่ยปากถามเรื่องนี้กับจิ้นอิ๋ง เขาก็ทำหน้าตาเศร้าสร้อยพร้อมกับกล่าวขอโทษขอโพยข้าเสียยกใหญ่จนข้ารู้สึกผิดที่ถามเรื่องนี้ออกไป แต่ก็สรุปได้ใจความสำคัญมาว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ที่จัดส่งมายังเรือนเยว่ชิงถูกอวิ๋นซีแย่งชิงไปทำลายเสียหมดแล้ว และเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่สามารถปกป้องอาภรณ์ของข้าเอาไว้ได้ ข้าได้แต่สะทกสะท้อนใจนึกสงสารเด็กรับใช้สองคนที่ต้องมาคอยดูแลปรนนิบัติข้า ด้วยสถานะต่ำสุดในบรรดาอนุและภรรยาน้อยทั้งหลาย จึงทำให้คนสนิทของข้าต้องมาพลอยฟ้าพลอยฝนโดนรังแกไปด้วย

ข้าเอ่ยปลุกปลอบใจจิ้นอิ๋งไปเล็กน้อย แต่ดูท่าทางเขายังคงเศร้าสลดอยู่ไม่คลาย ข้าจึงตัดสินใจดีดพิณให้เขาฟังเพื่อช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย พอจิ้นอิ๋งได้ฟังเพลงพิณของข้าเขาก็มีสีหน้าดีขึ้น ดูมีความสุขที่ได้ฟังเสียงพิณเพราะๆ ส่วนจื่อลู่ก็รีบทิ้งงานบ้านที่กำลังทำอยู่มานั่งฟังเพลงของข้าเช่นกัน อันตัวข้าเองนั้นก็รู้สึกมีความสุขที่ได้ดีดพิณที่ตนรัก ความจริงพิณคันนี้ที่หวางเย่มอบให้มานั้นนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว มันเป็นพิณหายากที่สร้างจากไม้เก่าแก่ มีอายุมากกว่าร้อยปี ถ้าตีเป็นเงินน่าจะมีมูลค่าประเมิณมิได้ ดีไม่ดีเงินก้นถุงห้าพันตำลึงของเขายังใช้ซื้อไม่ได้เลยกระมัง คราแรกเขาคิดจะนำพิณนี้ไปจำนำเพื่อนำเงินมาจุนเจือปากท้องยามขัดสน แต่ด้วยความที่เป็นนักพิณมือฉกาจ จะมีนักพิณคนใดตัดใจจากพิณล้ำค้าเช่นนี้ได้ เขาจึงต้องดั้นด้นออกไปหางานทำในหอลู่หลินเฉกเช่นทุกวันนี้

ข้าดีดพิณผ่านไปสามเพลงอย่างไม่รู้ตัว เนื่องจากยามที่ข้าดีดพิณนั้นมักจะมีสมาธิแน่วแน่จนบางคราก็ไม่สามารถรับรู้ถึงสภาวะรอบตัวได้ พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าจื่อลู่และจิ้นอิ๋งไม่อยู่เสียแล้ว ข้าเบือนหน้าออกไปมองยังนอกหน้าต่างพลันเห็นดวงศศิธรแขวนอยู่บนฟากฟ้ายามราตรี ในช่วงเหมันตฤดูเช่นนี้ท้องฟ้ามักมืดเร็วเสมอ ดวงดาราระยิบระยับพร่างพรายราวกับออกมาทักทาย บรรยากาศชวนให้ข้าบรรเลงเพลงพิณต่อยิ่งนัก ทว่าก่อนที่ข้าจะจรดปลายนิ้วลงบนพิณอีกครั้งจื่อลู่ก็ฉวยโอกาสที่ข้าพักมือออกมาตามข้าให้ไปทานอาหารเย็นซึ่งจิ้นอิ๋งเป็นผู้ทำและนำมาวางตั้งสำรับรออยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ข้าจึงเพิ่งจะคิดได้ว่าท้องเริ่มหิวแล้วเช่นกันพลันละมือจากพิณอย่างเสียดายเล็กน้อย แล้วคิดว่าพรุ่งนี้จะนำเอาอารมณ์ที่ยังคั่งค้างไปดีดพิณต่อยังหอลู่หลินในวันพรุ่งแทน

เราสามคนนั่งทานอาหารเย็นร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย กับข้าวมีเพียงสามอย่างง่ายๆ แต่ข้าก็สุขล้นในใจ ครั้งแรกที่ข้าสั่งให้เด็กทั้งสองนั่งรับประทานอาการร่วมกันกับข้า พวกเขาต่างพากันปฏิเสธมิยินยอมนั่งร่วมโต๊ะ โดยอ้างว่าตนเองเป็นบ่าวมิควรตีตนเสมอนาย แต่ข้ากลับไม่ถือสาเรื่องเหล่านั้นเลยสักนิด เนื่องจากตัวข้าก็มิได้มีกำพืดดีเด่มาจากที่ใด ก็แค่นายโลมชายที่ถูกซื้อตัวมาคนหนึ่งเท่านั้น มิใช่เป็นเจ้าขุนมูลนายมียศมีศักดิ์ จึงจะต้องมีพิธีรีตรองมากมายนัก ทว่าพวกเขาก็ยังยืนยันที่จะทานทีหลังเพราะต้องการปรนนิบัติรับใช้ข้าระหว่างที่ข้าทานอาหาร จนข้าต้องแกล้งตีหน้าเศร้าบีบน้ำตาคร่ำครวญต่อเทพยดาฟ้าดิน อันตัวข้าผู่เยว่ผู้ถูกสวรรค์หมางเมิน หวางเย่ทอดทิ้งให้นั่งทานอาหารอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย เพียงหวังว่าจะมีใครสักคนมาทานข้าวเป็นเพื่อนทว่าก็มิอาจเป็นจริงได้ ต้องฝืนกล้ำกลืนทานข้าวพร้อมน้ำตาด้วยความเหงาจับจิต ข้าแสร้งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรจนในที่สุดจื่อลู่กะจิ้นอิ๋งใจอ่อนยอมนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับข้าในที่สุด และนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา พวกเราสามคนก็ทานอาหารพร้อมกันมาโดยตลอด แค่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ก็ทำให้ข้ามีความสุขยิ่งนักแล้ว

ในที่สุดเช้าวันอังคารก็เวียนนมาบรรจบอีกครั้ง ข้าออกเดินทางมุ่งหน้าไปทำงานที่หอลู้หลินเช่นเคย วันนี้ข้าดีดพิณเต็มที่หมายระบายอารมณ์ที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อวานลงไปในเพลงพิณ หากทว่าวันนี้กลับมีสิ่งที่มิคาดฝันเกิดขึ้น ในระหว่างที่ข้ากำลังกรีดกรายนิ้วอันเรียวงามลงบนสายพิณ หางตาของข้าก็พลันเหลือบไปเห็นบุคคลอันคุ้นเคยผู้หนึ่งเข้ามาในครรลองสายตา นั่นเล่นเอาข้าถึงกับดีดพิณเพี้ยนไปนิดหนึ่งเลยทีเดียว หวางเย่! เหตุไฉนเขาจึงมาปรากฏกายในวันนี้ได้เล่า ข้าเห็นเขาขมวดคิ้วนิดนึงตอนที่เสียงพิณของข้าผิดไป

การปรากฏตัวของหวางเย่ทำเอาสมาธิของข้าแตกกระเจิง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยทีเดียว ข้าฝืนเล่นพิณจนจบเพลงจากนั้นก็ขอตัวพักสักครู่ ข้าแทบจะพุ่งไปหาหลงจู๊เพื่อซักถามเขาในทันทีว่าเหตุใดคุณชายหยวนอวี้จึงมาอยู่ที่นี่ได้ในวันนี้

"เมื่อวานคุณชายมารอฟังพิณของเจ้า แต่ผู้ที่มาทำงานกลับเป็นผู้อื่น คุณชายจึงซักถามกับเสี่ยวเอ้อร์ว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่มาทำงานในวันนี้ และเขาตอบคุณชายไปว่าเจ้าเปลี่ยนไปทำงานวันอังคาร พฤหัสฯ เสาร์แทนแล้ว" กระไรนะ? ข้าบอกให้ท่านเก็บเป็นความลับไม่ใช่เรอะ! มารดาเจ้าสิ! ข้าอยากจะตะโกนด่าหลงจู๊แทบขาดใจแล้ว

"ข้าได้ขอให้ท่านปกปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับแล้วมิใช่หรือ?" ข้าพยายามอดกลั้นโทสะที่พุ่งพล่านแล้วกัดฟันถามเขาเสียงสั่น

"ช่วยไม่ได้...เสี่ยวเอ้อร์ในภัตตาคารมิมีผู้ใดทราบว่าเจ้าต้องการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อีกอย่างคุณชายหยวนอวี้ก็มีเงินรางวัลก้อนโตให้แก่ผู้ที่ตอบด้วย" ฮึ่ม! ข้าเกลียดพวกเศรษฐีจริงๆ คิดว่าจะใช้เงินหว่านซื้อผู้คนได้งั้นรึ? และมันก็ใช้ซื้อได้จริงๆเสียด้วยสิ ข้าว่าดีไม่ดีหลงจู๊ผู้นี้นั่นแหละ ที่เป็นคนตอบคำถามถามหวางเย่เพื่อแลกกับเงินรางวัล

พลันข้ารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องจึงหันกลับไปมองสบกับสายตาของหวางเย่เข้าพอดี เขาจึงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินมาหาข้าแล้วทักทาย

"คุณชายเยว่ เหตุใดท่านจึงไม่แจ้งให้ข้าทราบว่าท่านเปลี่ยนวันทำงานแล้ว นี่ถ้าหลงจู๊ไม่บอก ข้าคงต้องมาเก้ออีกหลายคราเลยทีเดียว" 

นั่นอย่างไรเล่า...ข้าหันขวับไปจ้องหลงจู๊ตาไม่กระพริบ เขาสะดุ้งสุดตัวก่อนรีบก้มหัวปะหลกๆแล้วถอยหนีไปอย่างรวดเร็วข้าคิดเอาไว้แล้วเชียวว่าหลงจู้ผู้นี้นี่แหละที่เป็นคนขายข้า และข้าก็เดาเอาไว้มิมีผิดไปเลยแม้แต่น้อย

"ขออภัยที่มีได้แจ้งให้ท่านทราบ แต่ข้าแลกวันทำงานกับนักดนตรีอีกคน ดังนั้นท่านจะมารับประทานอาหารที่นี่วันใดก็ได้ฟังพิณเช่นเดิมมิต่างเลย"

"ต่างตรงที่คนดีดพิณนั้นมิใช่เจ้า" หวางเย่ตอบพลางส่งยิ้มเจิดจรัสมาให้ ทำเอาข้าตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ต้องรีบกระพริบตาเพื่อหลบประกายแสงอันเจิดจ้านั้น

"ว่าแต่ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าเสียงพิณของเจ้าฟังดูคุ้นหูนัก?" 

ข้าพยักหน้าตอบหวางเย่แบบแกนๆ เขาต้องการจะสื่ออันใด?

"เมื่อวานขณะที่กำลังพักผ่อนอยู่ในบ้าน ข้ากลับได้ยินเสียงพิณลอยมาตามลม คาดว่าน่าจะเป็นเสียงพิณของใครสักคนในบ้าน แต่ทว่าข้าคิดอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าในบ้านของข้าจะมีผู้ใดสามารถดีดพิณได้ไพเราะเฉกเช่นเจ้าอีกแล้ว..."

แย่แล้ว!!! ไม่น่าเลย...ข้าไม่น่าเผลอเรอเช่นนี้เลย ปกติเรือนเยว่ชิงของข้านั้นอยู่ด้านในสุดของตำหนักหวางเย่ ใครเลยจะรู้ว่าแค่ดีดพิณสองสามเพลงลมเจ้ากรรมจะดันพัดพาเสียงพิณลอยไปเข้าหูหวางเย่ได้ คราวนี้ข้าต้องตายแน่ๆแล้ว ข้าควรจะเอาตัวรอดอย่างไรดีเล่า

"แค่กๆ...คุณชายหยวนอวี้ชมเกินไปแล้ว ฝีพิณอ่อนด้อยเช่นข้ามีหรือจะนำไปเปรียบกับฝีพิณของผู้อื่นได้ ท่านคงฟังผิดไปอย่างแน่นอน เอ่อ...หมดเวลาพักแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับไปทำงานก่อน" ข้ารีบชิ่งหนีหวางเย่กลับไปนั่งดีดพิณอย่างรวดเร็ว เสียงพิณของข้าว้าวุ่นไม่ต่างจากสภาพจิตใจของข้าเลยแม้แต่น้อย หวางเย่ต้องรู้แล้วแน่ๆ ต่อให้ไม่ทราบก็คงสงสัยบ้างไม่มากก็น้อย ข้าจะทำอย่างไรดี

ดีดพิณแบบสะเปะสะปะไร้สติต่อไปอีกสองเพลง ถึงสัญชาตญาณจะทำให้ข้าสามารถเล่นพิณได้จากความชำนาญ แต่ไร้สมาธิและจิตใจที่จดจ่อแล้ว มันก็เป็นแค่เพลงบรรเลงที่ล่องลอยปราศจากจิตวิญญาณ กระทั่งหลงจู๊ยังทนฟังไม่ไหวต้องมาบอกให้ข้าหยุดพักสักครู่ คงกลัวว่าเสียงพิณที่ไร้วิญญาณของข้าจะไปรบกวนโสตประสาทของลูกค้าผู้มีเกียรติเหล่านั้น ข้าละมือออกจากพิณแล้วเดินไปนั่งพักยังด้านหลังโดยมีจื่อลู่คอยดูแลไม้ห่าง

"ใบหน้าของเจ้าซีดมาก ถ้าไม่สบายวันนี้จะลากลับบ้านไปพักก่อนดีหรือไม่" สาเหตุที่ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีในวันนี้เป็นเพราะหวางเย่ต่างหากเล่า แต่ก็ดีเพราะใบหน้าที่ไร้สีเลือดของข้าทำให้หลงจู๊ถึงกับออกปากยอมให้ข้าลาพักได้

"ข้าป่วยหนักมาก ขออภัยที่ต้องบอกข้าคงจะมาทำงานที่นี่ต่อไปมิได้อีกแล้ว เนื่องจากสุขภาพของข้าไม่สู้จะดีนัก" ข้าคิดสะระตะดีแล้วว่ามีแต่ต้องเลิกมาดีดพิณที่นี่เท่านั้นจึงจะหลีกเลี่ยงการพบหวางเย่ได้ ขืนทู่ซี้ทำงานต่อไปมีหวังความคงได้แตกในสักวันแน่ๆ

"เจ้ามาบอกกระทันหันเช่นนี้ข้าจะหาคนมาแทนเจ้าทันได้อย่างไร คราวก่อนก็เพิ่งจะขอแลกวันมาทำงานยังไม่ทันได้ถึงอาทิตย์ดีเลย" หลงจู๊เริ่มโวยวาย ความจริงข้าก็เห็นใจเขานะ แต่ว่าข้าคงต้องยืนกรานที่จะลาออกอยู่ดี มันช่วยไม่ได้ก็เขาดันเห็นแก่เงินปากสว่างไปบอกหวางเย่เรื่องที่ข้าเปลี่ยนวันทำงานเอง ดังนั้นก็จงชดใช้กรรมไปเถอะ!

"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ตอนแรกข้าต้องเปลี่ยนวันมาทำงานเพื่อไปพบท่านหมอชื่อดังที่จะมาทำการรักษาเฉพาะวันจันทร์ พุธ และศุกร์ แต่พอข้าเริ่มทำการรักษาไปได้สักพัก อาการของข้ากลับไม่ดีขึ้นมีแต่แย่ลงๆ ดังนั้นท่านหมอจึงสั่งห้ามไม่ให้ข้าออกจากบ้านไปไหนมาไหน เพื่อป้องกันไม่ให้ข้านำโรคมาแพร่ใส่ผู้อื่นได้" ข้าต้องโป้ปดว่าตนเองเป็นโรคระบาดที่รักษาไม่หาย

พอหลงจู๊ได้ยินว่าข้าเป็นโรคติดต่อร้ายแรง เขาก็รีบไล่ข้าออกจากร้านทันทีโดยไม่อิดออดอีกต่อไป แน่ละสิว่าเขาต้องรังเกียจตัวแพร่เชื้อเช่นข้าที่อาจนำโรคมาติดลูกค้าและผู้อื่นในร้านได้ ข้าจึงรีบสวมงอบแล้วเผ่นออกจากหอลู่หลินโดยเร็วที่สุด

เอาละ ทีนี้ข้าก็ว่างงานอีกครั้งแล้ว ข้าสวมหมวกงอบที่มีผ้าปิดบังหน้าตาแล้วคิดหาหนทางทำเงินเพื่อมาชดเชยงานประจำที่ได้สูญเสียไป และแล้วข้าก็เลือกหนทางที่ดูจะง่ายดายที่สุดด้วยการใช้โสตประสาททางหูที่ดีเยี่ยมของข้าหาเงินนั่นเอง

"จื่อลู่ นอกจากหอลู่หลินแล้ว ในเมืองแห่งนี้ยังมีบ่อนพนันอีกหรือไม่" 

"มีอีกสามสี่แห่งขอรับ" 

"เจ้าช่วยพาข้าตระเวณไปตามบ่อนต่างๆที"

--------------

Talk 
มาต่อให้จนจบแล้วจ้า
สรุปผู่เยว่ไม่เพียงแค่แถจนสีข้างถลอก
ยังชิ่งหนีกันหน้าด้านๆอีกด้วย555

ปล. รูปสวนหลังเรือนเยว่ชิงช่วงฤดูใบไม้ร่วง ดูโทรมๆเนอะ แต่แค่คนอยู่มีความสุขก็เพียงพอแล้ว^^






T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.597K ครั้ง

7,085 ความคิดเห็น

  1. #6929 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 00:06
    หวางเย่นางรู้แน่เลยค่ะ55555555
    #6929
    0
  2. #6418 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:54
    ไม่เลือกงานไม่ยากจนสินะ
    #6418
    0
  3. #6244 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:37
    โดนจับได้นี่โดนแน่ๆ
    #6244
    0
  4. #6220 FeMeelz (@Num-khaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 11:26
    ไหนว่าไปพนันมาเเล้วได้เงินมาเยอะเเล้วไง ยังต้องหาอีกหรอคะ?
    #6220
    1
    • #6220-1 แม่เซียวจ้าน (@treejaaa) (จากตอนที่ 8)
      11 ตุลาคม 2562 / 10:16
      สามคนอยู่ด้วยกันนี่ ใช้เงินไม่ใช่น้อยเลยนะคะ ไหนจะค่าเดินทาง ค่าของใช้ที่ซื้อมาอีก(เสื้อผ้า)
      #6220-1
  5. #5875 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:39
    น้องงงงงง 55555555 ดูงานแต่ละงานนะ555555
    #5875
    0
  6. #5829 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:03
    เริดดด
    #5829
    0
  7. #5801 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:07
    เริ่ดๆ เก๋ๆ พนันสวยๆ
    #5801
    0
  8. #5690 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:55
    ยัยน้องก็ช่างสรรหาคำมาอ้างจริงๆ
    #5690
    0
  9. #5674 예뻐요 (@yoruyo2001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:23
    น้องจะกลายร่างเป็นเซียนพนันแล้ว55555
    #5674
    0
  10. #5306 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:43
    น้องจะหนีได้ไกลแค่ไหนกันเชียว เอ็นดูๆๆ
    #5306
    0
  11. #5180 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 07:29

    เข้าบ่อนอีกแล้ว เดี๋ยวได้เป็นเรื่องแบบครั้งที่แล้วอีกหรอก!

    #5180
    0
  12. #5176 Cnkm18 (@mind_momind) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 02:35
    น้องจะไปเป็นนักพนันแล้ว55555
    #5176
    0
  13. #5077 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:22

    เค้าจะได้ปะหน้ากันตอนไหน

    #5077
    0
  14. #4966 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:12
    พิณที่เล่นนี้ใช่กู่เจิงอ่ะเปล่าอ่ะ
    #4966
    0
  15. #4916 cchenjj (@cchenjj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 10:50
    ต่อไปน้องจะเป็นขาใหญ่55555
    #4916
    0
  16. #4892 หม่ามี้เลม่อน (@raindemon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:02
    อ่านไปก็ดีใจที่ไรท์กลับมา รอเล่มสองอยู่นะคะ
    #4892
    1
    • #4892-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 8)
      6 กันยายน 2562 / 01:22
      อิอิ น่าจะทันช่วงสิ้นปีนะคะ^^
      #4892-1
  17. #4775 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:53
    พากันซนจริงเชียว
    #4775
    0
  18. #4752 อ๊ากกก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:13

    เอ็นดูน้อง ซนจริงๆเลยลูก

    #4752
    0
  19. #4702 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:14

    น้อง หวางเย่รู้ตั้งแต่วันแรกแล้วล่ะ เค้าแค่สนุกสนานกับการไล่ต้อนหนูให้จนมุม นี่ก็ซ่าเหลือเกินเก็บตัวอยู่บ้านบ้างก็ไม่มีใครว่านะลูกกก 55555

    #4702
    0
  20. #4639 Naruthaik1972 (@Naruthaik1972) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 19:15
    นายเอกสู้ชีวิตมากกกก
    #4639
    0
  21. #4579 Imyi Otaku Super (@imyiclub) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 18:14
    คือนายเอกเป็นผีพนัน5555
    #4579
    0
  22. #4508 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 03:02
    จะไปเล่นพนันเหรออออ.
    #4508
    0
  23. #4333 โพนี่ (@plawalnoy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 16:15
    เอาเหอะ เชื่อนายเอกเลยจริงๆ555555
    #4333
    0
  24. #3838 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:38
    ยังไม่เข็ด
    #3838
    0
  25. #3791 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:00
    ระวังนะ เข้าบ่อนเดี๋ยวเกิดเรื่องอีก
    #3791
    0