คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 16 : สามีภรรยาก็คือคนกันเองแท้ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,517 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




หากมีผู้ใดสามารถมองทะลุเข้ามาในจิตใจของข้าได้ละก็...เขาคงจะเห็นว่าตอนนี้มันร้อนรุ่มดุจมีไฟแผดเผา หากหวางเย่จะมาในวันพรุ่งข้าจะทำเช่นไรดี....

ก่อนอื่นข้ารีบเรียกจื่อลู่กับจิ้นอิ๋งมาประชุมโดยด่วน พวกเรานั่งคุยกันถึงแผนการระวังภัยจากหวางเย่ในขั้นสูงสุด ช่วงนี้จิ้นอิ๋งจะต้องอยู่บ้านคอยรับใช้ข้าไปก่อนเพื่อเตรียมตัวต้อนรับหวางเย่ได้ทุกเมื่อ ส่วนจื่อลู่ที่หวางเย่เคยเห็นเขาติดตามรับใช้ระหว่างที่ข้าปลอมตัวเป็นคุณชายเยว่ก็ต้องหลบหน้าหลบตาไปสักพัก 

"จื่อลู่ช่วงนี้เจ้าต้องออกไปดูแลหอดนตรีหลิ่งอินผู้เดียวไปก่อนนะ ถ้าเรื่องราวผ่านไปด้วยดีแล้วข้าจะส่งจิ้นอิ๋งกลับไปช่วยเจ้าดูแลหอหลิ่งอินเช่นเดิม ถ้าวันใดงานหนักไม่สะดวกกลับเรือนเยว่ชิงข้าอนุญาตให้เจ้าค้างคืนในห้องทำงานของข้าที่หอหลิ่งอินได้เลย" โชคดีจริงๆที่ข้าคิดการณ์ไกลให้คนยกเตียงนอนไปใส่เอาไว้ในห้องทำงานเผื่อเหตุฉุกเฉินเช่นนี้แล

"ขอรับคุณชาย จื่อลู่จักใส่หมวกปิดบังหน้าตาแล้วปลอมตัวเป็นคุณชายเข้าไปดูแลหอดนตรีหลิ่งอินแทนคุณชายดีไหมขอรับ" จื่อลู่ช่างเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดนัก ข้าคิดว่าแผนการนี้เยี่ยมยอดอย่างยิ่ง

"ดีเลย...หากหวางเย่ส่งคนสะกดรอยตามเจ้าเขาจะได้ไม่สงสัยว่าข้าเป็นคุณชายเยว่อีกต่อไป" ข้าไม่แน่ใจว่าตอนนี้หวางเย่คิดว่าข้าเป็นคุณชายเยว่รึไม่ แต่ดูจากพฤติกรรมแล้วเป็นไปได้ว่าคนอาจจะสงสัยในตัวข้าบ้างไม่มากก็น้อย หากจื่อลู่ปลอมตัวเป็นข้าแล้ว หวางเย่ก็คนมิอาจคิดเป็นอื่นได้อีกต่อไปเพราะคุณชายเยว่ย่อมไม่สามารถไปปรากฎกายพร้อมๆกันในหลายๆที่ได้

"ถ้าเช่นนั้นวันนี้พวกเราคงต้องพยายามเก็บกวาดหลักฐานที่อาจบ่งชี้ว่าเราเคยออกไปยังด้านนอกตำหนักของหวางเย่ให้หมดสิ้นอย่าให้หลงเหลือจนคนต้องสงสัยเอาได้" เด็กทั้งสองคนพยักหน้ารับอย่างขยันขันแข็ง

"คุณชาย...แล้วแปลงผักเล่า?" จิ้นอิ๋งที่เป็นผู้ที่คอยดูแลแปลงพืชผักสวนครัวเอ่ยปากเตือนข้า แย่แล้ว...ข้าลืมนึกถึงแปลงผักของข้าไปเลย

"หรือว่าเราจะรื้อแปลกผักทิ้งไปเสียก่อนดี" จื่อลู่ถามขึ้นด้วยความกังวล แปลงผักสวนครัวของข้ามันค่อยๆขยายใหญ่โตมากขึ้นๆ เพราะมันมีพืชผักที่ข้าอยากรับประทานจึงไปเสาะหาเมล็ดพันธุ์มาปลูกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนไม่สามารถปกปิดหรือกลบเกลื่อนได้อีกต่อไป

"ไม่นะ! จะรื้อแปลงผักของข้ามิได้เป็นอันขาด!" โถ่แปลงผักเหล่านี้เปรียบเสมือนลูกๆของข้าเลยทีเดียวเชียว ข้าทั้งประคบประหงม เลี้ยงดูอุ้มชูจนเติบใหญ่ แค่ก...ข้ารดน้ำพรวนดินจนมันเติบใหญ่ อีกไม่นานก็จะสามารถเก็บเกี่ยวมาทานได้แล้วแท้ๆ กว่าจะปลูกแต่ละต้นจนโตได้ขนาดนี้ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเท่าไหร่ หากจะต้องรื้อทำลายทิ้งมันสุดแสนจะทำให้ข้าเจ็บปวดใจยิ่งนัก

"แต่ทว่า...หากหวางเย่มาเห็นเข้าละก็..." จิ้นอิ๋งพึมพำ

"พวกเราจะต้องพยายามกันหวางเย่ให้ห่างไปจากแปลงผักของข้าให้จงได้" ข้าตอบจิ้นอิ๋งด้วยความตั้งมั่น แววตาแทบจะลุกเป็นไฟด้วยความเร่าร้อน ข้าจะมิยอมให้ผู้ใดมาพรากแปลงผักไปจากข้าได้โดยเข็ดขาด โถ่เอ๋ย...แปลงผักของข้า...ผักหวานๆกรุบๆกรอบๆของรักของข้า 

"แล้วเรื่องแม่ไก่..." จื่อลู่ที่เป็นคนคอยดูแลแม่ไก่ถามออกมาบ้าง

"ตอนนี้ข้านำเอาแม่ไก่ไปเลี้ยงไว้ในห้องเก็บฟืนที่ท้ายเรือนเยว่ชิง ห้องนั้นค่อนข้างอยู่ห่างไกลจากตัวเรือนหลัก ถ้าหากหวางเย่มิเดินเข้าไปใกล้ก็น่าจะไม่ได้ยินเสียงของไก่เหล่านั้นหรอก เรื่องแม่ไก่เหล้านี้น่าจะมิมีปัญหาอันใด ก็เหลือแต่เรื่องที่ต้องพยายามซ่อนพวกข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่ไปพวกข้าไปซื้อหามาจากข้างนอก 

ข้ากับจิ้นอิ๋งและจื่อลู่ก็พยายามรื้อค้นเก็บข้าวของทุกชิ้นในเรือนเยว่ชิงไปซ่อนเอาไว้ก่อน ส่วนที่ชิ้นใหญ่หน่อยก็ยกไปเก็บที่ห้องเก็บของ โชคดีที่ข้าวของเครื่องใช้ชิ้นใหญ่ๆล้วนเป็นของที่ผู้อื่นนำมาทิ้งไว้ในเรือนเยว่ชิงซึ่งเป็นของที่มีอยู่แต่เดิม ดังนั้นข้าจึงแค่หาที่ซ่อนให้กับข้าวของชิ้นเล็กๆน้อยๆก็เพียงพอแล้ว ข้ากวาดของชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหล่านั้นไปใส่ไว้ในหีบแล้วยัดเข้าไปซ่อนที่ใต้เตียงก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย 

วันนั้นกว่าพวกเราทั้งสามคนจะจัดเก็บสิ่งของจนเสร็จเรียบร้อยก็เล่นเอาเกือบฟ้าสาง ข้าอาบน้ำแล้วเข้านอนด้วยความเหนื่อยอ่อนกว่านอนจะลืมตาตื่นก็ฟ้าสว่างจ้า หางตาพลันเห็นเงาคนผู้หนึ่งเดินมาไวๆ

"อืม...จิ้นอิ๋ง ขอน้ำชาข้าสักถ้วยเถิด ข้าคอแห้งเหลือเกิน" ข้างัวเงียขยี้ตาลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางร้องขอน้ำชามาจิบล้างปาก คนผู้นั้นรินชาร้อนจากกาใส่ในถ้วยแล้วส่งถ้วยชามาให้ข้า ข้าหลับตารับถ้วยชาไปประคองเพื่อรับความอบอุ่นก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยพอชุ่มคอดีแล้วก็หันไปยื่นถ้วยชาคืนให้แก่จิ้นอิ๋ง....

ไม่ใช่!....ไม่ใช่จิ้นอิ๋ง เหตุใดคนผู้นี้จึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?

"หวาง...เย่...!"

(ต่อ)

สามีของข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน? ข้าทำถ้วยชาหลุดออกจากมือด้วยความตกใจ แต่ทว่าหวางเย่ก็ไวนัก คว้าทันก่อนที่มันจะตกลงไปแตก

"แค่กๆๆๆๆ" อารามตกใจทำให้ข้าไม่รู้ว่าจะกลืนน้ำลายดีหรือหายใจเข้าดีจึงสำลักน้ำลายตนเองเสียยกใหญ่ 

"เป็นอันใดหรือไม่?" หวางเย่เข้ามาลูบไหล่ลูบหลังข้าพร้อมกับส่งชาถ้วยใหม่มาให้ข้าจิบ คราวนี้ข้ารีบรับมาดื่มอึกๆจนหมดถ้วย อาการไอค่อกแค่กเพราะสำลักจึงเริ่มดีขึ้น

"ไม่เป็นไรขอรับ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?" 

"ทำไม? ข้าจะมาเยี่ยมเยียนภรรยาของตนเองไม่ได้หรือ?" 

"เอ่อ...มิใช่เช่นนั้น ผู้เยว่หมายความว่าจิ้นอิ๋งควรจะอยู่ข้างกายคอยรับใช้ผู่เยว่ถึงจะถูก เหตุใดจึงเป็นท่านที่มาคอยส่งน้ำชาให้" ความจริงข้าอยากถามว่าจิ้นอิ๋งปล่อยให้ท่านเข้ามาในห้องนอนข้าได้อย่างไรต่างหาก

"ข้าสั่งให้เขาไปเตรียมข้าวเช้าให้เจ้า ประเดี๋ยวเราจะทานข้าวเช้าด้วยกัน"

อะไรนะ? คนอยากทานข้าวเช้าพร้อมกับข้า? ผู้ใดเชิญท่านกัน?

"ถ้าเช่นนั้นเชิญหวางเย่ไปรอด้านนอกสักครู่ ขอผู่เยว่เปลี่ยนชุดประเดี๋ยวแล้วจะรีบจะตามท่านออกไปรับประทานอาหารเช้า" ข้ายังอยู่ในชุดนอนอยู่เลยคนก็บุกเข้ามาถึงในห้องนอนเสียแล้วช่างน่าอายนัก

"ข้าช่วยเจ้าเอง" กระไร? คนเป็นถึงหวางเย่แต่จะมาช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า หาเรื่องให้ข้าหัวขาดอีกแล้ว ทว่าข้ายังไม่ทันได้โต้ตอบอันใดคนกลับยื่นมาถึงสาบเสื้อของข้าแล้ว ข้าเหลือบตามองตามมือแกร่งที่ยื่นเข้ามาใกล้แต่ก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าคอเสื้อของข้ามันแหวกไปจนถึงไหนต่อไหน ยอดอกสีชมพูอ่อนโผล่ออกมาให้เห็นอยู่รำไรจนข้าต้องรีบฉวยผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายแทบไม่ทัน

"ผู่เยว่มิกล้า..." ข้าส่ายหน้าพลางกระชับผ้าห่มให้ม้วนรอบกายเสียมิดชิดจนแทบจะเป็นดักแด้ ใบหน้าของข้าเห่อร้อนวูบวาบจวนเจียนระเบิด น่าตายนัก ไม่รู้ว่าคนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ข้าอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว หากคนคิดว่าข้าต้องการยั่วยวนจะทำเช่นไร

ปกติแล้วข้าเป็นผู้ที่นอนหลับได้ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าใดนัก วันนี้นับว่ายังดีบางวันคอเสื้อของข้าถึงกับตกลงไปห้อยอยู่ที่แขนข้างหนึ่ง เปิดเปลือยเผยผิวไหล่ขาวนวลเนียนอยู่เป็นประจำ ดังนั้นจิ้นอิ๋งจึงมักจะมารอปรนนิบัติรับใช้ยามข้าตื่นนอนในตอนเช้า เขาจะคอยจัดแจงเสื้อผ้าของข้าให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นก็หวีผมที่กระเซอะกระเซิงให้เรียบร้อย แต่ทว่าวันนี้จิ้นอิ๋งไม่อยู่ข้าจึงเผลอทำตัวน่าอับอายให้หวางเย่เห็นแล้ว

"ไม่เป็นไร สามีจะช่วยภรรยาเปลี่ยนเสื้อผ้า มีอันใดไม่ดี?" หวางเย่เดินเข้ามายื้อแย่งผ้าห่มออกจากตัวข้า แต่ทว่าข้าก็กอดผ้าห่มเอาไว้ไม่ยอมปล่อย คนช่างดื้อด้านยิ่งกว่าลา ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไร! ข้าบอกว่าไม่ต้องก็โปรดหยุดมือได้แล้ว นี่คิดกินเต้าหู้ *(ลวนลาม) ข้าใช้หรือไม่

"ผู่เยว่มิบังอาจใช้หวางเย่ ปกติมีแต่ภรรยาคอยปรนนิบัติรับใช้สามี ผู่เยว่ยังมิเคยเห็นสามีมาคอยปรนนิบัติภรรยามาก่อน ถึงแม้ผู่เยว่จะมิใช่อิสตรีแต่ก็รู้ธรรมเนียมปฏิบัติดี หวางเย่โปรดอย่าทำให้ผู่เยว่ต้องลำบากใจเลย" ข้าพูดเสียงสั่นสะท้านคล้ายกำลังออดอ้อนขอความเห็นใจ แต่แท้จริงแล้วข้านั้นกำลังโกรธที่คนคิดกลั่นแกล้งข้าจนจวนทนไม่ไหว

"ก็ได้...ข้าจะออกไปรอด้านนอก" ข้ารอจนหวางเย่เดินลับสายตาไปแล้วจึงค่อยคลี่ผ้าห่มออกจากกายแล้วก้าวขาลงจากเตียงแล้วค่อยๆปลดสายรัดเอวออก

"อ้อ...ข้าลืมบอกไป หากเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าคนเดียวไม่สะดวกก็เรียกใช้ข้าได้เสมอ" หวางเย่เปิดประตูผลัวะกลับเข้ามาตอนที่ข้ากำลังถอดอาภรณ์ออกจากกาย โชคดีที่ข้าหันหลังให้ประตูคนจึงได้เห็นเพียงแผ่นหลังขาวนวลเนียน ข้ารีบดึงเสื้อกลับขึ้นมาคลุมร่างอีกครั้งก่อนจะกัดฟันตอบกลับไป

"ผู่เยว่กำลังจะเปลี่ยนชุด ขอเชิญหวางเย่ออกไปก่อนเถิด!" นี่ขนาดข้าทั้งอ้อนวอนทั้งออกปากไล่จนหน้าดำหน้าแดง หลังจากนี้ข้าคงต้องไปหาฉากกั้นมาวางขวางประตูเอาไว้เผื่อมีผู้บุกรุกเข้ามาในห้องข้าก่อนที่จะได้รับเชิญเช่นนี้อีก 

"หึๆ...เจ้าจะอายอันใด สามีภรรยากันแท้ๆ" คนยังมิวายกวนโทสะก่อนปิดประตูจากไป จนข้าอยากจะตะโกนไล่หลังไปเหลือเกินว่าขอโทษ! แต่ข้าหน้าบางยิ่ง! ถึงแม้จะเป็นสามีภรรยาก็เพียงแต่ในนามเท่านั้น ทางพฤตินัยยังมิมีอันใดเกิดขึ้นเลยแท้ๆ คนอย่ามาขี้ตู่เหอะ!

ครานี้ข้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างว่องไวที่สุดเท่าที่ข้าจะกระทำได้ นี่คงนับเป็นการผลัดอาภรณ์ที่เร็วที่สุดในชีวิตข้าก็เป็นได้ ข้าปล่อยผมเผ้าให้ยาวสยายเนื่องด้วยมิอยากให้คนกลับมาตามข้าอีกครั้ง ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อ (15นาที) ข้าก็เดินกะเผลกตามหวางเย่ออกไปรับประทานเช้า

คนนั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวแล้ว พอข้าเดินเข้าไปใกล้หวางเย่ก็ฉุดรั้งข้าให้นั่งลงเคียงข้างพลางใช้มือลูบเส้นผมข้าเบาๆ 

"เหตุใดจึงไม่หวีผมเผ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน" คนคล้ายถามข้าด้วยความเอ็นดู

"ผู่เยว่ไม่อยากให้หวางเย่รอทานข้าวเช้านาน ประเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้..." ข้าแสร้งตอบเอียงอายเพื่อปกปิดว่าแท้จริงแล้วข้าขี้เกียจทำผมเองนัก ปกติจิ้นอิ๋งจะต้องมาช่วยหวีและทำผมให้ทุกเช้า อา....ทั้งๆที่เมื่อก่อนข้ายังต้องช่วยเหลือตนเองอยู่เลย นี่ข้าเริ่มติดการใช้ชีวิตแบบคุณชายตั้งแต่เมื่อใดกัน? การเป็นภรรยาหวางเย่ช่างทำให้ผู้คนเสียนิสัยแล้ว

หวางเย่ยังคงลูบศีรษะข้าอย่างอ่อนโยนประดุจลูบหัวสัตว์เลี้ยง เอาเถิด ข้าทำใจได้แล้ว จากนั้นคนก็จับปอยผมของข้าไปทัดหูอย่างแผ่วเบา กระไรกัน? ท่าทางเช่นนี้... ราวกับท่าทีที่แสดงต่อคนรัก ข้าได้แต่ขนลุกซู่จนชูชันไปหมด คิดว่าตนเองคงจะเข้าใจผิดไปแน่แท้

"จิ้นอิ๋งรีบยกสำรับอาหารเช้าเข้ามาเถิด ป่านนี้หวางเย่คงจะหิวแล้ว"

"ขอรับ" จิ้นอิ๋งรีบยกสำรับทั้งหมดมาวางบนโต๊ะอาหาร มีกับข้าวสองอย่าง อย่างหนึ่งเป็นผัดผักแห้งๆที่มิมีเนื้อสัตว์สักชิ้น อีกอย่างเป็นน้ำแกงใสๆที่มีกระดูกไก่อยู่สองสามก้อน จากนั้นก็เอาข้าวสวยสองถ้วยเล็กๆ มาวางไว้ตรงหน้าข้าและหวางเย่ พอเห็นกับข้าวอันแร้นแค้นเช่นนี้แทนที่ข้าจะสลดข้ากลับต้องกัดกระพุงแก้มเพื่อกลั้นยิ้มแทบตายแล้ว จิ้นอิ๋งช่างหลักแหลมนัก

"นี่มันอะไรกัน? เหตุใดสำรับเช้าจึงเป็นเช่นนี้?"








---------------

FootNote
吃豆腐 (Chī dòufu - ชือโต้วฝุ) แปลว่า กินเต้าหู้
**คนจีนนำมาใช้ในความหมายใหม่ หมายถึง แต๊ะอั๋ง ลวนลามขำๆ หาเศษหาเลยแบบเบาๆ**

เกี่ยวอะไรกับการกินเต้าหู้?

สมัยก่อนสามีภรรยาเปิดร้านขายเต้าหู้ กลางคืนสามีทำเต้าหู้ รุ่งเช้าก็เข้านอนแล้วให้ภรรยาขายเต้าหู้ เมื่อเห็นว่าผู้หญิงเป็นคนขาย เหล่าผู้ชายหัวงูก็จะแวะเข้ามาซื้อเต้าหู้ร้านนี้เป็นประจำ จนภรรยาของสามีเจ้าชู้เหล่านี้ด่าไล่หลังว่า "มึงจะออกไปกินเต้าหู้อีกแล้วใช่ไหม!"

Talk (8/1/17)
งานยังไม่เสร็จแต่ใกล้ละ
นี่เจียดเวลามาเขียนให้เลยนะ555
หลังวันที่10เราจะเป็นไท 
ไรท์จะอ่านนิยาย อ่านการ์ตูน ดูหนัง ฟังเพลงฯลฯ
โอ้ยยยย เครียดดดดด><
จิลงแดงแว้ว....

ปล.ขอบคุณสำหรับคอทเม้นติชมทุกคอมเม้น ไรท์จะนำมาปรับปรุงแก้ไขนะจ้ะ รีดที่มาคอมเม้นถ้าไรท์ไม่ตอบก็อย่าน้อยใจไป เพราะไรท์ไม่ว่างจริงๆ แต่ถึงจะไม่ว่างตอบแต่ก็อ่านทุกคอมเม้นนะเออ^^


Talk (31/12/16)

มาส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่
วันสิ้นปีแล้วแต่ไรท์ก็ยังต้องทำงานโต้รุ่งไม่ได้หลับได้นอน
น่าอนาถชีวิตตัวเองนัก ร้องไห้คร่ำครวญ><

ปล. มีเพจในเฟสบุคแล้วนะ
https://m.facebook.com/miladynovel/
ขอฝากเพจด้วยจ้า
ไปตามข่าวไปทวงนิยายตอนใหม่กันได้เลย
เวลาอัพนิยายก็จะแจ้งในเพจด้วยจ้ะ^^

T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.517K ครั้ง

7,085 ความคิดเห็น

  1. #6936 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 00:51
    จิ้นอิ๋งทำดีมากรูกกกก555555
    #6936
    0
  2. #6449 rppae (@rppae) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 16:59
    เก่งลูกเก่งงง ลูกฉันต้องได้กินข้าวดีๆแล้ว เอ็นดู้ววว
    #6449
    0
  3. #6440 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 14:01
    คือถ้าเรือนนี้ไม่ได้รับการปรับปรุงน้องก็น่าจะได้ขึ้นเรือนใหญ่แล้วล่ะ555
    #6440
    0
  4. #6425 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:30
    หลังจากนี้ไปจะมีหยางเย่ในเรือนลับ ๆ นี้ทุกวัน
    #6425
    0
  5. #6286 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:39
    หลักเเหลมมั่กๆๆ55555555
    #6286
    0
  6. #6252 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:04
    ไม่คิดว่าพี่เขาจะมายุ่งกว่าเดิมหรอลูกกก5555555
    #6252
    0
  7. #5924 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:29
    555 ฉลาด
    #5924
    0
  8. #5885 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 19:54
    เห้อกับข้าววว เพราะเมียหลวงแท้ๆ
    #5885
    0
  9. #5836 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 14:22
    รู้ที่ของการกินเต้าหู้&#8203;แล้วขอบคุณนะไรท์><
    #5836
    0
  10. #5833 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:36
    ข้าวแบบบ สงสารน้องง
    #5833
    0
  11. #5802 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:52
    ผักของน้อง ไก่ของน้อง
    #5802
    0
  12. #5705 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 11:33
    โอ้ยแปลงผักกับไก่ยัยน้องต้องรอด
    #5705
    0
  13. #5635 Ms-Airi (@Ms-Airi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 01:50
    ขำความเป็นมากินเต้าหู้5555
    #5635
    0
  14. #5513 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 00:44
    ร้ายทั้งนายทั้งบ่าวเรยย 555555
    #5513
    0
  15. #5459 tangmo_univers (@tangmo_univers) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:11

    ชอบประวัติคำว่ากินเต้าหู้มาก 55555555https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-01.png

    #5459
    0
  16. #5336 Sujin2020 (@Goball123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:58
    ร้ายกาจ
    #5336
    0
  17. #5322 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 18:53
    นับถือทั้งนายแล้วก็บ่าว
    #5322
    0
  18. #5296 CreamPKC (@CreamPKC) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 16:31
    แมวหาย
    #5296
    0
  19. #5236 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:00

    เกล็ดความรู้ หลอกกินเต้าหู้เนี่ย เปิดหูเปิดตาเราจริงๆ 55555

    #5236
    0
  20. วันที่ 11 กันยายน 2562 / 12:48
    นายบ่าวเรือนนี้ฉลาดจริงวุ้ย
    #5195
    0
  21. #5125 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 10:29
    ฉลาดจริง!!
    #5125
    0
  22. #5086 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 22:01

    อยากหอมเหม่งน้อง ฉลาดเหมือนเจ้านายเลยอะ!

    #5086
    0
  23. #5043 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 14:23
    เสี่ยวอิ๋ง มาจุ๊บเหม่งทีนึงมา //เก่งมากลูก
    #5043
    0
  24. #4979 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 21:21
    แหน๊ จิ้นอิ๋งฉลาดมาด
    #4979
    0
  25. #4938 Siwaphonnnn (@Siwaphonnnn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 19:09
    จุ๊บหนึ่งที
    #4938
    0