[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 42 : บัคตัวที่สี่สิบ เปิดเทอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    28 เม.ย. 63



 

หลังจากผ่านการสอบมาได้ ก็เป็นเวลาพักผ่อน... ก็ควรจะเป็นอย่างนั้น แต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาไปเก็บตัวฝึกโหดกับฮิโตชิทุกวัน จนไม่มีเวลาได้อัดคลิปลงยูทูป คลิปที่อัดสำรองไว้ก็ลงไปหมดแล้ว คืนนี้เขาเลยต้องมานั่งอัดเพลงใหม่

 

นั่งเหม่อมองฟ้าหาแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงอยู่บนราวระเบียง ช่วงหลังมานี่เขาเริ่มลงเพลงที่เป็นออริจินอลของตัวเองแล้ว แต่กลับถูกขัดด้วยเสียงทะเลาะกันด้านนอกหอพักแทน

 

คัตสึกิ? อิซึคุคุง?

 

ทะเลาะอะไรกันอีกแล้วเพื่อนสมัยเด็กคู่นี้ มีปัญหากันตลอดเลย เขาไม่อยากเข้าไปขัดหรอก แต่ไม่ค่อยไว้ใจให้ไปกันเองแค่สองคนเลยแฮะ ถ้าบาดเจ็บหนักขึ้นมาใครจะพาไปรักษาล่ะ

 

เก็บสมุดแต่งเพลงกับอะไรๆเข้าห้อง แล้วกระโดดลงจากระเบียงแอบตามไปเงียบๆ พร้อมส่งข้อความหาอาจารย์ประจำชั้นตัวเอง

 

Denki_k : อาจารย์ครับ มิโดริยะ กับบาคุโกมีเรื่องกัน กำลังไปที่สนามฝึกซ้อมครับ

 

กดส่งข้อความไปได้ไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับมา

 

Shota_aizawa : อ่า

 

Shota_aizawa : ระวังตัวด้วย

 

Denki_k : ครับ?

 

Shota_aizawa : ไม่มีอะไร เดี๋ยวตามไป

 

Denki_k : ครับ

 

 

หลังจากแจ้งเรื่องราวอะไรเรียบร้อยแล้วก็กดโทรศัพท์โทรหาผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอีกคน —จริงๆอยากส่งข้อความมากกว่า แต่ดันมีแค่เบอร์ติดต่อนี่สิ

 

“ฮัลโหลครับ อาจารย์ออลไมท์” ทันทีที่อีกฝ่ายรับสายเขาก็กล่าวทักออกไป

 

“มีอะไรตอนดึกๆแบบนี้หรอ?” ปลายสายถามกลับด้วยความสงสัย

 

“ลูกศิษย์สุดที่รักของคุณกับบาคุโกคัตสึกิมีเรื่องกันครับ”

 

“ห๊ะ!” ออลไมท์อุทานเสียงดังจนเขาต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูของตัวเอง

 

“ครับ ที่สนามฝึกซ้อม รีบมานะครับ” ไม่รอให้ตอบกลับเขาก็วางสายแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วหันมาดูหมากัดกัน— อะแฮ่ม ดูคนสู้กันต่อ

 

 

เขานั่งดูไปสักพักก็เริ่มเบื่อ หยิบหูฟังขึ้นมาใส่หูข้างนึง อีกข้างนึงเอาไว้ฟังสถานการณ์รอบๆ เปิดเพลงหาแรงบันดาลใจไปเรื่อย ไม่นานอาจารย์ออลไมท์ก็มาสบทบ อดีตฮีโร่อันดับหนึ่งนั่งลงข้างๆเขาบนดาดฟ้าตึกใกล้ๆกับที่สองคนนั้นสู้กัน เขาก้มหัวทักทายนิดหน่อยแล้วก็ก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเองต่อ...

 

อ๊ะ... เพลงนี้เพราะดีนะเนี่ย เดี๋ยวกลับไปแล้วแกะเพลงนี้ดีกว่า

 

 

.

.

.

.

 

แกะเพลงอยู่เพลินๆ ก็ถูกคนที่นั่งข้างตัวดึงให้ลุกขึ้น เขาชะโงกหน้าออกไปมองด้านล่าง อืม.. จบแล้วสินะ

 

อดีตฮีโร่อันดับหนึ่งที่ตอนนี้ผอมแห้งทำท่าจะเดินลงบันไดจาดาดฟ้าตึกสูง เขาเห็นแล้วอดรู้สึกเหนื่อยแทนไม่ได้ เลยกระตุกแขนของอีกคนเข้ามาใกล้ตัว

 

ใบหน้าเหวอๆของออลไมท์ตอนที่ถูกเขาคว้าเอวแล้วกระโดดลงจากดาดฟ้าดูตลกไม่ใช่น้อย เขาได้แต่แอบขำในใจเพื่อให้เกียรติ

 

“คราวหลังจะทำอะไรหวาดเสียวแบบนี้ต้องบอกกันก่อนนะ หนุ่มน้อยคามินาริ” อดีตฮีโร่อันดับหนึ่งลูบอกปอยๆ

 

จุดที่เขาพากระโดดลงมาเป็นข้างซอยมืดๆ เมื่อออลไมท์จัดการสภาพตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ก้าวเท้าออกไป เดินไปใกล้ๆกับทั้งสองคนนั้นแล้วพูดขึ้น

 

“พอได้แล้วล่ะทั้งคู่” คนที่พยายามเก็กสุดขีดเดินออกจากความมืดไปด้วยท่าทีขึงขัง

 

“ฉันขอโทษนะ แต่ฉันถือวิสาสะฟังเธอคุยกันหมดแล้ว” คนผมทองพูดด้วยนำ้เสียงจริงจัง “ฉันขอโทษที่ไม่ได้ตระหนัก...”

 

 

หลังจากฟังออลไมท์คุยปรับความเข้าใจกับคัตสึกิอยู่สักพักนึง เขาที่คิดว่าคงไม่มีอะไรแล้วจะหนีกลับห้องก่อนดันถูกเรียกไว้

 

“ความลับนี้จะรู้กันแค่เราสามคน... ไม่สิ สี่คนต่างหาก” เจ้าของเสียงหันมาทางมุมมืดที่เขาหลบอยู่ “ใช่มั้ยหนุ่มน้อยคามินาริ”

 

“เฮ้อ...” เขาก้าวออกจากความมืดไปแสดงตัว “ทำไมไม่ปล่อยให้ผมกลับไปเงียบๆละครับ อาจารย์ออลไมท์?”

 

สายตาของเพื่อนร่วมห้องทั้งสองเบิกกว้าง คนนึงตกใจเพราะเขามาอยู่ที่นี่ ส่วนอีกคนน่าจะตกใจเพราะเขารู้เรื่องด้วย

 

“แก... ก็รู้หรอ?” คัตสึกิหันมาถามเขาด้วยสีหน้าที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

 

“อืม... รู้ตอนเหตุการณ์บุกยูเอสเจน่ะ พอดีว่าอยู่แถวนั้นตอนออลไมท์คืนร่างพอดี” เขาตอบออกไปตามความจริง

 

“...” เจ้าตัวทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมา

 

เขาเดินเข้าไปใกล้คนผมบลอนด์ที่ก้มหน้าก้มตาจนไม่เห็นอารมณ์ใดๆ พอใกล้ถึงระดับนึงคนตรงหน้าก็ดึงเขาเข้าไปใกล้ตัวแล้วซุกใบหน้าลงมากับไหล่เขา

 

“งั้นหรอ....”

 

 

.

.

.

.

 

พอจบเรื่องทุกอย่างตรงนั้นแล้วอย่าคิดว่าเรื่องจะจบ เพื่อนสองคนนั้นที่มีเรื่องกันทั้งแหกกฎและก่อความวุ่นวาย สุดท้ายก็มาจบที่ห้องพักอาจารย์จนได้

 

 

“อ๊าก..!” เสียงร้องดังออกจากปากผู้บาดเจ็บทั้งสองคนที่ถูกผ้าไมโครไฟเบอร์ของอาจารย์ประจำชั้นตัวเองรัดเอาไว้ หลังจากทำแผลเรียบร้อยแล้ว

 

“แลดูว่างแล้วก็มีพลังเหลือกันน่าดูเลยนะพวกเธอ ถึงได้ไปตีกันตอนกลางคืนทั้ง ๆที่พึ่งสอบเสร็จเนี่ย...ข่างน่าชื่นชมเหลือเกิ๊น” ผู้เป็นอาจารย์พูดด้วยใบหน้าทะมึน

 

“เดี๋ยวก่อนไอซาวะ! อย่าพึ่งทำตัวน่ากลัวแบบนั้นสิ!” ออลไมท์ผู้เป็นห่วงศิษย์เอกของตัวเองเอ่ยปรามเพื่อนของตัวเอง “ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง”

 

“มันเกี่ยวกับคุณยังไง?” ดวงตาแห้งตวัดมองอดีตฮีโร่อันดับหนึ่ง

 

“หนุ่มน้อยบาคุโกรู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องการเกษียณของฉัน เขานึกว่าตัวเขาเป็นสาเหตุ... ต้องแบกรับความรู้สึกผิดมาโดยตลอดแล้วยังต้องเจอการสอบอีก... และผลที่ตามมาก็คือเขาก็ตก” ออลไมท์ร่ายยาว “เพราะพวกเราไม่ตระหนักถึงปัญหาสภาพจิตใจของเขาให้ดี การต่อสู้ครั้งนี้ถือเป็นตัวอย่างความล้มเหลวของพวกเราเหล่าอาจารย์”

 

“อืม...” อาจารย์ไอซาวะครุ่นคิด

 

ระหว่างที่รอเขาเคลียร์กันให้จบ เขาก็นั่งเขียนเนื้อเพลงกับคอร์ดที่แกะได้ลงแอปบันทึกในโทรศัพท์พร้อมฮัมในคอเงียบๆ แล้วนึกถึงคุโรอิที่รออยู่ที่ห้อง —ป่านนี้คงนอนไปแล้วมั้ง

 

 

“ยังไงก็แล้วแต่...กฎก็ต้องเป็นกฎ ครูไม่อนุญาตให้มีการแหกกฎได้หรอก” อาจารย์ไอซาวะก็ยังคงเป็นอาจารย์ไอซาวะล่ะนะ “จะลงโทษตามสมควร... ทีนี้ใครเป็นคนเริ่มก่อน?”

 

“ผมเอง” เสียงยอมรับจากคนผมบลอนด์ดังขึ้นเป็นคนแรก จากนั้นก็ตามด้วยคนหัวสาหร่าย

 

“ผมเองก็... สวนกลับด้วย”

 

“บาคุโกถูกลงโทษสี่วัน! ส่วนมิโดริยะสาม! ทั้งคู่ต้องถูกกักบริเวณในหอ! ในช่วงเวลาระหว่างนั้นพวกเธอจะต้องทำความสะอาดทั้งหอ!! ทั้งเช้าทั้งค่ำ!! แล้วก็ครูต้องการให้พวกเธอเขียนรายงานความรู้สึกผิดส่งด้วย!” อาจารย์ตาแห้งพูดขึ้นเสียงดัง “ส่วนเรื่องการบาดเจ็บของพวกเธอหากยังไม่ดีขึ้นก็ให้ไปห้องพยาบาล! ยังไงก็ตามอย่าคิดว่าพวกเธอจะพึ่งอัตลักษณ์ของรีโคฟเวอรี่เกิร์ลได้ตลอด รักษาแผลที่เกิดจากความเห็นแก่ตัวของตัวเองด้วยตัวเอง!”

 

หลังจากพูดอย่างเหลืออดใส่นักเรียนจนนักเรียนหงอ ผู้เป็นอาจารย์ก็ถอนหายใจ แล้วพูดส่งท้าย

 

“แค่นี้แหละ! ไปนอนได้!”

 

ทุกคนทยอยออกจากห้อง เขาออกเป็นคนก่อนสุดท้าย ก่อนจะก้าวพ้นประตูห้องก็ถูกมือหนาวางลงบนหัว มือนั้นขยี้ผมเขาอย่างไม่แบาแรง

 

“อาจา—“ ก่อนที่เขาจะได้โวยวาย มือบนหัวก็ลดแรงลงจนการเป็นการลูบเบาๆ

 

“ทำดีมาก...” อาจารย์พูดเสียงอ่อนต่างจากเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาลิบลับ “แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ไปนอนซะ”

 

ถึงเขาจะยังงงอยู่แต่ก็เตรียมจะหันกลับไปเพื่อกลับห้อง แต่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก่อน

 

“อาจารย์...” เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารในมือ “ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

 

 

.

.

.

.

 

“นั่นมันเป็นลูกศิษย์ของเราเองนะเว้ย...”

 

เสียงแว่วดังออกมาจากห้องพักอาจารย์ ในเวลาดึกสงัดที่ไม่มีใครก้าวออกมาจากห้องของตัวเอง

 

 

 

.

.

.

.

.

 

เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันเปิดเทอมอย่างเป็นทางการ เลยมีปฐมนิเทศช่วงเช้า นั้นหมายความว่าจะได้เจอกับฮิโตชิด้วยสินะ

 

หัวหน้าห้องดีเด่นอย่างอิดะคุงสั่งนั้นสั่งนี่จนอดรู้สึกรำคาญนิดๆไม่ได้ —ขี้จุกจิกเกินไปแล้ว

 

“ขอล่ะ เลิกโชว์ห่วยต่อหน้าฉันได้แล้ว” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

 

“ฮิโตชิ!” เขาทักอย่างดีใจที่ได้เจอเพื่อนสนิทของตัวเองซักที หลังจากผ่านการสอบที่วุ่นวายมาได้

 

“เดนกิ... ได้ข่าวว่าสอบใบอนุญาตผ่านแล้วนี่นา สมกับเป็นนายจริงๆ” เจ้าคนหัวม่วงเดินเข้ามากอดคอเขา

 

“แน่นอน ก็คนฝึกให้เก่งนี่นา” เขาพูดพร้อมขยิบตา

 

คุณเพื่อนสนิทหัวฟูหันหน้าหลบสายตา เขาหัวเราะเบาๆแล้วเดินกลับเข้าแถวตัวเอง(หลังจากนั้นก็โดนอิดะคุงบ่นไปตามระเบียบ)

 

หลังจากเข้าแถวเรียบร้อยแล้วก็เป็นการปฐมนิเทศ ผู้อำนวยการตัวนุ่มนิ่มขึ้นมาพูดอะไรหลายๆเรื่องจับใจความได้ว่าเป็นเรื่องเหตุการณ์ที่ผ่านมา และแนวทางฝึกฝนในอนาคต

 

.

.

.

.
 

 

เพื่อเป็นการยืนยันว่าปิดเทอมอันสุขสบายได้จบลงไปแล้ว การเรียนการสอนวันแรกอันแสนหนักหน่วงอัดอะไรต่อมิอะไรใส่หัวเต็มไปหมด ดีที่ช่วงปิดเทอมเขาก็พอจะอ่านหนังสือล่วงหน้าเตรียมไว้บ้างแล้ว —เห็นสภาพเพื่อนแต่ละคนแล้วไม่รู้จะขำหรือสงสารดี

 

หลังเลิกเรียนระหว่างที่จะเดินกลับหอพัก(จริงๆจะแอบแวะไปหาฮิโตชิก่อน)ก็เผอิญเดินไปชนกับใครสักคนเข้า

 

“ขอโทษครับ” เขารีบก้มหัวขอโทษ เพราะเขาผิดเองที่เหม่อจนไม่ดูทาง

 

“อ่า...” คนตัวสูงกว่าเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาถมึงทึง แต่ทำไมเขาไม่ได้รู้สึกว่าอีกคนเป็นคนโหดร้ายกันนะ

 

“ต้องขอโทษที่ชนด้วยนะครับรุ่นพี่” เขาขอโทษซำ้อีกครั้งแล้วเตรียมจะหันตัวกลับ

 

“เดี๋ยว...”

 

“ครับ?” มีอะไรอีกงั้นหรอเนี่ย?

 

“รู้ได้ยังไง...ว่าเป็นรุ่นพี่” อีกฝ่ายถามออกมา

 

“ก็รู้สึกได้น่ะครับ” เขายิ้มตอบ —ก็สูงกว่าเขาเยอะอยู่นี่นา “พอคุยกันแบบนี้รุ่นพี่ดูจะใจดีกว่าที่เห็นนะครับ”

 

เจ้าตัวดูแปลกใจกับสิ่งที่เขาพูด ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็เงียบไป

 

“รุ่นพี่?”

 

“อามาจิคิ ทามากิ” รุ่นพี่แนะนำตัวขึ้นมา

 

“คามินาริ เดนกิครับ” เขาตอบกลับ “นี่ก็เย็นมากแล้ว ผมต้องกลับหอแล้วล่ะครับ”

 

“อ่า...”

 

 

 

 

 

 

### มาแล้วๆๆๆๆ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ วันนี้ไม่พูดมากง่วงแล้ว คิดเห็นยังไงก็คอมเมนท์กันมาได้นะคะ ตอนนี้คงต้องลาไปก่อน บายค่าาา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1128 Jecelyn (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:16

    ไม่ไหว! จารย์กับน้องต้องได้กัน! ได้กันๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันดืออะเเม่เขินนนนน
    #1,128
    0
  2. #1035 MitsukiCarto (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:09
    เสร็จไปอีกคน~
    จารย์หวั่นไหวแล้ว~ ปลุกความหมีในตัวคุณ~
    #1,035
    0
  3. #944 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    ปลดปล่อยความหมีในตัวคุณ ไอซาวะเซ็นเซย์ใจเย็นเข้าไว้~
    #944
    0
  4. #877 คุมะมง8844 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 13:55
    ปักธงอีก 1 !!!!
    #877
    0
  5. #861 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 11:36
    ทามากิโว้ยย เรือโว้ยย
    *พายเรืออย่างตั้งมั่น*
    #861
    0
  6. #805 pomari (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 20:48
    อามาจิคิ ทามากิ นะฮับไรท์~
    #805
    1
    • #805-1 pomari(จากตอนที่ 42)
      27 เมษายน 2563 / 20:49
      ไม่ทราบว่าตั้งใจหรืออย่างไรนะฮะ
      #805-1
  7. #802 malefactor (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 16:12
    อ.ไอ ไอดังคุกแล้วววววว
    ทามากิคุงโพล่มาเรียบง่ายแต่เค้าลางเรือใหญ่มากจร้า
    #802
    0
  8. #801 นภพรรษภรณ์ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 10:42
    แม่น้ำแน่นขนัดเพราะเรือเยอะเหลือเกิน เรือแต่ละลำก็ใหญ่ๆทั้งนั้น จะว่าไปเรืออาจารย์ก็ลำใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย แค่กๆๆคุกๆๆๆๆ
    #801
    0
  9. #800 sisinasi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 02:16
    โอ้ว~พ่อหนุ่มขี้อาย
    #800
    0
  10. #799 Mama-Sang (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:17
    โอ๊ะ น้องเดนกิกลายเป็นอุไตเตะไปแล้วแม่!!
    #799
    0
  11. #798 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:14

    'จารย์คะ ตอนนี้ไม่ได้นะ ต้องรอให้โตกว่านี้อีกหน่อ--แค่กๆๆๆ

    #798
    0
  12. #797 jKomkai (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:06
    อาจารย์~~~ อ้าก
    #797
    0
  13. #796 Light_Star (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:05
    ล่าสุดมีเรือใหม่ละจ้าา. เดนกิคุงนี้สเน่ห์แรงจริงๆ
    #796
    0
  14. #795 gurengesan (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:59
    FBI

    Open

    Up!!!!! รอคุณอยู่!!!!
    #795
    0
  15. #794 PhimpinTT (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:56
    อาจารย์คะ... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่คุณก้าวเท้าออกมา//ดึงขาไอซาวะข้ามเขตศีลธรรม
    #794
    0
  16. #793 Android Wc (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:55
    อัซคาบัน ทาทารัว อิมเพลดาน์ว ค่ายปรับพฤติกรรม เรียกได้เลนครับไอซาวะซังว่าจะไปที่ไหนดี~
    #793
    0
  17. #792 Dale day (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:53
    คุกไหนดีมีให้อาจารย์ไอซาวะได้เลือกสรรมามากมาย ทาทาร์รัส อัซคาบัน หรือที่ใด~
    #792
    0
  18. #791 Teem_tm (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:46
    กิ้ดดดดด คุกๆๆๆๆๆๆๆๆ //คุกบอกอิรัชชัยมาเสะครับบ 55555
    #791
    0
  19. #790 peelove2313 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:24
    ต่อไปต้องมิริโอะแล้วละ ต้องมีไปจ๊ะ! เดนกิตอนเปลี่ยนชุดกันมั่งแล้วละ
    #790
    0
  20. #789 crazyfiction (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:22
    อ.ไอซาวะ ฉันเหมือนเห็นคุกกำลังโบกมือเรียกจารย์อยู่ไกลๆนะ! //รอจ้า~~ สนุกมากเลยยยย~! > v <
    #789
    0
  21. #788 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:19
    คุก คุกๆๆๆๆๆ เเค่กๆๆๆ //สำลักน้ำเฉยไม่มีอะไร
    #788
    0
  22. #787 cherryzeed2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:17
    แหกเลยจารย์! ข้ามไปเลย! ลูกศิษย์โซนน่ะ! ข้ามมมมมม!!--😂 (ต่อน้าาาาาาาา~~~)
    #787
    0
  23. #786 -คนขายชานม- (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:15

    นายจะตกทุกคนที่เจอกันครั้งแรกไม่ด้ายยย ปิกาจุ๋!! ///ตัมไมต้อเป็งคงตัลรากยางงี้งงงงงงงง

    #786
    0
  24. #785 Barnab_y (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:14
    ตกได้อีก1สินะเดนกิ อื้มๆๆๆๆๆ
    #785
    0
  25. #784 dsrss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:13
    แอบคิดอะไรไม่ดีกับลูกศิษย์รึเปล่าเนี่ย
    #784
    0