[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 43 : บัคตัวที่สี่สิบเอ็ด รุ่นพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 326 ครั้ง
    28 เม.ย. 63



 

เช้าอันสดใส... ก็บ้าแล้ว! เขาต้องนั่งอัดคลิปจนเกือบเช้าเพราะไม่มีคลิปจะลง แถมช่วงนี้การบ้านกับคาบปฏิบัติทับถมจนไม่มีเวลาไปทำอะไรแล้ว สองสามวันมานี้เขาก็เลยต้องทำเผื่อเอาไว้ก่อน แล้วโยนงานตัดต่อกับอัปโหลดให้ฮิโตชิทำแทน —อิจฉาคนว่างจริงๆ

 

เดินเข้าห้องเรียนด้วยความง่วงงุน ดีที่เขาใช้คอนซิลเลอร์ที่ยืมมาปิดรอยใต้ตาไว้แล้ว เลยไม่ค่อยมีใครเข้ามาถามอะไร แต่สภาพความเหม่อลอยจนแทบจะสัปหงกในทุกกคาบอย่างผิดปกติจนเกือบถูกอาจารย์พรีเซนท์ไมค์ว้ากกรอกหู —ยังดีที่อาจารย์ประจำชั้นที่ปกติจะขี้แกล้งไม่ได้ว่าอะไร ทั้งยังมาลูบหัวแล้วปล่อยให้เขานอนอย่างสงบสุขด้วย... แปลกจริงๆ

 

 

แล้ววันนี้ทั้งวันก็ผ่านไปแบบไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ ช่วงเย็นหลังคาบปฏิบัติเขาดันเผลองีบไป แถมยังไม่มีใครปลุกอีกต่างหาก รู้ตัวอีกทีเพื่อนๆก็กลับกันไปหมดแล้ว เข้าเข้าห้องเปลี่ยนชุดดด้วยสภาพง่วงๆปิดปากหาวไปหลายที ระหว่างที่กำลังถอดเสื้อก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา ...มีคนยังไม่กลับไปอีกหรอ?

 

มองซ้าย... ไม่มีใคร

 

มองขวา... ก็ไม่มีใคร

 

หันไปมองด้านหลัง... ก็ยังไม่มีอยู่ดี หรือเขาคิดไปเองกันนะ?

 

เขาส่ายหัวให้กับความคิดมากของตัวเอง ก้มลงไปหยิบลงไปหยิบชุดนักเรียน...

 

“...เอ่อ”

 

ทำไมมีหน้าคนอยู่ที่พื้นได้ล่ะเนี่ย? หน้ากาก? โปสเตอร์? ลายกระเบื้อง?

 

“อ่า... โทษทีๆ” อยู่ดีๆใบหน้าบนพื้นก็ลอยขึ้นมาจากพื้น ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆจนได้เห็นตัวคน... แก้ผ้า?

 

“เสื้อผ้าคุณ...?” เขาหันหน้าหลบ พร้อมถามออกมา ไม่รู้ว่าเสียมารยาทรึเปล่าแต่เขาคิดว่าควรจะเตือนเสียหน่อย

 

ระหว่างที่รออีกฝายใส่เสื้อผ้าเขาก็สวมเสื้อที่เปลี่ยนค้างไว้อยู่ให้เรียบร้อย หันกลับมาอีกครั้งทั้งผู้บุกรุกถังเขาก็อยู่ในสภาพเรียบร้อยแล้ว

 

“มีธุระอะไรที่นี่รึเปล่าครับ?” เขาถามออกไปด้วยความสงสัย ที่เป็นห้องเปลี่ยนชุดของสาขาฮีโร่ปีหนึ่งแต่คนตรงหน้าหน้าไม่คุ้นเลยสักนิด

 

“อ่อ ขอโทษทีลืมแนะนำตัว” เจ้าตัวทำหหน้าจริงจัง “ปีสามสาขาฮีโร่ โทกาตะ มิริโอะ”

 

“คามินาริ เดนกิครับ”

เขาตอบพร้อมถามต่อ “สรุปรุ่นพี่มาที่นี่ทำไมหรอครับ?”

 

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อย” รุ่นพี่ตอบอย่างไม่ยี่หระ “ว่าแต่... ขอถามอะไรเสียมารยาทหน่อยนะ”

 

“ครับ?”

 

“รอย... ที่สีข้างเธอน่ะ...” ฝ่ายรุ่นพี่ที่ดูมีความมั่นใจจนถึงเมื่อครู่ เอ่ยถามพร้อมหลบหน้าด้วยท่าทางอายๆ แค่เห็นเขาไม่ใส่เสื้อเนี่ยนะ? ทีตัวเองโป๊มาทั้งตัวเขายังไม่รู้สึกอะไรเลย

 

“รอยสักนี่หรอครับ?” เขาถกเสื้อขึ้นมาให้ดู

 

“ช..ใช่ ปิดไปได้แล้วมั้ง” เขาปิดเสื้อลงให้ตามคำขอ

 

“รอยสักรูปดอกลาเวนเดอร์สักทับแผลเป็นที่ประสบอุบัติเหตุตอนเด็กๆน่ะครับ ส่วนตัวเลขด้านล่างก็เป็นวันที่เกิดเหตุ”

 

ตอนที่เกิดเหตุระเบิดจนคุณพ่อคุณแม่เขาเสียชีวิต เขาก็ได้แผลเป็นติดตัวมาตรงสีข้างพอดี หลังจากแผลหายดีเขาก็ไปสักวันที่ไว้ ผ่านไปสักพักพอทำใจได้แล้วก็ไปสักดอกลาเวนเดอร์ตรงนั้นอีกที ในภาษาดอกไม้ ดอกลาเวนเดอร์ หมายถึง การรอคอยอย่างมีความหวัง หรือความทรงจำอันงดงาม สามารถสื่อถึงความรุ่งโรจน์ที่มาพร้อมกับความสำเร็จและการบรรลุผลเขาใช้มันแทนความทรงจำดีๆตอนที่มีพวกท่านอยู่ และให้แทนคำอวยพรของพวกท่านที่อยากให้เขามีชีวิตที่ดีแทนพวกท่าน และให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิต —ไว้ระลึกถึงเสมอเมื่อได้มอง

[เพิ่มเติม : จริงๆแล้ว คำว่า “ลาเวนเดอร์” มาจากภาษาละติน คำว่า “Lavare” (ชำระล้าง) ซึ่งอาจหมายถึงประโยชน์ของมันในการชำระล้างร่างกายและจิตใจ]

 

รุ่นพี่เงียบลงไป คล้ายจะรู้สึกผิดที่ให้เขาเล่าเรื่องแย่ๆ

 

“ว่าแต่ที่โผล่ขึ้นมาได้เมื่อกี้เป็นอัตลักษณ์ของรุ่นพี่ใช่มั้ยครับ ดูท่าจะใช้งานยากน่าดู คงฝึกมาหนักเลยใช่มั้ยครับเนี่ย” เขาเปลี่ยนเรื่องเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

 

“อ่า ใช่แล้วล่ะ ดูออกด้วยหรอ?”

 

“ก็พอจะเดาได้น่ะครับ” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เย็นป่านนี้แล้วหรอ ท้องฟ้าจะมืดแล้ว

 

 

“เดนกิ อยู่ที่นี่รึเปล่—“

 

ขณะที่เขาจะขอตัวลารุ่นพี่กลับหอพักก็มีคนเปิดประตูเข้ามาขัดไว้

 

“อยู่นี่ มีอะไรหรอโชโตะคุง?” เขาตอบออกไป ฝ่ายคนผมสองสีมองสำรวจรอบห้องแล้วชะงักเมื่อเห็นรุานพี่ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่เขา

 

“พอดีเห็นว่าเย็นแล้วยังไม่กลับหอ ก็เลยมาตาม”

 

“กำลังจะกลับแล้วล่ะ” ตอบเสร็จก็นไปพูดกับผู้เป็นรุ่นพี่ “ผมลาแล้วนะครับ สวัสดีครับ”

 

รุ่นพี่พยักหน้ารับ เขาเดินออกจากห้องตามโชโตะคุงกลับหอ

 

“คนคนนั้นเป็นใคร?” ทำไมนำ้เสียงดูไม่ค่อยพอใจกันนะ?

 

“รุ่นพี่น่ะ เขาเข้าห้องผิดมาเลยคุยกันนิดหน่อย” ถึงจะยังดูไม่ค่อยพอใจในคำตอบ แต่ก็ยอมคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ออก

 

 

.

.

.

.

 

มือที่ถูกกุมแล้วลากเดินมาตลอดทาง คลายออกเมื่อแต่ละคนเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง หลังจากบอกลาแล้วก็แยกย้ายกันเข้าห้องไปทำธุระของตัวเอง...

 

...พรุ่งนี้อิซึคุคุงก็ได้เข้าเรียนแล้วสินะ เหลือคัตสึกิถูกกักบริเวณอยู่คนเดียว คงเหงาแย่เลย...

 

 

 

.

.

.

.

 

หลังจากโต้รุ่งมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้นอนเร็วกับเขาสักที ตัวเขาในตอนนี้เลยทำกิจวัตรอย่างสดใสเต็มที่ อ่า... การพักผ่อนนี่ดีจริงๆ

 

ด้วยเช้าอันสดใสจนเขาเมินลางสังหรณ์ของตัวเองไป ทำให้เขาต้องมานึกเสียใจเอาตอนนี้...

 

“พวกเขาเป็นนักเรียนตัวท็อปของยูเอย์...” อาจารย์ไอซาวะอธิบาย “พี่เบิ้มทั้งสาม”

 

“เอาละพวกเธอช่วยแนะนำตัวเองหน่อยได้มั้ย? ... เริ่มที่เธอแล้วกันอามาจิคิ”

 

หันไปมองคนที่อาจารย์ให้แนะนำตัว เอ๊ะ...นั่นมันรุ่นพี่ที่เขาเดินชนเมื่อวันนั้นนี่นา เขาก้มหัวทักทายตอนที่รุ่นพี่กวาดสายตาผ่าน เขาของไปหูแหลมที่มองเลยผ่านไปแล้วครั้งนึงหันกลับมาสบตากับเขาอีกครั้งจ้องอยู่แปปเดียวก็เบนออกไป

 

“ไม่ไหวอะ...มิริโอะ ฮาโดะ” ผู้เป็นรุ่นพี่พูดขึ้นพร้อมกับสีหน้าชวนผวา “ไม่ว่าฉันจะพยายามจินตนาการว่าพวกเขาเป็นมันฝรั่งยังไง... นอกจากหัวที่เหลือก็ยังเหมือนคนอยู่ดี...นอกจากหัวฉันก็ยังเห็นพวกเขาเป็นมนุษย์อยู่ดี!” ท่าทางจะอาการหนักจริงๆด้วย สกิลการเข้าสังคมไม่ใช่แค่ศูนย์แต่นี่มันติดลบเลยนี่นา —ว่าแต่ทำไมวันนั้นตอนคุยกับเขาก็ไม่ขนาดนี้นี่

 

“อยากกลับบ้านแล้วอะ...!”

 

“ห๊า....” ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ทั้งห้องก็อุทานเป็นเสียงเดียวกัน —ยกเว้นเขากับโชโตะคุงสองคนล่ะนะ

 

“นี่อามาจิคิ! ฟังนี่นะ! อาการแบบนี้เขาเรียกว่า’ไก่อ่อน’ถึงแม้ว่านายจะเป็นคนก็ตาม!” คราวนี้รุ่นพี่สาวข้างๆพูดขึ้นมาบ้าง “แปลกดีเนอะ?!”

 

รุ่นพี่สาวคนนั้นแนะนำตัวแทนรุ่นพี่อามาจิคิและตัวเอง จากนั้นก็ถามคำถามแปลกๆ ใส่คนนู้นทีคนนี้ทีแต่กลับไม่รอฟังคำตอบ ทำเอาเพื่อนในห้องหน้าเหวอหัวร้อนไปตามๆกัน

 

จากนั้นก็ความวุ่นวายก็ถูกหยุดลงด้วยการแนะนำตัวแบบเล่นใหญ่ของรุ่นพี่โทกาตะ ถึงแม้จะได้ความเงียบจากทั้งห้องเป็นคำตอบก็ตาม

 

“เอาเป็นว่าพวกเธอรวมตัวกันมาเป็นทีม...”รุ่นพี่ผมเหลืองที่พึ่งเจอกันเมื่อวานกล่าวอย่างท้าทาย “แล้วมาสู้กันฉันหน่อยเป็นไง”

 

“หาาาา...” และก็เป็นอีกครั้งที่รุ่นพี่กลุ่มนี้ทำให้เพื่อนในห้องต้องร้องเสียงหลง

 

 

สุดท้ายก็ต้องมาเคลียร์กันด้วยกำลังที่สนามแกมม่าจนได้ —นักเรียนสาขาฮีโร่นี่ชอบจบเรื่องด้วยความรุนแรงตลอดเลยรึไง?

 

“พร้อมเมื่อไหร่ก็เข้ามาได้เลย!”

 

น่าแปลกที่คนเปิดฉากกลับเป็นอิซึคุคุงที่ปกติต้องวิเคราะห์คู่ต่อสู้ก่อนแท้ๆ เพื่อนคนที่เหลือล้อมวงเข้าตาตั้งใจจะจำกัดการเคลือนไหว แต่เขารู้ดีว่า ทำอย่างนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ พลังของรุ่นพี่ฝ่าไปได้ง่ายๆอยู่แล้ว

 

หลังจากรับการโจมตีจากผู้สืบทอดวันฟอร์ออลไป เจ้าตัวก็หันมาเล็งเก็บสายโจมตีระยะไกลแทน ด้วยการใช้อัตลักษณ์ไปโผล่ด้านหลังแล้วฟาดให้สลบ

 

ไม่นานก็เหลือแต่คนที่ใช้การโจมตีระยะประชิด —นี่เขาถูกจัดไว้ในหมวดไหนกัน เขาว่าเขาค่อนข้างจะถนัดการโจมตีระยะไกลมากกว่านะ

 

จริงๆมันก็มมีวิธีจะหยุดการเคลื่อนไหวของรุ่นพี่อยู่ ตราบใดที่รุ่นพี่จะต้องยืนบนพื้นนั่นหมายความว่าที่เท้าจะใช้อัตลักษณ์ไม่ได้(เมื่อวานหลังจากที่เจอกันในสภาพนั้นเขาก็ลองไปหาข้อมูลอัตลักษณ์ของรุ่นพี่มา) ถ้าเขาปล่อยไฟฟ้าไว้ที่พื้นบนพื้นที่ที่อีกฝ่ายจะต้องขึ้นมายืน ก็สามารถหยุดการเคลื่อนไหวหรือโจมตีได้ แต่ทีนี้เหลือคนเยอะเกินไปน่ะสิ ถ้าเขาปล่อยอัตลักษณ์เป็นวงกว้างจะเป็นการขวางทางเพื่อนไปซะเปล่าๆ แถมรุ่นพี่ดูจะไม่สนใจเล็งเขาเลย ต่อให้วางข่ายไฟฟ้าไว้รอบตัวก็ไม่รู้จะมีผลรึเปล่า

 

จริงๆแล้วอัตลักษณ์ของรุ่นพี่ถ้าใช้ดีๆนี่โหดมากเลยนะ อย่างเช่นถ้าจะฆ่าคนคนหนึ่ง แค่ใช้อัตลักษณ์กับมือ ใช้มือทะลุไปในหน้าอกตรงหัวใจ คลายอัตลักษณ์ส่วนมือที่อยู่ข้างใน บีบหัวใจทิ้ง แล้วก็ใช้อัตลักษณ์กับทั้งมือดึงมือกลับมา แบบนี้ก็ฆ่าคนได้โดยดูภายนอกไม่มีบาดแผล แถมไม่เหลือหลักฐานให้สาวถึงตัวได้ด้วย —ดีจริงๆที่รุ่นพี่อยู่ฝ่ายฮีโร่

 

เอาล่ะ ยังไงก็เผื่อไว้ก่อน เขาปล่อยอัตลักษณ์ของตัวเองไว้รอบตัว รัศมีสามเมตร แล้วก็ออกมาห่างจากกลุ่มเพื่อน พยายามออกห่างไปเงียบๆให้ไกลที่สุดเพื่อหาที่ซุ่มโจมตี ใช้มืออีกข้างคว้าลูกกระสุนโลหะจากในกระเป๋าขึ้นมาเตรียมไว้ อัดพลังลงไป

 

...ต้องรอจังหวะที่รุ่นพี่ขึ้นมาแล้วเหยียบพื้น —เล็งที่เท้าตอนกำลังจะแตะพื้น

 

 

ปัง!

 

ถึงจะยิงโดน แต่หน้าเสียดายที่เพื่อนคนอื่นๆถูกจัดการไปหมดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้สุดท้ายก็แพ้ด้านกำลังอยู่ดี เขาเสี่ยงดีดกระสุนไปอีกสองสามนัด คราวนี้ถูกหลบได้ทั้งหมด —ตามคาดล่ะนะ แต่ตอนนี้ก็กลายเป็นเผยที่ซ่อนให้รู้แล้ว

 

เขาเดินออกจากที่ซ่อนมาอย่างจนใจ แต่ก็ยังไม่วางใจแอบปล่อยสายฟ้าไว้ที่พื้นรอบๆตัวอยู่ดี

 

“รุ่นพี่...” เขาเปิดบทสนทนา “เหลือผมคนเดียวแล้ว เอายังไงดีครับ จะสู้กันต่อมั้ยครับ?”

 

รุ่นพี่ที่ยืนเด่นเพียงคนเดียวในสนามฝึกซ้อมหันมาสบตากับเขา

 

“เหลือแค่นายงั้นหรอ อืม...” คนเป็นรุ่นพี่ครุ่นคิด “ถ้าเป็นนายก็ช่างมันเถอะ จบการทดสอบเลยแล้วกัน”

 

 

ถ้าเป็นเขานี่หมายควาามว่าอะไร? ...และแล้วการทดสอบก็จบลงทั้งอย่างนั้น ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนๆและอาจารย์

 

“รู้จักมิริโอะด้วยหรอ?” ขณะที่เดินหลบฝูงคนออกมาหาที่เงียบๆ เขาก็ถูกทักโดยรุ่นพี่ที่เข้ากับคนอื่นไม่เก่ง

 

“ครับ ได้เจอกันเมื่อวาน กลุ่มรุ่นพี่นี่สนิทกันจังเลยนะครับ” เขาตอบกลับ วันนี้รุ่นพี่พัฒนานะเนี่ย ชวนคนอื่นคุยได้แล้ว ถึงแม้จะยังไม่กล้ามองหน้าก็เถอะ

 

“อืม...”

 

เรายืนอยู่เงียบๆ ถึงจะเงียบ... แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไร

 

 

.

.

.

.

.

 

“นี่ๆ มิริโอะ” รุ่นพี่สาวคนเดียวในกลุ่มพี่เยิ้มถามเพื่อนชายข้างตัว “หนุ่มน้อยคนนั้นน่ะ...”

 

“ไม่มีอะไรซักหน่อย! กลับกันได้แล้ว!”

 

“คิคิ...”

 

 

 

 

###ยุ่งมากเลยช่วงนี้ งานของที่มหาลัยเคลียร์หมดแล้ว แต่งานของที่บ้านนี่สิ ช่วงนี้มีขนของย้ายบ้านประกอบเฟอร์นิเจอร์ มำความสะอาด นี่ลูกหรือแรงงานทาสเนี่ย! ใช้กันซะ!

ไม่ต้องสนใจย่อหน้าบนหรอกนะคะ อะแฮ่มๆ ขอโทษที่มาลงช้าค่าาาาาา ช่วงนี้ตันๆบวกันเรื่องวุ่นๆแถมยังต้องไรอ่านมังงะใหม่ เยอะแยะไปหมดเลย

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ ไปก่อนนะคะ

 

แถมๆ

น้องเวอร์ชั่นวร้ายๆ แบบใช้สีนำ้ (แนวนี้ไรท์ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ ไม่ได้เล่นสีนำ้มานานแล้ว)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 326 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1129 Jecelyn (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:28
    โอ๊ยยยยปักธงได้อีกเเย้ววว วันหลังหว่านเเหเถอะ!
    #1,129
    0
  2. #1036 MitsukiCarto (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:23
    ปักเยอะจริงๆค่ะคุณน้อง โปรดรับผิดชอบด้วยค่ะ!~
    #1,036
    0
  3. #824 nep7 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 17:39
    สวยจังแงงงง ชอบอ่ะะะะ
    #824
    0
  4. #822 sisinasi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 15:39

    รู้สึกเหมือนเห็นธงบนหัวใครหลายคน..(หรือชั้นคิดไปเอนกันนะ)
    #822
    0
  5. #821 Android Wc (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:39

    สีเล็บกราวใจเหลือเกิน!


    อย่างไรก็ตามข้นชื่อเรื่องความน่ารัก เดนกิคุงก็ยังคงตกคนอื่นเป็นว่าเล่นสินะครับ

    #821
    0
  6. #820 strideza12 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:21
    น่าร้ากกกก o(≧v≦)o
    #820
    0
  7. #819 peelove2313 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:46
    น้องงงง
    #819
    0
  8. #818 Mynun9412 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:33
    รออออออ สนุกมั้กกกกอ่านละตื่นเต้วไปหมด
    #818
    0
  9. #817 เชี่ย (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:27

    ไรท์วาดสวย

    #817
    0
  10. #816 Light_Star (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 11:39
    น้อง...หลังจากที่เห็นน้องเวอร์วินเลินแล้วคือแบบบชอบน้องเวอร์นี้มาก!!!!อยากให้น้องเป็นวิลเลินเลยอะ5555//อยากให้มีตอนพิเศษแบบน้องเป็นวินเลิน แต่ถ้าลำบากไม่ต้องมีก็ได้น้า~~
    #816
    0
  11. #815 Teem_tm (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 11:19
    ตกให้หมดเรยยัยน้อนนนนน
    #815
    0
  12. #814 prim of star (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:59
    อ้าวๆ

    น้องตกรุ่นพี่ได้อีกจ้า ฮาเร็มกี่คนนะเนี่ยยย
    #814
    0
  13. #813 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:58
    น้องงง น้องจะตกผช.เป็นปลาทองงานวัดที่ช้อนเอาๆไม่ด้ายยยยยยย
    #ทุกคนรักเดนกิ
    #813
    0
  14. #812 Barnab_y (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:57
    *มิริโอะ
    #812
    0
  15. #811 Barnab_y (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:57
    มิริโฮะโดนน้อนตกแล้วววววววววว
    #811
    0