เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 21 >>ประทับตราไว้ก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ก.พ. 60

ตอนที่ 21 ประทับตราไว้ก่อน


Gun part

"พี่เต๋อ"ผมหยุดเดินตามไอ้ตั้มก่อนจะพาตัวเองไปยืนข้างมัน มองหน้าคนที่มันเรียกชัดๆ เป็นผู้ชายผิวข้าวหน้าตาดีคนนึงกับรอยยิ้มที่ดูใจดี ที่ส่งมาให้ไอ้ตั้ม
"ไงเรา พี่มาไม่ทันงานแสดงเรา เลยมารอที่นี่"
"แล้ว...พี่มาได้ไง มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่มีใครบอกผมวะ"
"พึ่งมาถึงเลยเนี่ย ซื้อบัตรละครเวทีเราไว้แล้วด้วย กะว่ายังไงก็มาทัน แต่เครื่องมันดันดีเลย์ ขอโทษนะ"ไม่พูดเปล่า มันยกมือของมันมาโคลงหัวไอ้ตั้มไปมา ไอ้นี่ก็ไม่คิดจะผลักไสอะไรเลย ปล่อยให้มันจับมันลูบอยู่นั่น!
"ไม่เป็นไร พี่ไม่มาก็ดีแล้ว ผมเขิน"
"แต่พี่อยากดูนะ เสียดาย แล้วนี่ใคร"โห่ ยืนคุยกับแฟนกูตั้งนานมึงพึ่งจะมองเห็นกูรึไง
"เอ่อ...นี่พี่กันเป็นพี่รหัสผม แล้วก็เป็นรูมเมทผมด้วย"พี่รหัส? รูมเมท? เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ผมพึ่งแสดงความบริสุทใจโดยการบอกว่ามันคือแฟนผมต่อหน้าปิ่น เหอะ แต่นี่หรอ สถานะของผมที่มันจะบอกกับคนอื่น
"ไหนตอนแรกว่าจะอยู่คนเดียว"
"เรื่องมันยาวอะพี่เต๋อ เอาไว้ค่อยคุยกันได้มั้ย วันนี้เหนื่อยมากเลย ขอไปนอนก่อนนะ"
"งั้นไปนอนบ้านพี่"อ่าวเฮ่ย เดี๋ยวนะมึงเป็นใคร ทำไมแฟนกูต้องไปนอนบ้านมึง
"โอ้ยยย ไปไม่ไหวแล้วพี่เต๋อ วันหลังนะ"
"พรุ่งนี้"
"พรุ่งนี้?"
"ไม่งั้นก็คืนนี้เลือกเอา"
"พรุ่งนี้ก็ได้"ผมรู้สึกถึงแรงกระตุกที่ชายเสื้อผมเบาๆจากไอ้ตั้ม แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจหันหลังเดินมาที่ลิฟแทน จะบอกว่าผมไม่พอใจก็ได้ ก็ใครจะไปพอใจวะ ไอ้นี่มันเป็นใคร ทำไมไอ้ตั้มมันต้องเชื่อฟังขนาดนั้น ทำไมต้องแคร์มัน แถมยังดูแคร์มากกว่าผมที่เป็นแฟนมันอีก ดูจากสถานะของผมที่มันบอกไปก็น่าจะรู้แล้ว


แกรก!
เสียงเปิดประตูห้องนอนของผมดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินฝ่าความมืดมาที่เตียงของผม ก็ไอ้ตั้มนั่นแหละครับ ผมแกล้งหลับตารอว่าไอ้ตั้มมันจะมาทำไม ผมรอเพียงไม่นานก็รู้สึกถึงแรงยวบของเตียง และตามมาด้วยการกอดรัดของไอ้ตั้ม ก่อนจะซุกหน้าลงมากับอกผม
"มาทำไม"
"นึกว่าหลับแล้ว"
"....."
"พี่กัน อย่าโกรธผมนะ"
"กูจะมีสิทโกรธอะไรมึงตั้ม กูมันก็เป็นแค่พี่รหัส"
"พี่กัน"
"กูมีสิทถามมั้ยว่ามันเป็นใคร หรือกูไม่มีสิท?"
"พี่เต๋อเขาเป็นพี่ข้างบ้านผม อยู่กันมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่เราก็สนิทกัน เขาคอยดูแลผมทุกอย่างจนเหมือนพี่ชายแท้ๆอะ พี่นึกออกมั้ย แล้วอยู่ๆจะให้ผมบอกพี่เขาว่าแฟนผมเป็นผู้ชายอะ เขาจะรู้สึกยังไง ไหนจะพ่อแม่ผมอีก ถ้าเรื่องไปถึงพ่อกับแม่อะผมจะทำยังไง ผมยังไม่พร้อม นะพี่กัน"
"แล้วทำไมมึงต้องไปนอนกับมัน"
"พี่กัน! ห้ามคิดอกุศลเลยนะ แต่ก่อนผมติดพี่เขามากเลยไปนอนกะพี่เขาบ่อยๆ จนพี่เขาไปอยู่ต่างประเทศผมก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย นานๆเจอกันทีผมก็ต้องมีเรื่องให้คุยกันเป็นธรรมดาป้ะ"
"ไม่ใช่ว่ามึงชอบมันนะตั้ม"
"พี่จะบ้าอ่อ คิดได้ไงเนี่ย อื้มมม พี่กัน"ผมเชยคางไอ้ตั้มให้ขึ้นมารับจูบจากผม แล้วผละออกมากดจมูกสูดดมความหอมจากซอกคอขาวของมัน
"วันนี้แฟนพี่กันตัวหอมจัง"ผมกระซิบข้างหูไอ้ตั้มแผ้วเบา ไม่รู้เหมือนกันว่ามันทำหน้ายังไง แต่ความรู้สึกผม ผมว่ามันเขินแน่ๆ รู้สึกได้จากมือไม้มันที่เกาะไหล่ผมแน่น และเสียงหายใจที่ดูจะไม่คล่องของมัน
"ให้ผมไปนอนกับพี่เต๋อนะ"
"..."ผมหยุดการซุกไซร้ไอ้ตั้มเพราะคำพูดไม่เข้าหูของมัน
"พี่กัน"ตั้มมันพยายามจ้องตาผมผ่านความมืด
"กี่วัน"
"ก็แค่สองสามวัน นะ"
"ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"
"อะไร.."แทนคำตอบ ผมโน้มหน้าตัวเองส่งรอยจูบเชื่อช้าให้ริมฝีปากตั้ม ตั้มมันก็ตอบรับอย่างดี
"พี่กัน"ผมค่อยๆละเลียดความหวานนั้นจากริมฝีปากไล้ลงมาเรื่อยๆตามลำคอ ปลายนิ้วผมค่อยๆเกี่ยวชายเสื้อยืดของตั้มจนตลบขึ้นมาถึงอก แล้วเลื่อนมาสัมผัสแผวเบาที่บั้นเอวเนียนนั่น
"เอาจริงอ่อพี่"ตั้มมันคงรู้ตัวแล้วว่าข้อแลกเปลี่ยนนั่นคืออะไร มือตั้มดันช่วงไหล่ผมไว้ ผมเลยต้องจำใจเอาหน้าออกมาจากซอกคอขาวนั่น
"ก็ถ้ามึงจะไป กูก็ต้องประทับตราให้มึงก่อน"
"คิสมาร์คก็พอแล้วมั้งพี่ ไม่เห็นต้องขนาดนี้เลย"
"ขนาดไหน หื้ม"ผมหอมแก้มตั้มหยอกๆแล้วเกลี่ยแก้มนั่นเล่นด้วยปลายจมูกของผม จนตั้มมันเสหน้าหลบน้อยๆแต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลอยู่ดี เพราะมือหนาของผมรั้งเอวมันไว้อยู่
"ก็ขนาด..ขนาด..ที่พี่กำลังทำอยู่เนี่ย"
"พี่ทำอะไรอะไร"
"อืมมมม พี่กันนน"
"พี่ต้องห่างตั้มตั้งหลายวันไม่สงสารพี่หรอ หื้ม"
"แค่สามวัน"
"ตั้งสามวันต่างหาก นะ นะตั้มนะ"
"....."
"นะครับ"ไม่มีเสียงตอบกลับมา ตั้มเพียงแต่พยักหน้ารับเป็นเชิงอนุญาติ เท่านั่นแหละครับ ความยับยั้งชั่งใจของผมก็หมดลงทันที ผมเริ่มกดจมูกลงบนแก้มเนียนหอมนั่นอีก อีกครั้ง และอีกครั้งก่อนจะไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆเพื่อปลุกอารมณ์ของคนที่หลับตาพริ้มอยู่ ผมทำทุกอย่าง อย่างเชื่องช้า ไม่ต้องรีบร้อนอะไร เพราะคืนนี้ผมต้องกอบโกยให้ได้มากที่สุด
.
.
"บอกรักพี่หน่อย"
"ผมรักพี่นะ พี่กัน"
"ขอบคุณครับ ขอบคุณที่รักพี่"




Tum part


(ตั้ม อยู่ไหนเนี่ย)

"อยู่ที่โต๊ะเนี่ยแหละ พี่มาดิ"

(เคครับ รอแป๊ปนึงนะครับแฟนคนดี)

"เออออ" ผมกดวางสายจากพี่กัน แล้วรออยู่ไม่นาน ไอ้คนปลายสายมันก็มายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าผมแล้วครับ ไม่มาเปล่า แต่มันมาพร้อมกับสายตาและรอยยิ้มของคนรอบข้างที่มองมา ส่วนใหญ่จะมองมาแบบเขินๆ โดยเฉพาะพวกผู้หญิง แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจหรอกครับก็นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเจอสายตาแบบนี้ ก่อนหน้านี้ก็เจอ เพียงแต่ว่ามันเป็นตอนอยู่กับพี่ตูมตาม แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นพี่กันแทน ถ้าทุกคนยังจำงานรอบสุดท้ายของละครเวทีได้ก็จะเข้าใจ ว่าสายตาแบบนี้มันมาได้ยังไง
"รอนานป้ะ"
"โอ้ยพี่ กับพี่ให้นานกว่านี้มันก็รอ"
"ไอ้เชี่ยแกง หุบปากมึงไปเลย"
"อ่าๆ มีขงมีเขิน"
"แล้วพวกผู้หญิงเขามองไรวะ"พี่กันหันมองรอบๆก่อนจะหันมาถามพวกผม
"แหม ก็พี่ไปทำไรไว้อะ"
"กูทำไรวะ" ยัง มึงยังไม่รู้ตัวอีกหรอพี่กัน
"ก็ที่พี่จูบไอ้ตั้มกลางละครเวทีงะ รูปนี่ปลิวว่อนเลยเถอะ ลุ้นกันใหญ่ว่าพี่นี่คู้จิ้นหรือคู่จริง"
"อ๋อออ ก็กูแสดงความรักกับเมียมันผิดตรงงไหนวะ เนอะ"พี่กันนั่งลงแล้วเอามือมาพาดบ่าผมทำหน้ากวนๆ
เพี้ย!!
"ใครเมียพี่"
"เจ็บนะตั้ม"ผมฟาดมือลงบนต้นแขนพี่กันแรงๆ จนพี่กันมันต้องยกมือขึ้นมาลูบเพื่อคลายความเจ็บ"เขินโหดชิบหายทีเมื่อคืนไม่เห็นโหดแบบนี้เลยวะ"
"พี่กัน!!"
"ใครเป็นเมียใครหรอตั้ม"
"พี่เต๋อ.."





พี่เต๋ออีกแล้ว ลงท้ายด้วยพี่เต๋ออีกแล้ววววว หายไปนานครั้งนี้กลับมานับว่าสั้นกุด
ให้อภัยไรท์ด้วย มันยุ่งจิงๆ รักนะอิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #145 😀รักส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:44
    โอ้ววววไรท์เพิ่งมาตามอ่าน สนุกมากๆๆๆเลย. รีบมาต่อนนะจ๊ะ. สู้ๆครัชชชชช
    #145
    0
  2. #144 sweetdream (@lisaaholic) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:42
    วรั้ยยยยยเขิน ว่าแต่พี่เต๋อชอบตั้มแน่เลยอ่าไม่ได้น้าาา
    #144
    0
  3. #143 หวาน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:41
    อร้ายยยฟิน -.,-

    #รอนะคะสู้ๆ
    #143
    0