เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 22 >>ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 เม.ย. 60


ตอนที่ 22 ทางเลือก


Tum part

"พี่เต๋อ พี่ใจเย็นหน่อยดิ"
"ใจเย็น อยู่ๆน้องพี่ไปคบกับผู้ชาย แล้วจูบกันกลางงานแบบนั้น ตั้มให้พี่ใจเย็นอ่อวะ" ผมลากพี่เต๋อกลับมาเถียงกันที่บ้านก่อนที่พี่เขากับพี่กันจะวางมวยกัน เพราะพี่เต๋อเค้นคำตอบจากผม และพี่กันที่โมโหพี่เต๋อจนคลั่งตามสไตล์เขาดีที่ผมยังมีไอ้แกงช่วยมาแยกสองคนนี้ไม่งั้นคงต้องมีเจ็บกันไปข้าง
"ความรักมันเลือกไม่ได้ป้ะวะพี่ ว่ามันจะเกิดกับใคร"
"รักหรอ กับผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะตั้ม"ผมสะอึกกับคำถามนี้ของพี่เต๋อ
"อือ รัก ผมรักเขา"
"เหอะ ตั้มรักมัน แต่มันรักตั้มรึป่าวเถอะ พี่ได้ข่าวว่ามันก็เป็นถึงพระเอกละครเวทีอันดับหนึ่งของคณะ แถมยังเจ้าชู้จะตาย ไม่เคยจริงจังกับใคร ไม่ว่าจะสวยขนาดไหน แล้วตั้มคิดว่ามันจะจริงจังกับผู้ชายอย่างตั้มหรอ" พอพี่เต๋อพูดจบอยู่ๆน้ำตาผมก็ไหล มันก็จริงอย่างที่พี่เขาพูด ผู้หญิงจะสวยมาจากไหนพี่กันก็ไม่เคยจะจริงจัง แล้วเขาจะจริงจังกับผู้ชายอย่างผมหรอ "ที่พี่พูดเพราะพี่รักตั้มนะ ความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย มันไม่ยั่งยืนหรอก" 

เคร้ง!! พี่เต๋อกำลังจะดึงผมไปกอดปลอบก็ต้องชะงักเพราะเสียงถาดสแตนเลสกระทบกับพื้น
"แม่ / คุณน้า"
"ความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชายหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน"
"แม่คือออ"
"คุณน้าใจเย็นก่อนนะครับ"
"ตั้ม ตอบแม่มา"แม่ไม่ได้เสียงดังใส่ผม แต่แม่เพียงแค่ถามนิ่งๆ ซึ่งมันน่ากลัวกว่าการตวาดเป็นไหนๆ ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกสติและความกล้าให้ตัวเองก่อนจะเช็ดน้ำตาเเล้วเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับแม่อย่างลูกผู้ชาย
"หนูมีแฟนแล้วแม่"พี่เต๋อค่อยๆสอดมือมาจับมือผมไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้ผมพูดต่อ"แล้ว แฟนหนู ก็เป็นผู้ชาย"
"ไปลาออก แม่ไม่ให้ตั้มเรียนที่นั่นแล้ว"ทันทีที่ผมพูดจบ แม่ก็สวนขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการคิดใดๆ เหมือนว่าแม่มีคำตอบในใจอยู่แล้วเพียงแต่เขาอยากได้ยินจากปากผม
"แม่ / คุณน้า"
"แม่ อย่าให้หนูลาออกเลยนะ"
"ได้ แต่ตั้มต้องเลิกกับผู้ชายคนนั้น และห้ามติดต่อกันอีก ต่อไปนี้กลับมาอยู่บ้าน แม่จะให้พ่อเป็นคนไปรับไปส่งตั้ม และถ้าแม่รู้ว่าตั้มแอบเจอกัน แม่นี่แหละจะเป็นคนไปลาออกให้เอง"
"แม่!!"แม่พูดเสร็จแล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน ไม่แม้แต่จะหันมามองผมที่ทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยซ้ำ
"ตั้ม ไม่เป็นไรนะ อย่าร้อง"พี่เต๋อนั่งลงแล้วดึงผมเข้าไปกอดปลอบ
"พี่ ฮึก ผมรักเขา ผมรักเขาจริงๆนะ ฮืออ ทำไมไม่มีใครเข้าใจความรักของผมวะ"
"ตั้ม"
"พี่เต๋อ พี่อย่าว่าผมเลยนะ แค่แม่คนเดียว ผมก็ไม่ไหวแล้ว"
"ตั้มมม"
"นะพี่ ผมขอร้อง"
"อือ พี่เข้าใจแล้ว พี่จะไม่ว่าตั้มเรื่องนี้อีก ตั้มอย่าร้องเลยนะ"
.
.
.
"ฮัลโหลพี่กัน"

(ตั้ม เป็นไงบ้าง พี่โทรไปก็ไม่รับ)

"ผมไม่เป็นไร พี่เต๋อเข้าใจเรื่องของเราแล้ว"

(จริงอ่อ ก็ดีแล้ว แล้วทำเสียงเศร้าทำไมอะครับแฟน)

"พี่กัน ฮึก"

(ตั้ม! ร้องไห้ทำไม!)

"พี่กัน แม่รู้เรื่องเราแล้ว แม่ให้ผมเลิกยุ่งกับพี่ แล้วกลับมาอยู่บ้าน แม่จะให้พ่อไปรับไปส่ง ฮึก ไม่งั้น แม่จะให้ลาออก ฮือออ"

(ตั้ม ตั้มใจเย็นนะ ตั้มไม่ต้องร้อง นะครับคนดี ทุกอย่างมันต้องมีทางแก้นะ เดี๋ยวเรื่องนี้พี่จัดการเอง ตั้มหยุดร้องได้แล้วนะครับ)

"ผมไม่รู้ต้องทำไงแล้วอะพี่กัน แล้วไหนจะพ่ออีก ถ้าพ่อรู้ พ่อต้องโกรธมากแน่ๆ"

(ไม่เป็นไร ตั้มก็ทำตามที่แม่บอก เดี๋ยวพี่หาวิธีจัดการเองนะ ตั้มเลิกร้องไห้แล้วไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตั้มมีสอบนะ)

"พี่กัน ผมรักพี่นะ"

(ครับ พี่รู้)

.
.
.

Gun part

ผมวางสายจากตั้มไปแล้ว กว่าจะโอ๋มันได้ก็ลำบากเหมือนกัน ผมไม่รู้เลยเลยว่ามันต้องเจอกับอะไรบ้าง ผมอยากจะอยู่ข้างๆมัน คอยกอดมันไว้แต่ผมก็ทำไม่ได้ ขนาดผมบอกมันไปว่าผมจะจัดการทุกอย่างเอง แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกว่าต้องทำยังไง เห้อออ

(เสียงวีดีโอคอล) ผมกดรับสายจากน้องสาวของผม

"ไฮ พี่กันน"
"หวัดดีลูกก กัน /ไงไอ้เสือ"

"เฮ้ย ทำไมทุกคนอยู่ด้วยกันอะ"

"ก็หนูปิดเทอมเลยบินมาหาพ่อกับแม่ ว๊าย อิจฉาล่ะสิ่"

"เอออออ จำไว้เลยนะ"

"อย่ามางอนหน่าไอ้เสือ เดี๋ยวอาทิตหน้าพ่อเคลียงานเสร็จเราสามคนจะบินกลับไทย"

"จริงป้ะเนี่ย พ่ออย่ามาหลอกกันนะ"

"จริงสิ่ลูก แล้วทำไมวันนี้กันดูเครียดๆจังเลย เรียนหนักไปรึป่าวลูก"
"โถ่แม่พี่กันอะหรอจะเรียนหนัก สลับรางจนเหนื่อยล่ะสิ่ไม่ว่า"
"ยัยแกรนนิ ไปว่าพี่เขา"

"ทุกคน กันมีเรื่องจะบอก" ทุกคนเงียบแล้วรอว่าผมจะพูดอะไร
"กันมีแฟนแล้ว"

"ห๊ะ / หืมมม"แกรนกับแมพูดพร้อมกัน
"555 นี่ไอ้เสือกำลังจะกลายเป็นแมวแล้วหรอวะ"

"แต่แฟนกันเป็นผู้ชาย"

"ห้ะ!! / ห้ะ!!! /หาาา"

"จริงๆ ทุกคนรับได้รึป่าว"

"รับไม่ได้แล้วจะทำไงล่ะ ของแบบนี้มันเปลี่ยนกันได้ซะที่ไหน"พ่อถอนหายใจอย่างปลงๆ
"กันก็คิดดีๆแล้วกันลูก กลับไปคราวนี้ก็พามาทำความรู้จักกันซะหน่อยแม่จะได้รู้ว่าคนแบบไหนที่ทำให้กันหยุดได้"
"แล้วพี่กันเป็นรุกหรือรับอะ"
เพี้ย
"ยัยแกรน/ยัยแกรน"แม่ตีแขนแกรนเบาๆเป็นเชิงปราม

"โถ่แกรน ระดับพี่ จะยอมเป็นเมียเขาได้ไงวะ" แกรนเบะปากใส่ผมแรงๆ พ่อแม่ก็พากันหัวเราะใหญ่ "กันขอโทษนะ ที่ทำให้ทุกคนผิดหวังอะ"


เห้อออ อย่างน้อยครอบครัวผมก็ยอมรับละวะ ตอนนี้ก็เหลือแต่ครอบครัวตั้มที่ผมต้องจัดการ ส่วนวิธีอะผมก็ยังคิดไม่ออก คงต้องรอพ่อแม่ผมกลับมาก่อนแล้วให้ท่านช่วยเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ฝั่งนู้นให้ ระหว่างนี้ผมกับมันก็คงต้องแยกกันอยู่ไปก่อน แล้วค่อยหาโอกาสแอบเจอตั้มที่มอก็ยังดี ดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย 
อยากกอดแฟนเว่ย บอกตามตรงตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา ผมไม่เคยห่างกันขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ทะเลาะกันขนาดไหน ยิ่งพอได้คบกันยิ่งแทบจะไม่มีเวลาที่แยกกันเลย โดยเฉพาะเวลานอน ผมสำนึกได้เลยแฮะ ว่าตั้มมันสำคัญกับผมขนาดไหน ชีวิตนี้ผมคงขาดมันไม่ได้แล้วจริงๆ ผมจะทำทุกอย่างให้ครอบครัวมันยอมรับผมให้ได้เพราะผมต้องมีมันอยู่ข้างๆ







ไรท์มาแล้ววว มีใครรอมั้ยยย อาจจะสั้นถ้าเทียบกับระยะเวลาที่หายไป แต่ ไรท์ขอชูสามนิ้วเลยย ว่าช่วงสงกรานต์นี้ไรท์จะอัพถี่ๆเลยนะแจ๊ะ ต้องรอกันน้าาา ห้ามทิ้งเค้าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #156 รักกันตั้ม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:37
    งื้ออ สงสารน้องตั้ม รอนะคับ

    #156
    0
  2. #155 Maynie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 21:23
    ไรท์มาอัพแย้ววว คิดถึงงง
    #155
    0
  3. #154 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:50
    รออยู่ค่าาาาาาา คิดถึงๆ
    #154
    0
  4. #153 4689 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 09:58
    หายไปซะนานนนน. รีบมาต่นะไรท์. สู้ๆคร้าบบบบ
    #153
    0
  5. #152 kate:-) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 08:02
    สู้ๆนะคะไรท์ รอเสมอค่ะ^ ^
    #152
    0
  6. #151 0811165106 (@0811165106) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 19:26
    หายไปนานมาก
    รออ่านตอนต่อไปนะคะไรท์
    #151
    0
  7. #150 SudarathNakmat (@SudarathNakmat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 11:28
    ต่อๆๆๆค้ะชอบบบมากกก
    รอเสมอน้ะคะ
    #150
    0
  8. #149 Jane Janer (@jane7900) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 02:11
    อยากอ่านต่อแล้วว ยังรอไรท์เสมอนะคะะ
    #149
    0