เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 26 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 พ.ย. 63


 

 

“คุณไม่มีงานหรือไง”

เย็นนี้ชมพูมีนัดทานข้าวเย็นกับเบญญาและพี่นนท์ที่ร้านอาหารภายในห้างดังแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ชมพูวางแผนเอาไวว่าจะนั่งรถไฟไปหาเพื่อนตอนสี่โมงกว่า แล้วค่อยเดินทางไปพร้อมเบญญาและชานนท์ แต่ที่เหนือความคาดหมายของเธอก็คือ ผู้ชายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงของเธอราวกับเป็นเจ้าของห้องเองนี่สิ

“มีออกงานอีเวนท์ตอนเย็น” เขาพลิกกายกลับมามองชมพู

“ไม่ได้ดูตารางงานที่พี่ส่งไป?”

“ดูแล้ว แต่ใครจะจำได้หมดล่ะคะ” หลบสายตาจับผิดของเขา ชมพูพยายามจะโอนอ่อนไปตามอนลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เธอก็ชอบที่จะดื้อแพ่งกับเขาก่อน มากกว่าจะคะขาแบบอีหนูของเสี่ย

ขอให้ได้เถียงเขาสักหน่อยก็ยังดี

“ว่าแต่ไปกี่โมงคะ” ถ้าเขาอยู่ อนลต้องไม่ยอมให้เธอไปเจอเพื่อนแน่

“หนูสนใจพี่ด้วยเหรอ” ผุดลุกขึ้นมานั่ง ทั้งกวักมือเรียกให้ชมพูเข้าไปใกล้ ชมพูอิดออดในคราแรก หากก็ต้องจำใจยอมเดินไปหาเขาบนเตียง อนลได้คืบจะเอาศอก เขาไม่ยอมให้เธอยืนรอแค่ปลายเตียง กลับดึงรั้งให้เธอลงมานอนคุยกันบนเตียง

ซึ่งมันทำให้เธอต้องระแวดระวังมากยิ่งขึ้น เตียงถือเป็นพื้นที่สีแดงในการพูดคุยน่ะสิ

“ก็นิดหน่อยค่ะ” ถ้าตอบว่าสนใจก็จะเป็นการโกหกมากไปหน่อย ตอบอย่างนี้ดีที่สุด อนลทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เรานอนตะแคงข้างหันหน้าคุยกัน

“วางแผนอะไรอยู่หรือเปล่า” อนลเอื้อมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าชมพู เขามาหาชมพูถึงห้องแต่เช้าตรู่ หลังจากตื่นนอนมาออกกำลังกายที่ทำเป็นกิจวัตร การอยู่คอนโดที่กว้างขวางแค่คนเดียว บางทีมันก็เงียบเหงาเกินไป แม้เขาจะใช้ชีวิตอย่างนี้มาตลอดก็ตาม เขาจึงเดินทางมาหาเธอพร้อมอาหารเช้าที่สั่งแม่บ้านให้เตรียมเอาไว้

จะให้เขาหวังมาพึ่งพาอาหารเช้าที่นี่ คงไม่พ้นอาหารแช่แข็งอีกแน่หรืออาจจะต้องคอยเดลิเวอรี่มาส่ง ซึ่งไม่ทันใจเขาเลยสักนิด

แล้วเขาก็ไม่ผิดหวังเลย ยามชมพูเปิดประตูมาด้วยหน้าตาไม่สบอารมณ์เพราะโดนปลุกให้ลุกออกมาจากที่นอน สภาพหัวยุ่ง ใช้เพียงที่หนีบผมหนีบไว้ด้านหลังลวก เสื้อยืดกางเกงวอร์มเป็นชุดนอนที่ดูแปลกตาสำหรับอนล ในเมื่อผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ผ่านมา...

อันที่จริงต้องบอกเขาไม่เคยเห็นชุดนอนพวกหล่อนมากกว่า

“ไม่ได้วางแผนสักหน่อย” มองค้อนอย่างที่ชอบทำ

อนลหัวเราะขลุกขลักในลำคอ อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปกดจูบปากอิ่ม ขามันเขียงเธอทุกครั้ง พอจูบแล้วก็พาลอยากทำอย่างอื่น ในขณะที่มือก็ลื่นไถลเข้าไปข้างในเสื้อยืดตัวโคร่งของชมพู

“อื้อ! เดี๋ยวสิ” ชมพูพยายามหันหน้าหนีจูบของอนล

“ในสมองคุณนี่คิดแต่รเองใต้สะดือหรือไง” เอะอะก็ปล้ำ ไปตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย ชมพูหนีจูบอีกฝ่ายจนหัวเหอยุ่งเหยิงไปหมด แต่คนที่ทำให้เธอหัวยุ่งขนาดนี้กลับไม่สำนึกเลยสักนิด กลับยิ้มขำด้วยซ้ำ เขาคร่อมร่างเธออยู่ ส่วนมือก็อยู่ด้านในเกาะกุมเนินอกสร้างของเธอเอาไว้หลวมๆ

“หรือไม่ชอบ” ส่วนเขาก็ยักคิ้วกวนๆ ใส่ ซึ่งเธอก็ไม่อยากตอบให้เขาได้ใจไปกันใหญ่หรอกนะ

“ตกลงไปกี่โมงคะ” เฉไฉไปเรื่องอื่น

“ไปห้าโมงเย็น” อนลก็ไม่นึกอยากคาดคั้นอะไร แค่การห้ามที่ไม่จริงจังเท่าไหร่ของชมพูก็เป็นคำตอบแล้ว

ห้าโมงเย็นงั้นเหรอ... หรือเธอจะนัดเจอเบญญาที่ร้านเลยดี

“จะไปไหนครับ” ดูอาการขมวดคิ้วน้อยๆ ราวกับขบคิดอะไรบางอย่าง อนลก็พอจะเดาได้

“มีนัดทานข้าวกับเพื่อน”

“ใคร? ไม่ใช่ไอ้เด็กอาร์มนั่นใช่ไหม”

“จะบ้าเหรอ” แหววดังลั่น ใครจะไปให้ความหวังเด็กกัน ขืนรับนัดก็แย่สิ

“ที่จริงพี่ว่าจะพาหนูไปงานด้วย” หลังเลิกงาน เขากะจะพาชมพูเดินซื้อของ ไม่ได้สนใจจะมีใครเจอหรือไม่ ในเมื่อข่าวเขาควงสาวๆ ก็มีมาแต่ไหนแต่ไร แค่ระวังไม่ให้ประเจิดประเจ้อก็พอ ยอมดึงมือออกมาจากอกนุ่ม กระนั้นยังไม่วายลากนิ้วผ่านลงมาด้านล่างให้ชมพูหายใจติดขัดเล่น

“ไปทำไม” เธอไม่ไปหรอกนะ ชมพูคิดค้านในหัว หญิงสาวมีนัดกับเพื่อนสนิทแล้ว

“ก็ไปซื้อของ”

“ไม่ซื้อ หนูมีนัดแล้ว” หลุดปากแทนตัวเองว่าหนู นั่นทำให้อนลยกยิ้มพอใจ ฉกฉวยริมฝีปากลงไปกดจูบอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่นาน กลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องพาเตลิดไปทำอย่างอื่น

“หึหึหึ นัดกับเพื่อน?”

“ใช่”

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“จุ๊ๆ ต้องให้พี่ทบทวนไหม”

“ถ้าฉันเจอผู้ชายคนอื่นไม่ได้ คุณก็เจอไม่ได้เหมือนกัน” เรื่องอะไรจะยอมฝ่ายเดียว รู้จักไหมสิทธิ์ความเท่าเทียมทางเพศน่ะ ถลึงตาใส่เขา ชายหนุ่มนิ่วหน้า เปล่า เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับการโดนห้ามไม่ให้เจอผู้หญิง แต่เขาไม่ชอบเวลาชมพูแทนตัวเองว่าฉันเลย

หนูน่ารักกว่าเยอะ

“ไปหาชานนท์?” ร้อนรนอย่างนี้คงมีคนเดียวที่ชมพูนัดเจอ

“หาเพื่อนฉันต่างหาก” รีบเถียง ต่อให้เขาห้าม เธอก็หนีไปได้คอยดูสิ

“แทนตัวว่าหนูก่อน จะให้ไป” เขามีข้อต่อรอง

แต่มันง่ายเกินไปจนไม่น่าไว้ใจ ปากอิ่มเชิดขึ้น ลังเลจะเอาอย่างไรดี

“ถ้าไม่ล่ะ” ลองเชิงถามดูก่อน

“พี่จะทำให้หนูหมดแรงจนไปหาเพื่อนไม่ได้คอยดู” เขาไม่ได้ขู่เปล่า ทิ้งกายลงทับให้ท่อนล่างไม่สามารถขยับไปไหนได้ ทั้งยังใช้เข่าแยกขาเธอให้อ้าออกกว้าง

“ใครเขากลัวกัน” มองอย่างท้าทาย เธอไม่ไหว เขาก็ไม่ไหวเหมือนกันนั่นแหละ

“ไม่กลัวเลยสักนิด?”

ชมพูเชิดหน้าขึ้นแสดงออกถึงความไม่ยอม อนลจะดูถูกความดื้อของหญิงสาวไม่ได้เลย ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้เขาสนุกมากขึ้นด้วย

“คุณปล่อยฉัน”

“ไม่ปล่อยครับ แต่ยอมให้ไปหาเพื่อนได้” เขายิ้มกว้าง ซุกใบหน้าลงกับซอกคอเนียนนุ่ม ขบกัดเนื้อเนียนอย่างพอใจ

“อื้อ!” ยอมง่ายจนแปลกใจ

“แต่ต้องพาพี่ไปด้วย”

“จะบ้าเหรอ!” สาบานว่าเจอกันแล้วจะไม่ฆ่ากันตายใช่ไหม

“พี่ไม่ไว้ใจให้เราไปเจอกับชานนท์มันหรอกนะ” ผงกศีรษะขึ้นมา หลังจากฟัดไปตามซอกคอและแก้มจนพอใจ

“ฉันไปเจอเบญ เพื่อนสนิทฉัน”

“นั่นแหละพี่ไปด้วย ไลน์ไปบอกเพื่อนด้วยล่ะ งานพี่เสร็จราวๆ ทุ่มกว่า คงทัน” จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพอย่างเอาแต่ใจ ชมพูแทบคัดค้านอะไรไม่ได้ เธอทุบหลังเขาด้วยความโมโหไปสามสี่ที แต่คนหนังหนาไม่ได้สะทกสะท้าน มีแต่มองเธอนัยน์ตาวาววับ ก่อนจะจับเธอเปลื้องผ้า เอาคืนวิธีอื่นแทน

 

ภายในลานห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองกรุง ที่คนพลุกพล่านเต็มไปหมด เนื่องจากจะมีงานอีเวนท์เปิดตัวขนมขบเคี้ยวยี่ห้อดังรสชาติใหม่ที่ได้พรีเซนเตอร์เป็นพระเอกชื่อดังมาแรงในตอนนี้

ทั้งแฟนคลับและผู้ร่วมงานต่างมาคอยกันด้านหน้าเวที ตามระเบียงด้านบนห้างชั้นถัดๆ ไปก็เริ่มมีผู้คนมายืนมุงดู

ชมพูกำลังนั่งมองอนลบรีฟงานกับสตาฟของงาน ในขณะที่เธอนั้นนั่งข้างพี่หนุ่ม โดยมีป้ายห้อยเป็นผู้ติดตามของอนลคล้องคออยู่ เขาบังคับเธอมาด้วยจนได้ ด้านหลังงานเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนเดินไปมาขวักไขว่

"เดี๋ยวถ้าอนลขึ้นเวทีแล้ว เราย้ายไปนั่งด้านหน้าเวทีกันนะชมพู" พี่หนุ่มใจดีสมกับที่พี่ชานนท์เคยบอก เธอยิ้มรับคำเขา

“ค่ะพี่หนุ่ม”

ในขณะที่อนลกวักมือเรียกให้ชมพูไปหาหลังจากคุยกับทีมงานเสร็จ เขาชี้ไปยังแก้วในมือเธอที่ถือติดมาด้วยมาด้วย ชมพูจำใจยื่นแก้วน้ำเธอให้เขา ทั้งที่ของตัวเองทีมงานก็เตรียมเอาไว้ให้ เขาหันไปโบกมือให้แฟนคลับที่ตะโกนเรียกอยู่หลังแผงกั้น ได้รับเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับกลับมา

“บอกเพื่อนหรือยัง” เขาหันมาชวนเธอคุยไม่ได้กลัวว่ามีคนคอยมองอยู่ตลอดเลยสักนิด ชมพูเองนั่นแหละที่กลัว เขยิบออกมาห่างจากเขาอีกนิด เว้นระยะเพื่อความสบายใจ

“บอกแล้วค่ะ”

“บอกชานนท์ด้วย”

“บอกแล้ว คุณนี่” เขาตั้งใจกวนเธอ ยามพูดถึงพี่ชานนท์ ไปเจอกันอย่างนี้จะไม่ตีกันตายใช่ไหม พี่นนท์น่ะคงไม่ตีกับเขาหรอก แต่พระเอกหนุ่มนี่สิ

"คอยตามพี่หนุ่มไว้อย่าไปไหน" เขาก้มลงมากระซิบสั่ง เมื่องานเริ่มขึ้นแล้ว พิธีกรเริ่มกล่าวสวัสดีทักทายแขกผู้มีเกียรติและประชาชนที่มาร่วมงาน

"อื้อ ไม่หนีไปไหนหรอกน่า" แม้จะไม่ชอบใจที่โดนบังคับมา แต่จะให้หนีก็ใช่เรื่อง เขาเล่นจับเธอสะพายเป้ ข้าวของข้างในล้วนเป็นของเขา ราคาก็แพงๆ ทั้งนั้น ทั้งไอแพด เครื่องแต่งกาย กระเป๋าเงินและโทรศัพท์ ถ้าหายคือเธอใช้หนี้เขาอ่วมแน่

ระหว่างนั้นสตาฟในงานก็มาแจ้งคิวเพื่อพาอนลไปสแตนด์บายยังจุดขึ้นเวที เธอมองตามเขาไปไม่ห่าง อนลดูตั้งใจไม่ขี้เล่นหรือยียวนกวนประสาทแบบที่ชอบทำกับเธอ เขาดูนิ่งและตั้งใจมาก

ดูไม่เหมือนคนที่เอาแต่ใจจนเกือบทำเพื่อนร่วมวงเสียการเสียงานมาแล้ว

"ชมพู" พี่หนุ่มกวักมือเรียกแล้ว เพื่อไปนั่งด้านหน้า ชมพูจึงละสายตาจากเขา เดินหลบหลีกสตาฟภายในงานเดินอ้อมไปด้านหน้าเวที เธอเดินค้อมกายตามพี่หนุ่มนั่งยังเก้าอี้ที่จัดไว้ให้สำหรับผู้จัดการและผู้ติดตาม

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้นั่งเกือบชิดติดขอบเวทีอย่างนี้

ทุกอย่างดูน่าตื่นตาตื่นใจไปหมด เมื่อพอมองไปรอบๆ กาย คนที่นั่งต่อจากผู้บริหาร ก็เป็นพวกดาราเซเลปชื่อดัง พอรวมกับการแสดงบนเวที ชมพูจึงหลงลืมความไม่พอใจทั้งหมดไป หากแต่สายตาก็ไปสะดุดเอากับเพียงดาวที่นั่งแถวหลังเธอเยื้องไปทางด้านซ้าย หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีธีมเดียวกับงาน คือเน้นสีส้มเหลือง ขนาดตัวเธอยังถูกอนลจับใส่เสื้อสีเหลือง ปาดไหล่มาเลย

เธอรีบดึงสายตากลับมาเมื่อพรีเซนเตอร์ของงานขึ้นมาบนเวทีและร้องเพลงประกอบโฆษณาขนม ที่กำลังจะได้ฉายบนทีวีและทางออนไลน์เร็วๆ นี้ เป็นเพลงเกี่ยวกับขนมรสชาติใหม่ พร้อมสโลแกนของขนม ทุกอย่างดูไร้ที่ติ ทั้งคำสัมภาษณ์ที่ชูจุดเด่นของสินค้า จนเธอต้องหันไปถามพี่หนุ่ม

“เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอคะ”

“ถ้าตัดเรื่องเอาแต่ใจตัวเอง อนลทำงานเก่งมากนะ” พี่หนุ่มอมยิ้ม หลังจากอนลพามาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ หนุ่มก็มีโอกาสได้คุยกับชมพู รวมถึงทราบเรื่องที่อีกฝ่ายเป็นรุ่นน้องของชานนท์ ไม่ได้เป็นแฟนอย่างที่อนลเข้าใจในตอนแรก

“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลยนะ”

หนุ่มบอกชมพูไว้อย่างนั้น เมื่อคิดว่าหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่งต้องคอยรับมือกับอนล หากจะให้เขาไกล่เกลี่ยก็น่าจะช่วยได้ไม่มากก็น้อย

“หนูไหวค่ะ”

เธอตอบเขามาพร้อมรอยยิ้มมุ่งมั่น บางทีอนลอาจจะเจอมวยถูกคู่แล้วก็ได้

"จะจบแล้วชมพู" พี่หนุ่มสะกิดเรียก ด้านบนเวทียังจัดกิจกรรมให้คนขึ้นมาร่วมเล่นเกมอยู่ เธอเดินตามพี่หนุ่มาด้านหลัง รอไม่นานชานนท์ก็กลับลงมา เขามีคิวสัมภาษณ์นักข่าวต่อ ดาราที่มาร่วมก็เช่นเดียวกัน เป็นอีกครั้งที่เธอเห็นเพียงดาวมาป้วนเปี้ยนใกล้ชายหนุ่ม

ชมพูอดจะเม้มริมฝีปากไม่ได้ เมื่อดาราสาวก็ดูจะอยากเข้ามาร่วมเฟรม กระทั่งนักข่าวไปดึงมาสัมภาษณ์ด้วยกัน ชมพูนึกอยากไปดึงอนลออกมา แต่ทำไม่ได้ หากคนข้างกายปล่อยให้เธอกระวนกระวายใจได้ไม่นาน พี่หนุ่มก็พุ่งเข้าขอพาอนลกลับหากนักข่าวสัมภาษณ์อนลเสร็จแล้ว เนื่องจากมีงานต่อ เป็นการปฏิเสธการสัมภาษณ์คู่ไปในตัว อนลเองก็รับมุกพี่หนุ่ม เขายกมือไหว้ลาพี่ๆ นักข่าว ไม่ลืมจ่ายถ่ายรูปกับนักข่าวก่อนขอตัวออกมา ให้บัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น

“เป็นอะไรหน้ามุ่ยเชียว” เขาเดินมาถึงก็ดึงแก้วน้ำในมือเธอไปดื่มต่อจนหมด ก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะ ในขณะที่เราเดินตามหลังพี่หนุ่มไปหากลุ่มแฟนคลับที่ยืนคอยอยู่ไม่ไกล

“เปล่าสักหน่อย”

“หรือกลัวเพียงดาว”

“ไม่ได้กลัวสักหน่อย” เธอมองเขาสายตาไม่ชอบใจ อนลยิ้มขำเล็กน้อย

“ก็เคยเห็นหนี” เขาหมายถึงตอนอยู่ภูเก็ต

“เพราะใครล่ะ” ทำเป็นหันหน้าหนีมองไปทางอื่น เธอมองกลับไปยังจุดที่เพียงดาวยืนอยู่ นักแสดงสาวมองเธออยู่เช่นกัน เพียงดาวกำลังมองราวกับประเมินชมพูอยู่ ก่อนจะทำเป็นเมินเฉยไปสนใจนักข่าวแทน

"มาเถอะ ไปเปลี่ยนชุด มีนัดต่อนี่" พี่หนุ่มให้อนลแวะถ่ายรูปกับแฟนคลับเล็กน้อย ก่อนจะพาไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำ เพื่อไปทานข้าวกับเบญญา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น